Die With A Smile.

«جنایت و مکافات» عزیزم راستش فکر نمی‌کردم این‌قدر درگیرت بشم. راسکولنیکف برام ازون شخصیت‌هایی نبود که بشه فقط نگاهش کرد و قضاوتش کرد. تو منو بردی داخل ذهنش؛ جایی که کم‌کم فهمیدم چرا به اون نقطه رسید، چرا اون تصمیم رو گرفت و چرا با وجود همه چیز، دلم نمی‌خواست شکست بخوره. شاید همین ترسناک‌ترین بخش داستان بود؛ اینکه گاهی خودم رو در حال دفاع کردن از کسی می‌دیدم که می‌دونستم کار وحشتناکی انجام داده. تو باعث شدی به چیزهایی فکر کنم که معمولاً جواب راحتی ندارند. اینکه آیا آدم‌های واقعاً بد وجود دارند؟ آیا هدف خوب می‌تونه یک کار اشتباه را توجیه کنه؟ و اصلاً چه کسی حق داره درباره ارزش زندگی یک انسان تصمیم بگیره؟ اما چیزی که بیشتر از همه توی ذهنم موند، خودِ جنایت نبود؛ این بود که هیچ‌کس نمی‌تونه از خودش فرار کنه. راسکولنیکف از پلیس فرار می‌کرد، از مردم فرار می‌کرد، اما بیشتر از همه از وجدان خودش فرار می‌کرد و هر بار دوباره به همون نقطه برمی‌گشت. تو از اون کتاب‌هایی بودی که بعد از تمام شدنش هم تموم نمی‌شه و هنوز هم بعضی بحث‌ها در ذهنم ادامه داره و هر بار که به اون‌ها فکر می‌کنم، جوابم کمی فرق می‌کنه.