𝘓𝘰𝘴 𝘰𝘭𝘷𝘪𝘥𝘢𝘥𝘰𝘴 - Telegram 频道 @thisforgotten 的统计与分析

وقتی به نقشه‌ی تاریخ می‌نگری، گویی ایران اساساً نباید وجود داشته باشد؛ اما چرا هنوز هست؟ آن شب که اسکندر مقدونی تخت‌جمشید را به آتش کشید، شاید هر ایرانی می‌پنداشت پایان تاریخ فرا رسیده و ما برای همیشه به بندگی بیگانگان محکوم شده‌ایم. اما ایرانیان چنان کردند که جانشینان همان فاتح، شیفته‌ی ایران و فرهنگش شدند. آن‌گاه که اعراب تیسفون را گشودند و امپراتوری ساسانی با آن شکوه و جلال فرو ریخت، سکوتی سنگین ـ آنچه تاریخ‌نگاران «دو قرن سکوت» نامیده‌اند ـ بر لبان این سرزمین نشست؛ اما در ژرف‌ترین تاریکی، فردوسی برخاست تا زبان فارسی را از گزند بیگانگان نگاه دارد و جان تازه‌ای در روح این ملت بدمد. آن زمان که کابوس مغول بر این سرزمین سایه افکند و در نیشابور و مرو از سرهای بریده تپه‌ها ساختند، گمان می‌رفت که دیگر چیزی از ایران برنخیزد؛ اما همین خاک، در همان روزگار، مولوی و سعدی و حافظ را به جهان پیشکش کرد. در واپسین روزهای صفویان، هنگامی که محمود افغان اصفهان را در محاصره گرفت و مردمان از فرط گرسنگی به خوردن گوشت سگ و گربه افتادند و پایتخت باشکوه ایران به ویرانه‌ای بدل شد، باز هم این پایان نبود؛ از دل همان آشوب، نادرشاه افشار برخاست و بار دیگر اقتدار را به ایران بازگرداند. پس وقتی می‌گوییم «ایران، ای سرای امید»، این تنها واژه‌ای زیبا یا شعاری دل‌نشین نیست؛ حقیقتی است که ایرانیان بارها و بارها در گذر تاریخ، با امید به فردا، آن را زیسته‌اند. در چنین آب و خاکی، روا نیست که امید را از دست بدهیم. کافی است به پدران و مادرانمان در قرون گذشته بنگریم؛ ما از خون و تبار همان انسان‌هایی هستیم که بارها از خاکستر خویش برخاستند.

854

Repost from 𝘘𝘶𝘰𝘵𝘦𝘴;

وقتی به نقشه‌ی تاریخ می‌نگری، گویی ایران اساساً نباید وجود داشته باشد؛ اما چرا هنوز هست؟ آن شب که اسکندر مقدونی تخت‌جمشید را به آتش کشید، شاید هر ایرانی می‌پنداشت پایان تاریخ فرا رسیده و ما برای همیشه به بندگی بیگانگان محکوم شده‌ایم. اما ایرانیان چنان کردند که جانشینان همان فاتح، شیفته‌ی ایران و فرهنگش شدند. آن‌گاه که اعراب تیسفون را گشودند و امپراتوری ساسانی با آن شکوه و جلال فرو ریخت، سکوتی سنگین ـ آنچه تاریخ‌نگاران «دو قرن سکوت» نامیده‌اند ـ بر لبان این سرزمین نشست؛ اما در ژرف‌ترین تاریکی، فردوسی برخاست تا زبان فارسی را از گزند بیگانگان نگاه دارد و جان تازه‌ای در روح این ملت بدمد. آن زمان که کابوس مغول بر این سرزمین سایه افکند و در نیشابور و مرو از سرهای بریده تپه‌ها ساختند، گمان می‌رفت که دیگر چیزی از ایران برنخیزد؛ اما همین خاک، در همان روزگار، مولوی و سعدی و حافظ را به جهان پیشکش کرد. در واپسین روزهای صفویان، هنگامی که محمود افغان اصفهان را در محاصره گرفت و مردمان از فرط گرسنگی به خوردن گوشت سگ و گربه افتادند و پایتخت باشکوه ایران به ویرانه‌ای بدل شد، باز هم این پایان نبود؛ از دل همان آشوب، نادرشاه افشار برخاست و بار دیگر اقتدار را به ایران بازگرداند. پس وقتی می‌گوییم «ایران، ای سرای امید»، این تنها واژه‌ای زیبا یا شعاری دل‌نشین نیست؛ حقیقتی است که ایرانیان بارها و بارها در گذر تاریخ، با امید به فردا، آن را زیسته‌اند. در چنین آب و خاکی، روا نیست که امید را از دست بدهیم. کافی است به پدران و مادرانمان در قرون گذشته بنگریم؛ ما از خون و تبار همان انسان‌هایی هستیم که بارها از خاکستر خویش برخاستند.

854

و آزادی جنون شیرینی بود که هر روز از ما قربانی تازه‌ای می‌گرفت...

#بکتاش_آبتین

854

در خانه و كتابخانه بوى مرگ مى‌آيد. در گلخانه و غسالخانه بوى مرگ مى‌آيد. از تمام خانه‌ها بيرون مى‌روم اما بوى كافور از مشامم خالى نمى‌شود. در زندگی‌ام رد پای مرده‌اى جوان بى‌قرارى مى‌كند...

#بکتاش_آبتین

854

خیلی خب... اگر شما حسین هستید و آمریکا، یزید بسیار خوشحال می‌شم اگر تاریخ تکرار بشه!

854

4_5906926976693704819.mp34.86 MB

854

مدت‌هاست به هیچ‌چیز جز «ایران» فکر نمی‌کنم. فقط اندیشه‌‌ی «ایران» است، که می‌تواند نگران و همزمان دلگرمم کند و به زندگی و آینده متصل نگهم دارد.

#معین_دهاز

854

خسته‌ام عزیزم، اما قول می‌دهم تا روز آزادی بیدار بمانم...

854

روح من سال‌هاست که مرده؛ فقط به خاک سپرده نشده! زمانه نه با من و نه با سرزمینم هیچ‌گاه خوب تا نکرده و من دیگر نمی‌دانم با روح ویرانم برای کدام یک بنویسم و از کدام رنج سخن بگویم... من لال شده‌ام، به سختی قلم را میان انگشتان بی‌جانم نگه می‌دارم و چند سطری را با بی‌نفسی روی کاغذهای پاره‌پاره و مچاله‌شده کنارهم ردیف می‌کنم و به اشتراک می‌گذارم تا از سکوتم به نفع خودشان برداشت نکنند! می‌‌گویم به انتهای این جاده‌ی توان‌سوز و ملال‌آور رسیده‌ام و وقت است هرچه دارم و ندارم زمین بگذارم و رخت مرگ بر تن کنم و به سوی تابوتم بگریزم... اما زمان کش آمده! هرچه من به انتها می‌رسم انتها دورتر می‌شود و گویی همه‌ی این‌ها، سراب بوده... می‌گویند بنویس و من می‌نویسم و می‌گویم مگر فرقی به حالم می‌کند؟ مرده را زنده می‌کند؟! می‌گویند زنده نمی‌شوی، درست، اما آرام می‌شوی و سبک‌دل! می‌گویم روح مرده را چنین چیزی آرام نمی‌کند، به خاکش بسپارید و از این عذاب نجاتش دهید! می‌گویند خاموش بمان! گویی که این عذاب، تقاص گناه‌های کرده و ناکرده‌است...

مبینا _ ۲۲ بهمن ۱۴۰۴

854

اینم بعید نیست

854

هرکاری می‌کنید که بمونید

854

بله... کم مونده پ*و*ر*ن وطنی از صداوسیما پخش کنید😂

854

Repost from توییتی

‏اگر صلاح بدونید پیشبینی جنگ از طریق جادو و جمبل و ستارگان و کواکب و پیتزا و قمار آنلاین رو متوقف کنید. @TweetyChannel | علیچی

854

زنا زاده‌ها روز به روز دارن زیادتر می‌شن

854

شما اگر شورتت رو دربیاری بری توی خیابون و قبلش حتما گفته باشی جانم فدای رهبر کسی کاری بهت نداره!

854

دیگه همه فهمیدید سازوکار این حکومت چجوریه؟

854

Repost from خبر +18 | اخبار فوری

⏺مصاحبه یک خبرگزاری حکومتی با یک زن بی‌حجاب در ۲۲ بهمن. 🤩 @khabari_18