اگزیستانسیال

نیاز دارم وسایلم رو جمع کنم و برم یک شهرِ دیگه، یک کشورِ دیگه، یک قاره‌ی دیگه. شاید هم اون دنیا.

چمیدونم مثلا چندتا کپی از خودم داشتم و باهم وقت می‌گذروندیم و آخر سر هم راهی می‌شدیم به سمت نزدیک‌ترین پُلِ شهر.

کانسپتِ نیاز به تنها بودن و احساس تنهایی کردن رو حقیقتش زیاد نیستم‌.

it's the middle. it was always about the middle and half and what is awaited for me after. i'm scared of the other half.

i can't sleep. i can't read. i leave my movies in the middle of them. i drop the topics i was once interested in and feel bad about them. it's like i'm losing the ability to have something in my life.

even if i had everything i wanted, the feeling of not being worthy of it won't leave me be.

i feel like a fainting street lamp in the early morning. i'm doing my best to shine for some moments, but the sun is up, and there's light everywhere. i can't be seen even if i try too.

pain, i got some if you want some.

two times i've tried for pleasure, my life is full displeasure. happiness is gone forever, a long time we tried forever.

pain, i got some if you want some.

به قهوه نیاز دارم، اما از نوعِ قَجَریش.

امروز با ۴۶۲تا شخصیتم سر یک میز نشستیم و همه به این توافق رسیدیم که مهم نیست. بعد دور هم چای خوردیم و راجبش گریه کردیم.

این توده‌ی گوشت و اعصابی که توی جمجمه‌ام دارم نمی‌ذاره اونطور که باید، زندگی کنم.

نمیدونم چرا هر وقت پام رو از اتاقم بیرون میذارم، احساس پشیمونی بهم دست میده. مهم نیست اوقات خوبی رو بگذرونم یا نه، انگار کار اشتباهی مرتکب شدم.