бўлмасида Розия Латифнинг суратига мамнун ва масрур кайфиятда тикилиб ўтирарди.
– Менинг халоскорим, – деб пичирлади у.
Шу пайт бўлмага хизматдош қиз Барно кириб келди. Розия шоша-пиша суратни яширди.
– Роз, вуй, қанақа зерикмай ўтирибсан? – деди Барно чимирилиб. – Ман роса сиқилиб кетдим.
– Мен ҳам диққинафас бўлиб кетдим. Эндигина олдингга чиқмоқчи бўлиб тургандим.
Шу пайт Розиянинг кўзи вокзалнинг ойнабанд йўлаги ортида минг бир саросима билан гангиб турган Латифга тушди.
– Барнош, – дея зўраки илжайди Розия, – жойимда бироз ўтириб тургин. Жа кўнглим айнияпти, бирров очиқ ҳавога чиқиб келай.
– Бора қол, мен одамларни томоша қилиб ўтириб тураман.
Розия ўрнидан турди. Юраги дук-дук урганича вокзал ташқарисига чиқди. Кўзи билан зимдан Латифни излади. Латиф бош эгиб, елка қисиб вокзал яқинидаги дарахтзор оралаб борарди. Розия тез-тез юриб унга етиб олди. Атроф кимсасиз, қоронғу. Вокзал чироқларининг ғира-шира ёғдуларигина теваракни ола-чалпоқ ёритиб турарди.
– Латиф ака! – деб чақирди Розия, бироз ҳаяжонли товушда.
Қочоқ эркак чўчиб ортига бурилди. Юз-кўзлари тўла таҳлика, ваҳима. Сўнг аёлни таниб, зўраки илжайди.
– Розияхон, сизми?
Улар бир-бирига яқинлашдилар. Розиянинг кўзларидан шашқатор ёш оқарди.
– Латиф ака, – деди у беихтиёр эркакнинг қўлларидан тутиб, – сиз менинг халоскоримсиз.
Латиф нега аёл бундай деётганини тушунмай, бир зум каловланиб қолди.
…Айни пайтда ёш изқувар Шербек Узоқов ўз бошлиғи подполковник Манзура Ҳамидовнага ҳеч каловланмай, ҳар бир сўзни дона-дона қилиб ахборот берарди.
– Манзура Ҳамидовна, сизнинг кўрсатмангиз бўйича Мавлонов Абдуғанининг ҳовлиси атрофига қўйилган пистирма иш берди. Мавлоновнинг ҳамтовоқлари қўлга олинди. Хўш-ш… Мавлоновга тегишли “Москвич”ни ҳам яхшилаб текширдик. Машина салонидан тўрт ярим килограмм наркотик модда топилди.
– Яшанглар, йигитлар. Айтганча, анови қочоқ эр ҳали топилмадими? Ишхонасини аниқлаб, суриштирдиларингми?
– Суриштирдик, Манзура Ҳамидовна. Айни пайтда у меҳнат таътилида экан. Умуман, уни қидириш давом этаяпти. Эртагача дараги чиқиб қолар.
– Яхши, бўшашманглар, – деб қўйди подполковник аёл, аллақандай қоғозларни титкилашга тушаркан.
Шербек Узоқов тура бошлади.
– Айтганча, Манзура Ҳамидовна, Абдуғанининг ҳовлиси ёнида қўлга олинганлар дастлабки терговдан ўтишди. Калаванинг учи Абрай лочинга қараб кетяпти.
– Шунақами? – деди бошлиқ ўйчан.
Улар маъноли кўз уриштириб олишди.
Латиф ва Розия дарахтлар панасидаги ёғоч ўриндиққа ёнма-ён ўтиришди. Аёл шўлқ-шўлқ йиғлаб, аҳён-аҳён синиқ илжайганча Латифга кўз ташлаб қўяди. Латиф ҳануз ҳангу манг, катта-катта очилган кўзлари пир-пир учади, оғзи ним очиқ.
– Демак, ўша чўчқа сизнинг эрингиз экан-да?!
– Ҳа, ҳа, – деди Розия титроқ тўла товушда. – Сиз ўша исқиртни ўлдириб мен шўрликка қанчалар яхшилик қилганингизни билмайсиз, Латиф ака! Мени балолардан қутқардингиз. Яратганга шукур, дунёда сиздек мард, номусли эркаклар ҳам бор.
Латиф ҳануз анқовланиб турган куйи ўзича эътироз билдиришга, “уни мен ўлдирганим йўқ” дейишга чоғланди-ю, бироқ тағин ботина олмади.
– Розияхон, мен… мен…
Аёл ошкора меҳр билан эркакнинг титраётган қўлларини кафтига олди.
– Биламан, Латиф ака, сиз ҳам қаттиқ изтиробдасиз. Бир… бир беномус суюқоёқнинг иснодига қолдингиз. Лекин… лекин, унутманг, келажак ҳали олдинда. Сиздай оқкўнгил, ориятли инсоннинг қадрига етадиган аёл ҳамиша топилади. Ишонинг, ўша аёл бир умр чўрингиз бўлишга ҳам рози.
Латиф Розиянинг қўлидан қўлини оҳиста бўшатиб оларкан, теваракка аланг-жаланг қараб олди.
– Розияхон, биласиз, мен… мен қочиб юрибман.
Унинг гапи тугамасдан аёл алланима эсига тушгандай сапчиб туриб кетди. Унинг туйқус ҳаракатидан чўчиб тушган Латиф ҳам ирғиб турди. Розиянинг боя ёлвориб турган кўзлари катта-катта очиқ, гўё қичқириб юборишдан қўрққандай бир кафти билан оғзини тўсган.
– Айтганча сизни… – деб ваҳимали пичирлади у, – сизни излаб юришибди-ку?! Вой, энди нима қилдиг-а?!
– Тўғриси, бошим қотиб қолди. Россия томонларга қочиб кетсамми деб турибман.
Розия бир зум ўйланиб тургач, туйқус жонланди.
– Яхши фикр, Латиф ака, жуда тўғри. Мен Новосибирск поездига чипта ундирама