#ИЗТИРОБ
МУАЛЛИФ: #Назли
68
Матлуба, тоғораларни тўғрилаб, Зулфиқорнинг бир аммасини ёнига олиб яна Жамила аянинг уйига киришга шошилдилар.
Хушкайфиятда кутиб олинган икки аёлни меҳмонхона томон олиб кетдилар. Жамила ая қариндошларига хабар бергани сабаб ёрдам беришга барча яқинлари келгандилар. София эрта тонгдан ўқишим дея уйдан чиқиб кетган, бугун бўладиган ишлардан бироз ҳаяжонда эди. Бир зумда ҳаёти ҳал бўлиб кетаётгани-ю, ўшанда Зулфиқорнинг айтган гаплари ёлғон эмаслигини билди. Қанчадан қанча йигитлар севаман, ўлдим-куйдим дея қанча қизни алдайди, София ҳам Зулфиқорни шундай деб ўйлаганди адашган экан.
Икки томоннинг розилиги ила нон синдирилди, икки ёшга бахт-соадат тиладилар.
— Жамила аяжон, энди тўйни қачонга қиламиз? Матлуба атрофдагиларга бир назар солиб қўйди.
— Қизим, ўқишини тугатиб олаверсин.
— Тугашини кутиб ўтирамизми? Келаётган баҳорда қилиб юборамиз. Нима дейсиз?
— Майли, сизлар нима десангиз шу.
— Унда биз ҳам маслаҳатлашиб тўй кунини айтамиз. Муборак бўлсин. Ҳаммаси бир-бирини табриклаб хурсандчилик қилдилар.
— София, қара қўшни йигит яна келибди, қўлида гуллари бор. Софиянинг дугонаси университет биноси ёнида турган йигитни кўрсатди.
— Бугун унаштирилдик... София уялибгина айтди.
— Нимага менга айтмадинг? Шунча вақт мендан яшириб юрдингми?
— Йўқ, яхши кўраман деб юрганди, ишонмагандим, совчи юборганди уйдагилар рози бўлдилар.
— Табриклайман дугонажон, бахтли бўл. Унда ёнига туш, дарсимиз тугади-ку.
— Озгинадан кейин тушаман.
Машинаси ёнида турган йигитга бир қараб қўйди. Кутубхонага топширадиган китобини бериб чиққунча анча вақт ўтиб кетди.
— Ассалому алайкум. Йигитнинг ёнига борди.
— Ваалайкум ассалом, сени кутиб сочим оқарди, бунча қолиб кетдинг? Зулфиқор машинасига қўйган гулни олди. — Майли, кутишга арзигулик қизсан. Булар сенга.
— Раҳмат. София гулларни кўриб хурсанд бўлди. Зулфиқор атрофга бир назар солиб эшикни очиб берди.
— Олдига ўтираманми? Очиқ турган эшик томон қаради.
— Албатта, ўтир. Орқада ўтиришингга асос йўқ.
Анча йўл юришгач шинамгина бир кафега кирдилар. Одамлар кам, Зулфиқор аввалдан тайёрлатиб қўйган хонага кирдилар.
София хонанинг чиройли безатилганини кўриб беихтиёр табассум қилди
— Ёқдими?
— Албатта. Стулга ўтирди. Офитсант буюртма қилинган нарсаларни олиб келгач хонани тарк этди.
Зулфиқор чўнтагидан кичик қути чиқарди, стол устида турган Софиянинг қўлларидан ушлаб узукни тақди.
— Сен шу вақтгача қанчасини рад этганингга афсуслантирмайман. Мени танлаб, менга рози бўлиб, ҳаётингни мен билан давом эттиришни танлаганинг учун ҳеч афсуслантирмайман. Менга вафоли умр йўлдош бўлишга, қийин кунларда ёнимда бўлишга Аллоҳнинг берган умрининг қолганини мен билан ўтказишга тайёрмисан? Қизнинг қўлидан маҳкам ушлади. София бундай тафтни биринчи бор ҳис қилгани сабаб ҳаяжондан юрак уриши тезлашди. Зулфиқорнинг кўзларига бир қараб тасдиқ ишорасини қилиб бошини қимирлатиб қўйди.