چیاکو 🕊

تصویری غمگین از تشییع جنازه موتزارت موتزارت موسیقی‌دان بزرگ پس از مرگ هیچکس را نداشت که پیکر او را تشییع کند. نقاشی یوزف هایکه، نقاش اتریشی، از تشییع جنازه موتزارت. پایین تصویر، شرح مراسم تدفین او با شعری به زبان آلمانی نوشته شده: پایینِ این تصویر نوشته شده در حالی که طوفان در زمین پوشیده از برف غرش می‌کند، مسیر نهایی، بدون پرتو نور روشن شده است او به تنهایی پیش می‌رود هیچ چشمی برای او گریه نمی‌کند فقط سگ وفادارش، تنها دوستش را دنبال می‌کند.

در این جهان برای هرچیزی تاریخِ انقضایی هست جز صدای هایده =)

اتفاقا این اصلا عجیب نیست که یه جوان پرشور سوسیالیست توی قلب اروپا و آمریکا خواستار برانداختن سیستم سرمایه‌داری و بازار آزاد و مالکیت خصوصیه. چون این عزیز، شخصا با نتایج عملی اندیشه‌های خودش روبرو نشده و اندیشه‌هاش همچنان در سطح تئوری، فانتزی و خواسته باقی موندن. مجبور نشده شخصا "هزینه ملموس و واقعیِ" ایده‌هاش رو بپردازه. ذیل آزادی‌های لیبرالیستی و به لطف کاپیتالیسم و دستاوردهاش داره زندگی می‌کنه‌. و گمان نکنم توی فروشگاه و موقع خرید شیر و لوبیا چیتی، هربار دستش بلرزه و بفهمه سال‌ها زیستن تحت تورم شدید چجوریه. اما اینکه مثلا توی ایران هنوز کسی طرفدار ایده‌های کنترلگرانه‌ی بازار، ضدازادی، نقض مالکیت‌ها و... باشه، حقیقتا غیرقابل‌درکه. چطور چنین گمراهیِ معرفتی‌ای، هنوز رهاشون نکرده؟ البته منظورم این نیست که صرفا منتقد چیزهایی در کاپیتالیسم و لیبرالیسم هستند، بلکه چنان‌که می‌بینیم به‌طور بنیادین و جامع مخالفشن‌. عجیبه، چون در اینجا از تئوری گذشته و خروجی عملی اندیشه‌هاش رو می‌تونه با پوست و تن خودش لمس کنه (بماند که بعضا لمسش نمی‌کنند، چون رانت‌زی هستند و مصون از رنج‌ها زندگی می‌کنند اما خب همه‌شون اینطور نیستند) نه فقط در اين مسائل، کلا خوبه که آدم گاهی به خودش بگه "اوکی، نشد!" و یک بازنگری اساسی رو هر طور هست به خودش تحمیل کنه، و نه به دیگران. گفتن این "اوکی، نشد!" فضیلتی نجات‌بخشه. @nabayad_m

جنگ تمام شده بود و حالا صلح داشت آدم می‌کشت!

- گروس عبدالملکیان

ازت ممنونم که بهم گفتی: همه‌چیز درست می‌شه. فکر نکنم هیچ‌یک از ما در حال حاضر از این مورد مطمئن باشه ولی شنیدنش از زبون کسی دیگه حس خیلی خوبی داره.

- نامه از کَری به دیوید

من هرگز نمی گویم در هیچ لحظه‌ای از این سفر دشوار، گرفتار ناامیدی نباید شد. من می‌گویم: به امید بازگردیم، قبل از اینکه ناامیدی نابودمان کند...

- نادر ابراهیمی

هر کلمه سنگی‌است که به رودخانهٔ تنهایی پرتاب می‌کنیم.