💥Шумқадам ёхуд уч кунлик келинчак. 1-қисм.
Гр:🔥Ҳикоя ва қиссалар🔥
Шукур амаки хонадони.
Ким ўзарга тушгандек безанишу ясан-тусанда бир-биридан қолишмайдиган қизлар чуввос кўтаришиб Баҳорани гангитиб қўйишди:
- Тез бўл, ҳализамон куёвтўра кеп қолади-я?
- Сирғангни ҳали тақмабсан-ку?
- Олаётганингда кўйлакнинг у ёқ-бу ёғига қараганмидинг, мана қара доғларини...-жиғибийрон бўлди юзларига роса упа чаплаб олган бир қиз.
- Қани, кўрай-чи?-келинчакни нақ юрагини ёрмоқчи бўлган қизнинг дамини ўчириш учун новчароқ бир қиз шошиб келди-да, Баҳорани у ёққа-бу ёққа айлантириб, либосга синчиклаб кўз ташлади-да, дакки берган бўлди:
- Шунга ота гўри қозихонами? Бир-икки жойига пашша ўтирибди. То очки билан кўрмасанг, борлиги сезилмайдиям. Баҳор, парво қилма...
- Парво қилмамиш? Нима, Баҳор яна эрга тегармидики, бунга жим қараб ўтирса. Уят қиладиган бор, гапни саситиб ташлайдиган бор...
- Бас...-ортиқ дош беролмай асабийлашиб кетди Баҳора. Айниқса унга бефаросат дугонанинг «яна эрга тегармидики»си суяк-суягидан ўтиб кетганди. У чор атрофини қуршаб олган дугоналаридан узилди-да, хона бурчагидаги курсига бориб шап этиб ўтириб олди, кафтлари билан юзларини ёпиб олди. Бирдан ҳиқиллаб юборди.
Буни ҳеч ким кутмаганди. Баҳор андак-мундак гапга аразлайдиган қиз эмас эди. Шунгами, дугоналар бирпас ҳайрон қараб қолишди. Сўнг қизлардан бири келинчакка яқинлашди:
- Қўй, хапа бўлма, Баҳор. Ўйламай гапирди-да. Кейин кўйлагинг ҳеч ҳам доғ-дуғ эмас. Масалан, мен ҳеч нарса кўрмаяпман. Буларнинг кўзи микроскоплигини...-тўда бўлиб турган қизлар томон бир юз буриб койиди қиз.
Бу қиз Фарида эди. Дугоналар ичида ақллироғи, ҳам фаросатлироғи бўлгани учун ҳам Баҳора уни ўзига яқин олиб, Парижон деб чақирарди. Мана, Баҳора ҳозир ҳам қўл силтаб «Қўй, мени овутма Пари» деб қўйди.
- Қани, тайёрмисизлар, Баҳор бўл, куёв навкарлар келишди?!
Баҳора юзларини кафтлари билан беркитганча ўтирар, овоз келган томонга қарамаса ҳам бу Сабоҳат янгаси эканини фаҳмлади.
Дарвоза томондан куёв жўралари билан дўмбира ва сурнай наволари остида айвонга қилинган жойга - нозу неъматлар тортилган столлар узра секин қадам ташлаб келмоқда эдилар.
- Бирам кўркам экан-эй... Бахтингни берсин, Баҳор...
- Тўғрисини айтсам, ҳасад қиляпман сенга, Баҳор...
Дугоналарнинг бири қўйиб, бири мақтар, аммо негадир бу самимий ва шўх илтифотлар, сўзлар айни дам келинчакка татимаётганди. У кўзларини бир нуқтага қадаб жим ўтирар, Фарида эса алланималар дея унинг кийимини тартибга келтириш билан овора эди. На унинг юпанчи, на деразадан айвон томон мўралаб пичирлашаётган дугоналарининг тилёғлама сўзлари Баҳоранинг қулоқларига кирди. У хиёл вақтдан сўнг Сабоҳат янга иккинчи марта келиб, койий-койий ўзи эргаштириб нариги хонага олиб бормагунча жойидан қилт этмай ўтираверди.
* * *
Шукур амаки хонадони.
Куёв-келин машинага ўтириб кетишгач, эрталабдан бери шовқинланиб, гавжум бўлиб турган тўйхона бирдан ҳовури пасайиб, сийрак тортди, саноқлигина одам қолди. Дарвоза олдида Баҳоранинг отаси Шукур амаки телефонда ким биландир асабийлашганча гапирар, онаси Ҳалима ая ичкарида оҳори тўкилмаган кийимларни уч-тўрт тугунга жойлаш билан банд, Сабоҳат янга ва яна икки-уч жувон ювиқсиз идишларни чайишар, бошқалар эса ҳовлида сандроқланар, аллақандай юмушларни адо этишга уринарди.
- Ҳалима янгам билан мулла акамнинг омади бор экан, эй. Туф-туф кўз тегмасин-ай... Куёвмисан, куёв. Хон куёв қилса арзийдиган йигит экан-эй... Эшитдиларингми, минимаркети бор экан, неча гектар узумзори бор экан. Баҳора ўзиям сухсургина қиз-да, бахти бор бўлсин илойим.
- Энди, Вазирахон, тўй кунида келинчак очилиб-сочилиб юрса бўлмайди-да. Уят қиладиган бор. Пистадай гапни ёнғоқ қилиб чақиб юрадиган бор. Ё бахтим бор экан, деб тиржайиб юрсинми келинчак? Мана ўзингиз... келинлик пайтингизни эсланг, нуқул тишингизни оқини кўрсатиб юрганмисиз ё гапим нотўғрими?
- Тўғриси, мен ҳам шундай деб ўйладим. Нимадандир ранжиган шу қиз,-гапга қўшилди Вазирахоннинг ёнидаги бақалоқ аёл.
Сабоҳат янганинг қошлари чимирилиб кетди. Даҳани катта очилди:
- Сизларга нима бўлган бугун? Бировнинг хурсандчилигини хафагарчиликка айлантиряпсизларми?
- Йўқ-эй, нимал