نیک

چشمات خسته است . بعضی وقتا اوضاع به نظر بد میاد. ما هنوز تو کوچه ما هنوز تو اتوبان ما که میخندیم من که گریه میکنم تو که بغلم میکنی داستان ادامه داره ، ما ادامه داریم تو حرف میزنی ، من تو ذهنم میگم کجاست مرز رهایی من حرف میزنم، تو نگاه میکنی و من از نگاهت زندگیو میفهمم روزای زیادی رفته ، روزای زیادی مونده ، ما به امید فرداها ادامه میدیم به امید روزی که باد بپیچه تو برگ درختا و برگا تاب بخورن <اینجا باید چشماتو ریز کنی و فقط حرکت برگا رو درک کنی> به امید روزی که صدای آب روون از کنار گوشمون بگذره آسمون ستاره داشته باشه یه جوری که نتونیم بشماریم خونه ، خونه باشه ، تو باشی شب کش میاد ، یه وقتی ام تموم میشه صبح میاد ، طلوع میکنی بالاخره نور برمیگرده