Notre espace

احساس میکنم خیلی سروصدا بود توی وویسم. تایپ کنم بهتره.

مُردم انقدر فالش میشیم همگی باهم.

پژوهشگاه فضایی طرشت.

سرچ کردم، ساختمان هوافضا بوده.

راستی توی مسیر بودیم یه ساختمون خیلی بزرگ که موشک خورده بود رو دیدیم. عجب عظمت و وحشتی منتقل می‌کرد... فکر کنم همون ساختمون خبرگان بود که اوایل جنگ زدن.

حالا شاید نباید بدگویی همشهری‌هامو بکنم ولی واقعا رانندگی مشهدیا بده💀

یه تفاوت بارز اینه که موتور توی تهران خیلی زیاده و مشهد به نسبتِ ماشین‌هاش، نه انقدر. رانندگان ماشین در تهران بیشتر به موتور راه می‌دن ولی مشهدیا لج می‌کنن😂

بلاخره یه روز کتاب خاطراتم از تَرکِ موتور کیارش نشستن و از تفاوت شیوه رانندگی مردمان مشهد و تهران می‌نویسم.

پرسش امشب: موتورسواران حاوی باکس اسنپ‌باکس یا اسنپ‌فود با عزراییل قرارداد دارن؟ چطوری هیچ‌کاریشون نمیشه انقدررررم خلاف میرننننن

یه ساعت تمرینش کردم بعد فهمیدم کار عوض شده رفتن سراغ مالر💀

کسی اینجا یه نور باتومی داره به ما کرایه بده برای امروز؟

داشتم دنبال رپرتوار پاسیون باخ می‌گشتم که چشمم خورد به کلی برگه‌های پخش و پلا. نشستم به مرتب کردن‌شون. از قطعات گروه کر صبای مشهد تا گروه کر دانشگاه هنر و گروه کر آوام، از اولین درس‌های واکای تا آخرینش که موردنت باشه، از Art Song خیلی ساده‌ی کاچینی سال ۱۴۰۱ تا آخرین آریای موتسارتی که همین خرداد کار کردم.. بگذریم از قطعه‌ی «آرش» که کیارش ساخت تا بخونم و البته هیچ‌وقت ضبطش نکردیم و چندتا کاری که برای تئاترامون خودم تمرین کردم و خوندم.. عجب روزگاریه. چهار ساله غرق آوازم در شکل‌های مختلفش و هر روز هم شگفتی جدیدی برام داره. احتمالا هرکسی توی رشته‌ و حرفه‌ش با این مواجه شده و حرفم رو می‌فهمه.. برمی‌گردی به چند سال پیشت و میگی وای این قطعه برام سخت بوده؟ این که خیلی آسونه! اصلا چیزی نداره! ولی واقعیت اینه که برای آدمی که چند سال پیش بودی خیلی سخت بود. خوبه که گاهی به‌جای نگاه کردن به سربالایی‌ای که مقابل‌مونه، سرمونو بچرخونیم و به راهی که اومدیم نگاه کنیم.

امتحان دادن اصلا در شأن دانشجو نیست.