Research Services

د کتاب نوم: د نړی تر ټولو شتمن سړی لیکوال: سټیون کی سکاټ ژباړن: استاد شیر خان حساس حجم:14ام بي بڼه: PDF 📚کتابتون NH زموږ چینل درسره جوين کړئ. ↶ 🔍 @naseebullahqalamyar👇👇👇

په ورډ پروګرام کې وړيا او تيار جوړ شوي مختلف قسمه سرټيفيکټ نمونې. 👇👇 https://www.template.net/editable/word

زوى که لور ژباړه:ف. مظلوم يار اکثرا خلک د زوی د زیږون په تمه وي او د لور زیږون ته په سپکه سترګه ګوري، خو په دې حقیقت کې یو ژور تضاد نغښتی دی: هر سړی د یوې ښځې د مینې او ملګرتیا تږی وي، برعکس هره ښځه د یو سړي د ملاتړ او محبت په لټه کې ده. دا پارادوکسیکال اړیکه د انساني طبیعت یوه ابدي معما ده، چې د ټولنې د دودونو، تمې او ارزښتونو ترمنځ د یو نازک توازن نښه ده. د زوی زیږون ته د لیوالتیا تر شا د وارثۍ، دوام او ټولنیزو رولونو د تصوراتو یوه اوږده تاریخي کرښه پرته ده، چې ډېر وخت د کورنۍ او ټولنې د جوړښت او پایښت سمبول بلل کېږي. خو د لور زیږون، چې کله ناکله کم ارزښته ګڼل کېږي، د ژوند د خلاقیت، نازکتیا او احساساتي ژورتیا یو تجسم دی. لور نه یوازې د کورنۍ روح ژوندی ساتي، بلکې د مینې، پاملرنې او عاطفي پیوستون د پل په توګه هم کار کوي، چې ټولنه پرې ولاړه ده. په فلسفي لحاظ، دا دوه اړخیزه هیله – د زوی او لور ترمنځ انتخاب او د سړي او ښځې ترمنځ د مینې اړتیا – د انساني وجود د دوه اړخیزه بشپړتیا نښه کوي. یین او یانګ، یا د وجود متضاد اړخونه، یوازې په خپل متقابل تکمیل کې بشپړتیا مومي. سړی او ښځه، زوی او لور، یو بل ته د یوې داسې دایرې برخې دي چې د ژوند تنوع او توازن یې په خپل غېږ کې نیولی. په دې توپير کې يو ژور مطلب پروت دى: ارزښت په ظاهري توپیرونو کې نه، بلکې په هغه همغږۍ کې دی چې د دې توپیرونو له یوځای کېدو راټوکیږي. ټولنه هغه مهال پرمختګ کوي چې د زوی او لور دواړو ارزښت وپېژني، ځکه هر یو یې د انساني تجربې یوه بې ساري اړخ تمثیلوي. دا نه یوازې د جنسیتي مساواتو غوښتنه ده، بلکې د انساني روح د بشپړتیا او تنوع د مننې یوه فلسفه ده. د زوی او لور ترمنځ انتخاب نه یوازې یوه ټولنیزه یا کلتوري موضوع ده، بلکې یوه وجودي پوښتنه ده: موږ څنګه کولی شو د ژوند هغه اړخونه ونمانځو چې یو بل ته بشپړتیا وربخښي؟ د دې پوښتنې ځواب په دې کې دی چې د هر انسان ارزښت، پرته له دې چې زوی وي که لور، د هغوی د وجود په ذاتي کرامت او ونډې کې وپېژنو. دا یوازې د مینې او منلو له لارې ممکنه ده، چې د انساني اړیکو تر ټولو ژوره او پیاوړې سرچینه ده.

بدن يو چېرته اما خيال بل ځاى ژباړه:ف. مظلوم يار عجيبه خبره ده، چې د موجوده مخونو تر منځ د سترګو سفر کوې، خو زړه دې بيا هم هغه ورک مخ ويني! دا يوه داسې وجودي معما ده، چې د انساني فطرت ژورو اړخونو ته موږ راکاږي او د مينې، يادونو او غياب د فلسفې په اړه ژور فکر ته مو بلنه ورولي. د سترګو سفر، د موجوده مخونو تر منځ روان دی، د ژوند د ظاهري حقيقت سمبول دی—هغه حقيقت، چې موږ يې هره ورځ تجربه کوو، ګورو، اورو او لمس کوو. خو زړه، چې د احساساتو او يادونو کور دی، د دې ظاهري نړۍ له حدودو وځي او په يوه داسې عالم کې ډوبيږي، چې هلته زمان او مکان خپل ارزښت له لاسه ورکوي. هغه ورک مخ، چې زړه يې ويني، يوازې يو فزيکي وجود نه، بلکې د يوې تجربې، يوې مينې، يا يوې نا پوره شوې هيلې تجسم دی، چې د وخت په تالارونو کې پټ دی. دا تضاد د انساني شعور د دوه اړخونو—عقل او احساس—تر منځ د يوې ابدي کشمکش نښه ده. سترګې، چې د عقل استازي دي، هڅه کوي په اوسني وخت او موجوده نړۍ کې ژوند وکړي، خو زړه، چې د احساساتو او يادونو ژور سمندر دی، د تېر يوې نقطې پسې ګرځي، هغه نقطې ته، چې شايد هيڅکله بيا تر لاسه نه شي. دا يوازې د يو مخ يا يو شخص غياب نه، بلکې د هغه احساساتي پيوستون غياب دی، چې زموږ د وجود يوه برخه يې جوړه کړې وه. هغه ورک مخ، په حقيقت کې، زموږ د خپل ځان يوه برخه ده—هغه برخه، چې موږ له لاسه ورکړې او اوس يې د بيا موندلو تږي يو. دا تجربه د انساني ژوند يوه بنسټيزه برخه ده: موږ تل په اوسني وخت کې ژوند کوو، خو زموږ زړونه اکثراً د تېر په لټه کې وي. دا يو پارادوکس دی، چې د مينې او غياب په اړيکه کې ريښې لري. کله چې مينه له لاسه ورکړل شي، يوازې يو خلا نه پرېږدي، بلکې يو ابدي حضور جوړوي، بيا هغه زموږ په زړه او ذهن کې ژوند کوي. هغه ورک مخ، چې زړه يې ويني، د دې ابدي حضور يوه بڼه ده—يو حضور، چې د زمان او مکان له قيدونو آزاد دی. دا حالت د يوې داسې شاعرانه تجربې سره پرتله کېدی شي، لکه يو مسافر، چې د يوې ناپېژندل شوې منزل په لټه کې وي. سترګې يې د لارې هر منظر لټوي، خو زړه يې د يو داسې منزل په يادونو کې ډوب وي، شايد يوازې په خيالونو کې شتون ولري. دا يوازې د يو شخص د غياب په اړه نه، بلکې د هغه احساساتي ژوروالي په اړه ده، چې د هغه مخ سره تړلې. هغه مخ، چې شايد اوس يوازې د يادونو په پرده ژوندی وي، خو د زړه لپاره د يو ابدي حقيقت په څېر دی. دا عجيبه خبره د انساني وجود د يوې ابدي پوښتنې انعکاس دی: موږ څنګه کولی شو د اوسني او تېر، د موجود او غايب، د سترګو او زړه تر منځ توازن پيدا کړو؟ شايد ځواب په دې کې وي، چې دې تضاد ته د يوې داسې تجربې په سترګه وګورو، چې زموږ انسانيت نور هم ژوروي—يوه تجربه، چې موږ ته د مينې، يادونو او خپل ځان د درک کولو يو نوی ليد راکوي. هغه ورک مخ، چې زړه يې ويني، په حقيقت کې، زموږ د خپل وجود يوه برخه ده او د هغه لټون په اصل کې زموږ د خپل ځان د موندلو سفر دی.

🎓 تفاوت کلمات پرکاربرد انگلیسی 🔻 Each و 🔺every

د قرانکریم هغه بهترین اپیلیکشن چې تفسير، ترجمه، ايډيو ،ويډيو او د مختلفو لمانځونو وختونه او داسې نور ډېر څه په پښتو ژبه پکې پيدا کېږي. همدا اپلکېشن پښتو قران په نوم سره ياديږي. لينک 👇 https://play.google.com/store/apps/details?id=com.pashto.pashtoquran #قرانکريم #قران #پښتو #تفسير #ترجمه #افغانستان

له پیښو سره د مبارزې آمادګۍ ملي ادارې خپل (۹) ولایتي بستونه اعلان کړي. اداره ملی آمادګی مبارزه با حوادث (۹) بست ولایتي خویش را اعلان نموده است. د لا زیاتو معلوماتو لپاره لاندې لینک ته مراجعه وکړئ. https://www.andma.gov.af/all-vacancies

د لېونتوب له زندان د آزادۍ سندره: ژباړه او زياتونه:ف. مظلوم يار https://www.facebook.com/MazloumYar.Bahar پوهېږئ يوه ورځ، په ۱۹۶۰م کال کې، د ترکيې د يوه زړه راښکونکي ښار په کوڅو کې چېرته چې د ژوند له رنګونو، شور او خنداګانو ډک وو، ناڅاپه يوه عجيبه او زړه بوږنونکې ګډوډي راپيدا شوه. لېونيانو له روغتون څخه، د ساتونکو د يوې شېبې غفلت له امله، ۴۲۳ روحونه، چي د خپلو ذهني نړيو په رازونو کي بند وو، د آزادۍ په لټه کې وتښتېدل. دا هغه خلک وو چي د ټولنې له چوکاټونو بهر يې په خپلو خوبونو او وهمونو کي ژوند کاوه. د دوی تېښته د ښار واټونه د وېرې، تاوتريخوالي او بې نظمۍ په رنګ کې رنګ کړل. خلک حيران، د پولیسو زړونه وارخطا او ان د ښار د نظم بنسټونه په لړزه کې شو. دا کيسه يوازې د تېښتې يا بې نظمۍ روايت نه دی. دا د انساني روح د ژورو هيلو، د آزادۍ د تندې او د هغه جادويي غږ کيسه ده چي کولی شي حتی تر ټولو سرګردانه زړونه هم يوې نېغې لارې ته را واړوي. دا يوه فلسفي، هيله بښونکې او زړه راښکونکې سفرنامه وه چي موږ ته د ژوند د معنا په اړه يو نوى ليد وړاندې کوي. کله چي د ښاروالۍ ادارې ته دا خبر ورسېد نو چارواکو، پولیسو او حتى ارواپوهانو د حل لار موندلو لپاره سره راټول شول. د وخت حساسيت له هيچا پټ نه و. په دې شېبه کې، يو ارواپوه، چې د انساني ذهن د اسرارو پلټونکی و، راوغوښتل شو. هغه د حالاتو ژوروالی په خپلو هوښيارو سترګو وپېژانده او يوه داسې مشوره يې وړاندي کړه چي ساده، خو د جادو په څېر ژوره وه: ويل شپېلۍ وغږوئ! دا يوه عادي سپارښتنه نه وه، بلکې د انساني روح د هغو پټو تارونو يادونه وه چي له موسيقۍ، نظم او يو بل ته د تړاو له احساس سره ژوندۍ کېدله. د روغتون کارکوونکي او د عامه نظم ځينې زړه ور کسان د يوه موټر شاته ودرېدل. د شپېلۍ غږ، لکه د يوې زړه راښکونکې سندرې په څېر، د ښار په کوڅو کي خپور شو. دا غږ، د يوه خوب د زمزمې غوندې، په هوا کي وخوځېد، د واټونو په زړه کي يې د ژوند نوې ساه وپوکله. هغه لېونيان، چي د خپلو ذهنونو په بې کنټروله نړيۍ کې سرګردانه وو، د دې غږ تر جادو لاندې راغلل. يو يو، لکه د ستورو د کاروان غوندې ، د موټر په شاه پسې روان شول. دوی په يوه منظم قطار کې راټول شول، لکه چي د شپېلۍ دا غږ د دوی د زړونو هغه پټه هيله راويښه کړې وه چې د نظم، تړاو او معنا لپاره وه. دا د انساني روح يوه معجزه وه – يوه ساده شپېلۍ، چي د لېونتوب له قفسونو يې د آزادۍ او همغږۍ لاره پرانيستله. تر ماښامه، ټول لېونيان، د دې جادويي غږ تر اغېز لاندې ، بېرته روغتون ته راوستل شول. چارواکو د ارواپوه د دې هوښيارې او زړه راښکونکې لارې ستاينه وکړه او د ښار زړه بېرته د ارامۍ په غېږ کې عادي شو. دا کيسه دلته نه ختمېږي. کله چي د لېونيانو شمېرل پيل شول، يوه حيرانوونکې او زړه راښکونکې معما راښکاره شوه: ۶۱۲ لېونيان وشمېرل شول، حال دا چي سهار يوازي ۴۲۳ کسان تښتېدلي وو! دا څه وو؟ آيا دا د انساني ذهن يوه بله جادو وه؟ آيا د ښار نور خلک، د شپېلۍ د غږ تر زړه راښکونکي جاذبې لاندې، ددې کاروان سره يوځای شوي وو؟ شايد، په هر زړه کې، يو لېون د يوه غږ، يوه خوب، يا يوې هيلې په لټه کې وو. پوهېږئ! دا کيسه موږ ته يو ژور او هيله بښونکی درس راکوي: حتی تر ټولو ګډوډو او تيارو شېبو کي هم، يو غږ، يوه هيله، يا يوه ساده لاره شته چي کولی شي زموږ زړونه راټول او موږ ته د نظم او معنا لار وښيي. د شپېلۍ غږ يوازې يوه موسيقي نه، بلکې د انساني روح د هيلو، د آزادۍ د تندې او د ژوند د ښکلا د لټون سمبول و. موږ ټول، په خپل ژوند کې، داسې يو غږ لټوو چې زموږ زړونه راويښ، لارې روښانه او موږ د نېکمرغۍ او آزادۍ پر لور بوځي. راځئ چي د خپل ژوند شپېلۍ ومومو – هغه سندره، هغه خوب، هغه جرأت چي زموږ روح ته د پرواز وزرونه ورکوي. راځئ چي د لېونتوب له قفسونو راووځو، نه يوازې د تېښتې په لټه کې، بلکې د يوه داسې ژوند په لټه کې چې له مينې، معنا او زړه راښکونکي جادو ډک وي. دا کيسه موږ ته ددې بلنه راکوي چې د خپل زړه غږ واورو، په جرأت او هيلو سره د خپلې لارې ګامونه واخلو، او د هغه کاروان برخه شو چې موږ د ژوند د رښتينو ښکلاوو پر لور بيايي. راځئ، دا سفر په زړه پورې، زړه ورتيا او بې ساري هيله سره پيل کړو! که ليکنه درته په زړه پورې وه نو نظرونه مو را شريک کړئ.

له روسي ادبياتو د يو ژور او فلسفي جوهر لرونکي داستان سره مخامخ يو، ياد داستان د انتوني چيخوف له قلم څخه راوتلی. ژباړه:ف. مظلوم يار https://www.facebook.com/share/1ZzkeStLYG/ دا کيسه، د "بخت اغېز" تر نامه لاندې، په خپل ساده او ژور بيان سره زموږ زړونه او ذهنونه راپاروي، موږ ته د ژوند د لارو په اړه دَ فکر کولو بلنه راکوي او هم د هيلو او بصيرت يو څرک په موږ کې روښانه کوي. څلوېښت کاله وړاندې ، کله چې زه د ژوند د ځوانۍ په لومړيو شېبو کي وم، يوه ورځ مي د سړک پر غاړه د لسو روبلو يو نوټ وموند. دا د بخت يوه ناڅاپه مسکا وه، يوه شېبه يې زما د زړه تارونه وخوځول. خو له هماغه ورځې وروسته، زما سترګو نور د اسمان لوړو ته و نه کتل، نه يې د لمر وړانګو ته سترګې ونيولې او نه يې د ستورو جادو وليد. له دې وروسته همېشه زما نظر يوازې پر ځمکه ټيټ شو، په دې هيله چي بيا به د بخت يوه بله نښه ومومم. نن، کله چي د تېرو کلونو پاڼې اړوم، زه کولی شم د خپلو لاسته راوړنو يو حساب کتاب وړاندې کړم، لکه يو سوداګر چي د خپلې شتمنۍ شمېرنه کوي: - ۲۹۱۷ بټنې، چې هر يو يې د يوې شېبې د لټون کيسه کوي. - ۲۴۴۱۷۲ قلمونه، چې شايد د نېکمرغۍ د ليکلو په هيله مې راټول کړي. - ۱۲ د قلمو سرونه، چي د نيمګړو هيلو سمبول دي. - او يو دستمال، چي شايد د يوې نه پوره شوې خوب د اوښکو نښه وي. خو دا ټول څه شى دي؟ دا د ژوند کومه خزانه ده؟ کله چي د خپل تېر ژوند انځور ته ګورم، دوه شيان مې سترګو ته راښکاره شي: يوه کږه شوې ملا، چي د تل لپاره پر ځمکه د کتلو له امله کږه شوه او يو بېخونده او طمع لرونکى ژوند، چې تل د بخت په تمه تېر شو. دا کيسه يوازې د يو کس د ژوند روايت نه دی؛ دا يو فلسفي درس دی، يو اخطار دی چي موږ ته وايي: بخت، که څه هم کله ناکله موږ ته خپل زرينه وزرونه ښيي، خو که موږ يوازې د بخت په تمه کښېنو، نو شايد ټول عمر مو همداسې تېر شي — نه د معجزې شاهد شو او نه به هم د نېکمرغۍ خوند وڅکو. هغه څوک چي خپل ژوند يوازې پر بخت پسې تړي، ډېر وخت د ژوند له رښتينو ښکلاوو محروم پاتې کېږي: د اسمان بې‌کرانه زيبايي، د يوې خندا جادو، د يوه دوست مينه او د هغو شېبو خوږوالی چي په زړه پورې هڅو ترلاسه کېږي. 💡 د ژوند راز: بخت يوه شېبه ده، يوه وړه موسکا ده، کولی شي زموږ لاره روښانه کړي، خو رښتينې نېکمرغي هغه ده چي موږ يې په خپل زړه، هڅو او ارادې سره جوړوو. راځئ چي سترګي له ځمکې پورته کړو، د ژوند رڼا ووينو او په هره شېبه کي د معجزې په لټه کې شو — نه يوازې د بخت په تمه، بلکې د خپل زړه د غږ په اورېدو سره. ژوند يو سفر دی، هر ګام يې کولی شي موږ د هغه څه په لور بوځي چي زموږ زړونه يې غواړي. راځئ چي دا سفر په مينه، هيله او زړورتيا سره وکړو! تاسې ورنه څه پند واخیست؟ نظرونه مو کمېنټ کړئ

د نړۍ په زړه کې، چېرې چې د وخت څرخونه په چوپه چوپه روان دي، یوه پټه کیسه هم روانه ده—د انسان د روح کیسه، چې د رنځونو، هیلو او مبارزې په رنګونو رنګینه ده. ژباړه:ف. مظلوم يار دا نړۍ، د خپلو اسمانونو او غرونو، بحرونو او دښتو سره، د ژوند یو لوی نندارتون دى. په دې نندارتون کې هره ورځ د غم او خوښۍ، ظلم او عدل، نادانۍ او حکمت نندارې روانې دي. په دې نندارو کې، افغانستان، زموږ زړه او زموږ کور، د خپل تاریخ په رنګینو او درنو پاڼو کې، د یوې نه هېرېدونکې کیسې په توګه ولاړ دی. نړۍ د بدلون په حال کې ده. د بادونو غږونه د تېر وختونو دردونه او د راتلونکي امکانات راوړي. په یوه کونج کې، د جهل او ظلم سیوري لا هم خپور دى—هغه سیورى چې د انسانانو ارمانونه یې تر خپلې ولکې لاندې نیولي. د ناپوهۍ تيارې د فکرونو پر مخ پردې اچوي او د بې عدالتۍ زور د زړونو تودوخه سړوي. اما په دې تیاره کې، د امید یو رڼا تل موجوده وي—هغه رڼا چې د انسان د استقامت، هڅې او مینې له ژورو څخه راولاړېږي. افغانستان، زموږ خاوره، د نړیوالې کیسې یوه برخه ده. دا هغه ځمکه ده چې د تاریخ په اوږدو کې د تندرونو او طوفانونو سره مخامخ شوې، خو بیا یې هم خپل سر لوړ ساتلی. د دې خاورې غرونه، د هغو زړونو په شان دي چې د زخمونو سره سره لا هم د ژوند لپاره ټوپونه وهي. د دې وطن سیندونه، د هغو اوښکو او ارمانونو انځور دی چې د نسلونو راهیسې په يو نامعلوم لوري روان دي، خو بیا هم د یو روښانه راتلونکي په لټه کې دي. دلته، په دې خاوره کې، هره ورځ یوه نوې مبارزه ده—د ژوند، د حق او د رڼا لپاره. خو ژوند یوازې مبارزه نه، بلکې ژوند د هیلو باغ دی، چېرې چې د هر خزان وروسته یو نوی پسرلی راځي. نن ورځ، که څه هم د نړۍ په ګوټ ګوټ کې او زموږ په... کې د ناامیدۍ بادونه چلیږي، خو دا بادونه ابدي نه دي. هغه ځوانان چې نن د خپلو خوبونو د ماتېدو غم لري، هغوی ته باید دا په یاد وي چې هره تیاره شپه د سهار په رڼا بدلیږي. هغه زړونه چې نن د بې عدالتۍ له امله دردیدلي، دوی د بدلون او عدالت د جوړولو طاقت لري. هغه فکرونه چې نن د ناپوهۍ په تيارو کې بند دي، دوی ته د علم او حکمت دروازې خلاصې دي—یوازې یو ګام غواړي. د ژوند په دې لوی سفر کې، هر څوک یو رول لري. هغه څوک چې نن د ظلم او ناپوهۍ لاره خپلوي، دوی ته تاریخ یو عبرت دی. د وخت پاڼې شاهدې دي چې هیڅ ظلم او هیڅ جاهلیت دوام نه کوي. هغه امپراتورۍ چې ځانونه یې ابدي ګڼل، د وخت په غېږ کې خاورې شوې. هغه فکرونه چې د انسان د روح د آزادۍ مخه یې نیولې، د حکمت او رڼا په وړاندې یې سرونه ټیټ کړي. دا عبرت د هر چا لپاره دی— پوهېږئ د ژوند ارزښت په مینه، عدل او پوهه کې دی، نه په زور او نادانۍ کې. خو ددې ټولو تر منځ، امید هغه څه دى چې ژوند ته رنګ ورکوي. امید هغه تخم دی چې په سختو ډبرو کې هم ریښې پیدا کوي. امید هغه غږ دی چې د تیارو په منځ کې د رڼا سندرې وايي. او امید هغه قوت دی چې یو ځوان، یو ملت، یوه نړۍ د بدلون په لور بیايي. نن که ستاسې دَ زېږد دَ خاورې په هر کونج کې د غم سیورى خپور دى، د دې سیوریو تر شا د یوې روښانه ورځې ژمنه پرته ده. دا ژمنه د هغو زړونو په هڅو پورې تړلې ده چې د نن ستونزو سره سره، د سبا لپاره مثبت او هيله بښونکي خوبونه ویني. ژوند یوه لوبه نه ده، بلکې یوه لاره ده—هغه لاره چې د صبر، حکمت او مینې څخه جوړه ده. په دې لاره کې هر ګام ارزښت لري. هره هڅه، هره قرباني او هر خوب د دې لارې یوه برخه ده. که نن د نړۍ او.... حالات د یوې تیارې شپې په څېر ښکاري، دا شپه به هم تېره شي. ځکه چې د انسان روح، د خپل جوهر له مخې، د رڼا او آزادۍ په لټه کې دی. راځئ، دې لارې ته دوام ورکړو—د هیلو سره، د حکمت سره او د مینې سره. ځکه چې په دې نړۍ کې د بدلون او رڼا امکان تل ژوندی دی.

دنیا روانه ده… خو څوک نه‌پوهېږي چې کوم لور ته😢 ژباړه او ترتيب:ف. مظلوم يار د نړۍ په نقشې کې سرحدونه ښکاري… خو د انسانانو ترمنځ فاصله لا بې‌نقشې دي. هغه زمانه راغلې چې خلک له جنګونو نه،بلکې دَ يو بل له زړونو تښتي. مرګونه اوس په بمونو نه، بلکې په بې‌احساسۍ راځي. نړۍ بوخته ده؛ هر څوک "لري"، خو "نه‌لري"— پیسې شته، خو امن نه‌شته. ژوند شته، خو روحونه ورک دي. خندا شته، خو د خوښۍ معنی هر چا هېره کړې ده. په افغانستان کې ماشوم لا په دې نه‌پوهيږي چې سبا به ژوند وي که نه؟ اما پوهېږي چې موبايل څه شی دی. دلته هره کوڅه د یو شهید انتظار باسي. دلته خلک زنده‌ګي کوي، خو ژوند نه لري. زده‌کړه د شهادت تر شا پاتې شوې. قلم د ټوپک لمنې ته ګوډ شوی. پوهان د مهاجرت په کډو کې خپل عزت ښخوي، او ولس یواځې تماشه کوي. دا یو داسې وخت دی چې د فکري وژنې جنازه خاموشه تېرېږي، هیڅ بند نه‌غږېږي، خو ټول غلي وژني. د خلکو غوښتنې ډېرې شوې دي، خو اصلي اړتیا یې هېره شوې: یو امن ژوند، یو ارام فکر او یو بااحساس انسان. بشري ټولنه اوس له داخله مړه ده، خو له بهره ځلېږي. فېسبوک، ټویټر، انسټا... هر څه ښکلي دي، خو هیڅ شی ژوندی نه دی. زه حیران یم: دا تمدن دی، که د انسانیت نوې جنازه؟ دا پرمختګ دی، که د وجدان وروستۍ ساه؟ دا ساینس دی، که د زړونو پر قبر د ټيکنالوژۍ ګلان؟ موږ له خپلو دردونو سره غلي یو، او دا چوپتیا د هغه قیامت درشل دی،چې تر بړاسه ډېره خطرناکه ده. خو زه لا هم باور لرم: په کوم ځای کې چې زړونه نه‌دي مړه، هلته لا هم د بدلون تمه پاتې ده. هلته هم لا یو ماشوم د کتاب د پاڼو په منځ کې خپل راتلونکی لټوي او یو کډوال د وطن د نقشې په حاشیه کې د خپل عزت ځای نیسي. نړۍ روانه ده… خو لا ناوخته نه دی چې یو څوک دې لوری بدل کړي. پوهېږې چې دا څوک زه او ته نه یو، بلکې هغه شعور دی چې له خولې نه، بلکې له زړه راپورته شي.