1 029
订阅者
-224 小时
-37 天
-1430 天
帖子存档
" မောင်တို့လက်ထပ်ကြမယ်လို့ ပြောတာလေ... ဘာလဲ မမက မောင့်ကို လက်မထပ်ရဲဘူးလား...မောင့်မှာဘာပိုင်ဆိုင်မှုမှမရှိလို့ မောင့်ကို လက်မထပ်ချင်ဘူးလား ...ပြောလေ မမ "
ရဲရင့်သည် ပြောနေရင်းမှ စိတ်တိုပြီး ငြိမ်းကို မေးလိုက်သည်။
" မင်း...ဘာဖြစ်နေတာလဲ ရဲရင့်...မင်းပြောတော့...လုပ်ငန်းရှင်ဖြစ်လာအောင် ကြိုးစားချင်သေးတယ်ဆို...."
"ဟင့်အင်း အခုမဖြစ်ချင်တော့ဘူး ....မမနဲ့ပဲလက်ထပ်ချင်တော့တယ်...မမက မောင့်ကို ဒီတိုင်းလက်မထပ်နိုင်ဘူးလား မမ ...."
ရဲရင့်က ငြိမ်းကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။
"ဘာလို့လက်မထပ်နိုင်ရမှာလဲ...ငြိမ်းက ဘ၀မှာ လူတစ်ယောက်ကိုပဲ ချစ်ပြီး ...အဲ့ဒီလူကိုပဲလက်ထပ်မှာ...ငြိမ်းဘက်က ဘယ်တော့မှ သစ္စာမဖောက်ဘူး..."
"တကယ်နော်မမ ...ဒါဆို မောင့် အမေနဲ့ မမအမေဆီက ခွင့်တောင်းပြီး နှစ်မကုန်ခင် လက်ထပ်ကြမယ် ..."
ရဲရင့်၏ အပြောကို ငြိမ်းက ခေါင်းကို အသာငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ငြိမ်း စိတ်ထဲတွင် တစ်သက်လုံး ခံယူလာသည့်အတိုင်း ချစ်သူကို သစ္စာမဖောက်ဘဲ သက်ဆုံးတိုင် သစ္စာရှိရှိ ချစ်သွားဖို့ရန်ကို့ငြိမ်း ဆုံးဖြတ်ထားပြီးပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ရဲရင့်၏ လက်ထပ်ဖို့ပြောသော စကားကို ငြိမ်း ကိုယ်၌ကလည်း ငြင်းပယ်ရန် စိတ်ကူးမရှိခဲ့ပါချေ။
*****
"ဘယ်လိုလဲစိုင်း...အဆင်ပြေခဲ့လား"
ဆန်းလင်းအောင်က စိုင်းခွန်နောင်ကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။စိုင်းခွန်နောင်က ဆိုဖာခုံပေါ် စိတ်ပျက် လက်ပျက်နှင့် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မျက်နှာကို လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်နှင့် အုပ်ကာ အတန်ကြာငြိမ်သက်နေမိသည်။ပြီးနောက် ခေါင်းကို ပြန်မော့လိုက်ပြီး ဆန်းလင်းအောင်ကို ကြည့်ပြီးခေါင်းကိုခါယမ်းပြရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"သူ့ကောင်လေးနဲ့ တွေ့ခဲ့တာကွ ...ကောင်လေးကြည့်ရတာ ငြိမ်းကို အနိုင်ယူမဲ့ ပုံပဲ...ငါတို့ကို ကြည့်ပြီး စိတ်လည်း ဆိုးသွားပုံရတယ်ကွ "
စိုင်းခွန်နောင်၏ စကားကြောင့် ဆန်းလင်းအောင်က "ကျစ်ခနဲ "မြည်အောင် စုတ်သပ်လိုက်ပြီး
"အဲ့ဒါကြောင့် မင်းကို ပြောတာပေါ့...ဒီကောင့်ကြည့်ရတာ မဟန်ပါဘူးဆို ...မင်းမကြိုးစားခဲ့တာလေကွာ...မင်းကွာ ငါ့ကို အားနာရင် ငြိမ်းနဲ့ နီးစပ်အောင် ကြိုးစားသင့်တယ်...ငါ့မှာ မြန်မာပြည် ပြန်ရောက်တာနဲ့ မင်းကောင်မလေးအကြောင်းသိရဖို့ ငါဘယ်လောက်ကြိုးစားရှာဖွေခဲ့ရလဲ မင်းသိမှာမဟုတ်ဘူး...ပြီးတော့ သူ့နေရာကို သိတော့လည်း သူ့ဘော်ဒါ ကောင်တွေကိုပါ အရက်တိုက် ဘီယာတိုက်ပြီး ...အလျှော့ပေးပေါင်းခဲ့ရတာကွ ...အဲ့ဒီအရင်းလေးတော့ ကျေအောင် မင်းကြိုးစားသင့်တယ်..."
ခေါင်းကြီး ငိုက်စိုက်ချပြီး ထိုင်နေသော စိုင်းခွန်နောင်ကို ဆန်းလင်းအောင်က ကရုဏာဒေါသနှင့် ပြောလိုက်သည်။
"အဲ့ဒါဆို ငါဘာလုပ်ရမှာလဲကွာ ...သူ့မှာ ချစ်ရတဲ့သူရှိနေပြီလေ ....ငါ ဝင်မရူပ်ချင်ဘူး...ပြီးတော့ ငါ့ကို သူမှတ်မိသွားရင် မုန်းသွားမှာလဲ ကြောက်တယ်..."
"ငါ ကြည့်ရ သလောက်တော့ ငြိမ်က မင်းကို စိတ်ဝင်စားပုံရတယ်...အဲ့ဒီတော့ မင်းကြိုးစားကွာ ...လုသင့်ရင်လု...အချစ်နဲ့စစ်မှာ မတရားတာမရှိဘူး ကွ...ပြီးတော့ မင်းတို့ ငယ်ငယ်ကဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စက မင်းနဲ့ဘာဆိုင်လို့လဲ ဆယ့်တစ်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးက လူကြီးတွေကိစ္စမှာ ဘာတွေလုပ်ပေးနိုင်မှာလဲ ... ခုချိန်တော့ သူနားလည်လောက်ပြီထင်ပါတယ်... ပြီးတော့ ရဲရင့်နဲ့ ငြိမ်းကို ကြည့်ရသလောက် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်နှစ်နှစ်ကာကာချစ်ကြပုံလဲ မရကြပါဘူး...အခုချိန်ကစပြီး အချိန်မလွန်ခင် လက်ဦး မှုရအောင် ကြိုးစား..."
ဆန်းလင်းအောင်၏စကားကို စိုင်းခွန်နောင်က ခေါင်းကို ခါယမ်းပြီးငြင်းဆန်လိုက်သည်။
"အဲ့ဒီလို မလုပ်ပါဘူးကွာ...ငြိမ်းစိတ်ရှုပ်ရအောင် ငါမလုပ်ဘူး...အချစ်ဆိုတာ ရယူပိုင်ဆိုင်ရမှ အချစ် မဟုတ်ဘူး...ငါ ငြိမ်းကို အဝေးကနေစောင့်ရှောက်ပေးမယ်.... ငယ်ငယ်က သူ့ မသိအောင် ထွက်သွားခဲ့မိတဲ့အတွက် တစ်သက်လုံးသူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးသွားမယ် "
"အဲ့ဒါတော့ မင်းသဘောပဲ....ငါလည် ဒီထက်ပိုပြီး ကူညီပေးလို့မရတော့ဘူးကွ..."
******
"ဘာပြောတယ် သမီး .... ဒီနှစ်မကုန်ခင် လက်ထပ်ကြမယ် ဟုတ်လား..."
ဒေါ်ငြိမ်းဝေက ငြိမ်းကိုကြည့်ပြီး အလန့်တကြား နှင့်မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ် အမေ..."
"သေချာ စဉ်းစားပါအုံး သမီးရယ် ... နှစ်ကုန်ဖို့က သုံးလေးလလိုတော့ တာလေ..."
"နောင်တစ်ချိန်လည်း လက်ထပ်မှာပဲဆိုတော့ ...နည်းနည်း ပိုပြီး မြန်မြန် လက်ထပ်လိုက်တာပါပဲ....အမေသဘောမကျလို့လားဟင်...."
ငြိမ်းက မိခင်ကြီးကို ပြန်မေးလိုက်သည်။
"အမေ သဘောကျတာ ...မကျတာထက်....သမီးသဘောကျစေချင်တာ....သမီး မောင်ရဲရင့်ကိုတကယ်ချစ်တာလား....ရဲရင့် ကရော သမီးကို တကယ်ချစ်တာလား...သေချာ အချိန်ယူပြီးဆုံးဖြတ်စေချင်တာ... ခုဟာက....သမီးရဲ့ အတွေးက လူနှစ်ယောက်ချစ်သူဖြစ်နေတဲ့အတွက် မဖြစ်မနေလက်ထပ်ရမယ်လို့တွေးနေတာကို အမေ့က သဘောမကျတာ ...."
"ဟုတ်ကဲ့ပါ ....အမေ စိတ်မပူရအောင် သမီးတို့သေချာတိုင်ပင်ကြည့်ပါ့မယ်.."
*******
ငြိမ်းက အပေါ်ထပ်သို့တက်လာရင်း ၀ရံတာတွင် ရပ်နေသော စည်သူလေး ကို မြင်လိုက်ရတာကြောင့် ဝရံတာဘက်သို့လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။
"စည်သူ ... ဘာလုပ်နေတာလဲ..."
ဧကြည်ဖြူ
"ချစ်ဆိပ် "( ချူ)
အပိုင်း (၁၆)
*******
" ဟင် ...ရဲရင့် ...သူက ငြိမ်းရဲ့ မိတ်ဆွေပါ...ကိုစိုင်း...သူကရဲရင့်တဲ့...ငြိမ်းရဲ့ချစ်သူလေ "
ငြိမ်းက ရုတ်တရက် ရောက်ချလာသော ရဲရင့်နှင့် စိုင်းခွန်နောင်ကိုမိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေသည်။ရဲရင့်၏မျက်နှာသည် တင်းမာခက်ထန်လျက်ရှိသော်လည်း စိုင်းခွန်နောင်ကမူ ခပ်ပြုံးပြုံးပင် နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။
"တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ် ညီလေး....ငြိမ်းကတော့ ညီအကြောင်း အမြဲ ပြောပါတယ်... အစ်ကို နာမည်က စိုင်းခွန်နောင်တဲ့...မိတ်ဆွေတွေအဖြစ် ခင်ခွင့်ပြုပါ..."
စိုင်းခွန်နောင်က ပြောရင်း လက်တစ်ဖက်ကို ရဲရင့်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။ ရဲရင့်က မျက်နှာထားတင်းတင်းနှင့်ပင် ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ကို သွားခွင့် ပြုပါအုံး "
ရဲရင့်သည် စိုင်းခွန်နောင်ကိုနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ငြိမ်းလက်ကို ဆွဲယူကာ ကားဆီသို့ ဆွဲခေါ်ခဲ့လေသည်။ထို မြင်ကွင်းကို စိုင်းခွန်နောင်က ရပ်တန့်ငေးမောကြည့်နေမိလေသည်။
*******
ရဲရင့်က ကားတံခါးကို ဆွဲဖွင့်ပြီး ငြိမ်းကို ကားထဲသို့ ထိုင်စေလိုက်သည်။ပြီးလျှင် ကားကို တရကြမ်း မောင်းထွက်ခဲ့လေသည်။
"ဘယ်သွားမလို့လဲ ရဲရင့်.... ကားကို ဖြည်းဖြည်းမောင်းလေ ...ထမင်းရောစားပြီးပြီလား...အစားကို အချိန်မှန် စားနော်...ငွေကို အသည်းအသန်ရှာမနေနဲ့...ပြီးတော့ လပြတ် ကြိုရှင်း ကား အော်ဒါကို ဘာလို့လက်ခံလိုက်ရတာလဲ...ငြိမ်းက ရဲရင့်ကို သူများအလိုကျ နေထိုင်ရမှာစိုးလို့တောင် အပြင်အလုပ်မလုပ်ခိုင်းပဲ ကားမောင်းခိုင်းတာလေ...ခုလို လပြတ်အော်ဒါလက်ခံထားမှတော့ သူများ အလုပ်လုပ်နေရတာနဲ့ ဘာထူးတော့မှာလဲ...အဲ့ဒီငွေကို ပြန်အမ်းလိုက် ...ငွေလိုရင်ငြိမ်း ဆီမှာယူ..."
ငြိမ်းတတွတ်တွတ် ပြောနေသည်ကို နားထောင်ပြီး ရဲရင့်သည် ကားအသွားအလာရှင်းသော တစ်နေရာတွင် ကားကိုထိုးရပ်လိုက်ပြီး ငြိမ်း၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို ဆတ်ခနဲခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ငြိမ်းကို အသံမာမာနှင့့်ပြောလိုက်လေသည် ။
"မမ...မောင့်ကိုတွေ့တိုင်း....ထမင်းစားပြီးပြီလား...ငွေအဆင်ပြေရဲ့လား ဒီစကားတွေပဲ ဘာဖြစ်လို့ပြောနေရတာလဲ...ဒီစကားတွေပဲပြောနေရအောင် မောင်က မမ မွေးထားတဲ့ ကလေးလား...မမရဲ့မောင်လေးလား...မမမှာ အခြား ပြောစရာ စကားမရှိဘူးလား..."
ရဲရင့်က ဒေါသနှင့် ငြိမ်းကိုမေးလိုက်သည်။
ငြိမ်းက ရဲရင့်မျက်နာကို ကြည့်ပြီး နားထင် မှဆံပင်ကို ဆောင့်ဆွဲလိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"စိတ်ပူလို့ ပြောတာလေ...မပြောရဘူးလား...အဲ့ဒါဆို ဘာပြောရမှာလဲ..."
"ဘာပြောရမှာလဲ ဟုတ်လား...ချစ်တဲ့စကားပြောပေါ့...ပြီးတော့...ဒါ...ဒါက ဘာဝတ်စုံလဲ...မောင်နဲ့ အပြင်သွားရင်တောင် ဒါမျိုးတွေမဝတ်ဘူး...အဲ့ဒီကောင်နဲ့သွားတာကို ဘာလို့ ဒီလိုဝတ်သွားရတာလဲ"
ရဲရင့်က စိတ်တိုတိုနှင့် ငြိမ်းဝတ်ထားသော အင်္ကျီလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီးပြောလိုက်သည်။
"ဟာကွာ...ဘာဖြစ်နေတာလဲ ရဲရင့်ရာ...ဆိုင်ဖွင့်ပွဲအလှူဆိုလို့ဒီလို ပုံဝတ်သွားတာပါ...ငြိမ်းက ဒီလိုပုံစံမဝတ်ရတော့ဘူးလား ပြော...."
ငြိမ်းသည်လည်း စိတ်တိုလာပြီမို့ ရဲရင့်ကို ပြန်အော်လိုက်သည်။
"ဟာဗျာ .... မသိဘူး...အဲ့ဒီကောင်မမကိုကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက မရိုးသားဘူး...ပြီး တော့ သူနဲ့ သိတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ...သူ့အကြောင်း မောင့််ကိုတစ်ခါမှမပြောဖူးပါဘူး..."
" သီတာက ကြာပြီ...ရဲရင့်နဲ့ချစ်သူ မဖြစ်ခင်ကတည်းကပဲ...ဒါပမဲ့ အပြင်မှာက ဒီနေ့မှာ ဆုံတာ"
ရဲရင့်၏ အမေးကို ငြိမ်းက ခပ်ဆောင့်ဆောင့်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ဘာ...ဒါဆို...ဖေ့ဘုတ်ကသိတာပေါ့ ဟုတ်လား...ဒီမှာမ မ နောက်ထပ် အဲ့ဒီလူနဲ့ မဆက်သွယ်နဲ့တော့ ...မမရဲ့ ဖေ့ဘုတ် ကို မောင်နဲ့ နှစ်ယောက်အတူသုံးရမယ်..."
"အင်းလေ...သုံးပေါ့..."
"တကယ်နော် မမ...နောက်ထပ်သူနဲ့ မဆက်သွယ်ပါနဲ့တော့နော်...မမကို စိတ်မချတော့ဘူး ..."
ရဲရင့်က ပြောရင်းမှ ငြိမ်း၏ ကိုယ်လုံးလေးကို ဆွဲယူပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ငြိမ်းသည် ရဲရင့် ပွေ့ဖက်ခြင်းကို အလိုက် သင့်လိုက်ပါပြီး ငြိမ်သက်နေမိသည်။ထိုမှရဲရင့်က တစ်ဆင့်တိုးပြီး ငြိမ်း၏နဖူးပြင်လေးကို နမ်းရှိုက်လိုက်လေသည်။ရဲရင့်၏ အပြုအမူကြောင့် ငြိမ်းသည် ဆတ်ခနဲတစ်ချက် လှုပ်ရှားမိသွားသော်လည်း အသက် ဖြည်းဖြည်း မှန်မှန် ရှူ၍ ငြိမ်သက်နေမိလေသည်။
ရဲရင့်သည် ငြိမ်သက်လွန်းလှသော ချစ်သူကို ပွေ့ဖက်၍ နဖူးပြင်လေးကို နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီးသည့်နောက် ပါးပြင်မို့မို့လေးကိုပါ တရှိုက်မက်မက် နမ်းရှိုက်လိုက်လေသည် ။ ထိုခဏ၌ ငြိမ်းသည် ငြိမ်သက်နေရာမှ ရဲရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည် ။
"ပြန်ရအောင် ရဲရင့်...အခုလောက်ဆို အမေ စိတ်ပူနေလိမ့်မယ်....."
ရဲရင့်သည် ဘာမျှမပြော။ပွေ့ဖက်ထားသော ငြိမ်း၏ ခန္စာကိုယ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အံကိုကြိတ်၍ ထားမိသည်။အတန်ကြာသောအခါမှ ငြိမ်းဘက်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"မောင်တို့ လက်ထပ်ကြရအောင် မမ..."
"ဘာ...ဘာပြောတယ် ရဲရင့် "
ရဲရင့်၏ စကားကြောင့် ငြိမ်းက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်မိလေသည်။
"ဟင့်အင်း ...ငြိမ်းဘာသာ ကားငှားပြီးပြန်ပါ့မယ်....လိုက်မပို့ပေးပါနဲ့ ... ဒီမှာ ဧည့်သည်တွေလည်းရှိသေးတာကို..."
"ရပါတယ် ငြိမ်းရဲ့ .. ဧည့်သည်တွေ က ကိုဆန်းဧည့်သည်တွေချည်းပဲလေ... ကျွန်တော်က လူပိုလိုဖြစ်နေတာပါ...ပြီးတော့ ဒီနေ့တစ်ရက်ပဲ အားတော့တာ နောက်ရက်တွေဆို ဆိုင်ဖွင့်ပြီမို့ မအားတော့ဘူးလေ...ဘာလဲ...ငြိမ်းတို့အိမ်ကို အလည်မခေါ်ချင်လို့လား...."
"ဟို ... ဟို့ ...အဲ့ဒီလို သဘောနဲ့ မဟုတ်ပါဘူးရှင်...ကိုစိုင်း အလုပ်များမှာစိုးလို့ ပါ "
"ဒီနေ့ တစ်ရက်တော့ အလုပ်က မများပါဘူးဗျာ...လာပါ ...ဆိုင်ထဲလျှောက်ကြည့်ရအောင်... "
*****
"ကျွီ "
" အမေ့"
မီးပွိုင့်နားရောက်ခါနီးတွင် ရှေ့ကားမှ ရုတ်တရက် ထိုးရပ်လိုက်သောကြောင့် စိုင်းခွန်း နော်င်မှာ ဘရိတ်ကို အမြန်နင်းလိုက်ရသဖြင့် ကားမှာ ထိုးဆောင့် ရပ်သွားသလို ငြိမ်းသည်လည်း ခါးပတ် ပတ်ထာသည့်ကြားမှ ခေါင်းမှာ ရှေ့သို့ငိုက်ခနဲ ယိမ်းယိုင်သွားလေည်။
စိုင်းခွန်နောင်သည်လည်း ကားဘရိတ်ကို နင်းလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် လက်က ငြိမ်း၏ ရှေ့သို့ လှမ်းကာလိုက်မိလေသည် ။ပြီးလျှင် ငြိမ်းကို စိုးရိမ်တကြီးတောင်းပန်လိုက်လေသည်။
" ဟာ ...ဆောရီးပါ ငြိမ်းရယ်... ကျွန်တော်က မြန်မာပြည်ရဲ့ ကားမောင်းတဲ့စနစ်ကို မကျွမ်းကျင်သေးလို့ပါ...ငြိမ်း ဘာဖြစ်သွားသေးလဲဟင်...."
"ဟို....ဟို...ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးရှင်..."
ငြိမ်းသည် ကားကြောင့်လန့်သွား တာထက် ငြိမ်းရှေ့ကို လှမ်းကာလိုက်သော စိုင်းခွန်နောင်၏ လက်က ငြိမ်း၏ နဖူးကို အုပ်ကိုင်ထားသောကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ထူထူပူပူ ဖြစ်သွားပြီး ခေါင်းကို အောက်သို့ ငုံ့ချလိုက်မိလေသည်။ထိုအခါမှ စိုင်းခွန်နောင်လည်း သူ့အဖြစ် သူ ရိပ်စားမိသွားပြီး လက်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး ကားရှေ့သို့ အကြည့်ကိုလွှဲလိုက်သည်။ငြိမ်းသည်လည်း ပြတင်းမှန်မှတဆင့် အဝေးသို့ ငေးကြည့်ရင်းလိုက်ပါလာခဲ့လေသည်။
စိုင်းခွန်နောင်မောင်းလာသော ကားလေသည် ကတ္တရာလမ်းမကြီး အတိုင်း တရိပ်ရိပ်ပြေးနေရာမှ ငြိမ်းတို့ရပ်ကွက်နားသို့ ရောက်လာလေသည်။ငြိမ်းက စိုင်းခွန်နောင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး
"ငြိမ်းဒီမှာပဲ ဆင်းတော့မယ် ကိုစိုင်း...နောက်တစ်ခေါက်မှ ကိုစိုင်းကို အိမ်လည်ခေါ်ပါ့မယ်...ခုလို နှစ်ယောက်တည်း ရပ်ကွက်ထဲ ဝင်သွားရင် သူများ တွေတစ်မျိုး ထင်မှာကြောက်လို့ပါ ...
"ရပါတယ်...ငြိမ်းရယ်... ကျွန်တော်နားလည်ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ထပ်တွေ့လို့တော့ရတယ် မဟုတ်လား...."
******
ကားမောင်းနေရင်းမှ ဖုန်းမြည်ကသောကြောင့် ဖုန်းကို ရဲရင့်ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
"ဟယ်လို...မမမူ ... ပြောလေ .."
"ကောင်စုတ်လေး မမမူကို မပြောမဆိုနဲ့ဘယ်ပျောက်သွားတာလဲ...ဒီမှာ မမမူက အိမ်ခဏပြန်မလို့ကို "
"ဟာ .. တောင်ပန်းပါတယ် မမမူ ....ကျွန်တော်က အိမ်ကို ခဏပြန်လာတာ...အမေ့ကို ပြန်ကြည့်တာ...ခုပဲ လာခဲ့မယ်လေ မမမူ '
"တော်ပါ မင်းမမငြိမ်းကို အမောပြေသွားတွေ့တာ မဟုတ်လား ..."
တစ်ဖက်မှ မမမူ၏ စူအောင့် အောင့်ပြောသံကြောင့် ရဲရင့် သဘောကျစွာ ရယ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်မိလေသည်။
"မဟုတ်ရပါဘူးဗျာ...မမက သူ့အသိတစ်ယောက်ရဲ့ဆိုင်ဖွင့်ပွဲသွားတယ်တဲ့......"
ရဲရင့်သည် မမမူနှင့် ဖုန်းပြောနေရင်းမှ မိမိကားရှေ့ မလှမ်းမကမ်းတွင် ထိုးရပ်လိုက်သော ကားကို အမှတ်တမဲ လှမ်းကြည့်လိုက်မိလေသည်။ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ကားပေါ်မှအမျိုးသားတစ်ယောက် ဆင်းလာပြီး ဘေးဘက်ကားတံခါးသို့ လျှောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရလေည်။မြင့်မားသော အရပ်အမောင်းနှင့် ကြည့်ကောင်းလှသော ထိုလူ၏ပုံစံကို ရဲရင့်ငေးမောကြည့်နေမိလေသည်။ ပြီးလျှင် ထိုမျှ ယောက်ျားပီသပြီး ချောမော ကြည့်ကောင်းလှသော အမျိုးသားက ပျာပျာသလဲ နှင့်ကားတံခါးဖွင့်ပေးရသည့် ကားထဲမှ ဆင်းလာမည့်သူကိုပါ ရဲရင့် သိချင်စိတ်ဖြစ်လာမိသောကြောင့် ကားကို ခပ်ဖြည်းဖြည်းမောင်းရင်းကြည့်နေမိလေသည်။ရဲရင့်ကြည့် နေစဉ်မှာပင် ကားတံခါးပွင့်လာပြီး ကားပေါ်မှ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဆင်းလာလေသည်။အဝေးမှ လှမ်းမြင်ရသော ဆံပင်ရှည်ကြီးများ ခရမ်းနုရောင် ဝမ်းဆက်နှင့် အမျိုးသမီးက နောက်ကျောဘက်မှ မြင်နေ ရသည်ကိုပင် ကျော့ရှင်းလှပနေလေသည်။ထိုအမျိုးသားမှာလည်း အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာကို တစိုက်မက်မက် ငေးကြည့်နေသည်ကိုတွေ့ရလေသည်။အမျိုးသမီးသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီး နောက် ထိုအမျိုးသားနှင့် စကားပြောနေပုံရပြီး ခဏကြာလျှင် ကိုယ်ကို နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သောကြောင့် မျက်နာကို ဖျတ်ခနဲ လှမ်းမြင်လိုက်ရလေသည်။မြင်လိုက်ရသော မျက်နှာကြောင့် ရဲရင့်သည် အသက်ရှူမှားမတက်ဖြစ်သွားရပြီး ကားကို လမ်းဘေးတွင် ထိုးရပ်လိုက်ပြီး ကားပေါ်မှ လျှင်မြန်စွာဆင်းချသွားမိပြီး သူတို့နားသို့အပြေးအလွှား လျှောက်သွားမိလေသည်။
"မမ"
ငြိမ်း နှင့် စိုင်းခွန်နောင်တို့ နှုတ်ဆက်စကားပြောနေကြစဉ် အနားသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ချလာပြီး ငြိမ်း၏ လက်ကို ဆောင့်ဆွဲပြီး အသံခပ်မာမာနှင့် ခေါ်လိုက်သော ရဲရင့်ကြောင့် ငြိမ်းနှင့် စိုင်းခွန်နောင်မှာ ထိတ်လန့်အံ့ဩသွားကြလေသည်။
"မမ ဘယ်ကပြန်လာတာလဲ...သူကရော ဘယ်သူလဲ "
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
အပိုင်း ၁၆ ဆက်ရန်
ဧကြည်ဖြူ
မပိန်မပါးပုံစံဖြစ်သည်။နှစ်ယောက်လုံးမှာ လူရည်သန့် ပုံစံများ ဖြစ်သည်။ယခုအချိန်ထိတော့ မည်သူကစိုင်းခွန်နောင်မှန်း ငြိမ်း မခန်းမှန်းတတ်ပါချေ။နှစ်ယောက်လုံး၏မျက်နှာကို ငြိမ်း ဖျတ်ခနဲကြည့်လိုက်မိသည်။ပါဝါမျက်မှန်နှင့် သူက ပြုံးပြမြဲပြုံးပြလျက် ။ စိုင်းခွန်နောင်မှာ သူများလားဟု ငြိမ်း တွေးထင်လိုက်မိသည်။ကျန်သော တစ်ယောက်ဆီသို့အကြည့်ရောက်စဉ် ၌ တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းတစ်စုံနှင့့်အကြည့်ချင်းဆုံလိုက်ရသဖြင့် ခေတ္တမျှ ငြိမ်း ငေးမောကြည့်နေမိသည်။သူ့ပုံစံက မျက်မှန်နှင့်လူထက် အနည်းငယ်ပို၍ ကြည့်ကောင်းနေသည်လေ။
"မင်္ဂလာပါ မခင်ငြိမ်းစံ...တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ်နော်..."
ပါဝါမျက်မှန်နှင့် တစ်ယောက်က ဦးစွာနှုတ်ဆက်လာလေသည်။
"ဟုတ်...ဟုတ်ကဲ့ .... မင်္ဂလာပါရှင် တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ်"
ငြိမ်း ယောင်နန နှင့် ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်မိသည်။
"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် ငြိမ်း...."
ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသော နှုတ်ဆက်သံကြောင့် ငြိမ်းရင်တွေဒိန်းခနဲ ခုန်လှုပ်သွားမိလေသည်။ငြိမ်းဖျတ်ခနဲ ငေးမောကြည့်မိသော မျက်ဝန်းများ၏ပိုင်ရှင်က စိုင်းခွန်နောင် ဖြစ်နေသည်လေ။
"ငြိမ်းလာတယ်ဆိုတော့ ဝမ်းသာသွားတာပဲ...ကျွန်တော်ကစိုင်းခွန်နောင်ပါ... သူက ကျွန်တော်သူ့ငယ်ချင်း စန်းလင်းအောင်ပါ..."
"ဟုတ်ကဲ့ ..
" မခင်ငြိမ်းစံရေ ဧည်ခံထားတဲ့ မုန့်တွေကိုလည်းစား...ပြီးရင်ဆိုင်ထဲ အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်ကြည့်ပါအုံးနော် .....သိချင်တာရှိရင် ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း ကိုစိုင်းကိုသာမေးနော်... ကျွန်တော်တော့ ... ဧည့်သည်တွေကို သွားဧည့်ခံလိုက်အုံးမယ်... ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းကို အပ်ခဲ့ပါတယ်ဗျာ..."
"ရှင်... ဟုတ်.... ဟုတ်ကဲ့ "
ဆန်းလင်းအောင်က ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်သွားလေသည်။နေရာတွင် ငြိမ်းနှင့် စိုင်းခွန်နောင်တို့သာကျန်ခဲ့ပြီး နှစ်ယောက်သား တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေမိကြလေသည်။နှစ်ယောက်သားနှာ ဖေ့ဘုတ်တွင် ရင်းရင်းနှီးနှီး ပြောဆိုနေကြသော မိတ်ဆွေများဖြစ်သော်လည်း ယခုလို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆုံတွေ့ရသောအခါ နှစ်ယောက်သား ဘာပြောလို့ ပြောရမှန်းမသိကြဘဲ ဆွံ့အနေမိကြလေသည်။ပြီးနောက် စိုင်းခွန်နောင်က ဦးစွာ စကားစလိုက်လေသည်။
"ငြိမ်းတစ်ယောက်တည်းလာတာလား...ငြိမ်းရဲ့ချစ်သူပါလာမယ်ထင်တာ "
"အင်း ... သူက လချုပ်နဲ့ ငှါးထားတဲ့ ကားအော်ဒါရှိလို့ အချိန်သိပ်မအားလို့လေ..."
"ဪ...ဒါဆို နောက်မှ သူနဲ့လည်း ထပ်ဆုံတာပေါ့"
ငြိမ်းသည် စိုင်းခွန်နောင်နှင့်စကားပြောနေရင်းမှ ငြိမ်းသိချင်တာကိုမေးလိုက်သည်။
"ဒါနဲ့ ...ငြိမ်းရဲ့ ပုံလည်းမပို့ဖူးဘဲနဲ့ ... ငြိမ်းမှန်း ဘယ်လိုသိကြတာလဲ...ဧည့်ကြို ကောင်မလေးကလည်း ငြိမ်းကို သိနေတယ်..."
ငြိမ်းမေးခွန်းကြောင့် စိုင်းခွန်နောင်သည် ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ငြိမ်း၏မျက်နှာကို စိုက်ခနဲ တစ်ချက်ကြည့် ပြီး ဖြေလိုက်လေသည်။
"ဆိုင်ဝမှာ ...ဆိုင် မဖွင့်သေးပါဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ချိတ်ထားတယ်လေ ငြိမ်းရဲ့... ဒီနေလာသမျှ လူတွေက ဖိတ်ထားတဲ့ ဧည့်သည်တွေချည်းပဲလေ.... လာသမျှ ဧည့်သည် အများစုကလည်း မိသားစုတွေ.. မိတ်ဆွေအပေါင်း အုပ်စုလိုက်တွေပဲလာတာလေ ...တစ်ယောက်တည်း လာတာဆိုလို့ ငြိမ်းပဲရှိတာလေ... အဲ့ဒီတော့ ဝင်လာတာနဲ့ ခန့်မှန်းမိတာပေါ့ "
စိုင်းခွန်နောင်က ပြောရင်းမှ ငြိမ်းရှေ့သို့ မုန့်ပန်းကန်များကိုချပေးပြီး ငြိမ်း၏ အကြည့်များကို ရှောင်လွဲလိုက်လေသည်။
"စားနော်...ငြိမ်း....ဒါနဲ့ ငြိမ်းရဲ့ ဆိုင်ရော အရောင်းအ၀ယ်အဆင်ပြေလား ..."
"ဟုတ်... ပြေပါတယ်...ငြိမ်းက ကိုစိုင်း ဆိုင်ဖွင့်မယ်ဆိုတော့ ရိုးရိုး ဆိုင်တစ်ဆိုင်ပဲ ထင်နေတာ"
" ဒါလည်းရိုးရိုးဆိုင်ပါပဲ ငြိမ်းရဲ့...တကယ်တမ်း ကျွန်တော်တို့လုပ်ဖို့စီစဉ်ထားတာက အွန်လိုင်းပေါ်ကနေ ပညာသင်ကြားတာတွေ ... အရောင်းအ၀ယ်တွေ တွင်တွင်ကျယ်ကျယ် လုပ်ဆောင်နိုင်ဖို့အတွက် ကြိုးစားနေကြတာပါ..."
"ဪ ...ငြိမ်းက နည်းပညာတွေနဲ့အလှမ်းဝေးတော့ ကိုစိုင်းပြောတာတွေကို သိပ်မသိ ဘူး..."
"မြန်မာပြည်က လူတော်တော်များများ မသိကြသေးတာ ငြိမ်းရဲ့...လူတိုင်း ဖုန်းတွေ အသုံးပြု လာကြတာလည်း သိပ်မကြာသေးဘူးဆိုတော့လေ ... နောက်ဆို လူတိုင်း အွန်လိုင်းပေါ်ကနေ အလုပ်တွေ လုပ်နိုင်လာကြတော့မှာပါ...ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တော့ အွန်လိုင်းကိုတော် တော်သဘောကျတယ် ... အွန်လိုင်းကို အသုံးပြုပြီး ကွဲကွာနေတဲ့သူတွေကိုလည်းပြန်ရှာနိုင်တယ်....ပြီးတော့ ကျွန်တော်အတွက်တော့ ငြိမ်းလို မိတ်ဆွေနဲ့လည်း ဆုံရတယ်လေ...."
စကားတွေဖောင်ဖွဲ့ ပြောဆိုနေပြီးနောက် နှစ်ယောက်သားကြားအတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်လေသည်။စိုင်းခွန်နောင်သည် ငြိမ်းကို ငြိမ်သက်စွာ ငေးကြည့်နေသည်။ငြိမ်းသည်လည်း ခေါင်းကို ငုံ့လျက် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေမိလေသည်။အတန်ကြာလျှင် ငြိမ်းသည် စိုင်းခွန်နောင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ဆက် စကားပြောလိုက်သည်။
"ငြိမ်းပြန်တော့မယ်နော်...အမေစိတ်ပူနေမှာစိုးလို့ "
" ပြန်တော့မလို့လား ...ဆိုင်ထဲလိုက်ကြည့်အုံးလေ... ပြီးရင် ကျွန်တော်လိုက်ပြန်ပို့ပေးပါ့မယ်...."
ငြိမ်း၏ နှုတ်ဆက်စကားကြောင့် စိုင်းခွန်နောင်က ငြိမ်းကိုငေးမောကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ရဲရင့် ကားကို မမမူ လပေး ငှါးစီးမယ်လေ...ငြိမ်းကိုကားမောင်းပို့ပေးရမယ့်အချိန် ကလွဲရင် ကျန်တဲ့အချိန် တွေကို မမမူ ငှါးမယ်လေ....အဲ့ဒါဆို မမမူလည်း အဆင်ပြေသလို ....ရဲရင့်လည်း ခရီးသည်လိုက်ရှာနေစရာမလိုတော့ဘူးပေါ့ ...ကားငှားခကို ..လပေးကြိုရှင်းပေးပါမယ်နော်..."
"ဗျာ"
ရဲရင့်သည် မမမူ ၏ စကားကြောင့် အံ့သြတကြီးဖြင့်မမမူကိုကြည့လိုက်မိပြီး ယောင်ယမ်း၍ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်မိလေသည်။
*******
တက္ကစီကားပေါ်မှ ဆင်းပြီးသည့်နောက်တွင် ငြိမ်း တစ်ယောက်တည်း ကြောင်တက်တက်နှင့် ရပ်နေမိလေသည်။အမြဲတမ်း ရပ်ကုန်မြို့ထဲရှိ ဈေးများ ၊ ကုန်တိုက်များနှင့် ရှောပင်းစင်တာများသို့ တစ်ယောက်တည်း ဈေးဝယ်ထွက်နေကြဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ၌ မြို့လယ်လမ်းမကြီးဘေးရှိ ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ ၀င်ရန် ခြေလမ်းများတွန့် ဆုတ်နေမိလသည်။အစက အဖော်ခေါ်လာရန် တွေးမိသော်လည်း ငြိမ်းတို့ မိတ်ဆွေဖြစ်နေကြပုံကို ရှင်းပြပြောပြနေရမည်စိုးသောကြောင့် မခေါ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။ရဲရင့်ကိုလည်း လိုက်ပို့ခိုင်းချင်စိတ် မရှိသောကြောင့် တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။ယခုဆိုင်ရှေ့သို့ ရောက်ခါနီးမှပင် မကြုံစဖူး ခြေလှမ်းများ က တွန့်ဆုတ်၍နေမိသည်။ငှါးလာသော ကားကိုလည်း လိပ်စာအတိုင်း မရပ်ခိုင်းဘဲ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ ရပ်ခိုင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။သည်နေရာအထိ ရောက်လာပြီးမှ မထူးတော့ပြီဖြစ်သောကြောင့် ငြိမ်းခြေလှမ်းတွေကို အရဲစွန့်ပြီး လျှောက်လှမ်းလိုက်သည်။အတန်းငယ်ကြာလျှင် လိပ်စာရှိရာ ဆိုင်ရှေ့သို့ရောက်ရှိလာလေသည်။
ဆိုင်သည် မှန်တံခါးအပြည့်နှင့်ဖြစ်သည်။ဆိုင်ရှေ့တံခါးနားတွင် ဧည့်ကြို ကောင်လေးတစ်ယောက်နှင့် ကောင်မလေးတစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဆိုင်ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်မှ ဘာဆိုင်များလဲဟု ဆိုင်းဘုတ် ဖတ်ကြည့်လိုက်ရသည်။ " လျှပ်စစ်ပစ္စည်းများနှင့်အီလက်ထရွန်နစ်ပစ္စည်းအမျိုးမျိုး အရောင်းပြခန်း" ဆိုသော ဆိုင်းဘုတ်ကြောင့် ငြိမ်း၏ လှမ်း လက်စ ခြေလှမ်းမှာရပ်တန့်သွားရပြန်လေသည်။ထိုစဉ်မှာပင် တံခါးရှေ့တွင်ရပ်နေသော ဧည့်ကြို ကောင်မလေးက ဆိုင်ဘက်ကိုမျက်နှာမူရပ်နေသော ငြိမ်းအနားသို့ လျှောက်လာပြီး
"မခင်ငြိမ်းစံဆိုတာ များလားရှင်.... အထဲကို ကြွပါနော်....အထဲမှာ ဆရာတို့ ရှိပါတယ်ရှင်...." ချိုသာပျူငှါစွာကြိုဆိုနှုတ်ဆက်လိုက်သော ကောင်မလေး၏ အပြုအမူကြောင့် ငြိမ်း အံ့သြသွားမိလေသည်။ငြိမ်းသည် စိုင်းခွန်နောင်ဆီသို့ ပုံမပို့ဖူးခဲ့သလို ဖေ့ဘုတ်ပေါ်တွင်လည်း ပုံမတင်ဖူးသောကြောင့် ငြိမ်းကို သိနေခြင်းအတွက် အံ့သြနေမိခြင်းဖြစ်လေသည်။ထို့နောက် ငြိမ်းသည်ကောင်မလေး၏ နောက်မှ မဝံ့မရဲလျှောက်လိုက်လာခဲ့သည်။ဆိုင်ထဲတွင် ကွန်ပျူတာမှအစ တီဗီ ၊ရေခဲသေတ္တာ ၊ အဝတ်လျှော်စက်များနှင့် အမျိုးအမည်စုံလှသော ပစ္စည်းမျိုးစုံကို ခင်းကျင်းပြသထားလေသည်။ဆိုင်ထဲတွင် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေကြသူအချို့ကိုလည်း တွေ့ရလေသည်။ကောင်မလေးသည် ရှေ့မှ လျှောက်နေရင်းမှ အပေါ်ထပ်သို့တက်သော လှေကားအတိုင်း ရှေ့မှဦးဆောင်တက်သွားလေသည်။အပေါ်ထပ်သို့ ရောက်သောအခါ စားပွဲခုံများ ခင်းကျင်းထားပြီး အစားအသောက်များဖြင့် ဧည့်ခံကျွေးမွေး နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
"မမ ဒီမှာထိုင်ပါနော်....ဆရာတို့ကို သွားခေါ်ပေးပါ့မယ်ရှင်..."
ကောင်မလေးက ငြိမ်းကို စားပွဲခုံတစ်ခုတွင် နေရာချပေးပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် စကားပြောနေကြသော လူအုပ်ထံသို့ လျှောက်သွားလေသည်။ထိုလူအုပ်စုမှာ ယောက်ျားလေး အများစုဖြစ်နေသောကြောင့် ငြိမ်း မျက်လွှာကို အသာချပြီး ရှေ့တည့်တည့်သို့သာ ကြည့်နေလိုက်လေသည်။ယနေ့မှပင် ငြိမ်းသည် မိခင်ကြီးကိုယ်တိုင်ဝယ်ပေးထားသော ခရမ်းနုရောင် မြန်မာဝတ်စုံဝမ်းဆက်ကို ဝတ်ဆင်လာခဲ့မိသည်။ ထိုသို့ ငြိမ်းဝတ်လာသည်ကို မိခင်ကြီးအပါအ၀င် ဆိုင်ရှိ အလုပ်သမားများက အံ့ဩစွာ ကြည့်နေကြသည်ကို ခံခဲ့ရလေသည်။"ဆိုင်သစ်မိတ်ဆက်ပွဲ သွားမလို့ "ဟု ပြောပြီး ငြိမ်းခပ်တည်တည်နှင့် ထွက်လာခဲ့သည်။ထွက်လာခါနီးတွင် "ကားနဲ့ မသွားဘူးလား "ဟုသော မိခင်ကြီး၏ အမေးကိုလည်း မကြားယောင်ပြုခဲ့လေသည် ။ပြီးလျှင် ငြိမ်းသည် အဝတ်အစားတင်မကဘဲ ဆံပင်ကိုပါ ယခင်ကလို ကျစ်ဆံမြီး ကျစ်ခြင်း၊ ခပ်မြင့် မြင့်စုစည်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ အပေါ်ယံတစ်လွှာကို ကျောက်စီဆံညှပ်လေးနဲ့ညှပ်ထားပြီး ဆံပင်ရှည်ကြီးများကို ဖားလျား ချထားသည်။ယခုအခါ၌မူ နေနေကြပုံစံမဟုတ်သောကြောင့် အနေရခက်ပြီး အသက်ရှူမွန်းကြပ်သလိုပင် ခံစားနေရလေသည်။ငြိမ်း စိတ်အိုက်အိုက်နှင့် ကောင်မလေး လာချပေးသော ဖျော်ရည်ကိုသောက်နေစဉ်မှာပင် ငြိမ်း ရှိရာဆီသို့ လှမ်းလျှောက်သော အမျိုးသားနှစ်ယောက်ကို တွေ့ရလေသည်။ နှစ်ယောက်လုံးက ငြိမ်းကိုလှမ်း ပြုံးပြနေကြသည်။ငြိမ်းလည်း ယောင်ဝါးဝါးနှင့် ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။မည်သူက စိုင်းခွန်နောင် ဆိုတာတော့ငြိမ်းလည်းမသိပါ။ နှစ်ယောက်လုံးအရပ်မြင့်မြင့်အသားဖြူဖြူနှင့်ကြည့်ကောင်းသောသွင်ပြင်များ ဖြစ်ကြလေသည်။တစ်ယောက်က ပါဝါမျက်မှန်ခပ်ပါးပါးကိုတပ်ထားပြီး ပိန်ပိန်သွယ်သွယ်နှင့့်ဖြစ်သည်။ရှပ်အင်္ကျီအဖြူနှင့် အနီရောင်အကွက် စိပ်စိပ် ပုဆိုးကိုဝတ်ဆင်ထားလေသည်။ကျန်သောတစ်ယောက်မှာလည်း ရှပ်အင်္ကျီအဖြူနှင့် ခရမ်းရောင်ကွက် စိပ်ပုဆိုးကို ဝတ်ဆင်ထားလေသည် ။ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားမှာ
ဧကြည်ဖြူ
"ချစ်ဆိပ် "( ချူ )
အပိုင်း (၁၅ )
*****
ရဲ့ရင့် ကားမှန်ကိုချလိုက်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"မမမူ.... ကား ဘာဖြစ်လို့လဲ..."
"ကားပျက်သွားလို့လေ ...ရဲရင့်တစ်ယောက်တည်းလား...ငြိမ်းမပါဘူးလား...."
" မပါဘူး မမမူ...မမမူဘယ်သွားမှာလဲ...ကျွန်တော်လိုက်ပို့ပေးရမလား "
ရဲရင့်က မမူယာ ကိုမေးလိုက်သည်။ မမမူယာဆိုသည်မှာ ငြိမ်းတို့ ဆိုင်မှတင်ရောင်းသမျှ အထည်များကို လက်ကား ပေးနေသော အထည်ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဖြစ်သည်။ငြိမ်းအထည်ဆိုင်သွားတိုင်း ရဲရင့် ပါသွားသောကြောင့် ရဲရင့်နှင့်လည်း အတော်အသင့် ရင်းနှီးနေပြီဖြစ်လေသည်။
"အတော်ပဲ ရဲရင့်ရေ ...မမမူက အိမ်ကို ခဏပြန်မလို့ လိုက်ပို့ပေးပါအုံး..."
မူယာဟန်က ပြော်ပြာဆိုဆိုနှင့် ကားရှေ့ခန်း တံခါးကိုဖွင့်ကာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
မမမူ ကားပေါ်သို့ရောက်သည်နှင့် ရဲရင့်ကားကိုမောင်းထွက်ခဲ့သည်။ ကားမောင်းနေရင်းမှ မမမူနင့်စကားတွေပြောလာရင်း တစ်ချက်တစ်ချက် မမမူဘက်သို့ အကြည်ရောက်မိလျှင် ဖွေးနု မို့မောက်နေသော ရင်ညွှန့်အစပ်ကိုအတိုင်းသားမြင်နေရလေသည်။ထို့ပြင် ဒူးအထက်သို့ရောက်နေသော စကပ်တိုတိုနှင့် လုံးကျစ်သော ပေါင်သားဖွေးဖွေး များ ကိုလည်း မမြင်ချင်မှအဆုံးမြင်နေရလေသည်။မမမူသည် အသက်သုံးဆယ့်ငါးနှစ်ကျော်စပြုနေပြီဖြစ်သော်လည်း ခေတ်ဆန်သည်။လှလှပပ နုနုရွရွလေးများသာ ဝတ်ဆင်သည်။အသားအရည်မှာလည်း တရုတ်လူမျိုး သွေးပါသောကြောင့် ဖွေးဖွေးဖြူဖြူလေး ဖြစ်သည်။သို့သော်လည်း ထုံးစံအတိုင်း အသားအရည်လှ၊ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအဆစ်လည်းလှပါသော်လည်း မျက်ရစ်ကမပါ ။ နာခေါင်းကပြားပြား နှင့်ဆိုတော့ ရုပ်ရည်လှပသော သူတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ခဲ့ပေ။သို့သော်လည်း သို့အတွက်ကြောင့် တော့ မမမူ တစ်ယောက် ယခုအချိန်ထိ တစ်ကိုယ်တည်း အပျိုကြီး ဖြစ်နေရခြင်းမဟုတ်တန်ရာ ။ ရတာမလို ၊လိုတာမရ၍ တစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်နေသည်ဟုသာ ရဲရင့် ထင်မြင်မိလေသည်။
"ဒါနဲ့ ကားမောင်းရတာအဆင်ပြေရဲ့လား...ဟိုလေ... ဒီကားက ငြိမ်းရဲ့ ကားဆိုတော့ အုံနားကြေးတော့ မပေးရဘူး မဟုတ်လားကွ..."
မမမူ၏ မေးခွန်းကြောင့် ရဲရင့်က ပြုံးရယ်ရင်းခေါင်းကိုခါယမ်းပြလိုက်သည်။မူယာဟန်သည် ရဲရင့်နှင့် ငြိမ်းချစ်သူတွေဖြစ်နေကြသည်ကို သိသောကြောင့် ထိုသို့ မေးခြင်းဖြစ်လေသည်။
"အုံနာကြေး ပေးရတာပေါ့ မမမူရယ် ... ချစ်သူက ချစ်သူ ...စီးပွားရေးက စီးပွားရေးပေါ့...."
"ဟင်..အဲ့ဒီလိုချည်းလား...မမမူသာဆို ကိုယ့်ချစ်သူပဲ ကားကိုပါအပိုင် ပေးလိုက်မှာ..."
မမမူသည် သူပြောပြီး သူ့ဘာသာ သဘောကျစွာ ရှက်ရယ်ရယ်နေလေသည်။
"ရောက်ပြီ ရဲရင့်ရေ...ရှေ့ကခြံပဲ...အိမ်ထဲဝင်ပြီး မမမူကို ခဏစောင့်အုံးနော်..."
*****
ခမ်းနားထည်ဝါလှသော တိုက်ကြီးကို ကြည့်ပြီး မမမူ ဦးဆောင်ရာ တိုက်ကြီးထဲသို့ ရဲရင့် မဝံ့မရဲနှင့် ဝင်ခဲ့မိသသည်။အိမ်ဝင်ဝင်ခြင်း၌ အေးစိမ့်သွားသော ခံစားမှုနှင့်အတူ ခင်းထားသော ကြက်သွေးရောင် ကောဇောကြီးများမှာလည်း အိစက်၍ နေသည်မှာ နင်းရက်စရာပင်မရှိ။အိမ်ထဲသို့ဝင်လာပြီး ဧည့်ခန်းတွင် ထိုင်စောင့် နေရန် ပြောပြီး မမမူက အပေါ်ထပ်သို့တက်သွားလေသည်။ကျယ်ဝန်းခမ်းနားလှသော ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်နေရင်းမှ မိမိတို့ သားအမိနှစ်ယောက်နေသော အိမ်ခန်းကျဉ်းလေးကို မြင်ယောင် မိလိုက်သလို ပစ္စည်းပစ္စယများနှင့် ပြည့်နှက်နေသော ငြိမ်းတို့သားအမိ နေသော အိမ်ကိုပါ ရဲရင့်မြင်ယောင်နေမိလေသည်။
"အအေး သောက်ပါ ရှင် ..."
အိမ်ဖော်မလေးက အအေး နင့်မုန့်လာချပေးသည်။ ရဲရင့်မှာ အအေးနှင့်မုန့်ကို ရုမစိုက်နိုင်ဘဲ ဘ၀မှာ ပထမဦးဆုံးအနေနှင့်တွေ့မြင်နေရသော အိမ်ကြီး၏ ခမ်းနားမှုကို လိုက်လံ ငေးမောကြည့်ရှုနေမိလေသည်။
"စောင့်ရတာ ကြာသွားလား ရဲရင့်ရေ ... တောင်းပန်ပါတယ်နော်....ပစွည်း လေးတစ်ခု ရှာမတွေ့လို့ပါ ..."
******
"မမမူ တို့အိမ်ကြီးက ကြီးသလောက် မိသားစုတွေ မရှိကြဘူးလား...."
ရဲရင့် ဘာရယ်မဟုတ် လွှတ်ခနဲ မေးလိုက် မိသည်။
"အင်း ဟုတ်တယ် သိပ်မရှိဘူး ရဲရင့်...အဖေနဲ့အမေကလည်း ခရီးတွေ လှည့်ပတ် ထွက်နေတော့ အိမ်မှာ အလုပ်သမား ကောင်မလေးတွေရယ် ...မမမူရယ် ....ကြီးတော် အပျိုကြီးတစ်ယောက်ရယ်ပဲ နေတာ များတယ်"
"ဪ ... ညီကို မောင်နှမတွေ မရှိဘူးလား မမမူ ..."
"ရှိပါတယ် ရှားရှားပါးပါး အစ်ကိုတစ်ယောက် ရှိတာ တရုတ်ပြည်မှာ အခြေချနေတယ်လေ..."
"ဟုတ်လား...ဒါဆို စီးပွားရေးကိစ္စတွေကို မမမူပဲဦးဆောင်နေရတာပေါ့နော်..."
"ဆိုပါတော့ကွယ်...ဒါနဲ့ တစ်လက်စတည်း ရဲရင့်ဆီက အကူအညီလေး တစ်ခုလောက် တောင်းချင်တယ်ကွယ်..."
"ဟုတ်ကဲ့ ပြောလေ မမမူ "
ရဲရင့်က မမူယာဟန်ကို ကြည့်ပြီးပြောလိုက်သည်။
"ဒီလိုပါ မမမူဆီမှာ ဒရိုင်ဘာလည်း သီးသန့် မထားတော့ တစ်ခါတစ်လေ အပြင်ကလည်းသွားရမယ်....လူကလည်းပင်ပန်းနေပြီဆိုရင် သိပ်ဒုက္ခများတာ...အဲဒါ အစကမမမူအတွက် ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ကားဆရာတစ်ယောက်လောက် ငှါးမလား စဉ်းစားနေတာ...ခုတော့ စိတ်ကူးရသွားပြီ....
"ဒါဆို နောက်ထပ် ကျွန်မ သမီးကို စိတ်ဆင်းရဲအောင်လုပ်မယ်ဆိုရင်တော့ ...အဲဒီအချိန်ကျရင် ရှင့်သားကို ကျွန်မကိုယ်တိုင်စွန့်ပစ်လိုက်မယ်ဆိုတာကို သိထားပါ...."
****
"ပြန်ရအောင် မောင်ရဲရင့်...အိမ်ကိုပဲ မောင်းတော့...."
"ဗျာ...အန်တီ..မမကို မရှာတော့ဘူးလား"
ရဲရင့်က နားမလည်နိုင်စွာ ဒေါ်ငြိမ်းဝေကို မေးလိုက်မိလေသည်။
" ရှာဖို့ မလိုတော့ပါဘူး.... ညမိုးမချုပ်ခင် ....ငြိမ်း ပြန်လာလိမ့်မယ်....မောင်ရဲရင့်ကို အန်တီ တစ်ခုတောင်းဆိုပါရစေကွယ်....အခုဖြစ်နေတဲ့ကိစ္စတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး သမီးလေး ကို .. ဘာမှမမေးပါနဲ့နော်..."
" ဟုတ် ... ဟုတ်ကဲ့ပါအန်တီ...ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်နားမလည်နိင်ဘူး...."
"မောင်ရဲရင့် နားလည်အောင် ပြောပြရရင်တော့ ခုန မင်း တွေ့ခဲ့တဲ့ လူက ငြိမ်းရဲ့ အဖေပဲ... နောက်အိမ်ထောင်ပြုပြီး ထွက်သွားခဲ့တာကြာပြီ...ငြိမ်းနဲ့မနေ့ကမှ မမျှော်လင့်ဘဲ ပြန်တွေ့တယ် ဆိုပါတော့ ...."
"ဗျာ"
ရဲရင့်သည် ဒေါ်ငြိမ်းဝေ၏ စကားကြောင့် အံ့သြတကြီးဖြင့် ဒေါ်ငြိမ်းဝေကို ကြည့်လိုက်မိလေသည်။
"အင်း.....နောက်မှ ဒီအကြောင်းတွေကို သေချာပြောပြမယ်... အခုတော့ ငြိမ်းကို ဘာမှမမေး မပြောပါနဲ့နော်...."
*******
"စာရင်းတွေ သေချာလုပ်နော်....အိလေး....ရှေ့လကမမ မကြည့်မိတာနဲ့ ဆိုင်ထဲလည်း ပစ္စည်းမစုံတော့ပါလား....လိုတာတွေကို အမြဲလိုက်ကြည့်ဖို့ မမပြောထားတယ်လေ..."
စတိုးဆိုင်ထဲတွင် လှည့်ပတ်ကြည့်ပြီး စာရေးမလေး ကို ငြိမ်း ဆူလိုက်သည်။ရှေ့လက ငြိမ်းစိတ်လေပြီ ဆိုင်ကို သိပ်ဂရုမစိုက်မိသောကြောင့် ဆိုင်ထဲတွင် အချို့သော ပစ္စည်းများ ကုန်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
"မမငြိမ်း...ဖုန်းလာနေတယ်"
အလှကုန်ပစ္စည်းများ စစ်ဆေးနေစဉ်မှာပင် မုန့်ဆိုင်ဘက်မှစာရေးမလေး၏ အသံကြောင့် ငြိမ်းက ဖုန်းကို လှမ်းယူပြောလိုက်လေသည်။
"ဟယ်လို...အမိန့်ရှိပါရှင် ခင်ငြိမ်းစံ ပြောနေပါတယ် "
ငြိမ်းက ဖုန်းကို ယူပြီး ပြောလိုက်သော်လည်း တစ်ဖက်မှ တော်တော်နှင့် စကားပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်၍ နေလေသည်။ငြိမ်းသည် ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ထပ်မံ၍ ပြောလိုက်သည်။
"ဟယ်လို...ခင်ငြိမ်းစံ ပြောနေတာပါရှင်.... ဘယ်သူများလဲ မသိဘူးနော်.... "
" ကျွန်တော်ပါ ငြိမ်း....ကျွန်တော်လေ စိုင်းခွန်နောင်ပါ "
" ရှင် "
တစ်ဖက်မှ ပြောလာသော အသံကြောင့် ငြိမ်း အံ့သြပြီး ဖုန်းနံပတ်ကို ကြည့်လိုက်မိလေသည်။ဖုန်းနံပတ်သည် မြန်မာပြည်မှ ဖုန်းနံပတ်ပင် ဖြစ်ပါလေသည်။
" ကိုစိုင်းခွန်နောင်လား..ဘယ်က ဆက်နေတာလဲဟင်..."
"ကျွန်တော် မြန်မာပြည် ပြန်ရောက်နေပြီ ငြိမ်းရဲ့....ငြိမ်းက ဖေ့ဘုတ်လည်းမသုံးတော့ မသိတာပါ ....ကျွန်တော် စာတွေ ပို့ထားတယ်....အဲ့ဒါနဲ့ ငြိမ်းပေးထားတဲ့ ဖုန်းကို အရဲစွန့်ပြီး ဆတ်ကြည့်လိုက်တာ...."
"ဟုတ်.... ဟုတ်ကဲ့ .ငြိမ်းလည်း အလုပ်တွေ များလို့ လိုင်းမသုံးဖြစ်ဘူး ..."
" ကျွန်တော်လေ... မြို့ထဲမှာ သူငယ်ချင်းနဲ့အတူ ဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်ဖွင့်ဖို့လုပ်ထားတယ်....အဲ့ဒါ တနင်္ဂနွေနေ့ကျရင် ဆိုင်မှာ မိတ်ဆက်ပွဲလေးရှိလို့ ငြိမ်းကို လှမ်းဖိတ်တာ ...လာခဲ့မယ် မဟုတ်လားဟင်...ကျွန်တော်မှာ မိတ်ဆွေဆိုလို့ ငြိမ်းပဲရှိတာ......."
ငြိမ်းသည် ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး ခဏတာမျှငြိမ်သက်နေမိလေသည်။ငြိမ်းစိတ်ထဲ၌ စိုင်းခွန်နောင်နှင့် စကားပြောမိလျှင် ဘာရယ်မဟုတ် ရဲရင့်ကို မြင်ယောင်မိပြီး တစ်ယောက်တည်း စိတ်မလုံသလို ဖြစ်နေမိသည်လေ။
"ငြိမ်း....လာမှာမဟုတ်လားဟင် "
တစ်ဖက်မှ စိုင်းခွန်နောင်၏ အသံဩဩရှရှက ထပ်မံထွက်ပေါ်လာလေသည်။
"ဟုတ်....ဟုတ်ကဲ့ ....လာခဲ့မယ်လေ...."
"ဘာဆိုင်ဖွင့်မှာလဲ''ဟု တောင်မမေးလိုက်မိဘဲ ချသွား ပြီးဖြစ်သောဖုန်းကို ကိုင်လျက်ငြိမ်သက်စွာ ငြိမ်း ထိုင်နေမိလေသည်။
*****
ကားဘေးမှန်ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်လျက် မိမိကို ငုံ့ကြည့်လာသောသူကို ရဲရင့်အံ့ဩစွာကြည့်လိုက်မိလေသည်။
@@@@@@@@@@@@@@@
အပိုင်း ၁၅ ဆက်ရန်
ဧကြည်ဖြူ
ငြိမ်းက တက္ကစီကားပေါ် မှဆင်းလိုက်ပြီးသည်နှင့် ကန်တော်ကြီးထဲသို့ ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက် ဝင်သွားလိုက်သည်။အထဲသို့ ရောက်သောအခါ နံနက်ခင်း အားကစားလုပ်နေကြသူများနှင့် စည်ကားနေသည်ကိုတွေ့ရလေသည်။ငြိမ်း နေရာအနှံ့သို့လျှောက်ကြည့်လိုက်သည်။မိနစ် အတန်ကြာသည်အထိ ငြိမ်းတွေ့ချင်သူကို မတွေ့ရ။ငြိမ်းသည် ဇွဲ့မလျှော့ဘဲ နေရာအနှံ့ လိုက်၍ ရှာလိုက်သည်။တစ်နေရာသို့ အရောက်တွင် ငြိမ်း၏ခြေလှမ်းများရပ်တန့်သွားရလေသည်။ယိုင်ယဲ့ယဲ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် သစ်ပင်များကြားတွင် တလှုပ်လှုပ်လှုပ်ရှားနေသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု။နံနက်စောစောပင်ရှိသေးသော်လည်း နဖူးပြင်ထက်မှ ချွေးများ စီးကျနေသည်ကို မြင်တွေ့ရလေသည် ။အနီးအပါးတွင်လည်း ရေသန့်ဘူးခွံများ ထည့်ထားသော အိတ်ကလေး ရှိလေသည်။ကြည့်ရသည်မှာ အလုပ်လုပ်ရင်း ရေသန့်ဘူးခွံများ ကောက်စုနေပုံရ၏။ငြိမ်း ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ အတန်ကြာ ရပ်ကြည့်နေမိပြီးနောက် အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။အနားသို့ နောက်သောအခါ မော့ကြည့်လာသော အကြည့်တွင် အံ့ဩ ထိတ်လန့်သွားပုံရလေသည်။လက်ထဲမှ အပင်ညှပ်ကတ်ကြေးပင် မြက်ခင်းပေါ်သို့ ဘုတ်ခနဲပြုတ်ကျသွားသလို ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်ရက်ကျသွားလေသည်။ထိုအခါ အမြီးတိုပြတ်နေပြီဖြစ်သော သားရေဖိနပ်မည်းမည်းညစ်ညစ်ကိုစီးထားသော အရိုးပြိုင်းပြိုင်းနှင့် ခြေထောက်က အရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး လက်နှစ်ဖက်က နောက်သို့ ထောက်လျက် အနေအထားဖြစ်သွားလေသည်။ငြိမ်းသည် စုတ်ပြတ်နေသော မြီးတို့ဖိနပ်ပါးလေးကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ အထုတ်ကိုဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ငြိမ်းလက်ထဲတွင်ပါသည်က ကိတ်မုန့်ထုတ်နှင့် ပေါင်မုန့်ထုတ်များ။ငြိမ်းက လက်ထဲက မုန့်ထုတ်တွေကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့အိမ်မှာတော့ ဒီလိုမုန့်ထုတ်တွေအများကြီးပဲ...ဒါပေမဲ့...ကျွန်မအမေကိုတော့ ဒီထက်ကောင်းတဲ့ မုန့်တွေကိုပဲ ကျွေးတာ....အဲ့ဒါကြောင့် ဒီမုန့်ထုတ်တွေကို ဦးလေး ယူချင်ယူလိုက်လေ ... ဘ၀ဆိုတာဒီလိုပဲ ကြိုးစားရတယ်ဦးလေးရဲ့....ကျွန်မ ကလေးဘ၀ကဆို အဖေက ကွန်မတို့ သားအမိကို ပစ်ထားခဲ့လို့ ဟိုလူဒီလူ အိမ်ကပ်နေခဲ့ရတာ...ဒါပေမဲ့ အေးအေးဆေးဆေး နေခဲ့ရတာတော့မဟုတ်ဘူး...သူခိုးစွပ်စွဲလည်းခံရတယ်.... စောင်းမြောင်း ပြောဆိုတာလားခံရတာနဲ့....ဒီကြား မထင်ရင်မထင်သလို အိမ်ပေါ်ကနှင်ချခံရပြီး သားပြော မယားပြော ပြောခံရတာတောင် ရှိသေးတယ်....ဦးလေးကြုံနေရတဲ့ ဒုက္ခလောက်က စာမဖွဲ့လောက်ပါဘူး "
ငြိမ်းသည် နှုတ်မှ ပြောချင်ရာကို ပြောလိုက်ပြီးလျှင်မုန့်ထုတ်များကို ရေသန့်ဘူးခွံတွေထည့်ထားသော အိတ်ပေါ်တွင်တင် ပေးလိုက်ပြီး ပြန်လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။ငြိမ်းကျောခိုင်းလျှောက်လာစဉ် နောက်ဘက်ဆီမှ ရှိုက်သံသဲ့သဲ့ကို ကြားရသော်လည်း ငြိမ်း လှည့်မကြည့်ဖြစ်ခဲ့။အရာအားလုံးသည် သည်နေရာတွင် ပြီးဆုံးသွားပြီ ဟူ၍သာ ငြိမ်းသဘောထားလိုက်သည်။ငြိမ်း၏ အတွေးထဲမှ အပြီးအပိုင်ထုတ်ပယ်ပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းတွေကို ခြေဦးတည့်ရာသို့ လှမ်းလိုက်သည်။သည်နေ့အဖို့တော့ တွေ့ရာ ဘတ်စ်ကားစီးပြီး လျှောက်သွားရန် ငြိမ်းဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
*****
ကားကို ရပ်လိုက်ပြီးသည်နှင့် ရဲရင့်နှင့် ဒေါ်ငြိမ်းဝေ ကန်တော်ကြီးထဲတွင် ငြိမ်းကို အသည်းအသန်လိုက်ရှာကြလေသည်။
"အန်တီ ...ဟိုမှာ...ဟိုမှာ...မနေ့ကတွေ့ခဲ့တဲ့ ဦးလေးကြီး ...."
ဒေါ်ငြိမ်းဝေ သည် ရဲရင့်ညွှန်ပြသော နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးလျှင်
"မောင်ရဲရင့်...ကားပေါ်က သွားစောင့်နေပါနော်...အန်တီ စကားခဏလောက် ပြောစရာရှိလို့....."
"ဟုတ်...ဟုတ်ကဲ့ပါ အန်တီ"
ရဲရင့် ထွက်သွားသည်နှင့် ဒေါ်ငြိမ်းဝေလည်း ဦးအောင်မင်းရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။
"ရှင့်ဆီကို ...သမီးလာသွားတယ် မဟုတ်လား..."
ဒေါ်ငြိမ်းဝေ၏ အသံကြောင့် ဦးအောင်မင်းက မော့ကြည့်လာပြီး ခေါင်းကို ငြိမ့်ပြလိုက်လေသည်။ပြီးလျှင် မုန်ထုတ်များကို လက်နှင့်ကိုင်မြှောက်ပြလိုက်သည်။
"မုန့် ထုတ်တွေပေးသွားတယ် "
ဦးအောင်မင်း၏ ငိုသံပါကြီးနှင့် ပြောလိုက်သော အက်ကွဲကွဲအသံကို နားထောင်နေပြီးနောက် ဒေါ်ငြိမ်းဝေက အသံပြတ် နှင့်မေးလိုက်သည်။
"သမီးရှေ့မှာ ရှင် ငိုလိုက်သေးလား...မငိုဘူး မဟုတ်လား....ရှင့်ကြောင့် ကျွန်မသမီး ဒီထက် ပိုပြီး စိတ်ထိခိုက်ခံစားနေရလိမ့်မယ်....ရှင်တို့ကြောင့် ငယ်ငယ်ကစိတ်ထားဖြူစင်လွန်းတဲ့ ကျွန်မသမီးလေးက ... ခုတော့တစ်ခါတစ်လေသိပ်ကို ကြောက်စရာကောင်း တဲ့သူ...အငြှိုးကြီးတဲ့သူတစ်ယောက်ဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်လာခဲ့တာ...ဒါကြောင့်လည်း စည်သူလေး ကို ဒုတိယ ခင်ငြိမ်းစံဖြစ်မှာစိုးလို့ ကျွန်မကူညီခဲ့တာ...ခုတော့ မဖြစ်တော့ဘူး ရှင့်သားကိုခေါ်ပြီး နယ်ဘက်မှာ သွားနေပါတော့... ရှင်လိုတဲ့ငွေကို ကျွန်မ ထုတ်ပေး လိုက်မယ်"
"မ...မယူဘူးငြိမ်းဝေ ...ငါ...ငါ...သမီးကို သတိရတယ်....ငါက မကြာခင် သေရမယ့်သူပါဟာ....သမီးကိုသတိရတဲ့အခါလာကြည့်လို့ရအောင် .... ရန်ကုန်မှာပဲနေပါရစေ.... ပြီး..ပြီးတော့ စည်သူလေးကိုလည်း စောင့်ရှောက်ပေးပါ...ကံဆိုးပြီး ငါတို့ဆီမှာ လူလာဖြစ်တဲ့ ကလေးပါ..."
ဒေါ်ငြိမ်းဝေ သည် ပြောရင်းနှင့် ငိုနေသော ဦးအောင်မင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး သတိပေးစကားပြောလိုက်လေသည်။
ဒေါ်ငြိမ်းဝေ သည် ငြိမ်းအခန်းထဲမှ အသံများကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်စွာ ငြိမ်းကို ခေါ်လိုက်သည်။ရဲရင့်မှာလည်း ဒေါ်ငြိမ်းဝေ အနီးတွင် ရပ်လျက် တံခါးကို ဖွင့်ရန် ကြိုးစားနေမိလေသည်။
"မကြူရေ ... ကျွန်မအခန်းထဲက အိမ်သောအပိုတွဲကို အမြန်ယူခဲ့ပေးပါအုံး..."
"သော့ဒီမှာပါ...အစ်မ "
"မကြူရော မောင်ရဲရင့်ပါ ...အောက်ထပ်မှာ ခဏ သွားစောင့်နေကြပါနော်... စိတ်မပူနဲ့ မောင်ရဲရင့် ပြီးရင် မင်းကို အန်တီ ရှင်းပြပါ့မယ်ကွယ်...... "
ဒေါ်ငြိမ်းဝေသည် လက်ထဲသို့ သော့ ရောက်လာသည်နှင့် မကြူနှင့် ရဲရင့်ကို အောက်ထပ်သို့ပြန်ဆင်းခိုင်းလိုက်ပြီး ကိုယ်တိုင်က ငြိမ်း၏အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ပြီး၀င်လိုက်လေသည် ။ဒေါ်ငြိမ်းဝေ အခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ ငြိမ်းသည် ခုတင်ထက်တွင် ငူငူချည်း ထိုင်လျက် နေလေသည်။ ဒေါ်ငြိမ်းဝေ ငြိမ်း၏ ဘေးတွင် အသာဝင်တိုင်လိုက်ပြီး ငြိမ်း၏ လက်ကလေးများကို ဖျစ်ညှစ်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး နှစ်သိမ့်ချော့မော့လိုက်လေသည်။
"စိတ်ကို ထိန်းပါ အုံးသမီးရယ်...သမီးဒီလောက်အထိ စိတ်ထိခိုက်ခံစားနေရအောင် သမီးတွေ့ခဲ့တဲသူက ဘယ်သူလည်းဆိုတာ အမေမှန်းဆလို့ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူဆိုတာ သေချာလို့လား ...ဆယ်ငါးနှစ်ကျော်နေပြီလေ သမီးအမြင်မှားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ....အဲ့ဒီအကြောင်း တွေကို မတွေးပါနဲ့တော့ သမီးရယ်...အမေတောင်းပန်ပါတယ်..."
ငြိမ်းက ငြိမ်သက်စွာထိုင်နေရာမှ မိခင်ဖြစ်သူကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကိုယမ်းခါပြလိုက်သည်။ ပြီးလျှင် အံကိုတင်းတင်းကြိတ်လိုက်ပြီး မိခင်ကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"သေချာပါတယ် အမေ... နှစ်တွေ ဘယ်လောက်ကြာကြာ သမီးမမေ့ပါဘူး..."
ဒေါ်ငြိမ်းဝေ သည် အံကိုတင်းတင်းကြိတ်၍ ပြောနေသော သမီးဖြစ်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးကို အသာဖက်လိုက်မိသည်။ပြီးလျှင်လေသံသဲ့သဲ့မျှနှင့် ပြောလိုက်မိသည်။
"သူ့ကြောင့် သမီးစိတ်ထဲမှာနာကျင်နေရရင် ဥပေက္ခာပြုထားလိုက်ပါနော်.... အခြားသူတွေကို လုပ်သလို လက်တုန့်ပြန်လို့မရဘူးနော်...ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက သမီးအဖေ လေ...ပြီးတော့ ဆယ်နှစ်ကျော်လောက် အမေတို့ကို မပူမပင်နေရအောင် ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့သူပဲ ...အားလုံးကို မေ့နိုင်အောင် ကြိုးစားပါ...အခုချိန်မှာ သူနဲ့အမေကဘာမှမဆိုင်တော့ပေမဲ့ သမီးနဲ့က သွေးသားတော်စပ်နေတုန်းပဲ...သမီးအဖေကိုခွင့်မလွှတ်နိုင်ရင်လည်း ဥပေက္ခာပြုထားလိုက်ပါနော်...အမေတောင်းပန်ပါတယ်ကွယ်...."
ငြိမ်းသည် ဘာမျှပြန်မပြော မိခင်ဖြစ်သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် မလှုပ်မယှက်ငြိမ်သက်နေမိလေသည်။
******
အချိန်က မနက် ခြောက်နာရီကျော်။တစ်ညလုံး ငြိမ်းအိ ပ်မပျော်ခဲ့။နံနက်လင်းခါနီးမှ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီး မနက် ခြောက်နာရီကျော်တွင် ပြန်နိုးလာသည်။ဆိုင်ကမနက် ခုနှစ်နာရီမှ ဖွင့်သည်မို့ တစ်အိမ်လုံးတိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။ ငြိမ်းအိပ်ရာထက်မှ ကမန်းကတန်း ထလိုက်ပြီး ရေအမြန်ချိုးသည်။ပြီးလျှင် ကျောပိုးအိတ်လေးကို ကောက်လွယ်ပြီး အိမ်ထဲမှ အမြန်ထွက်ခဲ့လိုက်သည်။သည်အချိန်သည် မိခင် ဘုရားရှိခိုးနေသော အချိန်ဖြစ်သောကြောင့် ငြိမ်း အမြန်ဆုံးအိမ်ထဲမှ ထွက်ခဲ့လေသည်။
******
ဒေါ်ငြိမ်းဝေဘုရားရှိခိုး ပြီးသည်နှင့် ငြိမ်းအခန်းဘက်သို့ လျှောက်လာခဲ့လိုက်သည်။အလုပ်သမားလေး များ ရောက်လာပြီး မုန့်ဆိုင်ရော စတိုးဆိုင်ပါဖွင့်နေကြပြီဖြစ်သော်လည်း ငြိမ်းအခန်းဘက်မှ အသံဗလံပင်မကြားရ သောကြောင့် လာချောင်းခြင်းဖြစ်ပါလေသည်။ ယခင်ကဆို မနက်ငါးနာရီဆိုသည်နှင့်အိပ်ရာမှ ထတတ်ပြီး မိမိနှင့်အတူဘုရားရှိခိုးနေကျဖြစ်သည်။ညက အတော်လေးညဉ့်နက်အထိနေပုံရသောကြောင့် ဒေါ်င်ငြိမ်းဝေ မနှိုးးဘဲထားရန်ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး အခန်းတံခါးကို အသာဖွင့်လိုက်သည်။ တံခါးက လွယ်ကူစွာပွင့်သွားလေသည်။ပွင့်သွားသော တံခါးမှ ဒေါ်ငြိမ်းဝေ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။အခန်းသည် ရှင်းလင်း တိတ်ဆိတ်လျက် ရှိနေသည်။အခန်းထဲတွင်မူငြိမ်း၏ အရိပ်အယောင်ကိုမှ မမြင်ရပါချေ။
"ငြိမ်း.... သမီး....ငြိမ်း"
ဒေါ်ငြိမ်းဝေ ထိတ်လန့် တုန်လူပ်စွာ ငြိမ်းကို အော်ဟစ်ခေါ်ရင် မိမိအခန်းရှိရာသို့ ပြန်လာခဲ့ပြီးဖုန်းကိုယူလိုက်သည်။ငြိမ်း၏ ဖုန်းကို ခေါ်လိုက်သည်။
"ချစ်သူ့ ဆီကို ... တောင်းပံဖြန့်ကျက်လို့ သွားချင်တယ်.... ဘယ်ဆီဘယ်ဝယ်မှန်းလဲ အတတ် မသိ "
ဖုန်းသံက ငြိမ်းအခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ဒေါ်ငြိမ်းဝေ ထူပူပြီး ဘာလုပ်လို့ လုပ်ရမှန်းမသိတော့ ။အတန်ကြာမှ ရဲရင့် ဆီဖုန်းခေါ်ရန် သတိရလိုက်မိသည်။
"ဟယ်လို အန်တီ..."
"သားရေ ...ရဲရင့် ...ငြိမ်းများ မင်းဆီလာလားလို့ "
"ဗျာ...မလာဘူး အန်တီ...ကျွန်တော်လည်းဖုန်းဆက်နေတာ ...မကိုင်လို့ အိပ်နေးသေးတယ်ထင်နေတာ..."
"ဒုက္ခပါပဲ သားရေ ... မနေ့က မင်းတို့တွေ သန့်ရှင်းရေးဦးလေးကြီးကို တွေ့ခဲ့တဲ့နေရာကို သွားတယ်ထင်တယ် ...သား အန်တီတို့အိမ်ကိုလာခဲ့...အန်တီတို့အမြန်လိုက်ကြရအောင်...."
"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ အန်တီ ....ကျွန်တော်အခုပဲလာခဲ့မယ်..."
-*****
ဧကြည်ဖြူ
"ချစ်ဆိပ် " (
ချူ)
အပိုင်း (၁၄)
*****
"မမ ဘာဖြစ်လို့လဲ "
ငြိမ်းသည် နေရာတွင် ခြေစုံရပ်တန့်လျက် ရှေ့မှမြင်နေရေသော မြင်ကွင်းကို မမှိတ်မသုန်စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အပေါ်အောက်ဆင် တူ အလုပ်ဝတ်စုံဝတ်ထားပြီး ပိန်လှီဖျော့တော့နေသောအရိုးပြိုင်းပြိုင်း ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဦးခေါင်းထက်မှဖွေးဖွေးလှုပ်နေသော ဆံပင်ဖြူများ ။ တွေ့မြင်စက ဖြုန်းခနဲ မမှတ်မိပေ။စျေးပေါသော ပေါင်မုန့်ကြမ်းတစ်လုံးကို လက်မှကိုင်ထားရင်း သစ်ပင်ခြေရင်း မြေပြင်တွင် ထိုင်ချလိုက်စဉ် ပေါင်မုန့်လေးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ပြုတ်ကျသွားခဲ့လေသည်။ထိုသို့ ပြုတ်ကျသွားသော မုန့်ကို ပြန်ကောက်ပြီး သဲများကို ခါထုတ်ပစ်ရင်း စားရန်ပြင်နေသော မြင်ကွင်းကို သနားကြင်နာစိတ်ဖြင့် ငြိမ်းကြည့်နေမိစဉ်မှာပင် မှတ်မိသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပါလေသည်။မှတ်မိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ငြိမ်းရင်တွေ တဆစ် ဆစ်နာကျင်လာသည်။ငါးဆယ့် ခြောက်နှစ်ဆိုသော အသက်အရွယ်သည် ထိုမျှလောက်အောင် အိုမင်းနေပြီလားဟု မယုံကြည်နိုင်စွာ သတိလက်လွတ် ငေးကြည့်နေမိသည်။ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ လက်ထဲမှ ပေါင်မုန့်ကို အငမ်းမရ စားသောက်နေပုံက ငြိမ်းရင်ထဲကို ချွန်မြနေသော ဓါးဦးချွန်နှင့် ထိုးခွဲခံနေရသလိုပင်။တစ်ချိန်က အစဉ်အမြဲသန့် ပြန့် တောက်ပြောင်နေပြီးချောမောကြည့်ကောင်းခဲ့သော ထိုလူသားကြီးသည် ယခုအခါ၌ မှတ်မိချင်စရာတစ်ကွက်မျှမရှိအောင် ပေရေစုတ်ပြတ်နေလေသ ည်။သို့သော်လည်း ခဏမျှ ကြည့်လိုက်သည်နှင့်ငြိမ်းမှတ်မိခဲ့ပါလေသည်။"မုန်းတယ်....အရမ်းမုန်းတယ်''ဟု ငြိမ်းစိတ်တွင်းမှ ခပ်ကျယ် ကျယ်အော်ဟစ်နေမိသည်။လက်ထဲမှ မုန့်ကို စားလိုက် ၊ ရေသန့်ဘူးဟောင်းလေးထဲမှရေကို သောက်လိုက်နှင့် လုပ်နေသော ထိုလူသားကြီးကတော့ ငြိမ်းကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိပုံပင် မရဘဲ ပိန်လီလီ လက်ထဲမှ မုန့်ကိုသာ အဆက်မပြတ်ကိုက်၍စားနေလေသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ထိုလူသားကြီးသည် ငြိမ်းရိုရာသို့လှမ်း၍ကြည့်လာလေသည်။ငြိမ်းသည် အထိတ်တလန့် နှင့် ခြေလှမ်းကိုနောက်သို့ ဆုတ်လိုက်မိသည်။ ပြီးလျှင် ချာခနဲ ကျောခိုင်းပစ်လိုက်ပြီး လှည့် ထွက်ပြေးခဲ့လေသည်။
"မမ ....မမ ဘာဖြစ်တာလဲ....မောင့်ကိုလည်းပြောအုံး..."
ရဲရင့်သည် ငြိမ်းနောက်မှ တကောက်ကောက် ပြေးလိုက် လာပြီး မေးသည်။
"ပြန် ...ပြန်ရအောင် ရဲရင့် .... ငြိမ်းကို အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ပေးပါနော်....ငြိမ်းအိမ်ပြန်ချင်တယ်..."
ရဲရင့်သည် ငြိမ်း၏ သတိကင်းလွတ်နေသူကဲ့သို့ အမူအရာကိုကြည့်ပြီး ကားပေါ်သို့အမြန် တက်ကာ မောင်းထွက်ခဲ့လေသည်။ကားမောင်းနေစဉ် တောက်လျှောက်၌ ရဲရင့်မေးသော်လည်း ငြိမ်းမဖြေပါ။ ရှေ့တည့်တည့်ကို မျက်လုံး အကြောင်သားနှင့်ကြည့်နေပြီး ငြိမ်သက်စွာလိုက်ပါလာလေသည်။
********
ရဲရင့်သည် ကားကို ငြိမ်းတို့အိမ်ရှေ့တွင်ထိုးရပ်လိုက်သည်။ ကားရပ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ငြိမ်းသည် ရဲရင့်ကို ပင်နှုတ်မဆက်ဘဲ အိမ်ထဲသို့တန်း၍ ဝင်သွားသည်။ပြီးလျှင် အိပ်ပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားလေတော့သည်။ရဲရင့်မှာ ငြိမ်း၏ နောက်ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်လျက် နားမလည်နိုင်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။
ဒေါ်ငြိမ်းဝေမှာလည်း အိမ်ထဲသို့ အလောတကြီး ၀င်ချလာပြီး အပေါ်ထပ်သို့ တန်းတက်သွားသော ငြိမ်းကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲမှ စိုးရိမ်ပူပန်သွားမိပြီး ရဲရင့်ကို မေးလိုက်လေသည်။
"မောင်ရဲရင့် ဘာဖြစ်လာကြတာလဲ...မင်းတို့ စကားများလာကြတာလား "
ရဲရင့်က ဒေါ်ငြိမ်းဝေ၏ အမေးကိုခေါင်းကိုယမ်းခါလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"စကားမများပါဘူး အန်တီ...မမ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး...ပန်းခြံထဲမှာ လမ်းလျှောက်ရင်း သန့်ရှင်းရေးဦးလေးကြီးကို ကြည့်ပြီး အဲ့လိုဖြစ်သွားတာပဲ..."
"ဘယ် ... ဘယ်လို မောင်ရဲရင့်...သန့်ရှင်းရေး ဦးလေးကြီးဟုတ်လား...."
ဒေါ်ငြိမ်းဝေသည် ရဲရင့်ဆီမှ ကြားလိုက်ရသောစကားကြောင့် ငြိမ်းရှိရာ အပေါ်ထပ်သို့ လျှင်မြန်စွာ တက်ခဲ့လေသည်။အပေါ်ထပ်သို့ ရောက်သောအခါ ငြိမ်း၏အခန်းရှေ့တွင် ရပ်ပြီး နားစွင့် ကြည့်လိုက်သည်။ငြိမ်း၏ အခန်းထဲမှ ဘာသံမျှမကြားရဘဲ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက် ၍နေလေသည်။
ငြိမ်းသည် ခုတင်ပေါ်တွင် လူက ငြိမ်သက်စွာထိုင်နေမိသော်လည်း စိတ်က မငြိမ်မသက် ပြေးလွှားလျက် ရှိလေသည်။ပန်းခြံထဲတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းကိုသာ မြင်ယောင်နေမိပြီး အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ထားမိသည်။လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိလေသည်။ရင်ထဲမှာ တဆစ်ဆစ်နာနေသည် ။ လည်း ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့နာကျင်နေသည်။ငြိမ်းစိတ်ထဲမှာ အကျယ်ကြီးအော်ဟစ်ပစ်လိုက်ချင်သည်။ငြိမ်းသည် ခုတင်ပေါ်တွင် အတန်ကြာ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေပြီးနောက် ခေါင်းအုံးတွေကို စိတ်ရှိလက်ရှိ စုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်။ပြီးလျှင် လက်ထဲမှ ကိုင်ထားမိသော ဖင်ထိုင်ခုံနှင့် မှန်ကို ပစ်ပေါက်ခွဲပစ်လိုက်လေသည်။
"ခွမ်း"
"ခွမ်း"ခနဲ ကျကွဲသံနှင့်အတူ လွင့်စင်ကျလာသော မှန်ကွဲစများကို ကြည့်ရင်း ငြိမ်းရင်ထဲမှ တင်းကြပ်ရှုပ်ထွေးနေသောစိတ်က ပြေလျော့မသွားသော် လည်း အမေများ ငြိမ်းကြောင့် စိတ်ဆင်းရဲသောကခံစားရလေမည်လားဟု တွေးမိသောအခါ ငြိမ်း ခုတင်ပေါ်တွင် အရုပ် ကြိုးပြတ်ထိုင်ချလိုက်မိလသည်။
"သမီး..ငြိမ်း...တံခါးဖွင့်ပေးစမ်း..အမေပြောနေတာ ကြားလား..."
ဘုရားဖူးပြီးသည်နှင့် ပြန်ဖို့ရန်ပြင်ပါလေတော့သည်။
****
ဘုရားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ကြပြီးသည့်နောက် ရဲရင့်သည် ကားကို ကန်တော်ကြီးထဲသို့ မောင်းဝင်လာခဲ့ လေသည်။ကန်တော်ကြီးထဲသို့ ရောက်သောအခါ ငြိမ်းသည် ကားပေါ်မှ ဦးစွာဆင်းသွားလေသည်။ထုံးစံအတိုင်း ရဲရင့်စိတ်တိုနေသည်ကိုလဲမသိ။ရေကန် ကျယ်ကျယ်ကို သဘောကျသူမို့ အလည်လာရသည့်အခိုက်မှာ ကားပေါ်မှ အပြေးအလွှား ဆင်းသွားခြင်းဖြစ်လေသည်။ပြီးလျှင် တွေ့သမျှ မုန့်ကို ဝယ်ပြီး ရဲရင့်ကိုကျွေးမည်။ ပိုက်ဆံရှင်းရမည်ဆိုလျှင်လည်း သူကပင် ဦးအောင် ရှင်းပေးမည်။ ရဲရင့်၏ အိတ်ထဲမှ ငွေကို လက်ဖျားနှင့် ပင်မ ထိချေ။ရဲရင့်က "မောင်...ရှင်းပါ့မယ် မမရယ်"ဟု ပြောလျှင် "မရှင်းနဲ့...ရဲရင့်က ပိုက်ဆံစုနော်... အန်တီအတွက် ငွေလိုတယ် မဟုတ်လား" ဟု ပြောကာ တားဆီးတတ်လေသည်။ရဲရင့်သည်ကားပါကင်ထိုးနေရင်းမှ ငြိမ်းနှင့်သူ့အကြောင်းကို တွေးနေမိလေသည်။ပြီးနောက် ကားပါကင်ထိုးပြီးသွားသည်နှင့် ကားတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ငြိမ်းနောက်သို့ ရဲရင့်ခပ်သုတ်သုတ်လိုက်သွားလိုက်သည်။
ရဲရင့် လမ်း လျှောက်လာရင်းမှ ခပ်လှမ်းလှမ်းတစ်နေရာတွင် ငြိမ်းသည် မလှုပ်မယှက်ခြေစုံရပ်လျက် တစ်နေရာကို ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်နေသော အမှုအယာဖြင့် ကြည့်နေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ရဲရင့် ငြိမ်း ရှိရာသို့ အပြေးသွားလိုက်ပြီး မေးလိုက်မိလေသည်။
"မမ..ဘာဖြစ်လို့လဲ...ဘာဖြစ်တာလဲ မမ ..."
ငြိမ်းသည် ရဲရင့် ၏အမေးကို မကြား။ ကြည့်နေမြဲနေရာသို့သာ မျက်လုံးပြူးကြီးများဖြင့် စူးစိုက်၍ ကြည့်နေလေသည်။
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
အပိုင်း ၁၄ ဆက်ရန်
ဧကြည်ဖြူ
မိခင်ဖြစ်သူ၏အမေးကြောင့် ငြိမ်းက ချက်ချင်းပင်ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်လေသည်။
"ချစ်ပါတယ် အမေရဲ့....ရဲရင့်ကို သမီး တကယ်ချစ်ပါတယ်...ရဲရင့်ကလွဲပြီး သမီးကဘယ်သူနဲ့ တွဲဖူးလို့လဲ....အခုဆို လူအချို့လည်း သိနေပြီမို့...သူနဲ့ပဲ လက်ထပ်မှာပါ အမေ..."
ငြိမ်း၏ စကားဆုံးသောအခါ ဒေါ်ငြိမ်းဝေက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ချလိုက်မိလေသည်။
"အမေ့သဘောကတော့ ...တွဲတာကတော့တွဲကြပါ...လက်ထပ်တာကိုတော့ အလျင်စလိုမဖြစ်စေချင်ဘူးကွယ်.... အဓိကကတော့ သမီးလေး စိတ်ချမ်းသာတာကိုပဲ အမေ မြင်ချင်တာ ပါ..."
"ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေရဲ့...သမီးတို့လည်း တော်တော်နဲ့တော့ လက်ထပ်ဖြစ်မှာမဟုတ်သေးပါဘူး...ရဲရင့်ကျောင်းပြီးဖို့လည်း တစ်နှစ် ကျန်သေးတယ်လေ...ပြီးတော့ သူ့ကျောင်းပြီးသွားရင်လည်း ...လုပ်ငန်းတစ်ခုလောက်တော့ လုပ်ခိုင်းဖို့ စဉ်းစားထားတယ်..."
"အင်းပါ သမီးရယ်...ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ....တစ်ခုခုဆိုရင်တော့ ...အမေ့ကိုတိုင်ပင်ပါနော်....သမီးစိတ်ထဲရှိတဲ့အတိုင်း မဆုံးဖြတ်နဲ့နော်...."
*****
"လုပ်ငန်းတစ်ခု လုပ်မယ်ဆိုရင် .... သေချာစီစဉ်ပြီး အောင်မြင်အောင်လုပ်ရတယ်...အဓိကက ဇွဲရှိရမယ်....ကိုယ်လုပ်တဲ့အလုပ်ကို လေးစားရမယ်...ဥပမာဆိုပါတော့ ငြိမ်းတို့လို ဈေးသည်တွေ လုပ်ငန်း အောင်မြင်ဖို့ဆိုရင် .... ၀ယ်သူအပေါ်စေတနာထားရမယ်....ပြီးတော့ ပစ္စည်းတစ်ခုကိုတန်ရာတန်ကြေး ပဲရောင်းရမယ်...ဈေးအရမ်းတင်ရောင်းလို့မရသလို ..... လိုတာထက် လျှော့ရောင်းရင်လဲ စီးပွားတူတွေရဲ့ စျေးကွက်ကို ဖျက်ရာရောက်လို့ ...တကိုယ်ကောင်းဆန်ရာကျတယ်... ဝယ်သူများများလာစေချင်ရင် အဓိက က ၀ယ်သူကို ပျူပျူငှာငှာဆက်ဆံဖို့နဲ့ ... ဈေးမှန် ပစ္စည်း မုန်းရောင်းဖို့ပဲလိုတာ ..."
ရဲရင့်သည် ကားမောင်းနေရင်းမှ ငြိမ်း၏ စကားများကို နားတောင်နေမိပြီး သည်လိုအချိန်အခါမျိုး၌ ငြိမ်းနှင့် သူသည် ချစ်သူ ရည်းစားများနှင့် မတူဘဲ သူဋ္ဌေးနှင့် မန်နေဂျာတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားနေမိလေသည်။
" ရဲရင့် ဘာတွေစဉ်းစားနေတာလဲ...ငြိမ်း ပြောတာကို မကြားဘူးလားလို့..."
"ဗျာ...ကြားပါတယ် မမရဲ့ ပြောလေ...မောင် နားထောင်နေပါတယ်...."
ရဲရင့်သည် တွေးမိတွေးရာတွေးနေရင်းမှ ငြိမ်း၏ အသံကိုကြားလိုက်ရသောအခါမှ ကမန်းကတန်းထူးလိုက်မိလေသည်။
"ဘုရားက အပြန်.... နေ့လယ်ကျရင် သိမ်ကြီးဈေး ဘက်သွားရအောင်လို့..."
"ဟင်...စျေးသွားမလို့လား...နေ့လယ် ကျရင် ရုပ်ရှင်မကြည့်တော့ဘူးလား..."
ရဲရင့်က ကားမောင်းနေရင်းမှ ငြိမ်းမျက်နှာကို ငဲ့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။
" အယ် ...ရဲရင့်က ရုပ်ရှင်ကြည့်ချင်လို့လား...ငြိမ်းက အလှကုန်ပစ္စည်းအသစ်တွေ ရောက်နေတယ်ဆိုလို့ ၀င်ကြည့်မလားလို့...."
ငြိမ်းက မျက်နှာချိုသွေးပြီးပြောလိုက်လေည်။
"ဟုတ်ပါပြီဗျာ ... မမသဘောပါပဲ...ဘုရားက အဆင်း ...ကန်တော်ကြီးထဲမှာ...ခဏလောက် လမ်းလျှောက်လို့ရမလား...."
"အင်း ခဏဝင်ချင် ၀င်လေ လမ်းကြုံနေတာပဲ..."
*****
"မမ ဖြည်းဖြည်း လျှောက်လေ ... ချော်လဲနေအုံးမယ်...မောင့်လက်ကိုကိုင်ပါဆိုတော့လဲမကိုင်ဘူး ..."
ရဲရင့်သည် ရွှေတိဂုံဘုရားစောင်းတန်းလှေကားထစ်များကို ခပ်သုတ်သုတ်တက်သွားနေသော ငြိမ်း၏လက်ကို လှမ်းဆွဲပြီးပြောလိုက်သည်။ရဲရင့်၏ အပြုအမူကြောင့် ငြိမ်းက ခြေလှမ်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရဲရင့်ကို ခပ်တိုးတိုး ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"အင်းပါ ...ရဲရင့်ရယ် ... ခြေထောက်ကအကျင့်ပါနေလို့ပါ...ပြီးတော့....လက်တွဲသွားရမှာရှက်စရာချည်း...မတွဲချင်ဘူး..... "
" ဘာရှက်စရာပါလို့လဲ မမရယ်... လက်လေးတွဲတာကို....မလွှတ်ဘူးနော်မရုန်းနဲ့..."
ရဲရင့်သည် ငြိမ်းကို အရွဲ့တိုက်ပြီး ငြိမ်းလက်ကို မလွှတ်တမ်းဆုပ်ကိုင်လျှက် လှေကားထစ်များအတိုင်း တက်ခဲ့လေသည်။ငြိမ်းမှာတော့ လက်တစ်ဖက်မှာ ရဲရင့်၏ဆွဲကိုင်ထားခြင်းကိုခံထားရပြီး ကျန်သောလက်တစ်ဖက်မှာလည်း ၀တ်နေကျမဟုတ်သော စကပ်ရှည်ရှည်ကြီးကို ယောင်ယမ်း၍ ဆုပ်ကိုင်ပြီး လိုက်ပါခဲ့လေသည်။
ဘုရားပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ နှစ်ယောက်သား ၀ယ်လာသော ပန်းစည်းများကို ဘုရားသို့ ကပ်လှူကြသည်။ ထိုအခါ ငြိမ်းသည် ထုံးစံအတိုင်း မိမိလက်ထဲမှ ပန်းစည်းကို ရိုရှိသေသေပင်လှူခဲ့ပါလေသည်။သို့သော်လည်း ရဲ့ရ င့်ဆီမှ ပန်းစည်းကိုလည်း မတောင်းမိ။ မိမိလက်ထဲမှ ပန်းစည်းကိုလည်း မပေးမိဘဲ တစ်ကိုယ်တော်ကပ်လှူ။တစ်ကိုယ်တော်ဘုရားဖူး နေခြင်းဖြစ်ပါလေသည်။
ရဲရင့်သည် ငြိမ်းကိုကြည့်ပြီး တစ်ကိုယ်တော် ဆန္ဒပြ စိတ်တို့နေမိတော့သည်။ငြိမ်းကို ဘာမျှမပြောတော့ ငြိမ်းသွားရာ နောက်တစ်ကောက်ကောက်လိုက်သည် ။ငြိမ်းက ဘုရားကန်တော့လျှင် သူလည်း ကန်တော့သည်။ငြိမ်းက ခေါင်းလောင်းထိုးလျှင် ဘေးမှ ရပ်စောင့်သည်။ပြီးလျှင် ငြိမ်းက ရှေးဟောင်း ပြတိုက်သို့ သွားပြန်သည်။ဒါကလည်း ငြိမ်း၏အကျင့်ဖြစ်သည်။ ရွှေတိဂုံဘုရားသို့ ရောက်လျှင် ရွှေတိဂုံစေတီတော်ကြီးကိုရှိခိုးသည်။ ဘုရား ရင်ပြင်ကို ထောင့်စေ့အောင်လိုက်ဖူးသည်။ပြီးလျှင် ဘုရားရောက်တိုင်းသွားနေကျဖြစ်သော ရှေးဟောင်း ပြတိုက်နှင့် ဗုဒ္ဓဝင်ပြခန်းကိုသွားသည်။ဒါဆိုလျှင် ငြိမ်း၏ ရွှေတိဂုံဘုရားလာဖူးခြင်းကိစ္စပြီးဆုံပြီးဖြစ်လေသည်။ရွှေတိဂုံဘုရား၏ မုခ်ဝအသီးသီးတွင် ဘာပန်းခြံရှိသည်၊ မရှိသည်ကို ငြိမ်းမသိပါ။
"ဟာ ...အဲ့ဒီလိုချည်း မဖြေပါနဲ့မမရယ်....ချစ်တယ်လို့ဖြေပေးပါလား....."
ရဲရင့်သည် ငြိမ်း၏ အဖြေကြောင့် မချင့်မရဲဖြစ်လျက် ငြိမ်း၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် မေးလိုက်လေသည်။
"အင်းပါဆို ... ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ ကိုယ်တော်လေးရဲ့...ဖယ်တော့ ... အိမ် မြန်မြန်ရှင်းရအောင်...."
ငြိမ်းသည် မိမိ၏ ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော ရဲရင့်၏လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်ရင်းပြောလိုက်လေသည်။သို့သော်လည်း ရဲရင့်က မလွှတ်ပေးဘဲ ဇွတ်ပင် မေးနေပြီး အသည်းယားလာဟန်ဖြင့် ငြိမ်းကိုနမ်းဖို့ပြင်လိုက်ရာ ငြိမ်းသည် အတင်းပင် ရုန်းထွက်ပြီး ရဲရင့်ကို လေသံမာမာဖြင့် ဆူလိုက်သည်။
ရဲရင့်နော်...ဖယ်တော့ ....ဒီလိုပုံစံမျိုးကို ငြိမ်းမကြိုက်ဘူးနော်..."
ငြိမ်းက ခပ်တင်းတင်းပြောလိုက်သောအခါ ရဲရင့်သည် မျက်နှာငယ်လေးနှင့် ငြိမ်းကို အသာအယာပင်လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အိမ်သန့် ရှင်းရေးသွားလုပ် နေလေသည်။
******
"ချွင် "
ဖေ့ဘုတ်ကို ဖွင့်ဖွင့်လိုက်ချင်းမှာပင် ရောက်လာသော စာလေးကို ငြိမ်း ဝင်ကြည့်လိုက်လေသည်။
"ငြိမ်း အခုတလော လိုင်းသိပ်မသုံးဘူးနော်... "
"အလုပ်တွေ များနေတာလား ... ကျွန်တော်က သတိရနေတာ "
"ငြိမ်းကိုလည်း ပြောပြစရာရှိလို့ "
ငြိမ်းသည် စိုင်းခွန်နောင် ဆီမှပို့ထားသော စာလေးကိုဝင်ဖတ်ပြီး စာပြန်သင့်၊ မပြန်သင့် စဉ်းစားနေမိလေသည်။ယခုအချိန်၌ ငြိမ်းတွင် ချစ်သူရည်းစားရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့် အခြား သူစိမ်းယောက်ျားလေးတစ်ယောက်နှင့်ညနက်အထိ စကားပြောရန်ကို မဝံ့မရဲဖြစ်နေမိလေသည်။
"သိပ်မအားတာရော ...ပြီးတော့ အမှန် တိုင်းပြောရရင်...ငြိမ်းမှာချစ်သူရှိနေပြီမို့ ...လိုင်းသုံးရတာ သူ့ကို သစ္စာဖောက်သလို ခံစားရလို့ သိပ်မသုံးဖြစ်တာ "
ငြိမ်းကပြန်စာလေးကို ပို့လိုက်သည်။တစ်ဖက်မှ ချက်ချင်းဝင်ဖတ် သည်ကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း ယခင်လို ပြန်စာတော့ ချက်ချင်းရောက်မလာခဲ့ပါချေ။အတန်ကြာသောအခါမှ စာလေးတစ်စောင် ပြန်ပို့လာလေသည်။
"ဝမ်းသာပါတယ် ငြိမ်း...ဒါပေမဲ့ ချစ်သူရှိသွားတာနဲ့ မိတ်ဆွေထားလို့မရတော့ဘူးလားဗျာ...ကျွန်တော့်ကို မိတ်ဆွေအဖြစ် မသတ်မှတ်နိုင်ဘူးလားဟင်....စိတ်ထဲတ်မျိုးဖြစ်နေရင် ငြိမ်းချစ်သူကိုပါ ကျွန်တော်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးထားလေ...ချစ်သူက ချစ်သူ..မိတ်ဆွေက မိတ်ဆွေပါ ငြိမ်းရယ်....."
စိုင်းခွန်နောင် ဆီမှ ပို့လာသော စာကိုဖတ်ပြီး ငြိမ်း ပြုံးလိုက်မိလေသည်။သူပြောတာလည်း ဟုတ်သည်လေ။ တကယ်ဆိုလျှင် သူနှင့်ငြိမ်းက တယောက်ကိုတစ်ယောက် မြင်တောင်မမြင်ဖူးကြပါဘဲ ရိုးသားစွာခင် မင်နေကြသည်ပဲလေ။
"ဟုတ်ပါတယ်လေ....ကိုစိုင်းပြောတာမှန်ပါတယ်လေ...ဒါနဲ့ ငြိမ်းကို ပြောပြစရာရှိလို့ဆို ပြောပြလေ...."
ငြိမ်းက သတိတရနှင့်မေးလိုက်လေသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ ....ကျွန်တော်လေ... ဒီနှစ်မကုန်ခင် မြန်မာပြည်ကို ပြန်လာတော့မှာ...အဲ့ဒါ ရန်ကုန်မှာ အခြေချမလို့လေ....အဲ့ဒါ ကျွန်တော်က ရန်ကုန်မှာ မကျွမ်းလို့ ငြိမ်းဆီက အကူအညီတောင်းမလို့ကို ..."
စိုင်းခွန်နောင်ပို့လာသော စာကိုဖတ်ပြီး ဘာရယ်မဟုတ် ငြိမ်း သဘောကျစွာပြုံးလိုက်မိလေသည်။ပြီးမှ စာတစ်ကြောင်းကို ပြန်ရေးပို့လိုက်သည်။
"ဒါများ....ကူညီပေးမှာပေါ့ ကိုစိုင်းရယ်"
"ချစ်သူ့ဆီကို....တောင်ပံဖြန့်ကျက်လို့သွားချင်တယ်...ဘယ်ဆီဘယ်ဝယ်မှန်းလဲ ...အတတ် မသိ..... "
ငြိမ်းတို့ နှစ်ယောက် စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ရဲရင့်ဆီမှဖုန်းဝင်လာသောကြောင့် ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်ရလေသည်။
*****
ဒေါ်ငြိမ်းဝေတစ်ယောက် ငြိမ်း၏ အခန်းဝတွင် ရပ်လျက် အခန်းထဲသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်လေသည်။ငြိမ်းမှာ ရေမိုးချိုးပြီး ပြင်ဆင်နေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရလေသည်။ပြင်ဆင်နေသည်ဆိုသော်လည်း ထုံးစံအတိုင်း ရှပ်အကျီပွပွနှင့် ဘောင်းဘီရှည်ကိုသာဝတ်ဆင်ထားခြင်းဖြစ်လေသည်။ဆံပင်ရှည်ကြီးကိုကျစ်ဆံမြီး တစ်ချောင်းတည်းကျစ်ထားပြီးရိုးရှင်းစွာပြင်ဆင်ထားသော်လည်း ငြိမ်းက ကြော့ရှင်းလှပနေသည်ကို ဒေါ်ငြိမ်းဝေသိပါသည်။သို့သော်လည်း ပုထုဇဉ်လူသားများသည် မြင်တွေ့ဖန်များလျှင် ရိုးအီသွားသောအကျင့်ရှိကြသည်လေ။ထိုသို့ ရိုးအီသွားသောအရာကိုလည်း စိတ်ကုန်သွားတတ်ကြသည်ကို ဒေါ်ငြိမ်းဝေသိနေသည်လေ။
"သမီးရေ... ပြင်လို့ပြီးပြီလားကွဲ့..."
ဒေါ်ငြိမ်းဝေက သမီးဖြစ်သူကိုအခန်းဝမှရပ်ကြည့်နေရင်းမှ အသံပေးလိုက်သည်။ဒေါ်ငြိမ်းဝေအသံကြောင့် ငြိမ်းကလှည့် ကြည့်လာပြီး ထူးလိုက်လေသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ အမေ...ပြီးပါပြီ...အမေ ဘာခိုင်းချင်လို့လဲ...."
ဒေါ်ငြိမ်းဝေက ငြိမ်းခုတင်ပေါ်တွင် အသာထိုင်ချလိုက်ပြီး ငြိမ်းကိုသေချာစွာကြည့်လိုက်ရင်း စကားစလိုက်လေသည်။
"သမီးနဲ့ စကားခဏပြောမလိုပါ...အောက်ထပ်မှာဆိုရင် အခြားသူတွေရှိတော့ ...စကား ပြောရတာ မလွတ်လတ်လို့ ..."
" ဘာပြောမလို့လဲ အမေ ... ပြောလေ "
ငြိမ်းက မှန်တင်ခုံကိုကျောခိုင်းထိုင်လိုက်ပြီး မိခင်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်လိုက်ရင်း မေးလိုက်လေသည်။
"ဘယ်လိုပြောရမလဲ သမီးရယ်....သမီးနဲ့ မောင်ရဲရင့် မေတ္တာမျှ နေတာကို အမေသိတယ်...သဘောလည်းတူပါတယ်...ဒါပေမဲ့ အမေသိချင်တာက သမီးက မောင်ရဲရင့်ကိုတကယ် ရောချစ်ရဲ့လား ဆိုတာကို သိချင်တာ...."
အဲ့ဒါဆို စားချင်သောက်ချင်စိတ်ကို့ဖြစ်ပေါ်စေတယ်တဲ့...ပြီးတော့ အားတဲ့အချိန် စာအုပ်လေးဘာလေးဖတ်ရအောင် စာအုပ်တွေလည်း ဆောင်ထားအုံး...စာအုပ် ဖတ်လို့ အကျိုးယုတ်တာမရှိဘူး... ကိုယ့်အတွက် အကျိုးရှိတဲ့စာမဟုတ်ရင်တောင် စိတ်အပန်းပြေမှုတော့ ရစေတယ်... .."
"ဟုတ်ကဲ့ပါ ခင်ဗျ "
ရဲရင့်က ငြိမ်း ပွစိပွစိပြောနေသမျှကို နားထောင်နေရင်းမှ ခပ်ပြုံးပြုံးဖြစ်ပြန်ပြောလေသည်။
"ဘာလဲ....ဒါက ရွှဲ့တာလား ကိုယ်တော်..."
ရဲရင့်၏ မချိုမချဉ်မျက်နာကိုကြည့်ပြီး ငြိမ်းကမေးလိုက်သည်။
"မဟုတ်ပါဘူး မမရယ်...မမက ကျွန်တော့်ထက် သုံးနှစ်ကျော်လေးပဲကြီးတာကို ... တစ်ခါတစ်လေ ကျွန်တော့်ကိုကလေး လိုဆက်ဆံနေလို့လေ....ကျွန်တော်ကြိုးစာမှာပါ မမရဲ့ ....အမေ့ကို အိမ်ပိုင်ရာပိုင်နဲ့ထားနိုင်အောင်လည်း ကြိုးစားမယ်...ပြီးတော့ ကျွန်တော်ချစ်တဲ့သူကိုလည်း ကျွန်တော့် အစွမ်းအစနဲ့ ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ထားနိုင်အောင် ကြိုးစာမှာပါ..."
ရဲရင့်သည် ထိုစကားကို ပြောရင်းမှ ငြိမ်း၏ မျက်နှာကို ချစ်ရိပ်လွှမ်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။
ငြိမ်းက ရဲရင့်၏ အကြည့်များကိုရှောင်တိမ်းပြီး အခြားနေရာသို့သွားရန် ပြင်လိုက်လေသည်။
"မမ...ကျွန်တော့် ကို ပြောပါအုံး...ခုချိန်ထိ မမဆီက ရေရာတဲ့ အဖြေမပေးသေးဘူးနော်...ကျွန်တော် ရင်တွေပူလှပြီ မမရယ်"
ရဲရင့်သည် ရှောင် ထွက်သွားရန်ပြင်နေသော ငြိမ်း၏ လက်ကိုဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီးလျှင် မျက်နှာငယ်လေးနှင့်မေးလိုက်လေသည်။
ငြိမ်းက ရဲရင့်၏ မှိန်ဖျော့သွားသော မျက်ဝန်းလေးများကို အတန်ကြာစိုက်ကြည့်မိလိုက်ပြီးလျှင် ရဲရင့်၏ နားရွက်ဖျားကို လက်နှင့် ဆွဲလိမ်ပစ်လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုးပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ကိုယ့်ကိုယ်လာကူပေးနေတဲ့သူကို ရည်းစားစကားပြောရလား ကိုယ်တော်ချောရဲ့ ..." ထိုသို့ ငြိမ်း ပြောလိုက်သောအခါ ရဲရင့်မှာ မျက်နှာကို အောက်သို့ ငုံ့လိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းအားငယ်သွားသော အသံဖြင့်ခပ်တိုးတိုးတောင်းပန်လိုက်လေသည်။
"တောင်းပန်ပါတယ် မမရယ်... ကျွန်တော့်ဘ၀မှာ မမကို ပထမဆုံး ချစ်ဖူးတာပါ...ဒါကြောင့် သူများဦး သွားမှာ စိုးရိမ်မိတယ်...မမကို ကျွန်တော် အရမ်းချစ်တယ် ... တကယ်ပါ...မမ စိတ်တိုင်းကျဖြစ်အောင် ကျွန်တော်နေပါ့မယ်နော်....မမ ကျွန်တော့်ကို ပြန်မချစ်နိုင်ဘူးလား ဟင်...."
ငြိမ်းသည် ခေါင်းကိုငုံ့လျက် တတွတ်တွတ်ပြောနေသော ရဲရင့်ကို ငေးစိုက်ကြည့်နေမိလေသည်။ရဲရင့်သည် ငြိမ်းတို့ရပ်ကွက်ဘက်သို့ အိမ်ပြောင်းလာပြီးကတည်းက သူ့ဘ၀ကို ကြိုးစားရုန်းကန်နေတာကို ငြိမ်းသိပါသည်။ သူ့အလုပ် ၊ သူ့ပညာရေးနှင့် သူ့မိခင်အတွက်ပါ ကြိုးစားနေရုံမျှမက အချိန်တော်တော်များကို ငြိမ်းအတွက် ကုန်ဆုံး ပေးဆပ်နေမှန်းလည်းသိသည်။သို့အတွက် ငြိမ်းကိုယ်တိုင်ကလည်း ရဲရင့်ကို ယုံကြည်သည်။အစစအရာရာ အဆင်ပြေစေချင်မိသည်။သို့သော် ငြိမ်းရင်ထဲ၌ အချစ်ကိုကြောက်ရွံ့နေဆဲဖြစ်ပါလေသည်။ သို့သော်လည်း ငြိမ်းအနေနှင့် ချစ်သူရည်းစားထားမည်ဆိုလျှင် ရဲရင့်ကိုသာ ရွေးချယ်ဖို့ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသားဖြစ်လေသည်။ပတ်ဝန်းကျင်၏ ပြောစကားများနှင့် ရဲရင့် အပေါ်ထားရှိမိသော သံယောစဉ်များ။ကတိစကားများကြောင့် ရဲရင့်ကို ငြိမ်းရင်ထဲမှာ အလွယ်တကူလက်ခံပြီးသား ဖြစ်သည်။ငြိမ်းသည် ခေါင်းကြီး အောက်သို့ ငုံထားပြီး ငြိမ်သက်သွားသော ရဲရင့်၏ခေါင်းလေးကို တစ်ချက် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်မိလေသည်။
"အဲ့ဒါက ဘာဖြစ်နေတာလဲ...အဲ့ဒီလို ပျော့ညံ့တဲ့ သူဆိုရင် မကြိုက်ဘူးနော်..."
ရဲရင့်သည် ငြိမ်းစကားကြောင့် ခေါင်းကိုမော့လိုက်ပြီး ပြန်မေးလိုက်သည်။
"ဒါဆို...ရဲရင့်တယ်ဆိုရင် ကြိုက်မှာပေါ့နော်..."
"အို .... မသိဘူး..ဘာတွေပြောနေတာလဲ...အိမ် မြန်မြန်ရှင်းရအောင်..."
ငြိမ်းက စကားကိုရှောင်လွဲပြောလိုက်ပြီး နေရာမှ လှည့်ထွက်ရန်ပြင်လိုက်လေသည်။ထိုအခါ ရဲရင့်သည် ငြိမ်း၏ရှေ့တွင် ဖျတ်ခနဲ ပိတ်ရပ်လိုက်ပြီး ငြိမ်း မျက်နှာကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်၍ မေးလိုက်လေသည်။
"ဒီလို ရှောင်သွားလို့မရတော့ဘူးနော် မမ...မောင့်ကို တိကျတဲ့ အဖြေပေးပါနော်...စောင့်နေရတာရင်တွေပူလှပြီဗျ..."
ငြိမ်းသည် မိမိရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်နေပြီး ချစ်ရည်ရွှမ်းသောမျက်ဝန်းများဖြင့်စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်နေသော ရဲရင့်၏ ရင်ဘတ်ကိုတွန်းဖယ်လိုက်ပြီး လိုချင်သော ကတိကိုတောင်းလိုက်သည်။
"မင်းလိုချင်တဲ့ အဖြေရဖို့ တစ်ခုတော့ ကတိပေးရမယ်..."
"တစ်ခုမကဘူး...ကြိုက်သလောက် ပြော...အားလုံး မမသဘောပဲ"
ရဲရင့်က သူ့ရင်ဘတ်ကို တွန်းထားသော ငြိမ်း၏ လက်ကလေးကို သူ့လက်နှင့် အသာဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး နုညံ့ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
"အင်း....တစ်အချက် သစ်စ္စာမဖောက်ရဘူး .... နှစ်အချက် မလိမ်မညာရဘူး..." "
" ဒါလေးပဲလား...မမ....ဒါဆိရင်.... မောင့်ကို ပြန်ချစ်မှာပေါ့နော်..."
ရဲရင့်က ပျော်ရွှင်မြူးထူးစွာ မေးလိုက်ရင်း ဆုပ်ကိုင်ထားသော ငြိမ်း၏ လက်ကို ပို၍တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။
"အင်း...ဒါပေမဲ့ကတိတွေကို သေချာစောင့်ထိန်းရမှာနော်...."
"၀မ်းသာလိုက်တာ မမရယ်.... ဒါ ...ဒါဆို မောင့်ကိုချစ်တာပေါ့နော်..."
"အင်း " ငြိမ်းသည် ရဲရင့်၏အမေးကိုခေါင်းငြိမ့်ပြရင်း အဖြေပေးလိုက်လေသည်။
ဧကြည်ဖြူ
"ချစ်ဆိပ်" ( ချူ )
အပိုင်း ၁၃
****
ငြိမ်းက အခန်းဝတွင် ရပ်လျက် မိခင်ကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။
ဒေါ်ငြိမ်းဝေမှာ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားသောဖုန်းကို မကောက်နိုင်သေးဘဲ ငြိမ်းကို အထိတ်တလန့် မော့ကြည့်နေမိလေသည်။
" လန့်သွားတာလား အမေ ... ဘယ်သူနဲ့ဖုန်းပြောနေတာလဲ"
"ဟို....ဟို ... စည်သူ့အဖေနဲ့ပါ"
"ဪ... စည်သူ့အဖေက ပြန်ရောက်လာပြီတဲ့လား....ဒါနဲ့ဘာတဲ့လဲအမေ...ကောင်လေးကို ပြန်ခေါ်တော့မလို့တဲ့လား....အမေစိတ်တိုနေတဲ့အသံကြားလို့ သမီးဖြင့်လန့်သွားတာပဲ...."
"ဟို ... မခေါ်သေးဘူးတဲ့....အဲ့ဒါနဲ့ အမေလဲ စိတ်တိုပြီး ပြောနေတာ"
"ဒါများ အမေရယ် ... မခေါ်လဲထားလိုက်ပါ...တော်ကြာ ကလေးကြားသွားလို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပါအုံးမယ်...သူရှိနေတော့ အမေလည်း အဖော်ရတာပေါ့... တစ်သက်လုံးပြန်မခေါ်ဘူးဆိုရင်လဲ ...သမီးတို့ပဲ မွေးစားလိုက်ကြတာပေါ့"
" အေး....အေးပါသမီးရယ်..."
ဒေါ်ငြိမ်းဝေမှာငြိမ်းကို မျက်နှာချင်း မဆိုင်ရဲဘဲ ခေါင်းကို အောက်သို့ ငုံ့ထားရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ဒါနဲ့ အမေ.....မမမိုး လက်ထပ်တော့မယ်လို့သတင်းကြားတယ်...အဲ့ဒါ မမမိုး အတွက် လိုအပ်တာကို ကူညီပေးလိုက်ပါ သမီး သဘောတူပါတယ်နော်...."
ငြိ မ်းဆီမှ နောက်ဆက်တွဲ စကားကြောင့် ဒေါ်ငြိမ်းဝေမှာ ယခုမှပင် သက်ပြင်းချနိုင်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်မိသည်။
"ဟုတ်တယ် သမီး...မိုးမိုး လက်ထပ် တော့မယ်...ငွေပဲ မဟုတ်ဘဲ...သမီးလဲ သွားလိုက်အုံးလေ..."
ဒေါ်ငြိမ်းဝေပြောလိုက်သောအခါ ငြိမ်းက အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ
"မသွားချင်ဘူး အမေ "ဟု ပြောလျက်အခန်း ပြင်သို့ ပြန်ထွက်သွားလေသည်။ကျန်ခဲ့သောဒေါ်ငြိမ်းဝေမှာ ယခုမှပင် အသက်ဝဝရှူနိုင်လေတော့သည်လေ။
******
"စည်သူ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲကွ.."
ငြိမ်းက မေးရင်း စည်သူ့ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
"ကြီးကြီး ဖတ်ခိုင်းတဲ့စာအုပ်တွေဖတ်နေတာ မမ"
"ဟုတ်လား ...စည်သူက မမ အမေ စကားကိုနားထောင်တယ်ဆိုတော့ တော်တာပဲ...ဒါနဲ့ စည်သူက ဘယ်နှစ်တန်းလဲ ..."
"လေးတန်းအောင်ပြီးပါပြီ မမ...ဒီနှစ်တော့ အဖေက အလုပ်အဆင်မပြေလို့ ကျောင်းမတက်နဲ့ အုံးဆိုလို့ မတက်ရသေးတာ"
"ဪ " ဟု တစ်ခွန်း သာရေရွတ်မိပြီး ငြိမ်းသက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။စည်သူ့ကိုကြည့်ပြီး မိခင်ကို ငြိမ်းပို၍ကျေးဇူးတင်လိုက်မိသည်။မိခင်သည် ဒုက္ခပေါင်းစုံကိုကျော်ဖြတ်ပြီး ငြိမ်း ဘဝကို တည့်မတ်အောင် ထူထောင်ပေးခဲ့သည်လေ။စည်သူလေးကိုကြည့်ရင်း ငယ်ဘ၀ကို တွေးမိလိုက်သလို စည်သူလေး၏ ဘ၀ကိုလည်း ငြိမ်းစိတ်ထဲသနားစိတ်ဝင်သွားမီလေသည်။
ဒါနဲ့ ...စည်သူ့မေမေက ဘယ်တုန်းက ဆုံးသွားတာလဲ..."
စည်သူလေးသည် ငြိပ်းမေးခွန်းကြောင့် ခေါင်းလေး ကိုငဲ့စောင်းပြီးသေချာစဉ်းစားတွက်ချက် နေပုံရ လေသည်။အတန်ကြာသောအခါမှ ငြိမ်းကို မော့ကြည့်ပြီးခပ်တိုးတိုးဖြေလေသည်။
"သား နှစ်တန်းတုန်းက ဆုံးသွားတာပါ..အမေက အဖေနဲ့ မတည့်ပါဘူး မမရယ်...နေ့တိုင်းရန်ဖြစ်ကြတာ...အဖေနဲ့အမေရန်ဖြစ်ရင်သားက ကြောက်လို့ ပုန်းနေတာပဲ..."
"ကလေးရယ်..." စည်သူ့ပခုံးလေးကို အသာဖက်လိုက်ရင်း ငြိမ်း ရေရွတ်လိုက်မိပြန်လေသည်။
"ဒါနဲ့ ...စည်သူ့အမေက ဘာလို့ဆုံးသွားတာလဲ "
"သမီးငြိမ်း...ကလေးကို ဘာတွေ မေးနေတာလဲ.....စည်သူ မုန့်ဆိုင်ထဲမှာ မမတွေကို သွားဝိုင်းကူလိုက်အုံးနော် ကလေး..."
"ဟုတ်ကဲ့ပါ ကြီးကြီး"
ဒေါ်ငြိမ်းဝေက ပြေးထွက်သွားသော စည်သူလေး ကို ကြည့်ရင်း ငြိမ်းဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။
"သမီးရယ်...ကလေးကို ဘာတွေလျှောက်မေးနေတာလဲ....တော်ကြာ ကလေးစိတ်ထိခိုက်သွားရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ....."
"သမီးက အဲ့ဒီလို ရည်ရွယ်ပြီး မေးတာ မဟုတ်ပါဘူး အမေရယ် ... ကလေးကို သနားလို့ပါ...ဒါနဲ့ သူ့အမေက ဘာရောဂါနဲ့ဆုံးသွားတာတဲ့လဲ အမေ..."
"အင်း...အမေလဲသေချာတော့မသိပါဘူးကွယ်... အမျိုးသမီးရောဂါနဲ့ ဆိုလားပဲ...နောက်ဆို ကလေးကို မမေးပါနဲ့ သမီးရယ်.... ကလေးစိတ်ထဲ ဝမ်းနည်းသွားမှာစိုးလို့ပါ..."
"ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေ ...သမီးကလည်း ဘာရယ်မဟုတ်ဘူးမေးလိုက်တာ ပါ... ကလေးကိုကြည့်ရင် သမီးရင်ထဲ ဝမ်းနည်း သလိုလို ဘာလိုလို ခံစားနေရလို့ပါ "
ငြိမ်း စကားကြောင့် ဒေါ်ငြိမ်း ဝေ ငြိမ်းကို အတန်ကြာ စိုက်ကြည့်နေမိလေသည်။ဒေါ်ငြိမ်းဝေ ကြည့်နေစဉ်အတွင်း၌ ငြိမ်း၏ မျက်လုံးလေးများသည် ရီဝေမှုန်မှိုင်းလျက် ရှိနေပြီး တစ်မုဟုတ်ချင်းမှာ ပင် စူးရဲတောက်ပသော အသွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းသွားသည်ကိုတွေ့လိုက်ရလေသည်။
*******
"ဘယ်လိုလဲ မမ ....ကျွန်တော် ပြင်ဆင်ထားတာကို ကြိုက်ရဲ့လား"
ရဲရင့်က သူပြင်ဆင်ထားသော အိမ်ခန်းလေးကို ငြိမ်းကို လိုက်ပြရင်း မေးလိုက်လေသည်။မနက်ဖြန်ဆိုလျှင် ရဲရင့်၏ မိခင်ဆေးရုံမှ ဆင်းရတော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် ရဲရင့် တို့အိမ်လေးကို ငြိမ်းက လာဝိုင်းကူရှင်းပေးနေခြင်းဖြစ်ပါလေသည်။
"ငြိမ်း ကြိုက်ဖိုထက် ...အန်တီကြိုက်ဖို့ပဲလိုတာလေ ရဲရင့်ရဲ့ ...အန်တီဆေးရုံကဆင်းလာရင် ... စိတ်အေးချမ်းနေဖို့ပဲ အရေးကြီးတာ...ထမင်းစားခန်းမှာ အနီရောင် နဲ့လိမ္မော်ရောင် ပိုစတာလေးတွေ ချိတ်ပေါ့ ...
"ဟင်....သ...သမီး....ငြိမ်း...."
ဒေါ်ငြိမ်းဝေသည် ဖုန်းပြောနေရာမှ ငြိမ်းကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားပြီး လက်ထဲမှဖုန်းပင် အောက်သို့ပြုတ်ကျသွားလေသည်။
@@@@@@@@@@@@@@
အပိုင်း (၁၃ ) ဆက် ရန်
ဧကြည်ဖြူ
