𝑺𝒂𝒓𝒎𝒂𝒔𝒕𝒚

صبحی را آرزو می‌کنم که بیدار شویم و ببینیم؛ بی‌خیال‌ترین آدمِ رویِ زمین شده‌ایم و هیچ چیز، برایمان مهم نیست! بی‌تفاوت شده باشیم به غصه‌ها، به رنج‌ها و مصیبت‌ها. لم داده باشیم گوشه‌ای و همین‌طور بی‌دلیل؛ حال‌ِمان خوب باشد... نرگس_صرافیان_طوفان روزگارتون_پر_از_دلخوشی

اگه برات مقدر شده باشه از هفت آسمون میگذره تا به تو برسه ☁️✨ شبتون بخیر🌙✨️

خودت رو جایی خرج کن که بیارزه! وقتی میگم خودت یعنی: وقتت، انرژیت، احساساتت،عمرت،خودت... چون همه لیاقت انرژی تورو ندارن...💯✅

معاشرت با آدمی که حرف دلش رو میزنه و با سیاست رفتار نمیکنه از لذت های بهشتیه !!

ظهرتون دلچسب 🤍🖇

#خودمونی کم پیدا باشید به زندگیتون برسید آدما سودی براتون ندارن بچسبید به خودتون❣ .

« قهر ، قهر ، تا روزِ قیامت » این زیباترین دروغِ کودکی هایمان بود قرار بود مثلاً دلخوریِ مان تا ابد کِش بیاید اما با یک «ببخشید» سر و تهِ قضیه هم می آمد و دوباره مشغولِ بازی می شدیم انگار هم نه انگار ، که قهر کرده بودیم ! بچگی ها ، در همین سادگی اش قشنگ بود . امان از این بزرگ شدن ... امان از این قهر هایِ بی صدایِ طولانی ! حالا قهرِ مان را جار نمی زنیم ، خیرِ سرِمان مثلاً متمدن شده ایم ... خیلی بی صدا می رویم اما برای همیشه ... اما بدونِ بازگشت ‌‌... دلمان هم خوش است که بزرگ شده ایم ! نرگس صرافیان طوفان 🌱

با هیچ‌کس به غیر خودت درددل مکن ناگفته‌ها بزرگ ترین گنج آدم‌اند.

پناه ببر به روز جدیدی که شاید با آن اتفاق خوبی از راه برسد و تمام اندوه جهان را از شانه‌هایت بردارد... صبح بخیر

سلام بر آنان که وجودشان‌ یک‌ جور خاص‌ دوست‌داشتنی ،گرم، دلنشین و به‌یادماندنی‌ست دقیقاً مثل یک  ترانه قدیمی.... که وقتی به پایان می‌رسد دلت می‌خواهد دوباره به ابتدا برگردی و بارها و بارها تکرارش کنی🫀.... -سلام به دوستان عزیزم صبحتون بخیر🌱. ‌

كاش اونايی كه چوبِ سادگيشونو ميخورن، یکمی هم نونِ مهربونيشون رو بخورن...

شبتون در آرامش 🫀🧚‍♀️✨️

می‌گفت آدم‌ها را می‌شود با چشم‌ها نشناخت، با بویشان شناخت… بعضی‌ها بوی خانه می‌دهند؛ بوی عصرهای آرام و چراغ‌های روشن. بعضی‌ها بوی قهوه و باران؛ کوتاه می‌آیند و تا مدت‌ها در خاطر می‌مانند. بعضی‌ها هم بوی خاطره می‌دهند؛ همان بویی که ناگهان از میان یک خیابان می‌گذرد و دلت را می‌لرزاند. و بعضی آدم‌ها… بوی رفتن می‌دهند. می‌روند، اما عطر حضورشان در گوشه‌ای از جانت می‌ماند؛ مثل عطری روی شالِ جا مانده‌ای، مثل بوی باران روی خاکی که دیگر به آن برنمی‌گردی. می‌گفت آدم‌ها سمفونی بوها هستند، اما غم از جایی شروع می‌شود که دیگر هیچ‌کس بوی آن آدمِ خاص را نمی‌دهد…