ဧကြည်ဖြူ၏ ဝတ္ထုများ

နှုတ်ကမရဲဖြစ်နေခဲ့မိတယ်။နောက်ဆုံးမှာတော့ လက်ထပ်ကြဖို့ကိုမြရွက်ဝါဘက်ကပဲအရဲစွန့်ပြောဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်မိတယ်။ဒီလိုစဉ်းစားမိလိုက်တော့လဲ ရင်ထဲမှာရှက်သလိုဝမ်းနည်းသလိုအားငယ်သလိုခံစားနေရပြန်တယ်။နောက်ထပ်စိုးရိမ်နေမိတာတစ်ခုက ချစ်သူကသူမကိုတကယ်မချစ်ပါဘဲနဲ့ တာဝန်ကြောင့်ခေါင်းငြိမ့်လက်ခံလိုက်ရတာမျိုးဖြစ်သွားမှာကိုလဲကြောက်နေမိတယ်။ဒီလိုဝေခွဲမရတဲ့စိတ်တွေနဲ့မြရွက်ဝါ လွတ်လွတ်လပ်လပ်မပျော်နိုင်ခဲ့တာကြာပါပြီ။ခေတ်နောက်ပြန်ဆွဲတယ်လို့ပဲပြောပြော ချစ်စိတ်ကြောင့်မှားသွားခဲ့မိတဲ့တစ်ညတာအမှားအတွက် မြရွက်ဝါတစ်ရက်မှစိတ်အေးလက်အေးမရှိခဲ့ရဘူး။ထစ်ခုခုဖြစ်သွားရင်ဆိုတဲ့အတွေးတွေခေါင်းထဲကိုဝင်ရောက်လာခဲ့မိတိုင်း မတော်တဆအမှားအယွင်းတွေများဖြစ်ခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲလို့ပဲ နေ့နေ့ညညတွေးနေခဲ့မိတော့တယ်။ဒီကြားထဲ ပန်းနုထွေးတို့မထိတထိပြောနေတဲ့ ဟန်လင်းသန့်ရဲသတင်းတွေကလဲ ဘာတွေမှန်းမသိတော့ဘူး။ကြာတော့ အဘွားကခေါ်ရင်တောင် ကြီးကြီးတို့အခန်းကိုသွားရမှာကို မြရွက်ဝါ ကြောက်နေမိတယ်။မြရွက်ဝါသွားပြီးဆိုရင် သားအမိတွေဘာတွေပြောနေမှန်းကိုမသိတော့တာ။မနာလိုမှုကအဲ့ဒီလောက်ထိကြောက်ဖို့ကောင်းလိမ့်မယ်လို့ မြရွက်ဝါမထင်ခဲ့မိတာ။အခုတော့ သားအမိတွေက မြရွက်ဝါရဲ့စိတ်ဓါတ်ကိုအမျိုးမျိုးကိုတိုက်ခိုက်နေကြတော့တာလေ။ ~~~~~~~~~~~ "မြရွက်တို့ ဘယ်တော့ လက်ထပ်ကြမှာလဲ ကိုလင်း " မြရွက်ဂါရဲ့စကားကြောင့် ဟန်လင်းသန့်ဆတ်ခနဲ တုန်သွားပြီး ခပ်ဖွဖွဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့တဲ့ မြရွက်ဝါရဲ့ လက်ဖဝါးလေးကို ခပ်တင်းတင်းဖျစ်ညှစ်လိုက်မိတယ်။ဒီစကားက သူ့ဘ၀မှာ ကြောက်ရွံ့ခဲ့သောစကားမဟုတ်လား။ " လက်...လက်ထပ်ကြဖို့ ဟုတ်လား ..... ဘာ...ဘာလို့လဲ ...ဘာလို့ အဲ့ဒီလောက်မြန်မြန်ကြီးလဲ ..... ကိုယ်တို့တွေ ဒီတိုင်းလွတ်လွတ်လပ်လပ်တွေ့လို့ရနေတာပဲလေ ...ကိုယ်လဲမြရွက်ကိုချစ်တယ် ...မြရွက်လဲ ကိုယ့်ကိုချစ်တယ်လေ ... ချစ်သူတွေအဖြစ် လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေလို့ရတာပဲ မဖြစ်မနေလက်ထပ်မှဖြစ်မှာလား " "ရှင် " ဒီတစ်ခါ အံသြတုန်လှုပ်သွားရသူက မြရွက်ဝါပဲဖြစ်တယ်။မြရွက်ဝါ ချစ်သူကို မျက်လုံးပြူးကြီးတွေနဲ့ ကြည့်လိုက်မိပြီး " ချစ်သူတွေဖြစ်ပြီဆိုကတည်းက ...တစ်နေ့လက်ထပ်ဖို့ပဲ မဟုတ်လားကိုလင်း ...မြရွက်မှာလဲ အသိုင်းအဝိုင်းနဲ့ဂုဏ်သိက္ခာရှိတယ်လေ ...မြရွက်တို့ ဒီအတိုင်းချစ်နေလို့မပြီးသေးဘူးလေ ....လူမြင်တင့်အောင် လူသိရှင်ကြား လက်ထပ်ရမှာပေါ့ ...ကိုလင်းရောမြရွက်ပါအသက်တွေလဲ မငယ်ကြတော့ဘူးလေ " ဟန်လင်းသန့် ချစ်သူရဲ့ လက်ကို ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး " မြရွက်.... ကိုယ်ပြောတာကို နားထောင်ပါအုံး ....တခြားသူတွေရဲ့ အမြင်ကြောင့်တော့ ကိုယ်တို့လက်မထပ်နိုင်ဘူး ...လက်ထပ်ဖို့အတွက် ကိုယ်အဆင်သင့်မဖြစ်သေးဘူး.... ကိုယ့်ဘ၀မှာ လက်ထပ်ဖို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး " " ဘယ် ...ဘယ်လိုကိုလင်း ... ဒါ...ဒါဆိုရင် မြ...မြရွက်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ တစ်ခါမှမတွေးခဲ့ဖူးဘူးလားဟင် ....မြရွက်ကို အပျော်တွဲခဲ့တာလား " မြရွက်ဝါတုန်တုန်ယင်ယင်ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့နဲ့ မေးလိုက်မိတယ်။ "ကိုယ် ... မြရွက်ကိုချစ်တယ် ...ချစ်လို့လဲ မြရွက်အတွက် အလုပ်..အိမ်အားလုံးကို စီမံပေးမယ်လေ .... လက်ထပ်ကြဖို့အတွက်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး " မြရွက်ဝါ အံ့သြတုန်လှုပ်ကာ သူ့လက်တွင်းက ဆောင့် ရုန်းပစ်လိုက်ပြီး နာကြည်းစွာ အံလေးကို ကြိတ်လိုက်မိတယ်။ " ဒီ..ဒီလိုအိုရင် မြရွက်ကို လက်ထပ်ဖို့စိတ်ကူးမရှိဘဲ တွဲခဲ့တာပေါ့လေ.....မြရွက်သိသွားပါပြီ....ကိုလင်းဆုံးဖြတ်ပါ ...မြရွက်ကို လက်ထပ်ဖို့အထိချစ်တယ်ဆိုရင်ဆက်သွယ်ပါ ...ဒါမှမဟုတ် ...လက်ထပ်စိတ်ကူး လုံးဝမရှိဘူးဆိုရင် မြရွက်ဘက်ကလဲ စဉ်းစားဖို့အချိန်လိုပါတယ် ....မြရွက်တို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်နားလည်နိုင်မှ ဆက်သွယ်ကြမယ် .....မြရွက်ကို လက်ထပ်ဖို့ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ မဆက်သွယ်ပါနဲ့ မြရွက် ....ရှင့်ကို ဘယ်လောက်ချစ်ချစ် အပျော်မယားလိုဘဝမျိုးနဲ့ မနေနိုင်ဘူး " ပြောပြီးတာနဲ့ မြရွက်ဝါ ပြေးထွက်လာခဲ့မိတယ်။ " မြရွက် " ဟန်လင်းသန့်ရဲ့ခေါ် သံကိုကြားပေမဲ့ မြရွက်ဝါလှည့်မကြည့်ဖြစ်တော့ဘူး။ဒီအခါမှာ ဟန်လင်းသန့်ကလဲ အရင်လို နောက်က ထလိုက်မလာခဲ့ဘူး။ မြရွက်ဝါရင်တွေ ကွဲကြေလုမတတ်ဖြစ်ခဲ့ရပါပြီ။ ~~~~~~~~ " မြရွက်..ကိုယ်ဒီနေ့ညကြေငြာရိုက်ကူးရေးတစ်ခုရှိလို့ အိမ်ပြန်နောက်ကျလိမ့်မယ် ...အခုက ရန်ကုန်မြို့ပြင်က အပန်းဖြေစခန်းတစ်ခုမှာရောက်နေတာ...မနက်ဖြန်မှတွေ့မယ်နော်..." ဖုန်းထဲကိုပို့လိုက်တဲ့စာတိုလေးကိုဖတ်လိုက်ပြီး မြရွက်ဝါအံလေးကိုကြိတ်ထားလိုက်မိတယ်။အရင်ရက်တွေကလဲ ဒီလိုတွေဖြစ်တတ်တယ်ဆိုပေမဲ့ ဒီနေ့လိုမျိုး မြရွက်စိတ်ဆိုးနေမှန်းသိသိနဲခရီးထွက်သွားတာကိုတော့ ရင်ထဲနာကျင်သွားမိတယ်။မြရွက်မှားခဲ့လေပြီလား။လက်ထဲကဖုန်းကိုပါဝါပိတ်ပစ်လိုက်ပြီး မြရွက်ဝါအလုပ်ပဲဆက်လုပ်နေလိုက်တယ်။ ~~~~~~~~~~~~~ " ဒေါက်....ဒေါက် "

#ပန်းတွေပွင့်ချိန် (အခန်းဆက်ဝတ္ထု) အပိုင်း (၂၉ ) akyiphyu ******** ဟန်လင်းသန့် သူပြောပြီးတော့ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လိုမလှုပ်မယှက်နဲ့ငြိမ်သက်စွာထိုင်နေခဲ့မိတယ်။ မြရွက်ဝါအံလေးကို ခပ်တင်းတင်းကြိတ်ထားလိုက်မိတယ်။ရင်ထဲမှာတော့နာကျင်ပြိုလဲကာ လူကသတိကင်းလွတ်ချင်သလိုလိုဖြစ်သွားမိတယ်။မြရွက်ဝါငြိမ်သက်နေရာမှ ခြေလှမ်းတွေကို စတင်လှုပ်ရှားလိုက်တယ်။ပြီးတော့ချစ်သူကိုကြည့်လိုက်မိပြီး ခပ်တိုးတိုးနှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ " မြရွက်ပြန်တော့မယ် " ပြောပြီးတာနဲ့မြရွက်ဝါတိုက်ခန်းအပြင်ကိုထွက်ဖို့ပြင်လိုက်တယ်။ " မြရွက် " ခေါ်သံကြောင့် မြရွက်ဝါရဲ့ခြေလှမ်းတွေတုံ့ခနဲဖြစ်သွားရတယ်။ " ဆောရီး... ကိုယ်မှားသွားတယ်...ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ " နောက်ကျောကနေအတင်းသိုင်းဖက်ပြီးတောင်းပန်စကားပြောလိုက်တဲ့ ဟန်လင်းသန့်ကြောင့် မြရွက်ဝါစိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အင့်ခနဲငိုချလိုက်မိတယ်။ " မ...မငိုပါနဲ့မြရွက်ရယ် ...ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ်...နောက်ကို ဒီလိုမျိုးဘယ်တော့မှမပြောတော့ပါဘူးလို့ ကိုယ်ကတိပေးပါတယ်ကွာနော် " ဟန်လင်းသန့်ကမြရွက်ဝါရဲ့ကိုယ်လေးကိုတင်းတင်းသိုင်းဖက်ထားရင်းတတွတ်တွတ်တောင်းပန်လိုက်တယ်။မြရွက်ဝါက ဟန်လင်းသန့်ကိုမော့ကြည့်လိုက်ပြီး " မြ...မြရွက်လဲ နောက်ဆိုရင် ......ကိုလင်းမကြိုက်တာကို မမေးတော့ဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်နော် " " ကိုယ်လဲနောက်ကို ဒီလိုမပြောတော့ပါဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်ကွာ.....မငိုနဲ့တော့နော် " သူမတို့နှစ်ယောက်ကြားကမုန်တိုင်းက တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ ပြန်လည်ပြေငြိမ်းသွားခဲ့ပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်တင်းတင်းပွေ့ဖက်ထားမိကြတယ်။ ~~~~~~~~~~~~~ " ညည်းတို့လဲ ...ကိုယ့်ဘွားအေကို... တစ်ရက်တစ်ခါလောက်တောင်လာကြည့်ဖော်မရကြဘူးနော်...ဘွားအေကြီးကတော့တစ်နေ့တစ်နေ့မျှော်လို့ ...အိမ်ကဝေးတော့ မလာနိုင်ကြဘူးလား " ကြီးကြီးရဲ့ပြစ်တင်ပြောဆိုသံကို မြရွက်ဝါဘာမှပြန်မပြောတော့ဘဲ ကုလားထိုင်ပေါ်မှာမှိန်းနေတဲ့ အဘွားဆီကိုပဲလျှောက်သွားလိုက်တယ်။ဒီအချိန်မှာ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ပန်းနုထွေးရောသဲနုဖွေးကိုပါတွေ့လိုက်ရတာမို့ ဝတ္တရာအရပြုံးပြပြီးနှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ " အဘွားနေလို့ကောင်းရဲ့လား ...မြရွက်ဘာလုပ်ပေးရမလဲ " အဘွားတစ်ယောက် ဒီလပိုင်းအတွင်းမှာသိသိသာသာကျသွားတာမို့မြရွက်ဝါတကယ်ပဲစိတ်မကောင်းဖြစ်ရတယ်။ " ကောင်းပါတယ် သမီးရယ်...ခြေလက်တွေမသယ်ချင်တာတစ်ခုပါပဲ...ဒါနဲ့မောင်မောင်လုံးဝပြန်မလာဘူးလား....ဖုန်းရောမဆက်ဘူးလား " အဘွားကလေသံတိုးသဲ့သဲ့နဲ့မေးတယ်။မြရွက်ဝါ စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ပဲ ခေါင်းခါပြလိုက်မိတယ်။မောင်မောင့်ကို အဘွားသိပ်ချစ်တာကို မြရွက်ဝါတို့လဲသိပါတယ်။ဒါပေမဲ့ မောင်မောင်ကသူလိုချင်တာရှိရင်သာတောင်းတတ်ပြီး ဘွားအေကြီးအပေါ်ကိုစိမ်းကားခဲ့တယ်လေ။ " ဒါနဲ့ ပန်းနု....ဟန်လင်းသန့်က ကားအရောင်းဆိုင်တစ်ခုဖွင်ပြန်ပြီဆို ..သူကချမ်းသာလှချည်လားဟဲ့ ...ဘယ်ကပိုက်ဆံတွေရနေလို့ ဒီလောက်ချမ်းသာနေတာလဲ " မသဲနုဖွေးရဲ့စကားသံက မြရွက်ဝါနားထဲကိုရောက်လာခဲ့တယ်။မြရွက်ဝါရောက်နေမှ ဒီစကားကိုပြောတာဆိုတော့ ဒီစကားတွေကို သူမကိုနားထောင်စေချင်လို့ဆိုတာကို မြရွက်ဝါသဘောပေါက်လိုက်တယ်။ " အင်း...ဟန်လင်းသန့်ကလဲချမ်းတော့ချမ်းသာပါတယ်မသဲရဲ့ ....ဒါပေမဲ့ သူတစ်ယောက်တည်းအပိုင်တော့ဘယ်ဟုတ်မလဲ...နိုင်ငံခြားရောက်နေတဲ့သူဌေးမတစ်ယောက်နဲ့စပ်တူလေ...သူဌေးမကလွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ကမှ သူ့အဘိုးကြီးဆုံးသွားတာလေ ....ကလေးနှစ်ယောက်အမေမုဆိုးမပေါ့...မုဆိုးမဆိုပေမဲ့အမိုက်စားနော်...ချောလဲချောတယ်...တအားလဲချမ်းသာတာ....ဟန်လင်းသန့်ပြည်ပသွားရင်လဲသူ့ဆီပဲသွားတာလေ...ကြည့်ရတာစပွန်ဆာထင်တာပဲ...လိုင်းပေါ်မှာတော့ သတင်းထွက်ဖူးတယ်လေ " " ဟုတ်လား...သူကတကယ့်ငပွေးပဲ....သူတို့ကားအရောင်းဆိုင်ကြော်ငြာရိုက်တဲ့မော်ဒယ်မလေးနဲ့လဲသတင်းထွက်သေးတယ်လေ " " အမယ်လေး...မသဲရယ်...အဲ့ဒါကဘာအရေးကြီးလို့လဲ...တစ်ယောက်ကိုသုံးလပဲတွဲတာပါဆို ...." မြရွက်ဝါကြာနေရတဲ့စကားတွေကြောင့် အဘွားရဲ့ခြေဖဝါးတွေကိုခပ်ဖွဖွနှိပ်ပေးနေရင်း ခေါင်းကိုငုံ့ထားလိုက်မိတယ်။မြရွက်ဝါ အဘွားရှေ့မှာမျက်နှာမပျက်အောင်ထိန်းပြီးထိုင်နေရပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ မိုးကြိုးတွေအကြိမ်ကြိမ်ပစ်ချခံနေရသလိုခံစားနေရတယ်။ ~~~~~~~~~~~~~~~ တူဖြစ်သူရဲမြတ်မောင်အိမ်ကထွက်သွားပြီးကတည်းက မညိုရဲ့အသံတွေပိုပြီးတိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သလို မြရွက်ဝါလဲကိုယ့်အတွက်ကိုယ်တွေးပူနေရတာနဲ့ ညီအစ်မနှစ်ယောက် အရင်လို စကားတွေသိပ်မပြောဖြစ်ကြတော့ဘူး။မညိုကလဲသားပူမိနေသလို မြရွက်ကလဲရင်ထဲစိုးထိတ်ပူလောင်နေခဲ့မိတယ်။မြရွက်ဝါစိတ်ပူနေမိတာကတော့ ချစ်သူနဲ့တစ်ညတာကုန်ဆုံးခဲ့မိတဲ့ညအတွက် ရင်ထဲစိုးထိတ်နေမိတာပါပဲ။ချစ်သူကမြရွက်ဝါကိုချစ်ပေမဲ့ လက်ထပ်ကြဖို့စကားမစတာကို မြရွက်ဝါရင်ထဲပူပန်နေခဲ့မိတာ။ဒီထက်ဆိုးတာက မိန်းမသားတစ်ယောက်ရဲ့သဘာဝဖြစ်စဉ်က ဒီလမှာနောက်ကျနေခဲ့ပြီးဆိုတော့မြရွက်ဝါရင်ထဲပူလာမိပြီ။ကိုယ့်ချစ်သူဆိုပေမဲ့ လက်ထပ်ကြဖို့စကားကို မြရွက်ဝါဘက်ကစပြောဖို့ကိုတော့လဲ

မြရွက်ဝါ စိတ်တိုလွန်းတာမို့ အသံခပ်ဆတ်ဆတ်နဲ့ ပြန်အော်လိုက်မိတယ်။ "ဟုတ်တယ်ကွာ ..စိတ်ဆိုးတယ် ..... မမေးနဲ့ .. မင်းဘယ်လောက်မေးမေး ဘယ်တော့မှ ပြောမှာမဟုတ်ဘူး .....အဲ့ဒါကိုမင်းလက်မခံနိုင်ဘူးဆိုရင် ကြိုက်သလို ဆုံးဖြတ်လို့ရတယ် ....ရှင်းရှင်းပဲပြောမယ် ...ကိုယ့်ကိုလွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ချင်တာမျိုးတွေလာမလုပ်နဲ့ ကိုယ်မကြိုက်ဘူး.....ကိုယ့်ကိုယ်ထက် ဘယ်မိန်းမကိုမှဦးစားပေးမှာမဟုတ်ဘူး " ချစ်သူဆီက ကြားလိုက်ရတဲ့ မယုံကြည်နိုင်စရာစကားတွေကြောင့် မြရွက်ဝါ ကြက်သေသေသွားမိကာ ကြောင်ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ==================================== အပိုင်း( ၂၉ ) ဆက်ရန် A KYI PHYU #ဧကြည်ဖြူ အပိုင်း( ၁ ) Link https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=684737547107957&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း (၂) Link https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=685298803718498&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း(၃)Link https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=685838313664547&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း (၄) https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=686373200277725&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း (၅) https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=686924473555931&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း (၆) https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=687482310166814&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း ၇ https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=688061703442208&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း ၈ https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=688653883382990&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း (၉) https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=689874746594237&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း ၁ဝ https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=690450173203361&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း ၁၁ https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=691015849813460&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း ၁၂ https://fb.watch/pQw62cSEjV/?mibextid=Nif5oz အပိုင်း (၁၃) https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=692743796307332&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း (၁၄) https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=693330792915299&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း (၁၅) https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=693878499527195&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း (၁၆) https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=694465072801871&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း (၁၇) https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=695033399411705&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း (၁၈) https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=695585566023155&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း ( ၁၉ ) https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=696094872638891&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း (၂၀) https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=696684312579947&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း ၂၁ https://www.facebook.com/share/p/wRcCmH4RZ2ddz2tK/?mibextid=oFDknk အပိုင်း ၂၂ https://www.facebook.com/share/p/bxYoDSCkyiBX8tT5/?mibextid=oFDknk အပိုင်း ၂၃ https://www.facebook.com/share/p/UhXBQWJEfsK9iHFW/?mibextid=oFDknk ၂၄ https://www.facebook.com/share/p/imKjmHaB1J3xvrdJ/?mibextid=2JQ9oc ၂၅ https://www.facebook.com/share/p/6C6e36G1acEuacHn/?mibextid=2JQ9oc ၂၆ https://www.facebook.com/share/p/xBxTEsvfxiWurx9W/?mibextid=2JQ9 ၂၇ https://www.facebook.com/share/p/fvy9wKWEqi1seq9i/?mibextid=2JQ9oc

"မိုးတို့သွားတော့မယ်...မောင်လိုက်မှာလား...မောင့်အဘွားကြီးတွေက အာရုံနောက်လွန်း...မိုးရဲ့ပါးကိုချခဲ့တာအတွက်ခွင့်မလွှတ်ဘူးနော်.....အလကားအဆင့်မရှိတဲ့ဟာတွေ ...သူတို့ကြည့်တော့ အိမ်ပိုင်တောင်မရှိဘဲ.... ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်တွေလာပြောနေတယ် " မိုးရတနာက ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်းပြောပြီးတော့ချာခနဲလှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ဒီအခါသူမနဲ့အတူပါလာကြတဲ့ သူမအမေနဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လဲ နောက်ကအမြန်လိုက်ထွက်သွားကြတယ်။ " တောက်..အလကားမာန်တက်နေတဲ့ဟာတွေ...ကြားထဲက အညှောက်ထောင်နေတဲ့ဟာတွေလဲ သတိထားကြ " ရဲမြတ်မောင်ကလဲ မိခင်ဖြစ်သူနဲ့အဒေါ်ဖြစ်သူကိုကြည့်ကာ တောက်တစ်ချက်ခေါက်ပြီးထွက်လိုက်သွားခဲ့တယ်။ "အမယ်လေး ....အမယ်လေး....ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ....ဘယ်လိုဗီဇစရိုက်မျိုးတွေလဲ ...တစ်သက်နဲတစ်ကိုယ်...ဒီလောက်ရိုင်းစိုင်းတဲ့သူတွေကိုအခုမှတွေ့ဖူးတယ် " ကြီးကြီးရဲ့နှုတ်ကနေအထင်သေးတဲ့စကားသံထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။အဒေါ်ငယ်ကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ မြရွက်ဝါတို့ညီအစ်မကိုကရုဏာသက်စွာကြည့်နေခဲ့ပြီးမှ " ခွါညို...မြရွက်...သမီးတို့လဲ ဒီလောက်ဆိုရင် ...သူ့အပေါ်မှာလုပ်ပေးသင့်တာတွေလဲလုပ်ပေးခဲ့ပြီးပြီ...သူ့အပေါ်ကိုသမီးတို့က ဘာအပြစ်တွေလုပ်ထားမိလို့... ဒိလောက်ထိပေးဆပ်နေရမှာလဲ....ဒေါ်လေးလဲသားသမီးတွေမွေးထားတဲ့သူပါ...သားသမီးအပေါ်ချစ်တဲ့အချစ်ကို ကိုယ်ချင်းစာပါတယ်...ဒါပေမဲ့ကွယ်...ဒီလိုသာဆိုရင် သမီးတို့ရောသူ့အတွက်ပါ ...နောင်သံရာအဆက်ဆက်ထိဒုက္ခတွေများလိမ့်မယ်....အဲ့ဒါကြောင့် သူ့ကိုလွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ...ကိုယ့်အတွက်ကိုယ်စဉ်းစားကြပါတော့ ...မြရွက်လဲအိမ်ထောင်ပြုမယ်ဆိုရင်ပြုလိုက်တော့...ခွါညိုလဲ ကိုယ့်အပေါ်ကောင်းမဲ့သူကိုတွေ့ရင်အိမ်ထောင်သစ်ထူပါ...သားသမီးပေါ်ထားတဲ့ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို တတ်နိုင်သလောက်လျှော့ပါ..ကြာရင်ငါ့တူမဘဝ လုံးပါးပါးသွားလိမ့်မယ် ....ကဲ..သွားကြရအောင်လေမမကြီး...ကလေးတွေစိတ်ဆင်းရဲအောင်ဘာမှထပ်မပြောပါနဲ့တော့ " ဒေါ်လေးကပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ကြီးကြီးကိုအတင်းဆွဲခေါ်ပြီးထွက်သွားတာမို့ မြရွက်ဝါစိတ်ထဲကကျေးဇူးတင်လိုက်မိတယ်။ အားလုံးထွက်သွားတဲ့အခါ ညီမနှစ်ယောက် ငြိမ်သက်စွာထိုင်နေခဲ့မိကြတယ်။ ~~~~~~~~~~~ " မနေ့ကဘာဖြစ်ကြတာလဲ မြရွက်...ကိုယ်ကိုပြောလို့ရလား " ဟန်လင်းသန့်ရဲ့အမေးကြောင့် မြရွက်ဝါအားလုံးပြောပြလိုက်တယ်။သူနဲ့မြရွက်ဝါတို့ ကြားမှာ ဖုံးကွယ်စရာလဲမရှိတာမို့ အဖြစ်အပျက်တွေအားလုံးကိုပြောပြလိုက်တယ်။ " မြရွက်စိတ်ညစ်တာထက် ...မညိုကပိုဆိုးတာပေါ့ကိုလင်းရယ်...သူ့မှာသားဖြစ်နေတော့ ရူးမတတ်ခံစားနေရတာပေါ့...အခုဆိုရင်မစားနိုင်မအိပ်နိုင်ဖြစ်နေတာ " " အင်း...တကယ်တော့ ..အဲ့ဒါတွေက...လူငယ်လေးတွေ အချိန်တွေအားနေလို့ဖြစ်ရတာလို့ ကိုယ်တော့ထင်တယ််...သူတို့တွေက ဘဝမနာဖူးတော့ ...ဘဝကိုအလွယ်လေးလို့ထင်သွားကြတာလေ...သူတို့အတွေက်အမေရှိရင်ထမင်းရှိတယ်...အမေရှိရင်ငွေရှိတယ်ဆိုတဲ့အသိအမှားတွေဝင်သွားကြပြီး...သူတို့ဘယ်လောက်ဆိုးဆိုး...ဘာပဲလုပ်လုပ်...မိဘကတာဝန်ယူရမယ်လို့တွေးကုန်ကြတာလေ...ဒါတွေကိုမိဘအများစုကလဲ လိုက်လျောကြတော့ အားလုံးပိုပြီးလမ်းလွဲကုန်ကြတာပေါ့...ကိုယ်တို့ဆီမှာ ဆိုးတာကကြီးတောင့်ကြီးမားသားသမီးတွေကို အိမ်ဦးခန်းမှာတင်ထားပြီး...မိဘတွေကရှာဖွေကျွေးနေကြတဲ့ ဓလေ့ကြောင့်လဲပါတယ်.....ဒီတော့ သားသမီးအများစုက အရွယ်ရောက်လာပေမဲ့လဲ အားလုံးမိဘတာဝန်လို့ ထင်မှတ်ကုန်ကြတာလေ...ဒီအချိန်မှာ သူတို့နဲ့စသိခဲ့တဲ့သူက သူတို့အတွက်အတုယူစရာလူ...အားကျစရာလူမျိုးလို့အထင်ရောက်သွားတတ်ကြတယ်...မြရွက်ပြောသလိုဆိုရင် မြရွက်ရဲ့တူလေးက...ပထမတာထွက်မှာပဲ ဆရာမကြီးနဲ့သွားတွေခဲ့တာဖြစ်မယ်....သူ့စိတ်ကိုသူကိုယ်တိုင်နားလည်လာမယ်နေ့အထိ ....မြရွက်တို့ကစောင့်နေလိုက်ပါ...သူလဲအရှိန်ကုန်ရင်ရပ်သွားပါလိမ့်မယ်...ဒီခေတ်လူငယ်တွေက သူတို့ကိုဆရာလုပ်တာမကြိုက်ကြဘူး ...အဲ့ဒီတော့လွှတ်ထားပေးလိုက်တာအကောင်းဆုံးပဲ...သူတို့တွေဒုက္ခကိုကိုယ်တိုင်ခံစားပါစေ...ကိုယ်ဖြစ်ကိုယ်ခံဆိုတဲ့အဓိပ္ပါယ်ကိုသူတို့ကောင်းကောင်းခံစားပါစေ ...ကိုယ်ကတော့အရွယ်မရောက်ခင်ကတည်းကကိုယ့်ဘဝကိုယ့်ကျောင်းခဲ့ရတော့ .....အဲ့ဒီလိုလူငယ်တွေကိုတွေ့ရင်သူတို့အစား အချိန်တွေကိုနှမြောပြီး နားရင်းတွေပဲရို/က်ပစ်ချင်တာလေ " ဟန်လင်းသန့်ကစကားပြောရင်းနဲ့သူ့ဘဝအကြောင်းကိုလှစ်ခနဲပြောလိုက်တာမို့မြရွက်ဝါစိတ်ဝင်းစားသွားမိတယ်။ " ဟို...ကိုလင်းမှာမိဘတွေရှိသေးလားဟင်...ဆွေမျိုးသားချင်းတွေရောရှိသေးလား..... " မြရွက်ဝါမေးလိုက်တော့ ဟန်လင်းသန့်ရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်းတည်သွားခဲ့ပြီး " မြရွက်အတွက် ... ကိုယ်ရှိနေရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူးလား ... ကိုယ့်မိသားစုက အဲ့ဒီလောက် အရေးကြီးနေတာလား " ရုတ်တရက်ကြီးလေသံတင်းမာသွားတဲ့ ချစ်သူကိုကြည့်ပြီး မြရွက်ဝါအံ့ဩတုန်လှုပ်သွားမိကာ အလန့်တကြား မော့ကြည့်လိုက်မိပြီး '' ဘယ် ..ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ ကိုလင်း ... မြရွက်အတွက် ကိုလင်းက အရေးကြီးလို့သာ ...ကိုလင်းရဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်း တွေကိုပါ သိချင်မိတာပေါ့ ..ဒါလေး မေးမိတာစိတ်ဆိုးစရာလား ...."

ကြီးကြီးရဲ့ကြိမ်းမောင်းပြောဆိုတဲ့ စကားတွေကြောင့် ရဲမြတ်မောင်က အော်ဟစ်ပြောဆိုရင်း ထပြီးသောင်းကျန််းလေတော့တယ်။မြခွါညိုမှာ ဒုန်းဒုန်းဒိုင်းဒိုင်းနဲ့အော်ဟစ်သောင်းကျန်းနေတဲ့ သားဖြစ်သူကို ထပြီးထုရို .က်ပစ်လိုက်တယ်။ " လူမိုက်ရဲ့ ...နင်မိုက်ရိုင်းလှချည်းလား....ကဲဟယ်...ရိုင်းချင်အုံး..ရိုင်းချင်အုံးဟယ် ' " ဘုံး....ဘုံး..." " အမေတော်တော့နော်...ကျွန်တော်ဒေါသထွက်လာပြီ ..." ရဲမြတ်မောင်ကကြောက်စရာကောင်းတဲ့အသံကြီးနဲ့အော်ဟစ်လိုက်ရင်း မိခင်ဖြစ်သူကိုဆော**င့်တွန်းပစ်လိုက်တယ်။သားဖြစ်သူဆောင့်တွန်းလိုက်တဲ့အရှိန်ကြောင့် မြခွါညိုမှာပုံရက်သားလဲကျသွားခဲ့တယ်။လဲကျသွားတဲ့ မိခင်ကိုကြည့်ပြီး ရဲမြတ်မောင်မှာဒေါသမပြေနိုင်သေးဘဲ တောက်တစ်ချက်ခေါက်လိုက်ပြီး မိုက်မိုက်ရိုင်းရိုင်းအော်ဟစ်ဆဲလိုက်တယ််။သားဖြစ်သူ ရဲမြတ်မောင်ရဲ့အပြုအမူကိုမြခွါညိုမှာ မယုံကြည်နိုင်စွာကြည့်နေမိရင်းကြက်သေသေနေမိတော့တယ်။သားဖြစ်သူမှာ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေက ဒီလိုရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းတဲ့ကလေးတစ်ယောက်မဟုတ်ခဲ့ဘူးလေ။ " မညို...တော်တော့....ဘာမှပြောနဲ့တော့ ...မညိုပြောလို့လဲရမှာမဟုတ်တော့ဘူး ...ကြာရင်သူရောမညိုပါ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ် " မြရွက်ဝါ အစ်မဖြစ်သူကိုပြေးထူလိုက်ရင်း တူဖြစ်သူကိုမု**န်းတီးစွာကြည့်လိုက်မိတယ်။ ဒီအချိန်မှာပဲ ရဲမြတ်မောင်ရဲ့ချစ်သူဖြစ်တဲ့ မိုးရတနာက ထိုင်နေရာဝုန်းခနဲထရပ်လိုက်ပြီး " မိုးတို့ပြန်ကြမယ် အမေ...အလကားဟာတွေ...အာရုံနောက်တယ်,,,ဒီမှာမောင်...မောင်တို့အသိုင်းအဝိုင်းနဲ့မိုးမပတ်သက်ချင်တော့ဘူ...ဒီလောက်တိုးတက်ခေတ်မီနေတဲ့ခေတ်ကြီးမှာ အတွေးအခေါ်တွေတောကျလိုက်တာ...လူငယ်တွေရဲ့အခွင့်အရေးတွေကိုလိုက်ပိတ်ပင်နေတယ်,,,မိုးကတော့ရှင်းတယ်နော်မောင်...မိုးအသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပြည့်ပြီးသွားကတည်းက ... မိုးကိုဘယ်သူမှလာပြောလို့မရဘူး...မိဘဆိုပြီး ဆရာကြီးလာလုပ်လို့လဲမရဘူး....အိမ်မှာမိုးဘယ်လိုနေလဲ မောင်သိပါတယ်...ပြီးတော့မောင့်အမေပြောတာကြားတယ်မဟုတ်လား...တည်းခိုခန်းကိုဘယ်သူအရင်ခေါ်တာလဲဟုတ်လား...ဟုတ်တယ်မိုးအရင်ခေါ်တာလေ...ခေါ်တော့ဘာဖြစ်လဲ...မိန်းကလေးမို့ဒီစိတ်မရှိရဘူးလား....ဒါကအရွယ်ရောက်လာတဲ့လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကတောင်းဆိုတဲ့ကျန်းမာရေးကြောင့်ဆိုတာနားမလည်ဘူးလား...ဘယ်ခေတ်မှာနေနေကြတာလဲ....ပြောလိုက်ရင် သူတို့ကိုသူတို့ပဲသိက္ခာရှိတဲ့ပုံစံနဲ့...နောက်တော့ အဲ့ဒီလိုမိန်းမမျိုးတွေပဲ သူများတိတ်တိတ်ပုန်းမယားတွေဖြစ်ကုန်ကြတာမသိဘူးထင်နေလား ...မောင့်အမေနဲ့မောင့်အဒေါ်ကိုကြည့်ရတာလဲ ဒီပုတ်ထဲကဒီပဲတွေပဲထင်တယ် " " ဖြန်း ' ရိုင်းစိုင်းလှတဲ့မိန်းမငယ်ရဲ့စကားမဆုံးခင်မှာပဲ မိန်းကလေးရဲ့ပါးပြင်ကို မြရွက်ဝါဖြန်းခနဲရိုက်ချပစ်လိုက်တယ်။ " ရှင်...ရှင်...ကျွန်မပါးကိုရိုက်တယ်ပေါ့ဟုတ်လား အဘွားကြီး ....မောင်မြင်လား...မောင့်အဒေါ်အဘွားကြီးမိုက်ရိုင်းတာကိုမြင်လား...အိမ်မှာဆိုရင်မိုးကိုဘယ်သူမှလက်ဖျားနဲ့တောင် ထိရဲတာမဟုတ်ဘူး " မိုးရတနာကသူမရဲ့ပါးပြင်ကိုကိုင်စမ်းရင်းချစ်သူရဲမြတ်မောင်ကို အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ " ဒီမှာ...မင်းတို့အခုချက်ချင်းငါတို့အိမ်ထဲကထွက်သွားကြ....ငါ့တူဘာလို့ဒီလောက်ရိုင်းစိုင်းသွားလဲဆိုတာ ခုမှပဲသိတော့တယ်...လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့အခွင့်အရေးဟုတ်လား...ဘာအခွင့်အရေးလဲ..အိပ်ခန်းထဲကမထွက်ဘဲတောင်းဆိုနေတဲ့အခွင့်အရေးလား...ငါတို့လဲနင်တို့လိုပဲ လူငယ်ဘဝကိုဖြတ်သန်းလာခဲ့ရတာပဲ....လူငယ်တိုင်း နင်တို့လိုမရိုင်းစိုင်းဘူး...အကျင့်မပျက်ဘူးသိရဲ့လား...နင်တို့ပြောတဲ့လူငယ်အခွင့်အရေးဆိုတာဘာလဲ...လူကြီးမိဘကိုရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်းပြန်ပြောပြီး ....မိုးလင်းမိုးချုပ်တဏှာစိတ်ငယ်ထိပ်ရောက်နေတလား.... လူကြီးမိဘအပေါ်ရိုင်းစိုင်းနေတာကိုပြောတာလား...လူငယ်ဆိုပြီးနင်တ်ို့ဘာတွေစွမ်းဆောင်ဖူးလဲ....မိဘဆီကလက်ဝါးဖြန့်တောင်းပြီး မိဘပြောသမျှကလန်ကဆန်လုပ်နေတာက လူငယ်အခွင့်အရေးလား...နင်တို့ဦးနှောက်ထဲက သုတ်ပိုးတွေကိုဖယ်လိုက်ပြီး ....တခြားလူငယ်တွေကိုလဲလေ့လာကြည့်လိုက်အုံး...နင်တို့်လိုမျိုး အရှက်မရှိအကျင့်သိက္ခာမရှိတဲ့သူမျိုးတွေကိုတော့သွားမကြည့်နဲ့ပေါ့....နင်တို့ကိုထပ်ပြောလိုက်မယ်...အိပ်ရာထဲကမထဘဲ...လူငယ်အခွင့်အရေးလိုလာအော်မနေနဲ...ငါတို့လဲနင်တို့လို ပြန်ပြောရရင်...... နင်တို့ကိုဆယ့်ရှစ်နှစ်ပြည့်တဲ့အထိကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ခဲ့ပြီးပြီမို့ ....နင်တို့ခြေထောက်ပေါ်နင်တို့ရပ်ကြတော့လေ...ဘာလို့မိဘကိုဒုက္ခလာပေးနေရတာလဲ ...မိဘကိုဒုက္ခပေးချင်တော့ မိဘတာဝန်လို့အော်တယ်...မိဘရင်ကိုစုံကန်ချင်တော့ လူငယ်အခွင့်အရေးလို့အော်တယ်...တကယ်တော့ နင်တို့က.,,,မိဘတွေနဲ့လူလောကကြီးကိုဒုက္ခပေးဖို့သက်သက်မွေးဖွားလာကြတဲ့သူတွေ... ဟီရိဩတ္တပ္ပတရားကင်းမဲ့တဲ့အသုံးမကျတဲ့သူတွေပဲ " မြရွက်ဝါရင်ထဲမှာရှိသမျှတွေကို ပြောပစ်လိုက်တယ်။တူဖြစ်သူကြောင့် ကိုယ့်ရဲ့အစ်မဖြစ်သူစိတ်ဆင်းရဲသောကဖြစ်နေတာကို ဒီအတိုင်းကြည့်နေခဲ့ရသူမို့ မြရွက်ဝါရင်ထဲမှာဒေါသအစိုင်အခဲတွေဖြစ်တည်နေခဲ့တာကြာခဲ့ပါပြီ။ " မြရွက်တော်တော့ ...ငါလဲသူ့ကို သားအဖြစ်ကစွန့်လွတ်ပစ်လိုက်တော့မယ်...ဒီထက်ပိုပြီးလဲမခံစားနိုင်တော့ဘူး "

#ပန်းတွေပွင့်ချိန် (အခန်းဆက်ဝတ္ထု) အပိုင်း (၂၈ ) akyiphyu ******** " မောင်မောင် ...မင်းလုပ်ထားတဲ့ပြဿနာကို ....အိမ်ထိဘာကိစ္စသယ်လာရတာလဲ ...မင်းကိုငါအပြတ်ပြောထားပြီးသားနော်....မင်းနိုင်ငံခြားသွားမယ်ဆိုလို့ ငါပို့ပေးဖို့အကုန်စီစဉ်ပေးထားတယ်....မင်းအိမ်ထောင်ပြုမယ်ဆိုရင် ...ငါဘာမှမလုပ်ပေးဘူးလို့ပြောပြီးသားနော်....မင်းဘာသာဖြစ်ချင်တဲ့သူနဲ့ဖြစ်ချင်တိုင်းဖြစ်ခဲ့ပြီးမှ.... ငါကချွေးမလို့သက်မှတ်ပေးရမှာလား...ဘာတဲ့ ငါကသူ့အတွက်စရိတ်တောင်ထုတ်ပေးရအုံးမှာဆိုပဲ ...ဘယ်တုန်းကများငါကသူနဲ့သဘောတူတယ်လို့ပြောခဲ့မိလို့လဲ...အကြောကြီးနဲ့လာပြောလို့ကတော့ မြခွါညိုတို့ကသည်းမခံတတ်ဘူးနော်...ခုချိန်ကစပြီး မင်းအတွက်လဲဘာမှမလုပ်ပေးနိုင်တော့ဘူး...မိန်းမပါခေါ်တင်လာမယ်ဆိုရင်တော့ ခုချက်ချင်းအိမ်ပေါ်ကဆင်းသွား...ဘာတာဝန်မှငါမယူနိုင်တော့ဘူး...သူတို့မကျေနပ်လို့တိုင်ရင်လဲ မင်းထောင်ထဲသာသွားလိုက်မောင်မောင်ရေ...အလုပ်မရှိအကိုင်မရှိတဲ့ကလေးသာသာလူကို ကိုယ်တိုင်ကျေကျေနပ်နပ်လက်ခံခဲ့ပြီးမှ ဘာတွေမျှော်လင့်နေကြတာလဲ ...ဘာမှမလုပ်ပေးနိုင်ဘူး " " ဘာ...ဘာပြောလိုက်တယ်....ညည်းမိုက်ရိုင်းလှချည်လားဟဲ့ ...ညည်းမှာမိန်မချင်းကိုယ်ချင်းစာစိတ်မရှိဘူးလား ....ဟဲ့ မောင်မောင် ...မင်းအမေကအောက်တန်းကျလှချည်းလား " " အောက်တန်းကျတယ် ဟုတ်လား...ရှင်တို့ပြောတဲ့စကားကိုလဲ စဉ်းစားကြည့်အုံးလေ....ရှင်းရှင်းပဲပြောလိုက်မယ်...အပျော်အပါးပဲမက်နေတဲ့ရှင့်သမိးလိုလူမျိုးကို ချွေးမအဖြစ်လက်မခံနိုင်လို့ ...ကျွန်မတို့ဘက်ကဘာမှမလုပ်ပေးနိုင်ဘူး...သူတို့ဘာသာယူချင်ယူမယူချင်နေ...ကျွန်မတားလဲမတားဘူး...အသိအမှတ်လဲမပြုဘူး...တစ်ခုတော့ရှိတယ်...ဒါကိုမကျေနပ်လို့ ရှင်တို့ဘက်က ရဲမြတ်မောင်ကို တိုင်ချက်ဖွင့်မယ်ဆိုရင်လဲ...တည်းခိုခန်းသွားဖို့ဘယ်သူကစခေါ်ခဲ့တာလဲဆိုတာကို ....သမီးဖြစ်သူကိုသေချာမေးပါအုံး " " အမေ...အမေတော်လိုက်တော့နော်...အမေပြောနေတာတွေအရမ်းများနေပြီ " ရဲမြတ်မောင်က မိခင်ဖြစ်သူကို ထအော်လိုက်တယ်။ဒီအခါမြခွါညိုရဲ့ဒေါသတွေက သားဖြစ်သူအပေါ်ကျရောက်သွားတော့တယ်။ " အေး ..မတော်တော့ဘာဖြစ်လဲ လူမိုက်ရဲ့...ငါဒီလောက်အတန်တန်ပြောထားခဲ့ရဲ့နဲ့ ဒီလိုဟာတွေကို အိမ်ပေါ်ထိခေါ်လာရလား " " ဟာဗျာ...အမေ့ကိုတော်တော့လို့ပြောနေတယ်နော်..." " ဒုန်...ဂွမ်း " ရဲမြတ်မောင်က စိတ်တိုတိုနဲ့ မှန်ဗီရိုကိုပိတ်ကန်ပစ်လိုက်တယ်။ကန်လိုက်တဲ့အရှိန်ကြောင့် ဗီရိုကမှန်ကဂွမ်းခနဲကွဲသွားခဲ့တယ်။ " နင်...နင်...အဲ့ဒါဘာလုပ်တာလဲ...လူမိုက်ကောင်ရဲ့...နင်ရှာထားတဲ့ငွေ ဘယ်နှစ်ပြားရှိလို့ ရိုင်းစိုင်းနေရတာလဲဟဲ့" " မညိုတော်တော့...မပြောပါနဲ့တော့ ..." ဒေါသတွေထွက်ပြီး အသိစိတ်ပျောက်ချင်သလိုဖြစ်နေတဲ့တူဖြစ်သူကိုကြည့်ပြီး မညိုအတွက်စိုးရိမ်လာတာမို့ မြရွက်ဝါ မညိုကိုဝင်ဆွဲလိုက်တယ်။မောင်မောင့်ပုံစံအချိုးကိုမကြိုက်တာမို့ ဒီပွဲမှာဘာမှဝင်မပြောဘူးလို့ မြရွက်ဝါဆုံဖြတ်ထားခဲ့တာ။အခုတော့ ဒီတိုင်းကြည့်နေလို့မရတော့လို့ ဝင်ပါရတော့တယ်။ "အစ်မတို့လဲ ပြန်ကြပါတော့ ...ကျွန်မအစ်မအရမ်းစိတ်တိုနေလို့ပါ..." " ဒုန်း..ဒုန်း ..ဒုန်း " " ခွါညို...ရွက်ဝါ.....တံခါးဖွင့်ကြစမ်း...ညည်းတို့တွေဘာဖြစ်နေကြတာလဲ...အောက်ထပ်မှာ ,,,ဘွားအေနဲ့ကြီးတော်တွေရှိသေးတာကို သိကြရဲ့လား ' တံခါးက်ိုခပ်ပြင်းပြင်းထုပြီးအော်လိုက်တဲ့ ကြီးကြိးနဲ့ဒေါ်လေးတို့ရဲ့အသံကြောင့် မြရွက်ဝါ တံခါးကိုအမြန်သွားဖွင့်ပေးလိုက်ရတယ်။ " ကဲ...ဘာတွေဖြစ်နေကြတာလဲ ပြောကြစမ်းပါအုံး...နောက်ဆုံးတော့ ..သားအလိမ္မာတုံးလေးက ပြဿနာရှာလာခဲ့ပြီမဟုတ်လား...တစ်နေ့ ဒီလိုဖြစ်မယ်ဆိုတာကိုသိသားပဲ...ညည်းတို့တွေအပေါ်မှာနေပြီးဖြစ်ချင်တိုင်းဖြစ်မနေကြနဲ့.....အောက်ကလူကြီးတွေကိုလဲလေးစားကြပါအုံး...အောက်မှာအမေမောနေပြီ...အမေသာတစ်ခုခုဖြစ်ရင် ညည်းတို့တွေ ဒီမှာဆက်နေဖို့မမျှော်လင့်ကြနဲ့တော့ " ကြီးကြီးကဒေါသတကြီးနဲ့ကြိမ်းမောင်းပြောဆိုလိုက်ပြီး မြရွက်ဝါတို့ကို ခါးထောက်ပြီးကြည့်ကာ " ကဲ....ဘာတွေဖြစ်နေကြတာလဲပြောကြစမ်း....စကားကိုအေးအေးဆေးဆေးမပြောနိုင်ကြဘူးလား...အော်ကြီးဟစ်ကျယ်နဲ့မရှက်ကြဘူးလား....ဒါနဲ့ဘာလဲ....မောင်မောင်မိန်းမယူဖို့လား....ဒါဆိုလဲ တစ်ခါတည်းတည်းရှင်းရှင်းပဲပြောလိုက်မယ်...ဒီအိမ်မှာလူပိုတွေတော့ လက်မခံနိုင်ဘူး...အခုကတည်းကရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက်နဲ့ ဘာတွေမှန်းကိုမသိဘူး ...သွားကြ.....ဧည့်သည်တွေလဲပြန်ကြ ...ရှင်းချင်ရင်အပြင်မှာသွားရှင်းကြ....ငါတို့အမေသာတစ်ခုခုဖြစ်ရင် နင်တို့အားလုံးကို အိမ်ပေါ်ကမောင်းချပစ်မယ် ..." " မောင်းချချင်တိုင်းမောင်းချရအောင် ....ဘွားလေးပိုင်တဲ့အိမ်လား...လူပါးလာမဝနဲ့နော်...လူပဲကိစ္စတော့ရှိမှာပဲ...အသက်ကြီးတယ်ဆိုတိုင်းအာရုံလာမနောက်နဲ့,,,,ကိုယ်နဲ့မဆိုင်ရင် အေးအေးဆေးဆေးနေကြ...ပြီးမှမောင်မောင်ကရိုင်းတယ်လို့လာမပြောကြနဲ့ " " ဒုန်း..ဝုန်း.."

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=687482310166814&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း ၇ https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=688061703442208&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း ၈ https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=688653883382990&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း (၉) https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=689874746594237&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း ၁ဝ https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=690450173203361&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း ၁၁ https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=691015849813460&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း ၁၂ https://fb.watch/pQw62cSEjV/?mibextid=Nif5oz အပိုင်း (၁၃) https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=692743796307332&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း (၁၄) https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=693330792915299&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း (၁၅) https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=693878499527195&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း (၁၆) https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=694465072801871&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း (၁၇) https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=695033399411705&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း (၁၈) https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=695585566023155&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း ( ၁၉ ) https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=696094872638891&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း (၂၀) https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=696684312579947&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း ၂၁ https://www.facebook.com/share/p/wRcCmH4RZ2ddz2tK/?mibextid=oFDknk အပိုင်း ၂၂ https://www.facebook.com/share/p/bxYoDSCkyiBX8tT5/?mibextid=oFDknk အပိုင်း ၂၃ https://www.facebook.com/share/p/UhXBQWJEfsK9iHFW/?mibextid=oFDknk ၂၄ https://www.facebook.com/share/p/imKjmHaB1J3xvrdJ/?mibextid=2JQ9oc ၂၅ https://www.facebook.com/share/p/6C6e36G1acEuacHn/?mibextid=2JQ9oc ၂၆ https://www.facebook.com/share/p/xBxTEsvfxiWurx9W/?mibextid=2JQ9

သူကမြရွက်ဝါရဲ့မျက်နှာကိုဆွဲမော့ပြီးမေးလိုက်တော့ မြရွက်ဝါခေါင်းခါပြလိုက်မိတယ်။အစကတည်းကလဲ အဒီလောက်ကြီးစိတ်ဆိုးနေတာမှမဟုတ်တာ။အထင်လွဲပြီးစိုးရိမ်နေခဲ့မိတာပဲရှိတာလေ။သူဒီလိုရှင်းပြလိုက်တော့လဲ မြရွက်ဝါရင်ထဲကျေနပ်သွားမိပါပြီ။ " စိတ်မဆိုးတော့ဘူးဆိုတာသေချာတယ်နော်...စိတ်မဆိုးတဲ့မျက်နှာကိုကြည့်အုံးမယ်" " အို...တော်ပြီနော် " ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ သူမကိုဖက်ပြိးနမ်းလိုက်တဲ့ ဟန်လင်းသန့်ကြောင့် မြရွက်ဝါရှက်ပြီးတားမြစ်လိုက်မိတယ်။ " ဒီနေ့တော့ မြရွက်စောစောပြန်မယ်နော်" သူ့ရဲ့အနမ်းတွေအောက်ကရုန်းထွက်ပြီး မြရွက်ဝါခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်မိတယ်။ မြရွက်ဝါရဲ့ တိုးဖွဖွ စကားသံကြောင့် မြရွက်ဝါကိုယ်လေးကို ဖက်ထားတဲ့လက်တွေကို ဟန်လင်းသန့်ဖြေလျော့ပေးလိုက်တယ်။ " အင်းပါကွာ ...ဒါနဲ့ မြရွက်ကို ကိုယ်ပြောစရာရှိသေးတယ် " ဟန်လင်းသန့်က မြရွက်ရဲ့ လက်ဖဝါးလေးကို ခပ်ဖွဖွဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ " ပြောလေကိုလင်း ... ဘာပြောမလို့လဲ " " အင်း ... မြရွက်တို့ ဆိုင်မဖွင့်ချင်ဘူးလား .... ကိုယ်အရောင်းအဝယ်လုပ်ထားတဲ့ထိုက်မှာ မြေညီတစ်ခန်းရှိတယ်......နေရာကလဲစည်တယ်....မြရွက်အဲ့ဒီမှာ ဆိုင်ဖွင့်ချင်တယ်ဆိုရင် ကိုယ်စီစဉ်ပေးမယ် .. ဆိုင်ဖွင့်ရင်တော့ ပိုရောင်းရမှာသေချာတယ်....အစ်မကိုပြောကြည့်ပါလား " ဟန်လင်းသန့်ရဲ့ စကားကြောင့် မြရွက်ဝါခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်မိပြီး " ဆိုင်ခန်းခတွေဈေးကြီးလို့ ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ တစ်ခါမှတော့မတွေးဖူးဘူး ...ဒါနဲ့ ကိုလင်းဆိုင်ခန်းခ က ဘယ်လောက်လဲ ..လချုပ်လား...နှစ်ချုပ်လား ...စဘော်ပါလား ...အရောင်းဆိုင်ထားတာလား " မြရွက်ဝါရဲ့အမေးကြောင့် ဟန်လင်းသန့်သဘောကျစွာရယ်လိုက်မိသလို မြရွက်ဝါကိုကြည့်ပြီး အူယားလာကာ မချင့်မရဲနဲ့ပါးတွေဖျစ်ညှစ်လိုက်မိတယ်။ " ထောင့်စေ့အောင်မေးတတ်လိုက်တာကွာ .....ဒီလောက် တတ်နေမှတော့ ကိုယ်နဲ့အတူ ပွဲစားလိုက်လုပ်လို့ရနေပြီ ....တကယ်ပဲကွာ မေးတတ်တယ် ..ကိုယ်က မြရွက်ကိုလခတောင်းရမှာလား ...အဲ့ဒီမှာ မြရွက်ကြိုက်သလောက်နေလို့ရတယ်.....တစ်သက်လုံးလခပေးစရာမလိုဘူး ဟုတ်ပြီလား.." တစ်သက်လုံးဆိုတဲ့ စကားကြောင့် ဟန်လင်းသန့်ရဲ့ မျက်နှာကို မြရွက်ဝါရီဝေစွာ မော့ကြည့်လိုက်မိတယ်။ တကယ်တော့ မြရွက်ဝါ သူ့ဆီကလိုချင်နေတာ ဒါတွေမဟုတ်ဘူးလေ။ " အစ်မနဲ့တိုင်ပင်လိုက်အုံးနော် မြရွက် ....မြရွက်တို့ဆိုင်ဖွင့်မယ်ဆိုရင်ပြောပါ ... ကိုယ်ပြင်ဆင်ပေးထားမယ် " " အင်း ..အင်းပါ ... မညိုနဲ့ တိုင်ပင်လိုက်အုံးမယ်နော် " မြရွက်ဝါခပ်တိုးတိုး ပြန်ပြောလိုက်မိပြီး ဟန်လင်းသန့်ရဲ့ရင်ခွင်ထဲမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေမိတယ်။လူက ငြိမ်သက်နေခဲ့ပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ " မြရွက်တို့လက်ထပ်ကြရအောင် " လို့ အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်ပြောနေမိတယ်။ ~~~~~~~~~ " အစ်မတို့မှားနေပြီနော်...သူတို့အချင်းချင်းတွဲနေကြတာကို ကျွန်မသိလဲမသိဘူး...အစ်မတို့သမီးနဲ့စကားလဲမပြောဖူးပါဘူး ...သူတို့ချင်းသဘောကျနေကြတယ်ဆိုရင်လဲ...ကျွန်မအနေနဲ့မတားပါဘူး...သူတို့သဘောပါပဲ...ဒါပေမဲ့ သူဒီအသက်အရွယ်နဲ့အိမ်ထောင်ပြုမှာကို ကျွန်မသဘောမတူနိုင်ပါဘူး...အသိအမှတ်လဲမပြုနိုင်ပါဘူး....ဘာမှလဲထောက်ပံ့မပေးနိုင်ပါဘူး " မြခွါညိုက စကားကိုပြတ်ပြတ်သားသားပြောလိုက်တယ်။တစ်နေ့ဒီလိုဖြစ်လာနိုင်မယ်မှန်းသိလို့ မြခွါညိုအပြတ်ပြေခဲ့ပြီးသားလေ။ " ဒီလိုတော့ မိန်းမချင်းမစာမနာမပြောပါနဲ့....ဒါကရှင့်သားလုပ်ခဲ့တဲ့အပြစ်တွေပါ....မိန်းမတစ်ယောက်ကိုတာဝန်မယူနိုင်ဘဲနဲ့ဘာလို့အတူတူနေခဲ့တာလဲ ....အခုလို ကျွန်မတို့ဘက်မှာ လူသိရှင်ကြားအခြေအနေရောက်မှ သူကနိုင်ငံခြားကိုထွက်သွားလို့ရမလား .....အဲ့ဒီတော့ရွေးချယ်စရာ နည်းလမ်းနှစ်ခုရှိတယ်....တစ်နည်းက ကျွန်မတို့သမီးကိုရှင့်သားနဲ့အတူနိုင်ငံရပ်ခြားကို လွှတ်လိုက်တာ...နောက်တစ်နည်းကတော့...ချွေးမအဖြစ်အသိအမှတ်ပြုပြီး ဒီမှာခေါ်ထားတာပဲ...နှစ်ခုလုံးမလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ....ရှင့်သားကိုလိမ်လည်မှုနဲ့ တရားစွဲပြီးထောင်ချပစ်ရမှာပဲ ' ဇွတ်ကြီးပြောနေတဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့စကားကိုကြားလိုက်ရတော့ မြခွါညိုဒေါသထောင်းခနဲထွက်သွားမိတယ်။မြခွါညိုအံကိုကြိတ်လိုက်ပြီး သားဖြစ်သူရဲမြတ်မောင်ကိုကြည့်လိုက်တယ်။ =================================== အပိုင်း( ၂၈ ) ဆက်ရန် A KYI PHYU #ဧကြည်ဖြူ အပိုင်း( ၁ ) Link https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=684737547107957&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း (၂) Link https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=685298803718498&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း(၃)Link https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=685838313664547&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း (၄) https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=686373200277725&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း (၅) https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=686924473555931&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း (၆)

....သူ့ကိုငါ့သားအဖြစ်ကစွန့်လွှတ်လိုက်တဲ့နေ့ပဲ...ငါတကယ်လုပ်မှာမြရွက်....နင်လဲ လူတွေကိုဘယ်တော့မှသည်းမခံနဲ့...နင့်ကိုငါပြောပြိးသားပဲ...ငါ့တို့သားအမိနှစ်ယောက်ကိုငဲ့နေရလို့ ....ကြီးကြိးတို့ကိုသည်းခံနေရတယ်ဆိုတာမျိုးမဖြစ်စေနဲ့ ...ရှင်းရှင်းပြောရရင် အခုလပိုင်းထဲမှာ အဘွားကျန်းမာရေးသိပ်မကောင်းဘူး...အဲ့ဒါကြောင့် ငါတို့ကိုအိမ်ပေါ်ကနှင်ချနိုင်ရေးကို ကြီးကြီးလုံးပန်းနေတာလေ....အသက်ကြီးလာလေလေ .....လောဘရမ္မက်ကကြီးလာလေလေပဲ..ငါကြားတာတော့ ကိုကိုကြီးတို့မိသားစုအလုပ်အဆင်မပြေလို့အိမ်ပါရောင်းရမယ်ဆိုလားပဲ...ငါတို့အခန်းမှာသူ့သားကြီးကိုထားဖို့ရည်ရွယ်ထားမှာပေါ့....တစ်နေ့တော့ ငါ့ပါးစပ်ကပြောမိလိမ့်မယ်....အဲ့ဒီလိုပြောမိတဲ့နေ့က ဆွေခန်းမျိုးခန်းပြတ်တဲ့နေ့ပဲသေချာတယ် " မညိုရဲ့စကားတွေကြောင့် မြရွက်ဝါပိုပြီးစိတ်ညစ်သွားမိတယ်။စကားတွေအရှည်ကြီးမပြောချင်တာရယ် ကိုယ့်ကြီးတော်ဆိုတဲ့အသိကြောင့်သည်းခံနေလာခဲ့တာ။ကြီးကြီးရဲ့အကြံအစည်တွေက ဒီလောက်ထိမတရားလောဘကြီးနေခဲ့မှန်းကို မရိပ်မိခဲ့ရိုးအမှန်ပါပဲ။ ~~~~~~~~~~~ " တူ ..တူ..တူ " အဆက်မပြတ်မြည်နေတဲ့ဖုန်းကို မြရွက်ဝါမကိုင်ဘဲပေတေပြီးထိုင်နေလိုက်တယ်။သူမစိတ်ဆိုးနေမှန်းသိသိနဲ့တစ်နေကုန်ဖုန်းမဆက်ဘဲနေခဲ့ပြီး ညမှောင်တော့မှဖုန်းခေါ်နေတာ‌လေ။အရင်ရက်တွေကဆိုရင် သူ့မှာအားတာနဲ့ဖုန်းခေါ်တာလေ။စိတ်ကဖုန်းကိုကိုင်လိုက်ချင်ပေမဲ့စိတ်ကိုထိန်းပြီး မြရွက်ဝါထိုင်နေလိုက်တယ်။ " တွီ " ဖုန်းထဲမက်ဆေ့ဝင်လာသံကြောင့် မြရွက်ဝါကမန်းကတန်းဖတ်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ " ကိုယ် ...မင်းတို့အခန်းရှေ့ကိုရောက်နေပြီ...ထွက်မလာရင်တံခါးခေါက်လိုက်မှာ ..." စာဖတ်ပြီး မြရွက်ဝါမျက်လုံးပြူးသွားမိကာ လူကဆတ်ခနဲတုန်သွားမိတယ်။တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့တံခါးရှိရာဆီကိုထသွားလိုက်တယ်။ခြေတုန်လက်တုန်နဲ့ တံခါးကိုဖွင့်လိုက်ချိန်မှာတော့ တံခါးဝမှာရပ်နေတဲ့ဟန်လင်းသန့်ကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။သူ့မျက်နှာကတော့ ခပ်တည်တည်ပဲ။သူဘာမှမလုပ်ထားသလိုပုံစံမျိုးနဲ့လေ။ " ကိုယ်တို့ စကားခဏပြောရအောင်...မင်းအစ်မဆီကခွင့်တောင်းပေးရမှာလား " သူ့စကားကြောင့်မြရွက်ဝါထိတ်လန့်သွားမိတယ်။သူကပြောရင် ပြောတဲ့အတိုင်းတကယ်လုပ်တတ်တဲ့အကျင့်ရှိတယ်လေ။အခုလဲ ပြောတဲ့အတိုင်းအိမ်ထဲဝင်ချလာမှာကြောက်လို့ မြရွက်ဝါမှာ မတင်းထားနိုင်တော့ဘဲ " လာခဲ့မယ်....သွားနှင့်လိုက်...မညိုကိုပြောလိုက်အုံးမယ်" မြရွက်ဝါပြောလိုက်တော့ ဟန်လင်းသန့်ကချက်ချင်းလှည့်ထွက်သွားလိုက်တယ်။မြရွက်ဝါမှာ ခြေတုန်လက်တုန်နဲ့အိမ်ထဲကိုပြန်ဝင်ခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~~~~~~~~~~ တိုက်ခန်းထဲကို မြရွက်ဝါဝင်လိုက်ချိန်မှာ ဧည့်ခံထဲမှာထိုင်နေတဲ့ ဟန်လင်းသန့်ကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ဟန်လင်းသန့်ပုံစံကစိတ်ပျက်လက်ပုံစံနဲ့ထိုင်နေတာကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။သူမကိုမြင်တော့ခပ်တည်တည်နဲ့လှမ်းကြည့်တယ်။မြရွက်ဝါလဲ သူ့ရှေ့တည့်တည့်ကခုံမှာမဟုတ်ဘဲ ခပ်လှမ်းလှမ်းကခုံမှာဝင်ထိုင်ဖို့ပြင်လိုက်တယ်။ " မြရွက် " " အမေ့ " ခေါ်သံနဲ့အတူ ဟန်လင်းသန့်က မြရွက်ဝါလက်ကိုလှမ်းဆွဲလိုက်တာမို့ မြရွက်ဝါမှာ ဟန်လင်းသန့်ပေါ်ကိုလဲကျသွားခဲ့ရတယ်။ဟန်လင်းသန့်က လဲကျလာတဲ့မြရွက်ဝါကိုထိန်းဖက်လိုက်ပြီး သူ့ဘေးကခုံမှာထိုင်စေလိုက်တယ်။ " မင်းကိုဘာမှမလုပ်ပါဘူး...ဒီမှာထိုင်.....ဘာလဲစိတ်မကောက်တတ်ဘူးထင်ထားတာ...စိတ်ကောက်တတ်တာလား...စိတ်ကောက်တာဆိုရင်လဲပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောလေ...ကိုယ်ကဘယ်သူ့ကိုမှမချော့ဖူးတော့ စိတ်ကောက်တာတွေဘာတွေလဲ မသိဘူး...ကိုယ်ပြောတာကြားရဲ့လား " ဟန်လင်းသန့်ကပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ မြရွက်ဝါရဲ့ခေါင်းထက်ကဆံပင်ကောက်ကောက်ကြီးတွေကိုဆွဲဖွပစ်လိုက်တယ်။ပြီးတော့သူ့မျက်နှာကို မြရွက်ဝါမျက်နှာနဲ့ထိကပ်လုမတတ် တိုးကပ်လိုက်ပြီး " ပထပတစ်ချက်ပြောပြမယ်...မုန့်ဖိုးပေးတယ်ဆိုတာက ..မင်းကိုချစ်လို့ပေးတာ....ကျန်တဲ့ဘာသဘောမှမပါဘူး...ဒုတိယတစ်ချက်က ဒီနေ့ဖုန်းမဆက်တာက ...ကိုယ်အလုပ်တော်တော်များနေလို့ မဆက်တာ ... အလုပ်က ဖုန်းဆက်ချိန်လေးတောင်မရအောင်များနေတာလားဆိုရင် ....ဟုတ်တယ်လို့ပြောရမှာပဲ...တကယ်လို့ မြရွက်ဆီကိုဖုန်းဆက်မိရင် အလုပ်ကမနက်ဖြန်ထိဆက်သွားလိမ့်မယ်...အဲ့ဒါဆိုရင် ကိုယ်တို့မနက်ဖြန်လဲတစ်နေကုန်တွေ့ရမှာမဟုတ်ဘူး ...အဲ့ဒါကြောင့် အလုပ်တွေကိုဒီနေ့ အပြီးလုပ်ခဲ့လို့ ဖုန်းဆက်ဖို့တောင်အချိန်မရတာ...ကျေနပ်ပြီလား ...ဘာမရှင်းတာရှိသေးလဲ...ကိုယ်မရောက်ခင်တုန်းကတော့ ဝရန်တာမှာရပ်နေခဲ့တာ ကိုယ်မသိဘူးထင်နေလား...ကိုယ့်ကားပါကင်ထိုးနေတော့မှ မင်းအိမ်ထဲကိုဝင်သွားတာ ကိုယ်တွေ့သားပဲ ..." ဟန်လင်းသန့်ရဲ့ဖြေရှင်းချက်စကားတွေကြောင့်မြရွက်ဝါရှက်ပြီးခေါင်းငုံ့ထားလိုက်မိတယ်။ " မနက်ကတည်းက ကိုယ့်ကိုစိတ်ဆိုးသွားမှန်းသိပါတယ်ကွာ...ချိန်းထားတဲ့ဧည့်သည်ကတိုက်ရှေ့ရောက်နေပြီဆိုလို့ လိုက်မချော့တာပါ ...ကျေနပ်ပြီလား...စိတ်ဆိုးနေတုန်းလား "

#ပန်းတွေပွင့်ချိန် (အခန်းဆက်ဝတ္ထု) အပိုင်း (၂၇ ) akyiphyu ******** မြရွက်ဝါကထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားတဲ့မျက်နှာနဲ့မေးလိုက်တာမို့ ဟန်လင်းသန့်ကမြရွက်ဝါကိုစူးစိုက်ကာကြည့်လိုက်ပြီး " မြရွက် ဘာတွေတွေးနေတာလဲ ...ကိုယ့်ချစ်သူကိုမုန့်ဖိုးပေးတာပဲ ဘာထူးဆန်းလို့လဲ..." ဟန်လင်းသန့်က မထူးဆန်းဘူးဆိုပေမဲ့ မြရွက်ဝါစိတ်ထဲမှာတော့ အတွေးပေါင်းစုံကိုတွေးနေခဲ့မိတာအမှန်ပါပဲ။ချစ်သူဆီကလက်ခွင့်တောင်းမဲ့စကားကိုမျှော်လင့်နေချိန်မှာ ချစ်သူကပိုက်ဆံပေးလာတယ်ဆိုတော့ ဒီပိုက်ဆံကဘာအတွက်ပေးတာလဲဆိုတဲ့အတွေးကိုပဲ အရင်တွေးမိတော့တာ။ " မြရွက်အတွက် ပိုက်ဆံမလိုပါဘူး ကိုလင်း...နောက်ကိုမပေးပါနဲ့ ...ကိုလင်းဧည့်သည်လာတော့မှာမဟုတ်လား...မြရွက်သွားတော့မယ် ' မြရွက်ဝါပြောပြီးတာနဲ့ နေရာကထလိုက်တယ်။ချစ်သူဆီကမုန့်ဖိုးရလိုက်လို့ မပျော်ရွှင်မိဘဲ စိတ်ထဲနောက်ကျိရှုပ်ထွေးသွားမိတာအမှန်ပါပဲ ။ " မြရွက် " ဟန်လင်းသန့်ကမြရွက်ရဲ့လက်ကိုဖမ်းဆွဲလိုက်တယ်။ " မြရွက်စိတ်တိုသွားတာလား...ဘာဖြစ်လို့လဲ....မြရွက်ကို သုံးစေချင််လို့မုန့်ဖိုးပေးတာက အပြစ်ဖြစ်သွားတာလား...ကိုယ်အပြစ်လုပ်မိတာလား ....ပိုက်ဆံမကြိုက်တဲ့မိန်းမရယ်လို့ လောကမှာမရှိဘူးထင်တယ် " " ဘာ...ဘာပြောလိုက်တယ်ကိုလင်း..." မြရွက်ဝါအံ့ဩထိတ်လန့်ကာ ဟန်လင်းသန့်ကိုမော့ကြည့်လိုက်မိတယ်။ပြီးတော့အံကိုကြိတ်လိုက်မိပြီး " ဟုတ်ပါတယ်...မြရွက်လဲမိန်းမထဲကမိန်းမတစ်ယောက်မို့ ပိုက်ဆံမက်ပါတယ်...ဒါပေမဲ့ကိုယ့်ဘာသာရှာတဲ့ပိုက်ဆံကိုပဲမက်တာ....ချစ်သူကမုန့်ဖိုးပေးလို့လဲတကယ်ပျော်ပါတယ်.....ဒါပေမဲ့အချိန်အခါဆိုတာ ရှိတယ်...ဒါကပိုက်ဆံပေးသင့်တဲ့အချိန်မဟုတ်ဘူး ...ပြီးတော့ ကိုလင်းရဲ့စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေကိုလဲ မြရွက်မမက်မောဘူး ....မြရွက်သွားတော့မယ် ..ဒီနေ့တော့ကိုလင်းနဲ့မြရွက်စကားပြောလို့အဆင်ပြေမှာမဟုတ်တော့ဘူး " ပြောပြီးတာနဲ့မြရွက်ပြေးထွက်လာခဲ့တယ်။ဒီအချိန်မှာပဲ ဟန်လင်းသန့်ရဲ့ဖုန်းကလဲထမြည်လာတာမို့ ဟန်လင်းသန့်မှာဖုန်းကိုကောက်ကိုင်လိုက်ရင်း နေရာမှာမလှုပ်မယှက်နဲ့ရပ်ပြီးကျန်နေခဲ့လေတယ်။ ~~~~~~~~~~~~~ မြရွက်ဝါတစ်နေကုန်အလုပ်တွေပဲဖိလုပ်နေမိတယ်။သူဒီနေ့တစ်နေကုန် အလုပ်တွေရှီတယ်လို့လဲ့ပြောသွားခဲ့တာမို့ ပဲ ဖုန်းမဆက်တာလားတော့သေချာမသိပါဘူး။သူလဲမြရွက်ဝါကိုစိတ်ဆိုးသွားပုံပါပဲ။ မြရွက်ဝါအဖို့တော့ ချစ်သူဖြစ်ပြိး သက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာ ဒီနေ့ကဝမ်းနည်းနာကျင်ရဆုံးနေ့ပဲ။ချစ်သူနှစ်ယောက်ချစ်သူတွေရဲ့နယ်နိမိတ်စည်းကိုကျော်သွားခဲ့မိလို့ ချစ်သူဆီကလက်ထပ်ခွင့်တောင်းတာကို မျှော်လင့်နေမိခဲ့တာလေ။ ဒီလိုအချိန်မှာမှ ချစ်သူကပိုက်ဆံပေးတယ်ဆိုတာက သူမမျှော်လင့်ချက်တွေကိုဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရုံမကဘဲ အတွေးထဲမှာပါရှုပ်ထွေးသွားစေခဲ့တာအမှန်ပါပဲ။သူ့ဘက်ကဘယ်လောက်ပဲ ရိုးရှင်းပါတယ်ပြောပြော မြရွက်ဝါဘက်ကတော့စိတ်မသန့်တော့ဘူးလေ။ " မြရွက် ..နင်ဒီနေ့အလုပ်တွေလုပ်လှချည်လား....ထမင်းလဲစားအုံး ....နင့်တူကမနက်ကငါ့ကိုဖုန်းဆက်တယ် ...သူ့ဟာမဘက်ကလူကြီးတွေက... ငါတို့နဲ့တွေ့ချင်တယ်လို့ပြောတယ်တဲ့....တစ်ရက်လောက် ....အိမ်ကိုခေါ်လာမှာမို့ လက်ခံပြီးတွေ့ပေးပါတဲ့လေ " အစ်မဖြစ်သူရဲ့စကားကြောင့် မြရွက်ဝါမျက်လုံးအပြူးသားနဲ့ကြည့်လိုက်မိပြီး " တွေ့ခွင့်တောင်းတယ်ဟုတ်လားမညို...ဒါကဘာသဘောလဲ...ကြည့်ရတာမင်္ဂလာကိစ္စအတွက်များလား...မညိုလက်ခံတွေ့မှာလား " " အင်း တွေ့လိုက်မယ်...တွေ့လိုက်ပြိးတော့ ငါ့သဘောကိုပြောလိုက်မယ်...သူတို့ဘာသာမင်္ဂလာပဲဆောင်ဆောင်....ကြိုက်တာလုပ် ....အဲ့ဒီမိန်းမကိုသဘောမကျတဲ့အတွက် ငါ့ဘက်ကဘာမှမလုပ်ပေးနိုင်ဘူး...တကယ်ကလုပ်ပေးစရာလဲမရှိတော့ဘူး ...အခုတောင် သူနိုင်ငံခြားသွားဖို့အတွက် ငွေတွေအတော်ကုန်နေပြီ....သင်တန်းကြေးတွေကပဲ နည်းတာမဟုတ်ဘူး ...ဒီအချိန်မှာလူတိုင်းကပြည်ပထွက်ချင်နေကြတာ...အလုပ်ရဖို့ဆိုတာ ငွေကုန်ခံနိုင်ရင်တောင် ရဖို့ကမသေချာဘူး ...အဲ့ဒါကြောင့်လဲ ငွေတွေအကုန်ခံပြီးလိုက်လုပ်ပေးနေတာ...သူ့ဘဝအတွက်ငါ့မှာရှိသမျှနဲ့လုပ်ပေးပြီးပြီမို့ ဘာမှထပ်လုပ်မပေးနိုင်တော့ဘူး ...အဲ့ဒါတွေကိုပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောမလို့လက်ခံလိုက်တာပဲ ... သူတို့လာလိမ့်မယ် " " အင်း ...လာရင်လဲ အေးအေးဆေးဆေးပြောပါမညို...အဓိက,က မောင်မောင်ပဲ...မောင်မောင်က တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့မြရွက်တို့ကိုလုံးဝဂရုမစိုက်တော့ဘူး...တစ်ခုခုဆိုရင် သူ့ကောင်မလေးဘက်ကပါလိမ့်မယ်ထင်တယ် " " ငါသိတာပေါ့မြရွက်ရယ်...သူရိုင်းလာတာကိုငါသိတယ်...သားသမီးကအရမ်းရိုင်းနေတယ်လို့လဲ.... လူတကာသိအောင်ငါမလုပ်ပါဘူးစိတ်ချပါ...ဘာလို့လဲဆိုတော့ သားသမီးတစ်ယောက်ရိုင်းနေပြီဆိုရင်... မိဘကမဆုံးမဘူးလား...မိဘတွေအသုံးမကျဘူးဆိုတဲ့စကားကိုပဲ အရင်ပြောကြတာလေ ....တကယ်တော့သူတို့အရွယ်ရောက်လာချိန်မှာပေါင်းသင်းခဲ့တဲ့အပေါင်းအသင်းတွေကြောင့်အများကြီးပါတယ်...တစ်ဖက်သတ်ဆန်ဆန်ပြောရရင် ငါ့သားလေးဒီလိုအရိုင်းအစိုင်းဖြစ်သွားရတာ မိုးရတနာကျော်ဆိုတဲ့ဟာမကြောင့်ပဲ ...အဒီလိုမိန်းမကို ချွေးမအဖြစ်ငါဘယ်တော့မှ အသိအမှတ်မပြုဘူး...အဲ့ဒီဟာမနဲ့မောင်မောင်ယူလိုက်တဲ့နေ့က

~~~~~~~ မြရွက်ဝါတို့ မနက်စာအတူစားရင်း စကားတွေပြောဖြစ်ကြတယ်။ပြီးတော့ ပန်းကန်တွေ အတူဆေးရင်း မီးဖိုချောင်သန့်ရှင်းရေးလဲ အတူလုပ်ခဲ့ကြတယ်။ အားလုံးပြီးသွားတော့ နှစ်ယောက်သား ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်ပြီး စကားပြောခဲ့ကြတယ်။စကားပြောနေကြရင်း ဟန်လင်းသန့်က မြရွက်ဝါရဲ့နဖူးလေးကို ခပ်ဖွဖွအနမ်းပေးခဲ့တယ်။ပခုံးလေးကိုဖက်ပြီး သူ့အလုပ်ကိစ္စတချို့ကိုပြောပြတယ်။ ဒါပေမဲ့ညတုန်းကဖြစ်ခဲ့ကြတဲ့ ကိစ္စကို အစပြန်မဖော်သလို မြရွက်ဝါ မျှော်လင့်နေခဲ့မိသလို လက်ထပ်ကြဖို့အကြောင်းကိုလဲ စကားဦးတောင်မသန်းခဲ့ဘူးလေ။ ဒီတော့လဲ ယောက်ျားလေးကမစတဲ့စကားကို မြရွက်ဝါအနေနဲ့ ပြောလို့မထွက်ခဲ့ဘူး။ "ကိုယ် ...ကိုးနာရီကျော်မှာ ဧည့်သည်တွေနဲ့ ချိန်းထားတယ်....ပြီးတော့လေ .. မြရွက်သုံးဖို့အတွက် ...အကောင့်ထဲကိုယ်ငွေလွှဲပေးထားတယ် " ဟန်လင်းသန့်ရဲ့ စကားကြောင့် မြရွက်ဝါအံ့သြပြီး ဟန်လင်းသန့်ကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။ " ငွေလွှဲထားတယ်ဟုတ်လားကို လင်း ..ဘာလို့လွှဲတာလဲ .." "မြရွက်သုံးဖို့လေကွာ " မြရွက်ဝါမေးလိုက်တော့ ဟန်လင်းသန့်က ခပ်အေးအေးပဲ ပြန်ဖြေတယ်။ဒီလို့နေ့မှာမှ ဒီပိုက်ဆံကို ဘာအဓိပ္ပါယ်နဲ့ပေးတာလဲလို့တွေးလိုက်မိရင်း မြရွက်ဝါရင်ထဲ စိုးထိတ်သွားမိပြီး ဟန်လင်းသန့်ကို အလန့်တကြားနဲ့ ကြည့်လိုက်မိတယ်။ " မြရွက်....သုံး.....သုံးဖို့ ဟုတ်လား.... မြရွက်က ဘာ....ဘာအတွက် သုံးရမှာလဲ ...မြရွက်မှ ငွေမှမလိုတာ " မြရွက်ဝါရင်ထဲ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားမိပြီးတုန်တုန်ယင်ယင်ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့နဲ့ မေးလိုက်မိတယ်။ ==================================== အပိုင်း( ၂၇ ) ဆက်ရန် A KYI PHYU #ဧကြည်ဖြူ

ဖုန်းထဲကတောင်းပန်သံတိုးဖွဖွကိုနားထောင်ရင်း မြရွက်ဝါရင်တွေတလှပ်လှပ်ခုန်နေမိတယ်။ တကယ်ဆို ဟန်လင်းသန့်အမှားမဟုတ်ဘူးလေ။မြရွက်ဝါကိုယ်တိုင်က အငြင်းစကားမဆိုခဲ့ဘဲ ကြည်ဖြူခဲ့တာမဟုတ်ပါလား။ "ကိုယ့်ကို စိတ်ဆိုးနေတာလား မြရွက်ရယ်...ဘာမှလဲပြန်မပြောဘူး " ချစ်ရသူဆီက ဒုတိယအကြိမ်းမြောက်စကားသံထွက်လာတော့မှ မြရွက်ဝါမနည်းအားယူကာ စကားပြန်ပြောလိုက်မိတယ်။ " ဟို ... ဟို မြရွက်စိတ်မဆိုးပါဘူး ...ရှက်...ရှက်နလို့ပါ " " ဟော့ဗျာ ...ဖုန်းပြောရတာတောင် ရှက်နေတယ်ဆိုရင် ...အပြင်မှာတွေ့ဖို့ရော အဆင်ပြေရဲ့လားကွာ ... မြရွက်ကို အရမ်းသတိရနေလို့ ခုခဏလောက်ဖြစ်ဖြစ်တွေ့ချင်လို့... " " ဟင် ...အခုလာရမှာလား ...ရှက်လို့ပါဆို.....မနက်ဖြန်မှ တွေ့ကြမယ်လေနော် " မြရွက်ဝါမရဲတရဲ ပြောလိုက်မိတယ်။ " မြရွက်ရယ် ကိုယ့်ကိုမချစ်ဘူးလား ... ကိုယ်အရမ်းလွမ်းလို့ပါကွာ ... ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ်နော် " ဟန်လင်းသန့်ရဲ့ တောင်းပန်တိုးလျှိုးတဲ့အသံကိုကြားလိုက်ရတော့ မြရွက်ဝါမငြင်းနိုင်ရက်တော့ဘဲ ဖြစ်သွားမိတယ်။ " အင်း ..အင်းပါ ...လာခဲ့မယ် နော်..ခဏလေးစောင့်နေအုံးနော်.....ဒါနဲ့ မနက်စာဘာစားမလဲ ...မြရွက်ဘာဝယ်လာခဲ့ပေးရမလဲ...... " " မဝယ်နဲ့တော့ မြရွက် ....မနက်စာ ကိုယ့်ဘာသာလုပ်စားမလို့လေ ... ကိုယ်ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်နော် ... ကိုယ် မျက်နှာတောင်မသစ်ရသေးဘူးကွ ... ဒါပဲနော် ....မင်းကို ကိုယ်အရမ်းချစ်တယ်သိလား မြရွက် " " ရှင် ..." ဖုန်းချခါနီး ပြောသွားတဲ့ စကားတွေကြောင့် မြရွက်ဝါအံ့သြသွားမိကာ ရင်ခုန်သံတွေ မြန်ဆန်သွားရတယ်။သူမတို့ချစ်သူဖြစ်ပြီး အတော်ကြာမှဒီစကားကို သူ့ဆီကကြားရတာမို့ ရင်တွေ ဖြောင်းဆန်အောင် လှုပ်ရှားခုန်လှုပ်သွားမိတယ်။နောက်ဆုံးမှာတော့ မြရွက်ဝါ အကြားချင်ဆုံးစကားလေးကို သူ့ဆီကကြားလိုက်ရပြီမို့ - မြရွက်ဝါတစ်ကိုယ်လုံး လေထဲမှာ မျောလွင့်နေသလို ကြည်နူးပျော်ရွှင်သွားမိတယ်။ ~~~~~~ အခန်းတံခါးကိုဖွင့်ပြီး မြရွက်ဝါဝင်လိုက်တယ် ။ဟန်လင်းသန့်က သော့ပိုတစ်ချောင်းပေးထားတာမို့ မြရွက်ဝါဝင်ထွက်ချင်တဲ့အခါ အချိန်မရွေး ဝင်ထွက်လို့ရတယ်လေ။ " ကိုလင်း " အိမ်ရှေဧည့်ခန်းတစ်ခုလုံး ရှင်းလင်းတိတ်ဆိတ်နေတာမို့ မြရွက်ဝါခပ်တိုးတိုးခေါ် ကြည့်လိုက်တယ်။ " ကိုယ်ဒီမှာ မြရွက် ...မီးဖိုခန်းထဲမှာ " မီးဖိုခန်းထဲက ထွက်လာတဲ့အသံကြောင့် မြရွက်ဝါ မီးဖိုခန်းဆီကိုလျှောက်သွားလိုက်တယ်။ " ကိုလင်း ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ ... ကော်ဖီသောက်မလို့လား ... မြရွက်ဖျော်ပေးမယ်လေ " မြရွက်ဝါလှမ်းပြောလိုက်တော့ ဟန်လင်းသန့်က မြရွက်လက်ကို လှမ်းဆွဲယူလိုက်ပြီး ခုံမှာထိုင်စေလိုက်တယ်။ " အချစ်က ဒီမှာထိုင်နေပါ....အချစ်အတွက်မနက်စာ လုပ်ပေးချင်လို့ ခေါ်လိုက်တာ ... ကိုယ့်လက်ရာကို စားကြည့်ပေါ့ ... ကိုယ့်ဘာသာမချက်စားဖြစ်တာကြာပြီ " ဟန်လင်းသန့် နှုတ်က အချစ်ဆိုတဲ့ အခေါ်အဝေါ်ကြောင့် မြရွက်ဝါမျက်နှာမထားတတ်အောင်ရှက်သွားမိတယ်။ဟန်လင်းသန့်ကတော့ ရှက်နေတဲ့မြရွက်ဝါရဲ မျက်နှာလေးကို တစ်ချက်ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး မြရွက်ဝါရဲ့နဖူလေးကိုတစ်ချက်ငုံ့နမ်းလိုက်တယ်။ပြီးတော့မှချက်ပြုတ်နေတဲ့ဆီကိုပြန်လျှောက်သွားခဲ့တယ်။ " အချစ်ထမင်းကြော်ကြိုက်ရဲ့လား...ကိုယ်က ဟိုအရင်တုန်းက ..ကိုယ့်အဖေကိုအမြဲကြော်ကျွေးခဲ့တာလေ....ဟင်းမချက်နိုင်တဲ့နေ့တွေမှာ ဖြစ်သလိုကြော်ပြီးကျွေးခဲ့ရတာပေါ့...ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ကြော်ကျွေးတဲ့ထမင်းကြော်ကို အဖေကကြိုက်တယ်လို့ပြောတယ်...ကိုယ်ဟင်းဝယ်မကျွေးနိုင်လို့ထမင်းကြော်ကျွေးမှန်းသိလို့ပြောတာလား...မသိဘဲပြောတာလားတော့မသိဘူး ...အခုအဲ့ဒီထမင်းကြော်ကိုအသားများများနဲ့ကြော်ထားတာ ..စားကြည့်ပါအုံးကြိုက်ရဲ့လားလို့ " "ကိုလင်းကအဖေနဲ့နေခဲ့တာလား...ကိုလင်းမိသားစုအကြောင်ကို ....မပြောပြဖူးဘူးနော်.....မိသားစုဝင်ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိတာလဲဟင်.... " မြရွက်ဝါသိချင်စိတ်နဲ့မေးလိုက်မိတယ်။ဒီအခါမှာ ဟန်လင်းသန့်ရဲ့မျက်နှာဖျတ်ခနဲပျက်ယွင်းသွားတာကိုသတိထားလိုက်မိတယ်။ " ကိုယ်ကြော်ပေးထာတာ ကောင်းရဲ့လားစားကြည့်ပါအုံး ...ကိုယ့်ဘာသာလုပ်မစားဖြစ်တာအတော်ကြာပြီလေ ...ဒီနေ့မှမြရွက်ကို ကိုယ်တိုင်ချက်ကျွေးချင်လို့ ...အဆင့်သင့်ရှိနေတာတွေနဲ့အဆင်ပြေရာကိုပြင်ဆင်လိုက်တာ " ဟန်လင်းသန့်က မေးတာကိုမဖြေဘဲ စကားလမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်တာကိုသတိထားလိုက်မိတာမို့မြရွက်ဝါလဲဘာမှထပ်မမေးတော့ဘဲ သူခွံ့ကျွေးတဲ့ ထမင်းကြော်ကိုသာစားလိုက်တယ်။ပြီးတော့စိတ်ထဲမှာလဲ ကိုလင်းရဲ့အမျိုး အဒေါ်ကြီးပြောသွားတဲ့စကားကို သတိရလိုက်မိတာမို့ ရေငုံနှုတ်ပိတ်နေလိုက်တယ်။ဘာကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် ချစ်သူစိတ်ဆင်းရဲစေမဲ့ စကားမျိုးတွေ၊အကြောင်းအရာမျိုးတွေကို မပြောမိအောင်နေဖို့ မြရွက်ဝါဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

ဒီလိုမရိုးရှင်းပါဘဲ သဘာဝကပေးထားတဲ့ကံတရားအရ ကိုယ်လေးလက်ဝန်သာ ရှိသွားခဲ့ရင်တော့ မိန်းမသားတွေရဲ့ဘဝက ဘဝနဲ့ရင်းပြီးကလေးမွေးမလား၊ အသ & က်နဲ့ရင်း စွန့်ပစ်လေမလားဆိုတဲ့ လမ်းနှစ်ခုပဲရွေးစရာရှိပါတယ်။သေချာတာက ဒီရွေးချယ်မှုနှစ်ခုလုံးအတွက်ဘဝရောအသက်ရောရင်းထားရတယ်ဆိုတာပါပဲ။ ~~~~~~~~~~~~~~~~ အိမ်တံခါးကိုဖြည်းညင်းစွာဖွင့်ပြီး မြရွက်ဝါဝင်လာခဲ့လိုက်တယ်။အိမ်ထဲမှာ ဘုရားခန်းကမီးရောင်ကြောင့်အလင်းရောင်အနည်းငယ်ကအိမ်ထဲမှာလင်းနေခဲ့တယ်။မြရွက်ဝါခြေကိုဖော့နင်းပြီးလျှောက်လာခဲ့တယ်။ဧည့်ခန်းထဲကိုရောက်ချိန်မှာ ကုလားထိုင်ပေါ်မှာမတ်မတ်တောင့်တောင့်ကြီးထိုင်နေတဲ့ အစ်မဖြစ်သူကိုမြင်လိုက်ရတာမို့ မြရွက်ဝါလန့်ဖျပ်သွားမိတယ်။ " မ..မညို မအိပ်သေးဘူးလား " မြရွက်ဝါတုန်တုန်လှုပ်လှုပ်နဲ့မေးလိုက်မိတယ်။ " နင့်တူ ...ဒီညလဲပြန်မလာပြန်ဘူး " " မညိုရယ်...ပြန်မလာတော့လဲဘာစိတ်ပူစရာရှိလဲ...သူ့မှာသွားစရာတစ်နေရာပဲရှိတဲ့ဟာ.....အချိန်တန်ရင်သူပြန်လာမှာပါ " အစ်မဖြစ်သူကိုသနားတာကြောင့် မြရွက်ဝါနှစ်သိမ့်စကားပြောလိုက်မိတယ်။ " သူပြန်လာတာမလာတာထက် ....ငါမသိအောင်ပိုက်ဆံတွေယူသွားတယ်မြရွက်...တကယ်လို့များအဲ့ဒီအကျင့်ကဖျောက်မရတော့ရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...အဲ့ဒီမိန်းမကို မကောင်းတဲ့နည်းလမ်းနဲ့ရှာဖွေကျွေးနေရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...ငါ့သားလေးကို သူခိုးဂျပိုးဘဝရောက်သွားမှာစိုးရိမ်တယ် ....ငါ့ဆီမှာလဲသူ့အတွက်ပေးစရာဘာအမွေမှမရှိဘူး..." " မညိုရယ် ..ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ ... မောင်မောင့်ကို နိုင်ငံခြား လွှတ်မှာမဟုတ်လား ... သူအဲ့လောက်လဲမမိုက်လောက်ပါဘူး " " အင်း ... မိုက်ရင်လဲသူ့ထိုက်နဲ့ သူ့ကံဖြစ်သွားပြီ .....သူနိုင်ငံခြားသွားဖို့အတွက်လုပ်ပေးနေတာက..ငါ့မှာရှိတဲ့အင်အားကုန်သလောက်နီးပါးပဲ.....နိုင်ငံခြားထွက်ဖို့အတွက် ဒီလကုန်ရင်ငွေအကုန်သွင်းရတော့မယ်...ဒီခြားထဲမှာသူတစ်ခုခုဖောက်သွားရင်ငွေတွေအကုန်ဆုံးရှုံးမှာ...ဒါတွေကြောင့်စကားအေးအေးဆေးဆေးပြောမယ်ဆိုတော့လဲ သူကနားမထောင်ဘူး...စကားပြောမယ်ကြံရင် ကောင်မကဖုန်းဆက်ပြီ....ကောင်မဖုန်းဆက်လိုက်တာနဲ့ မအေနဲ့စကားပြောနေတာဘာညာမသိတဲ့တော့တဲ့သူကိုငါကလဲ ရင်ထဲကနာနေပါပြီ...ဒီတစ်ခေါက်ကိစ္စတွေပြီးရင်တော့ သူ့ကိုစွန့်လွှတ်ပစ်နိုင်အောင်ပဲကြီုးစားတော့မယ် " မညိုရဲ့စကားကြောင့် မြရွက်ရင်ထဲလဲမကောင်းဖြစ်သွားရတယ်။သူမတို့ညီမနှစ်ယောက်မှာသံယောဇဉ်တွယ်စရာဆိုလို့ ဒီကလေးတစ်ယောက်ပဲရှိတာကို ရင်နာနာနဲ့စွန့်လွှတ်ရတော့မဲ့ပုံပါပင်။ " ဒါနဲ့...နင်တို့လက်ထပ်ကြဖို့ကိုဟန်လင်းသန့်ကမပြောသေးဘူးလား...နင်တို့တွေလက်ထပ်သင့်တဲ့အရွယ်တွေရောက်နေကြပြီ " မညိုရဲ့အမေးကြောင့် မြရွက်ဝါမဖြေနိုင်ဘဲဖြစ်သွးမိတယ်။ဟန်လင်းသန့်က သူမကိုသိပ်ချစ်မှန်းသိသားပေမဲ့ သူမတို့ လက်ထပ်ဖို့ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့ အရိပ်အယောင်လေးတောင်မပြောဖူးတာကိုလဲသတိရလိုက်မိတယ်။ဒိညဖြစ်ခဲ့ကြတဲ့ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့ သူဘာတွေများပြောမလဲဆိုတာကိုတော့ မြရွက်ဝါလဲမခန့်မှန်းနိုင်သေးဘူး။ " အင်း...နင် သူ့ကိုသိပ်ချစ်နေတယ်မဟုတ်လားမြရွက် ...ချစ်တာတော့ချစ်ပါ...ဒါပေမဲ့ငါပြောထားတာကိုတော့မမေ့ပါနဲ့...နင့်ကိုငါ့လိုမျိုးစိတ်မဆင်းရဲစေချင်ဘူး...ပြီးတော့ နင့်ကိုထပ်ပြောမယ်..ကလေးမမွေးနဲ့...ဒါပဲဟာ.... ငါသွားအိပ်တော့မယ်...နင်လဲသွားအိပ်တော့ " ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့မညိုကနေရာကထသွားပြီး သူ့အိပ်ခန်းဆီကိုဝင်သွားခဲ့တယ်။မြရွက်ဝါလဲ လေးလံတဲ့ခြေလှမ်းတွေနဲ့အခန်းဆီကိုလျှောက်လာခဲ့တယ်။ ~~~~~~~~~~ ဟန်လင်းသန်ဖျတ်ခနဲ နိုးလာခဲ့တယ်။နိုးနိုးချင်းမှာ ညတုန်းက အဖြစ်ကိုချက်ချင်းသတိရလိုက်မိပြီး နံဘေးကို လက်နဲ့ အသာစမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။လက်က အိပ်ရာခင်းကိုပဲစမ်းလိုက်မိတဲ့အခါ ရင်ထဲမှာလစ်ဟာသွားသလိုခံစားလိုက်ရတယ်။သူညက သိပ်ပြီးမမူးခဲ့တာမို့ အရာအားလုံးကိုရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေခဲ့တယ်။အဖြစ်အပျက်တွေကိုမှတ်မိနေတာနဲ့အတူ ဘာမှန်းမသိတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုက သူ့ရင်ထဲမှာ ကိန်းအောင်းလာတယ်။သူ့ဘဝမှာ ဘာအကာအကွယ်မှမသုံးဘဲ မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့အတူအိပ်တာက ဒါဟာပထမဆုံးအကြိမ်ပါပဲ။ အဲ့ဒီအတွက်နောက်ဆက်တွဲရလဒ်အနေနဲ့ သူ့လက်ထပ်ရတော့မှာလားလို့တွေးလိုက်မိတော့ ဟန်လင်းသန့်တုန်လှုပ်သွားမိတယ်။မိ<န်းမတွေဘယ်လောက်ထိ မာယာများလဲ၊ မယုံကြည်ရလဲဆိုတာကိုသိသိနဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ယူဖို့အတွက် သူ့မှာသတ္တိတွေမရှိသေးဘူး ။အဆင်သင့်လဲ မဖြစ်သေးဘူး။ အဲ့ဒီမိန်းမတစ်ယောက်က မိခင်ဖြစ်သူလိုဖြစ်သွားခဲ့ရင်ဆိုတဲ့ အတွေးတွေကိုပဲ ဟန်လင်းသန့်မကြာခဏ တွေးနေခဲ့မိတယ်။ခေါင်းထဲမှာ အတွေးပေါင်းများစွာနဲ့ ရှုပ်ထွေးနေရင်းက ကိုယ်တိုင်မသိလိုက်ခင်မှာဘဲ ဖုန်းကိုလှမ်းယူလိုက်ပြီး နံပတ်တစ်ခုကို ဟန်လင်းသန့်နှိပ်လိုက်မိတယ်။ ~~~~~~~~~ " တူ..တူ " ဖုန်းမြည်သံကြောင့် မြရွက်ဝါဖုန်းကိုကောက်ယူလိုက်တယ်။ဖုန်းကိုင်ထားပေမဲ့ မြရွက်ဝါရှက်ပြီး ဘာမှမပြောရဲဘဲဖြစ်နေခဲ့မိတယ်။ " မြရွက် နိုးပြီးလား ......ညက ကိစွအတွက် ....ကိုယ့်ကိုစိတ်ဆိုးနေလား ... ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ်နော် "

#ပန်းတွေပွင့်ချိန် (အခန်းဆက်ဝတ္ထု) အပိုင်း (၂၆ ) akyiphyu ******** မြရွက်ဝါမေးရင်းနဲ့ ဟန်လင်းသန့်ရှေ့မှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခေါင်းငိုက်စိုက်ချကာထိုင်နေတဲ ဟန်လင်းသန့်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ဆွဲထူလိုက်တယ်။ဒီတော့မှဟန်လင်းသန့်ဆီက အရက်နံ့တွေရလိုက်တာမို့ မြရွက်ဝါ နည်းနည်းစိတ်အေးသွားရတယ်။ " အရက်တွေသောက်ထားတာလား...မူးနေရင်သွားအိပ်လိုက်တော့နော် ကိုလင်း ... ထနိုင်လား.... မြရွက်တွဲပေးမယ် " " အင်း ....ထ...ထနိုင်ပါတယ် " ဟန်လင်းသန့်က အသံ ခပ်လေးလေးနဲ့ပြောရင်း ထိုင်နေရာကထလိုက်တယ်။သို့ပေမဲ့ အရှိန်မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြန်လဲကျသွားခဲ့တယ်။ " အို ...ကိုလင်းသတိထားလေ .... လမ်းမလျှောက်နိုင်ရင် မြရွက်ကိုတွဲပါ " မြရွက်ပြောရင်းနဲ့ ဟန်လင်းသန့်ကို ဆွဲထူလိုက်ပြီး သိုင်းဖက်ကာ ခေါ်လိုက်တယ်။သူဘာလို့ အရက်တွေဒီလောက်သောက်ထားရလဲဆိုတာကို မြရွက်ဝါသိချင်ပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင် ပြောပြလာတဲ့အချိန်ထိစောင့်ဖို့ဆုံးဖြတ်ထားလိုက်တယ်။သူအရက်သောက်တဲ့ကိစ္စက ဧည့်သည်အမျိုးသမီးကြီးနဲ့ ပက်သက်နေတယ်ဆိုတာကိုတော့ မြရွက်ဝါ ရိပ်စားမိလိုက်တယ်။ ဟန်လင်းသန့်မှာ အသိရှိနေပေမဲ့ လူကခေါင်းမထူနိုင်သလိုဖြစ်နေခဲ့တယ်။ " ဆော ....ဆောရီးပါ မြရွက်ရယ် ... ကိုယ်အရက်တွေ သောက်ထားမိတယ်.....ဒီတစ်ညတော့ခွင့်ပြုပါကွာ....နောက်ရက်တွေလုံးဝမသောက်တော့ ပါဘူး " " ဟုတ်ကဲ့ပါ.....ကိုလင်းရယ် ရ ပါတယ်.....မြရွက်စိတ်မဆိုးပါဘူး ....ဒီညနေဘာမှမစားရသေးဘူးမဟုတ်လား...တစ်ခုခုတော့စားပြီးမှအိပ်ရမယ် ..အရင်ဆုံး အဝတ်အစားတွေလဲမှရမယ် " ဟန်လင်းသန့် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို အခန်းထဲတွဲခေါ်လာခဲ့ပြီး ခုတင်ပေါ် လှဲချပေးလိုက်တယ်။ပြီးတော့ သူ့ကိုယ်ပေါ်က အရက်နံ့ထွက်နေတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို အရင်လဲ ပေးလိုက်တယ်။သူက မြရွက်ဝါလုပ်ပေးသမျှကို ကျောက်ရုပ် တစ်ရုပ်လိုငြိမ်ခံနေခဲ့တယ်။ " ကိုလင်း ခဏလှဲနေလိုက်အုံး ...ရေခဲ့သေတ္တာထဲမှာ မြရွက်ဝယ်ထည့်ပေးထားမုန့်တွေ ရှိတယ် ...သွားယူလိုက်အုံးမယ်နော် " မြရွက်ဝါပြောပြီးတော့ သူ့အနားက ထွက်သွားဖို့ပြင်လိုက်တယ်။ " မြရွက် " ခေါ် သံနဲ့အတူ ဟန်လင်းသန့်က မြရွက်ဝါရဲ့လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။ " ဘာလိုချင်လို့လဲဟင် ကိုလင်း " မြရွက်ဝါရဲ့ အမေးစကားမဆုံးခင်မှာဘဲ့ ဟန်လင်းသန့်က မြရွက်ဝါကိုတင်းတင်းဖက်လိုက်ပြီး အံကြိတ်ကာရှိုက်ငိုတော့တယ်။ရုတ်တရက်ကြီး မိမိကိုဖက်ကာ ငိုလိုက်တဲ့ချစ်ရသူကြောင့် မြရွက်ဝါရင်ထဲနင့်ခနဲ့ ဖြစ်သွားမိတယ်။သူ့ငိုသံကိုကြားလိုက်ရတော့ မြရွက်ဝါပါ ငိုချင်လာမိပြီး လည်ချောင်းတစ်လျှောက် စူးရှနာကျင်လာခဲ့တယ်။ချစ်ရသူရဲ့ ငိုသံကြောင့် သူမပါငိုချင်လာမိပေမဲ့ စိတ်ကို တင်းကာ သူ့ကျောပြင်ကိုခပ်ဖွဖွလေးပုတ်ပေးနေမိတယ်။ရှိုက်သံတွေမထွက်အောင် ကြိတ်ကာရှိုက်ငိုနေခဲ့တဲ့ချစ်သူကိုဖက်တွယ်ထားရင် အကြောင်းရင်းမှန်းကိုမသိဘဲ သူမရဲ့နှလုံးသား ပါနာကျင်လာခဲ့ရတယ်။ချစ်ရသူပျော်ရင်ကိုယ်ပါလိုက်ပျော်နေမိပြီး ချစ်ရသူစိတ်မကောင်းဖြစ်နေရင် ကိုယ့်နှလုံးသားကပါ တဆစ်ဆစ်နာကျင်လာရတယ်။ဖြစ်နိုင်ရင် ဒုက္ခမှန်သမျှကို သူကိုယ့်စားမြရွက်ဝါပဲခံယူချင်လိုက်ချင်တာပါ။ ဒါဟာအချစ်ကြောင့်ဆိုရင် မြရွက်ဝါသူ့ကို ရူးလောက်အောင်ချစ်နေခဲ့မိပါပြီ။ ~~~~~~~~~ အိပ်ပျော်နေရာက မြရွက်ဝါဆတ်ခနဲလန့်နိုးလာခဲ့မိတယ်။နိုးနိုးချင်းမှာ မြရွက်ဝါသိလိုက်တာက မြရွက်ဝါတို့နှစ်ယောက် ချစ်သူတွေရဲ့ နယ်နိမိတ်စည်းကို ကျော်လိုက်မိကြပြီဆိုတာပါပဲ။သူမကိုယ်လုံးပေါ် လက်တစ်ဖက်တင်ကာဖက်ထားရင်းအိပ်ပျော်နေတဲ့ ဟန်လင်းသန့်ရဲ့မျက်နှာလေးကိုမြရွက်ဝါ ရင်ခုန်ကြည်နူးစွာနဲ့ ကြည့်နေမိတယ်။ညမီးရောင်ခပ်မှိန်မှိန်အောက်မှာ မြင်နေရတဲ့သူ့ပုံစံက အိပ်ပျော်နေတာတောင် သိပ်ကိုကြည့်ကောင်းပြီးချောမောလွန်းနေခဲ့တာလေ။နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်ပျော်နေတဲ့သူ့မျက်နှာကို ချစ်မြတ်နိုးစွာ မြရွက်ဝါ အတော်ကြာငေးကြည့်နေခဲ့မိပြီး နဖူးပြင်လေးကိုခပ်ဖွဖွလေးနမ်းရှိုက်လိုက်မိတယ်။ပြီးတော့မှ သူမကိုယ်ပေါ်ကိုတင်ထားတဲ့ သူ့လက်ကို အသာဖယ်မလိုက်ပြီး အိပ်ရာပေါ်ကညင်သာစွာထလိုက်တယ်။သူ့ကိုယ်ပေါ်ကိုစောင်ကိုအသာပြန်ခြုံပေးလိုက်ပြီး အခန်းပြင်ကို ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ဧည့်ခန်းထဲအရောက်မှာ နံရံပေါ်ကနာရီကိုလှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။မနက်သုံးနာရီခွဲ။မြရွက်ဝါ ခြေကိုဖော့နင်းပြီး တံခါးကိုအသံမထွက်အောင်ဖွင့်ပိတ်လိုက်ပြီး မိမိတို့အခန်းဆီကို ခြေလှမ်းတွေကို ဦးတည်လိုက်တယ်။လှေကားထစ်တွေကို ကျော်ဖြတ်နင်းလာခဲ့ပေမဲ့ သူမရဲ့စိတ်အစဉ်ကတော့ လေဟာနယ်ထဲမှာ မျောလွင့်နေသလို ခံစားနေရတယ်။ဒီညဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေအတွက် ရင်ခုန်ကြည်နူးမှုနဲ့အတူ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့စိုးရိမ်စိတ်တွေပါခံစားနေခဲ့ရတယ်။လက်မထပ်ရသေးခင် ချစ်သူနဲ့မှားယွင်းသွားခဲ့မိတဲ့အဖြစ်ကဒီခေတ်ကြီးမှာ မဆန်းတော့ဘူးဆို့ပေမဲ့ အခြေအနေတွေက ထင်သလိုဖြစ်မလာခဲ့ရင်တော့ မိန်းမသားတစ်ယောက်ရဲ့ဘဝက အလဲလဲအပြိုပြိုနဲ့ကျရှုံးသွားမှာလေ။ချစ်သူနှစ်ယောက် စိတ်တူကိုယ်တူနဲ့ချစ်ခဲ့ပြီးမှ ချစ်သူယောကျာ်းလေးဘက်ကသာတာဝန်မယူခဲ့ဘူးဆိုရင် ဘာမှဖြစ်မလာလို့ လူမသိသူမသိပြီးဆုံးသွားခဲ့ရင်တော့ ကံကောင်းတာပေါ့။

သူ့အမေ‌ေ..သမှာကိုစိုးရိမ်ပြီး...ကျောင်းသွားလဲစိတ်မဖြောင့်...အိပ်နေလဲစိတ်ဖြောင့်ဖြောင့်မအိပ်နိုင်ဘဲစိုးရိမ်သောကများခဲ့ရတယ်...အခုတော့လဲသားသမီအပေါ်သိပ်ချစ်တတ်နေပြီး မိခင်ပီသနေပါလား" " သား..သားရယ် " ဒေါ်ခင်မေရီတစ်ယောက် သားဖြစ်သူဟန်လင်းသန့်ရဲ့စကားများကြောင့် ခေါင်းကိုငုံ့ကာမျက်ရည်တွေတွေစီးကျလာခဲ့ရတယ်။ " ရှင်းရှင်းပဲပြောမယ်....အပျော်ကြူးနေတဲ့သူကိုလိုက်မရှာပေးနိုင်ပါဘူး...ဒါကြောင့်ပြန်ပါတော့ ....အခုပြန်ဖို့နောက်ကျနေတာမို့ ဟော်တယ်ကိုလိုက်ပို့ပေးပါမယ်...အဲ့ဒီမှာအေးအေးဆေးဆေးအနားယူပြီးမှပြန်ပါ ...ငွေကြေးလိုအပ်ရင် ဒီဖုန်းနံပတ်ကိုဆက်ပြိး တောင်းလိုက်ပါ ..." ဟန်လင်းသန့်ပြောပြီးတာနဲ့ တိုက်ရှေ့မှာအသင့်စောင့်နေတဲ့မင်းဆွေဆီကိုဖုန်းဆက်လိုက်တယ်။ပြီးတော့ မိခင်ဖြစ်သူကိုကျောခိုင်းလိုက်ပြီး အိပ်ခန်းရှိရာဆီကိုလျှောက်လာလိုက်တယ်။ကျောခိုင်းပြီးချာခနဲလှည့်အထွက်မှာ ပါးပြင်ပေါ်ကိုမျက်ရည်စီးကြောင်းတစ်ခုလိမ့်စီးကျလာတာမို့ အံကိုကြိတ်ပြီးမျက်တောင်တွေနဲ့ပုတ်ခတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ~~~~~~~~~~~~~ " ဒေါက်...ဒေါက် " တံခါးခေါက်သံကြားလိုက်ရတာနဲ့ တံခါးနဲ့မနီးမဝေးမှာရှိနေခဲ့တဲ့ မြရွက်ဝါကမန်းကတန်းထလိုက်ပြီး တံခါးကိုဖွင့်လိုက်တယ်။ဒီအခါ မျက်ရည်တွေပြည့်နေပြီးနွမ်းနယ်နေတဲ့အကြည့်တွေနဲ့ရင်ဆိုင်လိုက်ရတာမို့ မြရွက်ဝါရင်တုန်သွားမိတယ်။ " ငို..ငိုနေတာလား ဒေါ်ဒေါ်...ကိစ္စကအဆင်မပြေဘူးလားဟင်...တစ်ယောက်တည်းပြန်လို့အဆင်ပြေရဲ့လားရှင်..ဆရာလေးကျောင်းက ဘယ်မှာလဲ...မြရွက်လိုက်ပို့ပေးပါမယ် " " ကျေး..ကျေးဇူးတင်ပါတယ်သမီးရယ်...မောင်ဟန်လင်းသန့်ရဲ့တပည့်တစ်ယောက်လိုက်ပို့ပေးမယ်တဲ့,,,သမီးကိုဒေါ်ဒေါ်နှုတ်ဆက်ရင်း ...မှာချင်တာလေးရှိလို့ပါကွယ်...သမီးနဲ့မောင်ဟန်လင်းသန့်ကြားမှာထူးခြားတဲ့ဆက်ဆံရေးရှိလိမ့်မယ်ဆိုတာ ဒေါ်ဒေါ်ရိပ်မိပါတယ်...သမီးအနေနဲ့သူ့အပေါ်ဂရုစိုက်ပေးပါနော်...သူ့ရင်ထဲမှာနာကျင်စရာဒဏ်ရာတွေများခဲ့တာမို့ ..သူ့ကိုနားလည်သည်းခံပေးပါကွယ်..ဘာလို့ဒီစကားတွေကို သမီးကိုလာပြောနေရတာလဲဆိုတော့ ..သမီးလိုနွေးထွေးကြင်နာတတ်တဲ့သူမျိုးနဲ့သူ့ကိုဆုံစည်းစေချင်လို့ပါ...ဒေါ်ဒေါ်သွားတော့မယ်နော်သမီး " " ရှင်...ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့ " အမျိုးသမီးကြီးရဲ့စကား‌တွေကြောင့် မြရွက်ဝါယောင်နနနဲ့ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်မိတယ်။မြရွက်ဝါကို နှုတ်ဆက်ပြီးတော့ လှေကားကနေတုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ဆင်းသွားတဲ့ အမျိုးသမီးကြီးနောက်ကို မြရွက်ဝါအပြေးလိုက်ဆင်းသွားရင်း အောက်ကကားနားအထိ လိုက်ပို့ပေးလိုက်တယ်။ အောက်ကိုရောက်တော့ ကိုမင်းဆွေက ကားနားမှာ အဆင်သင့်စောင့်နေခဲ့တာမို့ မြရွက်ဝါ ကားနားထိလိုက်ပို့ပေးလိုက်တယ်။ကားထွက်သွားတော့မှ အသာပြန်လှည့်ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။မြရွက်ဝါပြန်လှည့် အထွက်မှာ စတိုးဆိုင်ရှေ့မှာ မားမားကြီးရပ်နေတဲ့ ကြီးကြီးကိုတွေ့လိုက်ရတာမို့ တိုက်ထဲကိုအမြန်ပြေးဝင်ဖို့ပြင်လိုက်တယ်။သို့ပေမဲ့ မြရွက်ဝါနောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ။ " အဲ့ဒါဘယ်သူလဲ...အချိန်အခါက ကောင်းတာမဟုတ်ဘူးနော် ... တိုက်ထဲကို လူပေါင်းစုံခေါ်သွင်းမနေနဲ့...." ခက်ထန်တင်းမာလှတဲ့ကြီးကြီးရဲ့အသံကြောင့် မြရွက်ဝါခြေအစုံကိုရပ်တန့်ပစ်လိုက်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ကာ ချက်ချင်းပြန်လှည့်ပြေးခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~~~~~~ အခန်းက အဝင်အဝက မီးတစ်လုံးသာ ထွန်းထားတာမို့ မှောင်မိုက်နေခဲ့တယ်။မှောင်မိုက်နေတဲ့အခန်းကိုကြည့်ပြီး မြရွက်ဝါစိတ်ထဲပူပန်သွားမိတယ်။ " ကိုလင်း ...ကိုလင်းဘယ်မှာလဲ " " ချောက် " မြရွက်ဝါစိုးရိမ်တကြီး ခေါ်လိုက်မိရင်း မီခလုတ်ကို စမ်းပြီးဖွင့်လိုက်တယ်။ ဒီအခါ ဆိုဖာခုံပေါ်မှာ မလှုပ်မယှက်ထိုင်နေတဲ့ ဟန်လင်းသန့်ကို တွေ့လိုက်ရတာမို့ မြရွက်ဝါစိုးရိမ်စိတ်နဲ့ အပြေးသွားလိုက်မိတယ်။ " ကိုလင်း ... ကိုလင်း ....ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်...ဘာဖြစ်တာလဲ " ==================================== အပိုင်း( ၂၆ ) ဆက်ရန် A KYI PHYU #ဧကြည်ဖြူ

" ဟုတ်ကဲ့ပါ ဒေါ်ဒေါ်...ပဲခူးအကျော်တင်ဆိုတော့သိပ်လဲမဝေးပါဘူး...မြရွက်လာလည်ပါ့မယ် " ဟန်လင်းသန့်ကိုစောင့်ရင်းနဲ့မြရွက်နဲ့အမျိုးသမီးကြီးစကားတွေထိုင်ပြောနေဖြစ်ကြတယ်။ ~~~~~~~~~~~~~~~ " တူ..တူ..တူ " ဟန်လင်းသန့်ဆီက ဖုန်းဝင်လာတာမို့ မြရွက်ဝါဖုန်းကိုအမြန်ကောက်ကိုင်လိုက်တယ််။ " ဟယ်လို ကိုလင်း " " မြရွက်... ကိုယ်ပြန်ရောက်ပြီ....ဧည့်သည်ကို ကိုယ့်အခန်းကိုလွှတ်လိုက်ပါ ...ပြီးတော့ ...ဟို ..မြရွက်တော့လိုက်မလာနဲ့အုံးနော် " " ရှင်..ဟုတ်ကဲ့ " ချစ်သူဆီကကြားလိုက်ရတဲ့စကားကြောင့် မြရွက်ဝါစိတ်ထဲတစ်မျိုးဖြစ်သွားမိတယ်။မိမိကတော့ ချစ်ရသူရဲ့ဆွေမျိုးသားချင်းဆိုပြီး ရွှန်းရွှန်းဝေအောင်ဧည့်ခံထားလိုက်ရတာ ချစ်ရသူကသူ့အမျိုးနဲ့မြရွက်ဝါကိုမိတ်ဆက်ပေးချင်ပုံမရတာကို သိလိုက်ရတော့ ရင်ထဲမှာဝမ်းနည်းသလိုလိုကြီးဖြစ်သွားမိတယ်။သို့ပေမဲ့လဲချစ်ရသူရဲ့သဘောအတိုင်းဘာမှမပြောဘဲနေလိုက်တော့တယ်။ ~~~~~~~~~~~~~~ လှေကားထစ်တွေကိုတထစ်ချင်းနင်းတက်သွားတဲ့အမျိုးသမီးကြီးကို မြရွက်ဝါဘာရယ်မဟုတ်ငေးကြည့်နေမိတယ်။ဒီအမျိုသမီးကြီးကို ပထမတစ်ကြိမ်တွေ့ကတည်းက ဘာမှန်းသေချာမသိဘဲ မြရွက်ဝါရင်ထဲသနားသလိုဖြစ်နေမိတာတော့ထူးဆန်းနေတာလား။ရေစက်ကြောင့်ပဲလားမသိတော့ပါလေ။အမျိုးသမီးကြီးရဲ့ခြေသံတွေ အပေါ်ထပ်အခန်းဆီသို့ရောက်သွာချိန်အထိ မြရွက်ဝါအခန်းရှေ့မှာပဲရပ်နေခဲ့မိတယ်။ ~~~~~~~~~ " ဒေါက် ...ဒေါက် " တံခါးခေါက်သံကြောင့် ဟန်လင်းသန့်တံခါးထဖွင့်ပေးလိုက်တယ်။တံခါးဖွင့်ဖွင့်ချင်းမှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ မိခင်ကြီးရဲ့ မျက်နှာကို ဟန်လင်းသန့် အတော်ကြာငေးကြည့်နေမိတယ်။ အတော်လေးအိုစာသွားတဲ့မိခင်ဖြစ်သူကိုကြည့်ပြီး စိတ်ထဲမှာလဲကျင်ခနဲဖြစ်သွားမိတယ်။ " ထိုင်ပါ...ကျွန်တော်ကိုတွေ့ချင်နေတာ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ..ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ပတ်သက်စရာအကြောင်းမရှိတော့ဘူးထင်ပါတယ် " ဟန်လင်းသန့်လေသံမှန်မှန်နဲ့ပဲပြောလိုက်တယ်။ ဒေါ်ခင်မေရီတစ်ယောက် မျက်နှာထားတည်လှတဲ့သားဖြစ်သူကို ညှိုးငယ်စွာကြည့်လိုက်ပြီး " အ...အမေတောင်းပန်ပါတယ်သားရယ်....အမေ့အပြစ်တွေကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါကွယ်...သားတို့သားအဖအပေါ်မှာအမေကြိမ်ကြိမ်မှားခဲ့ပါတယ်....အဲ့ဒိအတွက် လောကကြီးကလဲအမေတို့ကို အပြစ်တွေပေးနေပါပြီကွယ် ...အမေ့ကိုခွင့်လွတ်ပါကွယ် " ဒေါ်ခင်မေရီက ဟန်လင်းသန့်ကိုကြေကြေကွဲကွဲနဲ့တောင်းပန်လိုက်တယ်။ မိခင်ဖြစ်သူရဲ့တောင်းပန်စကားတွေကြောင့် ဟန်လင်းသန့် နှုတ်ခမ်းကိုတွန့်ကွေးကာအနည်းငယ်ပြုံးလိုက်မိတယ်။ပြီးတော့မှ မိခင်ဖြစ်သူကိုသေချာကြည့်လိုက်မိပြီး " ကျွန်တော်ကို တောင်းပန်ဖို့သက်သက်တော့ ဒီကိုလာခဲ့တာမဟုတ်ဘူးထင်တယ်...အဲ့ဒီတော့ လာရင်းကိစ္စကိုပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောပါ...ကျွန်တော့်ကိုလှည့်စားတာမျိုးတွေထပ်မလုပ်ဖို့တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ " ဟန်လင်းသန့်ကပြောလိုက်တော့ ဒေါ်ခင်မေရီက သားဖြစ်သူကိုတောင်းပန်တိုးလျှိုးတဲ့အကြည့်တွေနဲ့ကြည့်လိုက်ပြီ " အမေ ..ပြော..ပြောပါ့မယ်ကွယ်...သားကိုတောင်းပန်ချင်တာလဲအမှန်ပါ...အမေ့ကိုခွင့်လွှတ်ပေးးပါနော်...ပြီး..ပြီးတော့...သားညီမနဲ့ပတ်သက်ပြီး အိပ်မက်တွေမကောင်းလို့ပါ....သူအတော်လေးဒုက္ခရောက်နေတယ်လို့ အိပ်မက်မက်လို့ပါ....သူသတင်းကို အမေစုံစမ်းတာလဲဘယ်လိုမှစုံစမ်းလို့မရဘူးဖြစ်နေတယ်..အဲ့..အဲ့ဒါသားကိုအကူအညီတောင်းချင်လို့ပါ " မိခင်ရဲ့စကားကြောင့် ဟန်လင်းသန့် အမူအရာမပျက်အောင်ထိန်းလိုက်ရတယ်။အမေဆိုတာဒီလိုမျိုးတဲ့လား။သားသမီး ဒုက္ခရောက်နေရင် စိတ်ကအလိုလိုသိနေတာတဲ့လား။ဒါဆိုရင်သူနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့ ဘာလို့ဘာမှမခံစားခဲ့ရတာလဲ၊။သူဘယ်လောက်ထိစိတ်ဆင်းရဲသောကၕေရာက်ခဲ့ရသလဲဆိုတာကိုတော့ ဘာလို့မသိခဲ့ရတာလဲ။ဟန်လင်းသန့်အံကိုတစ်ချက်ကြီတ်ရင်း မဲ့ပြုံးလေးပြုံးလိုက်မိတယ်။ " သမီးအလိမ္မာလေးဆိုတော့ လိုက်ရှာချင်နေတာလား...မိဘကိုဒီလောက်ဒုက္ခပေးနေတဲ့သူကို ဘာလို့လိုက်ရှာချင်နေတာလဲ...,, တစ်နေရာရာမှာ ငွေတွေသုံးဖြုန်းပြီးပျော်ပါးနေမှာပေါ့ ...ဒီလိုလူကို ကျွန်တော်ကဘာလို့လိုက်ရှာပေးရမှာလဲ " " သားရယ်.... သူမလိမ္မာဘူး..မိုက်မဲတယ်ဆိုတာမှန်ပါတယ် ...ဒါပေမဲ့ အမေ့အတွက်တော့ ဝမ်းနဲ့လွယ်မွေးခဲ့ရတဲ့သားသမီးပါ. ..သူဘယ်လောက်ဆိုးဆိုးအမေမစွန့်လွှတ်နိုင်ဘူးလေ...သားမှာသားသမီးရှိလာတဲ့တစ်နေ့ကျရင် အမေ့ကိုသားနားလည်လာမှာပါသားရယ်" မိခင်ဖြစ်သူရဲ့စကားတွေကြောင့် ဟန်လင်းသန့်နာနာကျင်ကျင်နဲ့ပြုံးလိုက်မိပြီး " သားသမီကိုချစ်တတ်လှချည်လားဗျာ.....အရွယ်ရောက်နေပြီဖြစ်တဲ့ .... ဆိုးသွမ်းလှတဲ့သမီးကိုတောင်မစွန့်ပစ်ရက်တဲ့မိခင်က...ဘာမှသိနားမလည်သေးတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကိုကျတော့ စိတ်ဒုက္ခတွေအမျိုးမျိုးပေးပြိလိမ်ညာခဲ့တယ်...စွန့်ပစ်သွားတာတောင်ရိုးရိုးတန်းတန်းစွန်ပစ်သွားခဲ့တာမဟုတ်ဘဲ...စိတ်ဆင်းရဲအောင်လုပ်ပြီးမှစွန့်ပစ်သွားခဲ့တာ ...ဘာမှသိနားမလည်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကတော့