1 031
订阅者
无数据24 小时
-37 天
-1230 天
帖子存档
" အမယ်လေးတော် ....ဦးရေခဲကြီးက အသားမည်းမည်းရုပ်ဆိုးဆိုးကြီးပါနော် .. မိတုတ်ရဲ့ မောင်မောင်ကလေ ...သားလေးလမင်းလိုပဲ အသားကဖြူဖြူနဲ့မျက်နှာလေးကလည်း မင်းသားလေးလိုပါပဲနော် "
" အမယ်လေးဟဲ့ မိတုတ်တို့ကတော့ပိုပဟယ်.....ကဲ ငါသွားပြီးနော် ... စျေးဗန်းကို ကိုရေခဲနဲ့ထားပစ်ခဲ့တာ ...ထမင်းစားရင် ငါတို့နဲ့လာစားလေ ... "
" အင်း ...လာခဲ့မယ် ..ဒါတွေကုန်အောင်ရောင်းလိုက်အုံးမယ် "
~~~~
"ဘော် ... ဘော် .."
ရထားဥသြသံကြောင့် မိ တုတ် အိပ်ရာထဲမှဆတ်ခနဲကုန်းထလိုက်ပြီး အိမ်တံခါးဝကနေ ရထားသံလမ်းဘက်သို့မျှော်ကြည့်လိုက်မိသည်။သံလင်းတလျှောက် မီးရောင်လဲ့လဲ့နှင့် ခုတ်မောင်းလာသော မီးရထားကြီးကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ဝါးလုံးတန်းတွင်ချိတ်ဆွဲထားသော လွယ်အိတ်ကိုဖြုတ်ယူပြီး မိတုတ်လွတ်လိုက်သည်။ပြီးလျှင် အိပ်ပျော်နေသောသားလေး ကို အပေါ်အင်္ကျီထပ်ဝတ်ပေးလိုက်ပြီး ပွေ့ချီလိုက်သည်။အိမ်ဝက အထွက်တွင် အိမ်တံခါးဝနားက ဝါးကပ်ကြားတွင် ထိုးထားသော ပီနန်အိတ်ကိုဆွဲယူလိုက်ပြီး ဘူတာဘက်သို့ ခပ်သုတ်သုတ်ထွက်ခဲ့လိုက်သည်။သားလေးထံမှ အဲ့ခနဲ အသံထွက်လာသောကြောင့် ချော့လိုက်ရသေးသည်။
"အိပ်နော် သားလေး ... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးသားလေးရဲ့...ရထားကြီးလာနေပြီ ... အမေတို့ဈေးသွားဝယ်ကြ /မယ်လေ "
~~~~
" မိတုတ်တို့ကတော့ ဝီရိယကောင်းပအေ...ရထားသံကြားတာနဲ့ ဘူတာထဲတန်းရောက်လာတာပဲ ... "
ဘ၀တူကုန်စိမ်းသည်အချို့က မိတုတ်ကိုလှမ်းပြောသည်။မိတုတ်ကတော့ ဘူတာထဲရောက်သည်နှင့် မတူးနှင့်ဦးရေခဲကိုနှိုးရသေးသည်။ဦးရေခဲမှာလည်း တစ်နေ့လုံးတစ်ညလုံး ကောင်းကောင်းအိပ်ရသည်မရှိဘဲ ရထားလာတိုင်း ကုန်းပြေးထမ်းရသည်လေ။ဦးရေခဲသည်လည်း အလုပ်လုပ်လွန်းသောသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပါလေသည်။ဦးရေခဲနှင့်မတူးတို့နှစ်ယောက်လုံး အလုပ်လုပ်ကြပါလျက် အိမ်နှင့်ရာနှင့်မနေနိုင်သည်အတွက်တော့ အိမ်လခဈေးကြီးခြင်းကိုပင် အပြစ်တင်ရပေမည်လား။
"ဦးရေခဲကြီး အမြန်လုပ်လေ ..ရထားက၀င်လာနေပြီ "
ဦးရေခဲကို မိတုတ်အော်လိုက်ပြီး ပလက်ဖောင်းစင်္ကြန်မှာ ရပ်လျက် ရထားအရပ်ကို စောင့်နေလိုက်သည်။ရထားသည် အရှိန်လျှော့လျက်မှဖြည်းဖြည်းချင်းရပ်တန့်သွားသည်။ရထားအရှိန်လျှော့လိုက်သည်နှင့် ဦးရေခဲတို့လို ကုန်ထမ်းသမားများ ရထားပေါ်သို့ အလုအယက်ပြေးတက်ကြသည်။ရထားပေါ်မှ ချေးသည်များနှင့် ခရီးသည်အနည်းအကျဉ်းသည်လည်း တိုးဝှေ့၍ဆင်းလာကြလေသည်။မိတုတ်သားလေးကို ချီလျက်မှ မျက်နှာသိကုန်စိမ်းသည် များကို လိုက်၍ရှာကြည့်လိုက်သည်။ထိုအချိန်တွင် ရထားတွဲတစ်တွဲပေါ်မှ လက်တစ်ဖက်မှအိတ်ကိုဆွဲပြီး လက်တစ်ဖက်မှကလေးကို ချီထားသော မိန်းမငယ်လေးကို ကြည့်ပြီး ပထမတော့မိတုတ်အံ့သြမင်သက်နေမိလေသည်။ပြီးနောက်မှ ၀မ်းသာအားရလှမ်းအော်ခေါ် ပစ်လိုက်သည်။
" အေးနွယ် ... အေးနွယ်နင်ပြန်လာတာလား ..မတူးရေအေးနွယ်ပြန်လာပြီတော့ "
မိတုတ်၏ အော်သံကျယ်ကြီးကြောင့် မတူးနေရာမှထလာခဲ့ပြီး မိတုတ်ရှိရာဆီသို့ အပြေးသွားလိုက်သည်။ထိုအခါ ရထားပေါ်မှ ဆင်းလာသော အေးနွယ်တို့သားအမိကိုတွေ့လိုက်ရသည်။
မိတုတ်သည် ကုန်စိမ်းဝယ်ရမည်ကိုမေ့ပြီးအေးနွယ်၏ အိတ်ကိုပြေးယူလိုက်သည်။ကလေးတစ်ဖက်နှင့် မိတုတ်၏ လက်ထဲမှ အိတ်ကို မတူးလှမ်းယူလိုက်သည်။
"အေးနွယ် နင်ကမောင်မောင့်လို မဟုတ်ဘူး ...ကတိတည်တယ်သိလား "
ယနေ့အဖို့မှာတော့ ဘူတာထဲတွင် မိတုတ်၏အသံမှာ အကျယ်ဆုံးဖြစ်နေလေသည်။
~~~~~~
"ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ပြန်လာတာလဲ အေးနွယ် ...အဆင်မပြေဘူးလား "
မတူးသည် အေးနွယ်၏ မျက်နှာကို အကဲခတ်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။မိတုတ်ကတော့ လမင်းကိုတစ်လှည့်နှင်းအိမ်ကို တစ်လှည့် ချော့မြူ၍ ပျော်ရွှင်နေလေသည်။
အေးနွယ်သည် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးလျက် မဲ့ပြုံးလေးတစ်ချက်ပြုံးလိုက်မိပြီး
"ဟိုမှာက အေးနွယ်မရှိလဲ အဆင်ပြေတယ် အစ်မတူးရဲ့ ..အေးနွယ်ရောက်သွားရင်မှ သွားရှုပ်သလိုဖြစ်နေသေးတယ် "
" အေးနွယ်ရယ် ..စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့ဟယ် "
အံလေးကြိတ်လျက် ငိုသံနှင့် ပြောလာသော အေးနွယ်ကို မတူးနှစ်သိမ့်လိုက်မိသည်။
" ဒီနေ့အေးနွယ်ငိုတာ နောက်ဆုံးပဲ အစ်မတို့ ...အေးနွယ်နောက်ထပ်မငိုတော့ဘူး...မကြောက်တော့ဘူး အားမငယ်တော့ဘူး ... သမီးလေးအတွက်အေးနွယ်ကြိုးစားတော့မယ်...သမီးလေးကို သူများကို မပေးရအောင်အေးနွယ် အလုပ်လုပ်တော့မှာ "
" ဒါ..ဒါဆို နင်မပြန်တော့ဘူးပေါ့နော် အေးနွယ် ... ငါတို့နဲ့ အမြဲနေတော့မှာလား "
မိတုတ်ဝမ်းသာအားရနှင့် မေးလိုက်သည်။
"အင်း မပြန်တော့ဘူးလေ မိတုတ်ရဲ့ ...ဘယ်တော့မှ မပြန်တော့ဘူး.... အေးနွယ်ဘာသာ ကြိုးစားမယ်...အေးနွယ်ထမင်းဆိုင်ပြန်ဖွင့်မယ်သိလား .."
"ဟေး ...၀မ်းသာလိုက်တာ ... နင် ထမင်းဆိုင်ဖွင့်ရင် ငါတို့ ဝိုင်းကူမှာပေါ့ ..."
ပျော်ရွှင်မြူးတူးနေသော မိတုတ်နှင့် မျက်နှာလေးဝင့်ကာအံကိုကြိတ်ပြီး ပြောနေသောအေးနွယ်ကို ကြည့်ပြီး မတူးရင်ထဲတွင်လည်း အားအင်များတိုးလာသလိုလိုရှိလေ၏။
~~~~
"ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ အရီ ... သူ့ကို သေချာမမှာထားခဲ့ဘူးလား ... ခုဘယ်ကိုရောက်သွားတာလဲဟဲ့ ...ကလေးသေးသေးလေးနဲ့သွားလာနေရင်... ကြားထဲက ကလေးဒုက္ခရောက်မှာပေါ့ "
#မုန်းမာန်
(အခန်းဆက်ဝတ္ထုရှည်)
အပိုင်း (၉)
********
အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်အထိ ဒေါ်ရီရင်ထဲတွင်သမီးငယ်ကိုစိတ်မချနိုင်ဖြစ်နေမိသည် ။ဒေါ်သုန်နှင့်လည်းမျက်နှာချင်းမဆိုင်ချင်။ ယောက်ကျားဖြစ်သူအပါအဝင်မည်သူနှင့်မျှလည်း မတွေ့ချင်။မိမိဘာသာဆုံးဖြတ်လိုက်သည်မှာ မှန်သည်မှားသည် ဆိုသည်ထက် ယောကျာ်းနှင့်သားကိုလည်းဒုက္ခမဖြစ်ချေင်သကဲ့သို့ သမီးငယ်လေးကိုလည်း ငယ်ငယ် ရွယ်ရွယ်နှင့် ဒုက္ခမရောက်စေချင်မိ။ အားလုံးသည် မိမိပေါ့ဆခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်လာခဲ့သည်လေ။ဖြစ်နိုင်လျှင်မြင့်မောင်ကို ထောင်ထဲထည့်ပစ်လိုက်ချင်သည်။သို့သော်လည်း ထိုအကြောင်းကို အစဖော်ရုံနှင့် ထောင်ထဲအရင်ရောက်မည့်သူမှာ ဒေါသကြီးလွယ်သော ခင်ပွန်းနှင့်သားဖြစ်သူသာဖြစ်လိမ့်မည်။ပြီးလျှင် ဦးလေးနှင့် တူမသတင်းကတစ်မြို့လုံး ဟိုးလေးတကျော်ဖြစ်ပြီး သမီးငယ်သည်လည်း သနားစရာရှက်စရာအဖြစ် အရှက်တကွဲအကျိုးနည်းဖြစ်မည်။လောလောဆယ်အနေဖြင့် ဒေါ်သုန်၏အစီအစဉ်သည်သာ အဆင်ပြေဆုံးဖြစ်သည်၊ မြင့်မောင်လိုလူယုတ်မာကို အပြစ်ပေးဖို့ထက် မိမိ၏မိသားစုအခြေမပျက်ဖို့ကိုသာ ဦးစားပေးဆုံးဖြတ်ရပေမည်။မြင့်မောင်ကိုတော့ ကံကြမ္မာက အပြစ်ဒဏ်ပေးမည့်ရက်အမြန်ရောက်ပါစေဟုသာ စိတ်ထဲမှဆုတောင်းမိလေသည်။
~~~~~~~~
"မိတုတ်ရေ ဈေးထဲသွားမရောင်းဘူးလားဟယ် ... ဒီရထားသံလမ်းဘေးရောင်းရင် အရောင်းပါးမှာပေါ့ဟယ် "
ရထားသံလမ်းဘေးရှိ အပင်ရိပ်အောက်တွင် ကလေးကိုရင်ခွင်ထဲထည့်လျက် ဈေးထိုင်ရောင်းနေသောမိတုတ်ကို မတူးပြောလိုက်သည်။
"သွားမရောင်းချင်ပါဘူးတော် ... ဒေါ်စန်းတို့က ကျုပ်ကလေးကိုလာလာကြည့်တယ် "
"အမယ်လေး မိတုတ်ရယ် ...ကြည့်တော့ဘာဖြစ်လဲ...ဒီမှာငါပြောမယ် ...နင့်ကလေးကို သူတို့လုယူလို့မရဘူးသိရဲ့လား ...ကလေးကို ချစ်တာကချစ်ပါစေ...သူတို့က ပိုက်ဆံရှိတယ် ...လမင်းလေးကို သူတို့ချစ်တော့ လမင်းလေးကံကောင်းတာပေါ့ ... ကလေးဆိုတာလူချစ်လူခင်များမှ ကောင်းတာ ...ကလေးကိုချစ်တယ်ပြောရင် စိတ်မဆိုးရဘူးကြားလား ...ငါ့ကလေးတွေဆို ချစ်မဲ့သူမရှိလို့ ငါ့မှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေရတာ "
မတူး၏စကားကြောင့် ရင်ခွင်တွင်းရှိ သားလေးလမင်းကို မိတုတ်ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။သာလေးက ဝူးဝူးဝါးဝါးစကားပြောလျက် သူ့လက်သေးသေးလေးနှင့်မိတုတ်၏ အင်္ကျီကိုဆွဲနေလေသည်။ပါးပြင်ပေါ်ရှိ ပါးကွက်လေးများသည်လည်း ဟိုလူသည်လူနမ်းသည်နှင့် မရှိသလောက်ဖြစ်နေ
လေပြီ။ဝတ်ထားသောအင်္ကျီသည်လည်း သားလေး၏ကိုယ်လုံးလေးနှင့် ကြပ်ကြပ်တင်းတင်းလေးဖြစ်နေလေသည်။ယခုတလောလေး လေး၏ခန္ဓာကိုယ်လေးသည် သိသိသာသာပင်ဖွံ့ထွားလာသောကြောင့် ရှိသောအဝတ်အစားများသည် မတော်ချင်တော့ပါ။အသစ်ဝယ်ရပေတော့မည်။ခက်သည်မှာ မိတုတ်တွင်ပိုက်ဆံအပိုမရှိချေ။ဈေးကလဲ အရောင်းပါးသည်လေ။
"သားလေးကို အင်္ကျီတွေဝယ်ပေးရအုံးမယ် မတူးရဲ့..ရှိတဲ့အဝတ်တွေက မတော်တော့ဘူး .. ပိုက်ဆံကလဲမလောက်ဘူးဖြစ်နေတယ် .. မိတုတ်လဲ နေ့တိုင်းတိုစရာနဲ့ပဲစားနေတာကို "
မိတုတ်၏ စကားကြောင့် မိ တုတ်ကိုကြည့်ပြီးမတူးသက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ကိုယ်တိုင်ကတော အလှကြိုက်သူဖြစ်သော်လည်း ဖာရာချုပ်ရာနှင့် ထဘီအနွမ်းလေးကို ဝတ်ထားသောမိတုတ်။မတူးသည်လည်း ဘာထူးသနည်း။ ထဘီမှာ ချုပ်ရာဖာရာအပြည့်ရှိသည်။ဒါတောင် သည်ထဘီက အေးနွယ်ဝယ်ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ဆပ်ပြာလည်းမသုံးနိုင်၊ အခင်းမရှိအထိုင်မရှိသောနေရာတွင် အမြဲတစေလိုလိုဝတ်နေရသောကြောင့် အဟောင်း မြန်အစုတ်မြန်သည်လေ။
"အေးဟယ် ... ငါ့ကလေးတွေလဲ ဘာထူးလဲ ... မဝယ်နိုင်လိုအစုက် အပြဲတွေပဲရှိတယ် ... ငါ့တို့ဘဝတွေလဲ ညဆိုလဲကောင်းကောင်းမအိပ်နိုင်ဘဲ အလုပ်လုပ်နေတာပါ ပဲ ... ဘာလို့ ဒီဘ၀ကမတိုးတက်လဲ မသိပါဘူးဟယ် ... ငါ့သမီးလေးကြီးလာရင်တော့... ငါလဲအိမ်လေးငှားပြီး နေချင်တယ် ...ခက်တာက ငါအိမ်ငှားမယ်လို့တွေးတိုင်း အိမ်ငှားခတွေကဈေးတက်ရော ဖြစ်နေတယ် ..... အေးနွယ်လေးကတော့ ဒီဒုက္ခတွေငြိမ်းသွားပြီး.. သူအဆင်ပြေမယ်ထင်ပါတယ် .. ဟိုမှာ သူ့မိဘတွေရှိတယ်တဲ့ "
မတူး၏စကားများကြောင့် မိတုတ် ခေါင်းကိုတဖြင်းဖြင်းကုတ်လိုက်ရင်း ရထားသံလမ်းကိုငေးကြည့်လိုက်မိသည်။
"အေးနွယ်သွားတာသုံးရက်ရှိသွားပြီနော် မိတုတ်...အေးနွယ်ကပြောသွားတယ် .. တစ်ပတ်ပြည့်လို့ သူပြန်မလာရင် သူကျန်ခဲ့တဲ့ပစ္စည်းတွေကို တို့နှစ်ယောက်ယူလိုက်တဲ့ ... အဲ့ဒါ တစ်ပတ်မပြည့်ခင် သူပြန်လာနိုင်တယ်လို့ပြောတာဖြစ်မယ် ... သူ့ကိုသတိရလို့ ပြန်လဲ လာစေချင်သလို မင်း လာလဲမလာစေချင်ဘူး ... ဒီမှာဆိုရင် ဆင်းဆင်းရဲရဲနေရမှာလေ ....နင်ရော အေးနွယ်တို့သားအမိကို ပြန်လာစေချင်လား မိတုတ် "
"အိုတော် လာစေချင်တာပေါ့ ...အေးနွယ်တို့သားအမိရှိရင် ပျော်တယ်တော့ ... အလုပ်အားရင် အေးနွယ်ကစာတွေဖတ်ပြတယ် ...သူဖတ်ပြတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေက သိပ်ကိုကောင်းတာ ... ပြီးတော့ ကျုပ်သာလေးလဲအဖော်ရတယ် ...ဒါပေမဲ့ သူပြန်လာမှာမဟုတ်ပါဘူး .. သူလဲမောင်မောင့်လို ညာပြောတာနေမှာပါ "
" မိတုတ်တို့ကတော့လေ စကားပြောရင်မောင်မောင် မပါရင်မပြီးဘူး....အဲ့ဒီမောင်မောင်ကိုတွေ့ချင်လိုက်တာနော် ..... မောင်မောင်နဲ့ကိုရေခဲဘယ်သူပိုချောလဲ မိတုတ် "
မိတုတ်ကို မတူးစလိုက်သည်။မိတုတ်ကလည်းမခံ စွာစွာလန်အောင် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။
"တော်ပြီအေးနွယ် ငါပြန်တော့မယ် ..ဒီရက်အတွင်း အိမ်ထဲကမထွက်နဲ့နော်...ကြားလား "
ဒေါ်ရီသည်ပြောပြီးသည်နှင့် ပြန်ရန်ပြင်လိုက်သည်။
အေးနွယ် သမီးလေးကို တင်းတင်းပွေ့ချီလျက် မိခင်ကြီး၏နောက်ကျောကို ငေးကြည့်နေမိလေသည်။
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
အပိုင်း (၉ ) ဆက်ရန်
#ဧကြည်ဖြူ
ဒေါ်ရီဘာမျှပြန်မပြောမိဘဲ အံကိုကြိတ်၍ ပါးပြင်ပေါ်သို့စီးကျလာသောမျက်ရည်များကို လက်ခုံနှင့်ခပ်ကြမ်းကြမ်းပွတ်သုတ်ပစ်လိုက်သည်။
" အခုအေးနွယ်နဲ့ ကလေးကဘယ်မှာလဲအရီ ....မင်္ဂလာပွဲပြီးရင် .. ချွေးမနဲ့မြေးကြီးကို သူ့အမျိုးတွေနဲ့ ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီးမှ.. ဒေါ်ဒေါ်က ကလေးကိုခေါ်ပြီး နောက်မှ ပြန်လိုက်မယ်လေ "
ဒေါ်ရီ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလျက် ငြိမ်သက်နေမိသည်။
~~~~~~
" အေးနွယ် နင့်အမေတို့လာတယ် သူငယ်ချင်း ... ငါ့တို့သားအမိ ...အပြင်ခဏသွားနေလိုက်မယ် "
သူငယ်ချင်းရင်ရင်၏ အခန်းထဲတွင် အေးနွယ်သမီးလေးကိုသိပ်နေစဉ် ရင်ရင်အခန်းထဲ၀င်လာပြီး ပြောလိုက်သောကြောင့် အေးနွယ် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ရင်း ရင်ရင့်ကို အားနာစ္စာပြောလိုက်မိသည် ။
" ကျေး...ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူငယ်ချင်းရယ် ... နင်နဲ့ဒေါ်ကြီးကိုအားလဲနာပါတယ် "
"မဟုတ်တာဟာ ....ရပါတယ် သူငယ်ချင်းရယ် "
~~~~ -~
အေးနွယ်ကလေးကို အခန်းထဲမှာထားခဲ့ပြီး အပြင်ကိုထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် အခန်းထဲသို့ဝင်လာသော မိခင်ဖြစ်သူနှင့်အတူအဘွားဖြစ်သူ ဒေါ်သုန်ကိုတွေ့လိုက်ရသောကြောင့် အိပ်ပျော်နေသော သမီးလေးရှေ့မှထိတ်ထိတ်လန့်လန့်ဖြင့် ကာရပ်ထားလိုက်မိပြီး ရှက်စိတ်ဒေါသစိတ်ဖြင့် အော်လိုက်မိသည်။
" အမေ ... အမေဘာလို့ သူ့ကိုခေါ်လာတာလဲ ....သွားနော် ... ထွက်သွား...လူယုတ်မာကြီးရဲ့အမေကို မတွေ့ ချင်ဘူး "
" အေးနွယ် မြေးလေး .... ဒေါသမထွက်ပါနဲ့ကွယ် ..ဘွားလေးပြောတာကိုနားထောင်ပါအုံးကွယ် ... ပြဿနာဆိုတာ ဒီလိုဖြေရှင်းလို့ ပြီးမှာ မဟုတ်ဘူးကွဲ့ ...အားလုံးကို ဘွားလေးဖြေရှင်းပေးပါမယ် .. ဘွားလေးကို ကလေးလေးပြပါအုံး "
ဒေါ်သုန် ကချော့မော့ပြောလျက် အေနွယ်ကိုကျော်ပြီး ကလေးကိုကြည့်ဖို့ဟန်ပြင်လိုက်သည်။ထိုအခါ အေးနွယ်သည် ကျားရိုင်းမလေးပမာ လက်ကိုဆန့်တန်းထုတ်လိုက်ပြီးအော်ဟစ်တားမြစ်လိုက်သည်။
" ရှေ့မတိုးလာနဲ့နော် ... ကလေးကိုကြည့်စရာမလိုဘူး ... အမေပြန်ခေါ် သွားနော် ... "
" သမီးအေးနွယ် စိတ်ကိုထိန်းစမ်း...သူများတွေကြားကုန်မယ် ... အမေပြောတာကို နားထောင်အုံး "
ဒေါ်ရီက အေးနွယ်ကိုဖက်လျက်ချော့မော့နှစ်သိမ့်လိုက်နေစဉ်မှာ ဒေါ်သုန်သည်အိပ်နေသောကလေးလေးကိုကြည့်လိုက်သည်။စောင်ပုံထဲတွင် အိပ်ပျော်နေသော သုံးလသားအရွယ်ကလေးငယ်လေးကို ဒေါ်သုန်မျက်တောင်မခတ်ကြည့်နေမိသည်။တစ်သက်လုံး သမီးမိန်းခလေးရူးရူးခဲ့ရသော ဒေါ်သုန့်အတွက် အသက်ကြီးမှ ကံကြမ္မာက လက်ဆောင်ပေးခဲ့လေပြီလား။ သားဦးလေးတစ်ယောက်မွေးပြီး ကလေး ထပ်မရနိုင်သောချွေးမကြောင့် ဒေါ်သုန်ကြိတ်မနိုင်ခဲမရ ဖြစ်ခဲ့ရသမျှ ကံတရားက ဒေါ်သုန်ကိုငဲ့ညှာသနားလေပြီလား။ မြေးမလေးအား ဒေါ်သုန်အားရအောင် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်
"အရီ ဒေါ်ဒေါ် ပြန်နှင့်မယ် ..အရီတို့သားအမိ စကားပြောအုံးပေါ့ ... ဒေါ်ဒေါ်ပြောထားတဲ့အတိုင်းပဲနော် အရီ "
~~~~~~~
"အေးနွယ် သမီးလေး ..အမေပြောတာကို နားထောင်ပါအုံးကွယ် ..သမီးလေးအသက်က အခုမှ ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပဲရှိသေးတယ်လေ...ရှေ့ဆက်ပြီးနေရမဲ့ သက်တမ်းတွေ အများကြီးကျန်သေးတယ် ... အမေပြောတာကို သေချာနားထောင်နော် ... သမီး ဘွားလေးက ပြောတယ် ... ကလေးကို သူ့မွေးစားလိုက်မယ်တဲ့ ...သမီးကတော့ အိမ်မှာပြန်လိုက်နေပြီး ကျောင်းပြန်တက်လေ...သမီးဆယ်တန်းအောင်တာကိုရောသိရဲ့လား "
" ဘယ် ... ဘယ်လို ..ဘာပြောလိုက်တယ် အမေ ...သမီးရဲ့ကလေးကို ပေးလိုက်ရမယ် ဟုတ်လား ...အမေဘယ်လိုပြောရက်တာလဲ ..သမီးအသက်နဲ့ရင်းပြီး မွေးခဲ့ရတဲ့ ကလေးကိုပေးလိုက်ရမယ်ဟုတ်လား"
အေးနွယ် မယုံကြည်နိုင်စွာ မိခင်ကို ပြောလိုက်မိသည်။
''သမီးရယ် အခြားသူကိုပေးလိုက်ရတာမှမဟုတ်ဘဲကွယ် ....သူ့ဘွားအေအရင်းလေ ...သမီးတွေ့ချင်ရင်လဲ အချိန်မရွေးသွားတွေ့လို့ရတယ်လေ "
"တော်ပါတော့ အမေ .. မပြောပါနဲ့ ... အဘွားလို့မပြောပါနဲ့ ရှက်စရာကောင်းလို့ပါ ....မပေးနိုင်ဘူး ..ဘာလို့ ပေးရမှာ ....မပေးနိုင်ဘူး."
အေနွယ် အကြောက်အကန် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
"အဲ့ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ အေးနွယ်ရဲ့ ... အဲ့ဒီကလေးကိုခေါ်ပြီး အိမ်ကို ပြန်လာလို့မရဘူးဆိုတာ မသိဘူးလား ..."
"သမီးရဲ့ကလေးကိုခေါ်လာတော့ ဘာဖြစ်လို့လဲ အမေရယ် ...အမေ ဘာလို့ သူတို့ကိုသွားပြောလိုက်ရတာလဲ .....ဒီကလေးက သမီးရဲ့ ကလေး သူတို့နဲ့ မပတ်သက်ဘူး "
" နင်ပြောတာလွယ်လှချည်းလား အေးနွယ်ရဲ့ ...မိဘတွေအတွက် မတွေးတော့ဘူးလား ... ညည်းဘာမှမပြောနဲ့တော့ အေးနွယ်.. နင့်ကလေးရောငါတို့ရော ဒုက္ခမရောက်အောင် ... မင်္ဂလာပွဲပြီးတာနဲ့ ကလေးကိုထည့်ပေးလိုက်..ပြီးရင် နင်အိမ်ပြန်လာခဲ့ ...မြင့်မောင်လဲ အိမ်ကိုဘယ်တော့မှ လာရဲမှာမဟုတ်တော့ဘူး ....နင်သာ ဒီကိစ္စကို ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက် ...ရင်ရင်တို့သားအမိကိုလဲ ပါးစပ်ပိတ်နေ အောင် ငါပြောမယ် "
အေးနွယ်စိတ်ပျက် စိတ်မကောင်းစွာ မိခင်ကိုကြည့်လိုက်မိပြီး
" အမေရယ် ... အမေတို့အတွက် ဂုဏ်သိက္ခာက သမီးရဲ့ကလေး ထက်တောင် အရေးကြီးတာလား ဟင် ... မွေးတုန်းကမွေးပြီးမှ ပတ်ဝန်းကျင်ကပြောမှာကိုကြောက်တာနဲ့ ကလေးကိုစွန့်ပစ်လိုက်ရမှာလား .. သမီးရဲ့ကလေးလေးကအရုပ်လား အမေရယ် "
ညည်းတို့တစ်သက်လုံးကောင်းကောင်းနေကောင်းကောင်းစားရတာ သူတို့ ကျေးဇူးတွေသိရဲ့လား ...ကျေးဇူးကန်းစကားမပြောနဲ့ အမိုက်မရဲ့....."
ဒေါ်ရီက သမီးဖြစ်သူအေးနွယ်ကိုကြည်လျက် ပြန်အော်လိုက်သည်။
"တော်ပါတော့အမေရယ်... ဒီ ကျေးဇူးတရားတွေတော်ပါတော့..အမေတို့ကိုးကွယ်နေတဲ့ ကျေးဇူးရှင်ကြီးက သမီးဘ၀ကို ဖျက်ဆီးပြီးသွားပြီ အမေရဲ့...အဲ့ဒါကို အမေတို့သိရဲ့လား "
" ဘာ ... ဘာပြောတယ် အေးနွယ် ...နင်..နင်ဘာပြောလိုက်တယ် "
ဒေါ်ရီမျက်လုံးအပြူးသားနှင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ အေးနွယ်ကိုမေးလိုက်သည်။
" သမီးပြောတာကို အမေမရှင်းဘူးလား ...အမေတို့ကို သမီးပြောခဲ့တယ်လေ...ဦးလေးကသမီးကို မတော်မရော်တွေလုပ်တာမို့ သူ့အလုပ်တွေကို မလုပ်ပေးချင်ဘူးလို့ သမီးပြောခဲ့တယ်လေ ...အမေတို့ သမီးပြောတာကို လက်မှမခံကြတာ.....နောက်ဆုံးတော့ သမီး ဘဝပဲ အဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတယ် ဒါကို အမေတို့သိရဲ့လား ... သမီးမှာ ရှက်လွန်းလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှမပြောရဲခဲ့ဘူး ... အမေ့တို့ကို အမှန်တိုင်း ပြောပြချင်ပေမဲ့ ...အမေပြောပြောနေတဲ့ အဖေ့ဒေါသကြောင့် ပြဿနာတွေကြီးမှာ ကြောက်လို့ သမီးတစ်ယောက်တည်းကြိတ်ခံခဲ့တာ ...အခုတော့ သည်းမခံတော့ဘူး ..အဲ့ဒီမင်္ဂလာပွဲကို သွားဖျက်ဆီးပစ်မယ် ...သူတော်ကောင်းယောင် ကျေးဇူးရှင်ယောင်ဆောင်နေတဲ့ အဲ့ဒီလူယုတ်မာကြီးကိုလဲ အရှက် သွားခွဲပစ်မယ် ..."
အေးနွယ်ပြောရင်းမှ ကလေးကို ကောက်ချီလိုက်သည်။ဒေါ်ရီသည် အေးနွယ်ကိုအမြန် လှမ်း၍ ဆွဲလိုက်သည် ။
" အေး ...အေးနွယ် ..နေ...နေအုံး ... နင်ဒီလိုလုပ်ရင် ... မင်္ဂလာပွဲအိမ်ကနေ အသုဘအိမ်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ် ... ညည်းအဖေကအသက်ငါးဆယ်ကျော်လာပါပြီအေ...အသက်ကြီးမှ ဖအေကိုထောင်ထဲဝင်စေချင်လို့လား ...ညည်းအဲ့ဒီတုန်းကတည်းက ပြောပါလားမိအေးနွယ်ရဲ့ ...ညည်းသဘောနဲ့ ညည်းကလေးပါမွေးပြီးမှ ...ငါတို့ဘာလုပ်ရမှာလဲအေးနွယ်ရဲ့ ပြောပါအုံးအေ ... အီး ..ဟီးဟီး ..ဟီး "
ဒေါ်ရီသည် မချိတင်ကဲဖြင့် ကြမ်းပြင်ကိုထုလျက်ချုံပွဲချငိုလိုက်မိလေသည်။
"ဟင့်အင်း ..အမေမတားနဲ့တော့ ...လူတွေအားလုံးအလယ်မှာ ..လူယုတ်မာကြီးက သူတော်ကောင်းလိုပြုံးပျော်နေပြီး ....သမီးမှာတော့အငတ်ငတ်အပြတ်ပြတ်နဲ့ ဒုက္ခတွေခံနေရတယ် ....ဒါကို အမေတို့ကသူ့ကို ကိုးကွယ်နေကြသေးတယ်ပေါ့လေ ... ပြီးတော့ အရှက်မရှိမင်္ဂလာပွဲတောင် လာလုပ်ပေးလိုက်သေးတယ်...မရဘူး သူတို့စီစဉ်ပေးတဲ့ပွဲကို သွားဖျက်ဆီးပစ်မယ် "
"အေးနွယ် ...ညည်းအဖေနဲ့ညည်းအစ်ကိုကို ထောင်ထဲထည့်မလို့လား ...ကလေးတောင်မွေးလာပြီးမှ ငါတို့ကိုလူပုံအလယ်မှာ အရှက်ခွဲမလို့လား အေးနွယ်ရဲ့ ... လူတွေအများကြီးဒုက္ခရောက်ပြီးမှတော့ .. နင့်ကလေးကဘယ်လို ရှင်သန်ကြီးပြင်းမလဲ တွေးပါအုံးလား ...ဒီမအေ အတန်တန်မေးတုန်းက နင်ဘာလို့မဖြေခဲ့တာလဲ ... လူ့လောကထဲကိုရောက်မလာသင့်တဲ့ဒီကလေးကို နင်ဘာလို့ မွေးခဲ့တာလဲ အမိုက်မရဲ့အရူးမရဲ့ "
ဒေါ်ရီသည်ငိုလျက်မှ အေးနွယ်ကို ဆောင့်ကာဆောင့်ကာဆွဲလျက်ပြောလိုက်သည်။
"ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ အမေရယ် ... ကလေးကဘာအပြစ်လုပ်မိလို့လဲ ... သူရှိနေမှန်းသိသိနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ရက်မှာလဲ ... ဒီကိစ္စအားလုံးက အဲ့ဒီလူယုတ်မာရဲ့အပြစ်တွေပဲ ..အဲ့ဒီလူပျော်ရွှင်မနေသင့်ဘူး "
"အေးနွယ် ... အခုချိန်ကစပြီး နင့်ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်တော့ ... ငါ့စကားကို နားမထောင်ဘဲနင်လုပ်ချင်ရာကိုလုပ်ခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ ...အခုချိန်ကစပြီး ငါမအေ ပြောတဲ့အတိုင်းပဲလိုက်လုပ်တော့ ...ရောဒီမှာ ငါ့လက်ကောက်ကိုယူထားပြီး ခဏပေါင်သုံးထားလိုက် ... မြင့်မောင်ပြဿနာကို ငါရှင်းမယ် ...ငါမခေါ်မချင်းအိမ်ကို မလာခဲ့နဲ့ ...ငါပဲနင့်ကိုလာတွေ့မယ် .. ငါပြောတာကြားတယ်နော် အေးနွယ် ...ဒါကိုမှ နားမထောင်ရင်တော့ ငါ့ကိုပဲသတ်သွားလိုက်တော့ ... နင်ဒီအိမ်မှာတိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နေခဲ့အပြင်လဲမထွက်နဲ့နော် "
အေးနွယ် သမီးလေးကို တင်းတင်းပွေ့ချီလျက် နှုတ်ဆိတ်နေမိသည်။ဒေါသကြောင့် ဝုန်းဒိုင်းကြဲပြီး သွားသောင်းကျန်းပစ်လိုက်ချင်သော်လည်း ငဲ့ညှာရမည့်အကြောင်းရာများစွာသည် ပေါ်ပေါက်၍လာလေသည်။ဖခင်ကြီး၏ဒေါသနှင့်ဆိုလျှင် တစ်ခဏအတွင်း၌ ဒေါသထိန်းချူပ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။သို့ဆိုလျှင် မိခင်ကြီးစိတ်ပူနေသကဲ့သို့ အဖြစ်များဖြစ်လာနိုင်သည်။အေးနွယ်သည် လည်း သိပ်မကျယ်ဝန်းလှသော မြို့လေးတွင် မျက်နှာမပြရအောင် အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်းဖြစ်ရပေအုံးမည်။အေးနွယ်မှာ ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်းမရှိတော့ပါ။ အေးနွယ်ဘာလုပ်ရမည်နည်း။ဒုတိယအကြိမ် အေးနွယ်ထွက်ပြေးရအုံးမည်လေလားမသိတော့ပါချေ။
~~~~..~~~~
"အမေဘယ်ကပြန်လာတာလဲ "
" မြောက်ပိုင်းဘက်သွားတာပါ ... ဖိတ်ရမဲ့သူ ကျန်ခဲ့လို့သွားဖိတ်တာ ... မင်းဦးလေးရော ဘယ်ရောက်နေလဲ "
သားဖြစ်သူ၏အမေးကို ဒေါ်ရီပြန်ဖြေလိုက်ရင်း မဏ္ဍပ်ထဲသို့ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သားဖြစ်သူကို ပြန်မေးလိုက်သည် ။
"အပေါ်ထပ်မှာလား မသိဘူး အမေ ...."
" ဪ ...အေးအေး "
ဒေါ်ရီအိမ်ထဲသို့ဝင်လာခဲ့ပြီး မီဖိုးခန်းထဲသို့သွားကာ ဓါးတစ်ချောင်းကိုယူပြီး ဖလန်းထည် အင်္ကျီအိတ်အတွင်းသို့ ထည့်လိုက်သည်။ပြီးနောက် ဟန်မပျက် အပေါ်ထပ်သို့တက်ခဲ့လိုက်သည်။
#မုန်းမာန်
(အခန်းဆက်ဝတ္ထုရှည်)
အပိုင်း (၈)
*******
ရင်ရင်၏ နောက်တွင်လိုက်ပါလာသော ဝါးခမောက်ဆောင်းကာဖလန်ထည်အင်္ကျီအကွက်ဝတ်ထားသည့် မိခင်ကြီးကိုကြည့်ပြီး အေးနွယ် မျက်ဝန်းမှမျက်ရည်များ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက်စီးကျလာခဲ့သည်။ကိုယ်တိုင် မိခင်နေရာကနေ သားသမီးအဖြစ်သို့ပြန်ရောက်သွားသောအခါရင်ထဲတွင်ရှိနေသောကြောက်စိတ်များပြေလျော့သွားပြီး ဝမ်းနည်းဝမ်းသာခံစားန
ရလေသည်။
" ဒေါ်ကြီးနဲ့ရင်ရင် မြောက်ပိုင်း ခဏသွားလိုက်အုံးမယ် ... သမီးတို့သားအမိတွေ အေးဆေးစကားပြောကြပေါ့ "
ရင်ရင်၏ မိခင်သည် အလိုက်တသိနှင့်ရင်ရင့်ကိုခေါ်ပြီးအပြင်သို့ထွက်သွားလေသည်။အေးနွယ်ကျေးဇူးတင်စွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်မိသည်။
"အမေ "
အေးနွယ် နင့်နင့်သီးသီး ခေါ်လိုက်မိသည်။အမေသည် အေးနွယ်ကိုအတန်ကြာကြောင်ငေးကြည့်နေပြီးနောက် အေးနွယ်ကိုကျော်လျက် ဖျာပေါ်တွင် သိပ်ထားသော သမီးလေးနှင်းအိမ်ကို လှမ်းကြည့်လေသည်။အေးနွယ်တို့သားအမိကိုလှမ်းကြည့်နေသောအမေ့မျက်နှာသည် နှုတ်ခမ်းကိုတင်းတင်းစေ့ထားလျက် အံကိုမသိမသာကြိတ်ထားလေသည်။
"အ .....အမေ "
ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ခေါ်လိုက်ပြီးနောက် အေးနွယ်အမေ့ကိုပြေးဖက်လိုက်မိသည်။
"အမိုက်မ ..ကလေးကိုရအောင် မွေးလိုက်တယ်ပေါ့လေ ဟုတ်လား ... ဘယ်မှာလဲနင့်အကောင်...."
ဒေါ်ရီ အံကိုကြိတ်လျက်မေးလိုက်သည်။အေးနွယ်မဖြေပါ။ မိခင်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်မိသည်။
~~~~~~~
ဒေါ်ရီသည် ကလေးနားတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး အေးနွယ်၏မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။
"အိမ်မှာ ညည်းအစ်ကို မင်္ဂလာဆောင်ရှိတယ် ...သဘက်ခါမှအလုပ်အကိုင်ရက်ပဲ ....အမျိုးတွေတော့ အိမ်ကိုရောက်နေကြပြီ ... ညည်းဘွားလေးနဲ့ ညည်းဦးလေးမိသားစုလဲရောက်နေပြီ ....ဆွေမျိုးတွေစုံနေချိန်မှာ ကလေးအဖေလဲ မပါဘဲပြန်လာရင် အမျိုးတွေအလယ်မှာ ဘယ်လိုပြောမလဲ ....အဲ့ဒီတော့ ရင်ရင်တို့ကိုပြောပြီး ဒီမှာလေးငါးဆယ်ရက်လောက်နေလိုက်အုံး ..."
"ရှင် "
မိခင်၏စကားကြောင့် အေးနွယ်မျက်လုံးအကြောင်သားနှင့် မိခင်ကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ မိခင်ကြီးပြောသည်မှာ မှန်သော်လည်း သူစိမ်းအိမ်တွင် အေးနွယ်မည်သို့နေရပါ့မည်နည်း။ပြီးလျှင် အိမ်တွင်လူယုတ်မာကြီးဦးမြင့်မောင်မိသားစုပါရောက်နေသည်ဆိုသောကြောင့် အေးနွယ်လည်းပြန်တော့မပြန်ချင်ပါ။
"ဧည့်သည်တွေ ပြန်သွားမှ ...ညည်းအဖေကိုပြောပြရမယ် ... ဒီမှာနေဖို့ အမေစရိတ်လာပေးပါ့မယ် ...အခုရောအသုံးစရိတ်ရှိရဲ့လား "
အေးနွယ်ခေါင်းကို လေးလေးတွဲတွဲနှင့်ခါယမ်းလိုက်မိပြီး မိခင်ကြီးကို မေးလိုက်မိသည်။
"အစ်ကိုက ဘယ်သူနဲ့ ယူမှာလဲ အမေ "
"ညည်းတို့ဦးလေးမြင့်မောင်ရဲ့ခယ်မလေးနဲ့လေ ....ကောင်မလေးကပညာတတ်ဘွဲ့ရလေး ... ညည်းဦးလေးပဲစပ်ပေးတာလေ "
"ဘာ ...ဘာပြောတယ်အမေ ... ဦးမြင့်မောင်ရဲ့ခယ်မနဲ့ဟုတ်လား ...အမေတို့က ဘာဖြစ်လို့ သူတို့နဲ့ အမြဲပတ်သက်နေရတာလဲ ... အစ်ကိုကလဲ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ကိုယ့်ဘာသာရှာမယူနိုင်ဘူးလား "
ကြားလိုက်ရသော စကားကြောင့်အေးနွယ် ဒေါသထွက်သွားမိပြီး မိခင်ကြီးကိုပြောလိုက်မိသည်။
"ဟဲ့ အေးနွယ် ...ညည်းဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ ...ဘာလဲ ငါ့သားကြီးက ညည်းလိုမိုက်ဇာတ်မခင်းလို့လား ... သူကမိဘစကားနားထောင်တာလေ ....ညည်းလို မိဘမျက်နှာကို အိုးမည်းမသုတ်ဘူး ..မိဘတွေကိုရပ်ရွာထဲမှာရောအမျိုးတွေကြားမှာပါ... မျက်နှာမပြရဲအောင်လုပ်ထားတဲ့သူကများ ...ဘာစကားပြောတာလဲ ..မိဘကဒီလောက်တားရဲ့နဲ့ လုပ်ချင်ရာလုပ်သွားပြီးမှ... သူတောင်းစားလိုစုတ်စုတ်ပြတ်ပြတ်ပြန်ရောက်လာပြီး... ညည်းမို့ဒီစကားပြောရဲတယ်..ဘယ်မှာလဲညည်းယူသွားတဲ့ရွှေတွေ ... ကုန်ပြီမဟုတ်လား "
မိခင်ကြီး၏ စကားကြောင့် အေးနွယ်ရင်ထဲ ဝမ်းနည်းဒေါသများဖြစ်ပေါ်လာမိပြီး အတန်တန်ထိန်းထားသည့်ကြားမှ နှုတ်မှပွင့်အန်ထွက်လာမိလေတော့သည်။
"အမေတို့က သမီးကိုဆိုရင် အမြဲအထင်သေးတယ်... သမီးခံစားနေရတာတွေကိုလဲ အမေတို့စိတ်မဝင်စားဘူး ...သမီပြောရင်လဲလက်မခံကြဘူး .... သားသမီးချင်းတူတူ အကိုကြီးကိုပိုပြီးပစားပေးတယ် ... မြှောက်စားတယ် ...သမီးကိုကျတော့ အစေခံလိုအမြဲမီးဖိုချောင်မှာပဲထားတယ် ....စာဖတ်ခွင့်လေးတောင်မပေးခဲ့ကြဘူး .. သမီးမှာပြဿနာဖြစ်တော့လဲ သမီးဘက်ကရပ်တည်ပြီးဖြေရှင်းပေးဖို့မကြိုးစားဘဲ ... အမေ့တို့ဂုဏ်သိက္ခာကိုပဲကြည့်နေတာမဟုတ်လား ...တစ်ဆိတ်ရှိနင့်အဖေဒေါသဆိုတာချည်းပဲပြောနေတာ ... အဲ့ဒါကြောင့်မို့လဲ သမီး ခံစားနေရတာတွေကိုအမြဲမျိုသိပ်ထားခဲ့တယ်... ပြဿနာတစ်ခုခုဖြစ်ရင် အတူဖြေရှင်းပေးဖို့မကြိုးစားဘဲ ဒေါသနဲ့ပတ်ဝန်းကျင်ကိုပဲအကြောင်းပြခဲ့တာမဟုတ်လား "
" အေး ...အေးနွယ် ..ညည်း ... ညည်း မအေကိုဘယ်လိုပြန်ပြောနေတာလဲ ... ညည်းရိုင်းလှချည်လားအေ...ညည်းလုပ်ချင်ရာလုပ်သွားပြီးအရိုင်းအစိုင်းတွေပဲ သင်လာခဲ့တာပေါ့လေဟုတ်လား ..... အခုလဲငတ်ပြတ်နေလို့ ပြန်လာတာကို ညည်းကကြီးကြီးကျယ်ကျယ် စကားတွေပြောနေရသေးလား ... ပြီးတော့ မြင့်မောင်တို့နဲ့ပတ်သက်တော့ ဘာဖြစ်လို့လဲဘာအကျိုးယုတ်လဲ ...
"အေး ..ရပါတယ်ဟ ...နင့်အမေက ငါ့ကိုခေါ်ပါတယ် ..ငါ့အမေ ဈေးဆိုင်ကပြန်လာတာနဲ့ ငါစက်ဘီးနဲ့သွားခေါ် ပေးမယ်လေ .....နင်းညောင်းနေမှာပဲ ကလေးကို ဖျာပေါ်မှာချထားလိုက်လေ ... "
~~~~~~
"ဟော ...လာကြပြီ "
ရင်ရင်၏မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်ကြီးလှ၏ အသံကြောင့် အေးနွယ်ရင်ထဲတလှိုက်လှိုက်နှင့်ဆို့တက်လာပြီး ဖြေဖျားလက်ဖျားများပါ အေးစက်လာလေသည်။
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
အပိုင်း (၈) ဆက်ရန်
#ဧကြည်ဖြူ
"
" အို ..မလိုချင်ပါဘူး ...ကျုပ်ဘာသာဈေးရောင်းပြီး ပိုက်ဆံရှာမယ် ... သားလေးကိုတော့ မပေးဘူး ....ရှင်တို့သွားကြတော့ ကျုပ်စိတ်တိုလာပြီးနော် ...လိုချင်ကိုယ်ဘာသာမွေးကြပါလား "
" ဒုန် ...ဂွမ်း "
မိတုတ်သည် ဒေါ်စန်းတို့လူစုကို အော်ဟစ်မောင်းထုတ်လိုက်သည်။ပြီးလျှင် စိတ်တိုတိုနှင့်အနီးရှိ ဇလုံဇလားများကို ကန်ကျောက်ပစ်လိုက်သည်။မိတုတ်၏ ပုံစံကြောင့် ဒေါ်စန်းတို့လူစုလည်းအိမ်ထဲမှ အမြန်ထွက်သွားကြသည်။ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတချို့သည်လည်း ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသော မိတုတ်အခန်းရှေ့သို့ လာရောက်ကြည့်ရှုကြလေသည်။
"ဟဲ့ ..ဟဲ့ မိတုတ် ဘာဖြစ်တာလဲ ... ကလေးလဲငိုနေပြီး ... ကလေးကိုချီလိုက်အုံးဟဲ့ ...ဘာဖြစ်လို့လဲ မတူးကိုပြောစမ်း ... ဒေါ်စန်းတို့ဆိုင်က ဈေးကြွေးဝယ်ထားမိလို့လား "
မတူးက မိတုတ်၏ အခန်းထဲသို့ဝင်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီးနှင့် မေးလိုက်မိသည် ။
"သူတို့ဆီက စျေးကြွေးလဲမဝယ်ပါဘူးတော် ..သူတို့က မိတုတ်သားလေးကို လာတောင်းတာတဲ့မတူးရဲ့ ...အီ.ဟီး...ဟီး "
မထူးကို ပြန်ဖြေရင်းနှင့် မိတုတ် ငိုတော့သည်။
" ဘယ်..ဘယ်လို ကလေးလာတောင်းတာ ဟုတ်လား "
မတူးမျက်လုံးအပြူးသားနှင့် မေးလိုက်မိသည်။
"ဟုတ်တယ် ကျုပ်သားလေးကို လာတောင်းတာ ...တော်ပြီ နောက်ဆို သူ့တို့ဆိုင်ရှေ့မှာဈေးသွားမရောင်းတော့ဘူး ...အလကား အကျင့်မကောင်းတဲ့ လူတွေ "
" ဒေါ်စန်းတို့ကလေးရူးလင်မယားကလဲဒုကွပဲ ...ကဲပါမိတုတ်ရယ် ... မငိုနဲ့တော့ ကိုယ်ပေးမှ ဖြစ်တာ ... သူတို့လာလုယူလို့ရတာမှမဟုတ်တာ ..."
မတူးသည် မိတုတ်ကိုနှစ်သိမ့်ပြောလိုက်ရင်းနှင့်စိတ်ထဲတွင်မူ"ပေးလိုက်ပါလား မိတုတ်ရယ် နင့်သားလေးချမ်းချမ်းသာသာနေရမှာ "ဟုပြောချင်နေသော ပါးစပ်ကို မနည်းထိန်းထားရလေသည်။
~~~~~~~
အေးနွယ်ကားပေါ်မှဆင်းပြီးသည်နှင့် ပဝါကိုခေါင်းမှာချည်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကသမီးလေးကို ပွေ့ချီလျက်တစ်ဖက်မှ လက်ဆွဲအိတ်ကိုဆွဲလျက် သိပ်မဝေးသော မြို့အနောက်ထိပ်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
~~~~~~~
ခြံဝန်းတံခါးရှေ့တွင် အေးနွယ် အတန်ကြာရပ်နေမိသည်။ခြံတွင်းရှိ သစ်သားအိမ်လေးမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။အေးနွယ် သမီးလေးကိုတစ်ချက်ငုံ့ကြည့်လိုက်မိပြီး အားတင်းခေါ်လိုက်မိသည်။
"ရင်ရင် ..ရင်ရင်ရှိလား "
" ဘယ်သူတုန်း ..လာပြီ...လာပြီ "
အသံနှင့်အတူ ပြေးထွက်လာသောရင်ရင်သည် မျက်နှာကို ပဝါနှင့်ချည်ထားသော အေးနွယ်ကို ဖြုန်းခနဲမမှတ်မိဘဲရှိလေသည်။
" ရင်ရင် ...ငါလေ ..ငါပါ သူငယ်ချင်းရဲ့ အေးနွယ်လေ "
"ဟယ် .. အေး ... အေးနွယ် ... သူငယ်ချင်း ...လာ ...လာ... နင် အရမ်းပိန်သွားတယ် ဖြုန်းခနဲမမှတ်မိဘူးဟယ် ..ပေး ..ပေးနင့်အိတ် "
ရင်ရင်သည် အံ့ဩစွာကြည့်ရင်းအေးနွယ်လက်ထဲမှအိတ်ကိုဆွဲယူလိုက်သည်။
~~~~~
"ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ သူငယ်ချင်းရယ် .. ဘယ်မှာနေတာတုန်း ...ကလေးကနင့်ကလေးလားချစ်စရာလေးဟယ် ... နင်ခိုးရာလိုက်သွားတယ်ဆိုလို့ ငါဖြင့် အံ့ဩနေတာ .. အေးဆေးနားနော် အေးနွယ် "
" ဒေါ်ကြီးရော ဘယ်သွားလဲရင်ရင် "
အိမ်ထဲသို့လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း အေးနွယ်မေးလိုက်သည်။ရင်ရင်တိုကသားအမိနှစ်ယောက်တည်းရှိပြီး အနေအေးကြသူများ ဖြစ်သည်။မြို့ထဲကလူများနှင့်လည်းသိပ်ပြီးရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက်လုပ်လေ့မရှိဘဲ သားအမိနှစ်ယောက်တည်း အေးအေးဆေးဆေးနေသူများ ဖြစ်သည်။အနေအေးလွန်းသော ရင်ရင့်ကို အခြားသူများထက် အေးနွယ်ပိုပြီးခင်မင်ခဲ့သည်။ယခုလဲ အိမ်သို့မပြန်ရဲသေးသောကြောင့် ယုံကြည်ရသော သူငယ်ချင်းရင်ရင်ထံသို့ ဝင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ရင်ရင်၏ မိခင်ကလည်းအေးနွယ်ကို ရင်းနှီးချစ်ခင်နေသောကြောင့် အရဲစွန့်ပြီးလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
" အမေဈေးသွားဝယ်တယ် တော်ကြာပြန်လာတော့မှာ ..ဒါနဲ့နင့်ယောကျာ်းရော မလိုက်လာဘူးလား..."
ရင်ရင်သည် မေးရင်းအေးနွယ်ကို အကဲခပ်ကြည့်လိုက်သည်။
အေးနွယ်ခေါင်းကိုခါယမ်းပြလိုက်ပြီး
''အမေတို့ကို သတိရလို့ငါပဲပြန်လာတာ...အိမ်ကိုမပြန်ရဲလို့ နင့်ဆီအရင်လာခဲ့တာ "
"ဟယ် ..ဒါဆိုနင့်အိမ်မရောက်သေးဘူးပေါ့ ....နင့်အစ်ကို မင်္ဂလာဆောင်ကို နင်ပြန်လာတယ်ထင်တာ "
" ငါ့ ...ငါ့အစ်ကိုမင်္ဂလာဆောင်ဟုတ်လား ... ဘယ်သူနဲ့ ဆောင်တာလဲ "
အေးနွယ် အံ့သြတကြီးနှင့် မေးလိုက်မိသည်။
"အဲ့ဒါတော့ သေချာမသိဘူးဟ ..ဒီကတော့ မဟုတ်ဘူးထင်တယ် ... ငါတို့အနောက်ပိုင်းကိုလဲ သိပ်မဖိတ်ဘူးလေ "
ရင်ရင်၏စကားကြောင့် အေးနွယ်မျက်နှာပူသွားမိသည်။အေးနွယ်တို့မြို့လေးတွင် အရှေ့ပိုင်းနှင့်အနောက်ပိုင်း၊ တောင်ပိုင်းနှင့် မြောက်ပိုင်းဟူ၍ ခေါ်လေ့ရှိကြသည်။ထိုထဲမှ အနောက်ပိုင်းအစုမှာ သာမာန်လက်လုပ်လက်စား ဆင်းရဲသားအများစုနေထိုင်ကြသည်။ထိုကြောင့် မြေရှင်ယာရှင်များနှင့်ပွဲရုံလုပ်ငန်းများရှိကြသော အရှေ့ပိုင်းရှိလူများသည် အရှေ့ပိုင်းနှင့်အတန်ငယ်လည်းလှမ်းသော အနောက်ပိုင်းသို့ အသွားအလာလည်း သိပ်မလုပ်ကြသလို အဆက်ဆံလည်းသိပ်မလုပ်ကြပေ။
"ငါ့အမေကို နင်သွားခေါ်ပေးလို့ရမလားဟင် ရင်ရင် ...ဘယ်သူမှမသိအောင် အမေ့ကိုပဲပြောပြီးခေါ်ပေးလို့ရမလား "
ရင်ရင့်ကို အေးနွယ်အကူအညီတောင်းလိုက်မိသည်။
" ခေါ်ချင်ခဏခေါ်သွားလေ .. ပြီးရင် ကျုပ်လာခေါ်မယ်နော် "
မိတုတ်သည်ကလေးနှင့်အလုပ်ရှုပ်နေစဉ်မှာပင် မိတုတ်စျေးရောင်းနေသောမျက်စောင်းထိုးရှိ ကုန်စုံဆိုင်ပိုင် ရှင်ဒေါ်စန်းရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ဒေါ်စန်းက ကလေးကိုတောင်းချီလိုက်သောအခါ မိတုတ်က ကြည်ကြည်ဖြူဖြူပင်ပေးချီလိုက်သည်။ဒေါ်စန်းတို့၏ကုန်စုံဆိုင်တွင် မိတုတ်က ဈေးဝယ်နေကြဖြစ်သောကြောင့် ရင်နှီးနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ဒေါ်စန်းသည် မိတုတ်ခွင့်ပြုသည်နှင့်ကလေးကိုချီပြီး လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းရှိ မိမိတို့၏ဆိုင်သို့ ခေါ်လာခဲ့လေသည်။မိတုတ်ကတော့ ကုန်စိမ်းဗန်းများကိုသိမ်း၍ကျန်ခဲ့လေသည်။
~~~~
" ကိုကျော်ရေ ဒီမှာကြည့်ပါအုံးကလေးက ဖြူဖြူဖွေးဖွေး တစ်လုံးတစ်ခဲကြီးနဲ့ ချစ်စရာကြီးတော် ...လာကြည့်ပါလား "
ဒေါ်စန်းသည် ကလေးကိုချီလျက်ဆိုင်တွင်းသို့ ဝင်ခဲ့ပြီး ယောကျာ်းဖြစ်သူကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။ထိုအခါ ဆိုင်ထဲတွင် အလုပ်သမားလေးများနှင့်အတူစျေးရောင်းနေသောဦးကျော်က ဇနီးဖြစ်သူနားကို လျှောက်လာခဲ့လိုက်သည်။
"ပြပါအုံးဟ ...တစ်မနက်လုံး မိတုတ်နားမှာ ဝိုင်းကြည့်နေကြလို့ ကလေးကိုကောင်းကောင်းမမြင်ရသေးဘူး ..ဟ ချစ်စရာကြီးပါလား ..ယောကျာ်းလေးလား ... ပေးပါအုံး ငါချီပါအုံးမယ်..."
ဦးကျော်သည် ပြောပြောဆိုလိုနှင့် ကလေးအားလှမ်းယူချီလိုက်သည်။ငါးလကျော်ခြောက်လ အရွယ်လမင်းလေးက မငိုဘဲမျက်လုံးပြူးလေးနှင့်သာ ဦးကျော်တို့ ဇနီးမောင်နှံကိုကြည့်နေခဲ့လေသည်။ဦးကျော်နှင့် ဒေါ်စန်းမှာ အသက်လေးဆယ်ကျော်မှ အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ကြပြီး အိမ်ထောင်သက်တမ်းဆယ်နှစ်နီးပါးရှိလာသည်အထိ သားသမီး မထွန်းကားကြသေးချေ။ထို့ကြောင့် လင်းမယားနှစ်ယောက်လုံး ကလေးရူးရူးနေကြခြင်းဖြစ်သည်။
'' ဒေါ်စန်းရေ ကျုပ်ပြန်တော့မယ် ...ကလေးပေးတော့ "
ဒေါ်စန်းတို့ ဇနီးမောင်နှံမှာကလေးကို ချစ်၍မဝသေးခင်မှာပင် မိတုတ်ရောက်လာလေသည်။ဒေါ်စန်းမှာမပေးချင်ပေးချင်းနှင့်မိ တုတ်လက်ထဲသို့ ကလေးကိုလှမ်းပေးလိုက်သည်။
"နေအုံးမိတုတ် ... ကလေးအတွက် မုန့်နဲ့ကစားစရာတွေယူသွားပါအုံး"
ဈေးဝယ်ပြီးသည်နှင့် ပြန်ရန် ပြင်နေသောမိတုတ်ကို ဒေါ်စန်းကပြောလိုက်သည်။မိတုတ်က ဒေါ်စန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကိုခါယမ်းပြလိုက်သည်။
"မယူချင်ပါဘူးတော် ... သူများ ပေးတာကို အလကားမလိုချင်ပါဘူး ...ကိုယ့်ပိုက်ဆံနဲ့ ကိုယ်ဝယ်မှာပေါ့ ..."
"ဟဲ့ ...အမယ်လေးမိတုတ်ရယ် ...ကြီးကျယ်တာအေ တကယ်ပါပဲ ... ကလေးကိုချစ်လို့ပေးတာပါဟဲ့ ... ကလေးကိုပေးတာဆိုရင် မငြင်းရဘူး သိရဲ့လား ...နင့်ကို ပေးတာမှ မဟုတ်တာ ...."
ဒေါ်စန်းပြောလိုက်သောအခါ မိတုတ်တွေဝေသွားမိသည်။
"ကလေးဆိုတာ လူကြီးတွေက လက်ဆောင်ပေးရတယ်ဟဲ့ ... အဲ့ဒါမှ ကလေးလဲပျော်ရွှင်ပြီး ကျန်းမာတာသိရဲ့လား "
ပါးစပ်ထဲရှိရာကို ဒေါ်စန်းက ထပ်ပြောလိုက်သောအခါ မိထုတ် ခေါင်းကို တဖြင်းဖြင်းမြည်အောင် ကုတ်လိုက်သည်။
" ဟုတ်လို့လား ဒေါ်စန်းရဲ့ ...တော်ကြာ မိတုတ်သားလေးကြီးလာရင် သူများပစ္စည်းအလကားလိုချင်နေအုံးမယ် "
"ညည်းအေ ..ပေါက်ကရတွေ ပြောနေတယ် ... ကလေးကျန်းမာဖို့ယူသွားပါအေ"
ဒေါ်စန်းကပြောပြီး အတင်းထိုးပေးလိုက်သောအခါ မိတုတ်မှာ ယောင်နုနုနှင့် လှမ်းယူလိုက်ရလေသည်။
~~~~~~
"သိပ်ချစ်တယ်ဒီက ..ဒီကတော့ သိပ်ချစ်တာပဲ ....အိပ်လေသားလေးရဲ့...အိပ်သေးဘူးလား ...အမေဟင်းရွက်တွေစည်းရအုံးမယ်လေ သားလေးရဲ့ ...ဘာလဲ သား လေးက ဒီသီချင်းမကြိုက်ဘူးလား "
မိတုတ်သီချင်းအော်ဆိုပြီး ကလေးကိုသိပ်နေသော်လည်း သားလေးက မအိပ်ဘဲစောင်ပုခက်ထဲတွင်တွန်းထိုးရုန်းကန်နေလေသည်။မိတုတ်ပုခက်ကို လက်နှစ်ဖက်နှင့် လွှဲလိုက်ပြီး
"အိပ်ပါသားလေးရယ်..အမေ့မှာ အလုပ်တွေရှိသေးလို့ပါ...အိပ်ပါနော် "
"မိတုတ်ရေ ...မိတုတ်ရှိလား"
ခေါ်သံနှင့်အတူအိမ်ဝသို့ ရောက်လာသော ကုန်စုံဆိုင်ပိုင်ရှင်ဒေါ်စန်းတို့လင်မယားနှင့်အတူလူနှစ်ယောက်ကိုတွေ့လိုက်ရသောကြောင့်မိတုတ်ယောင်နနနှင့် မေးလိုက်မိသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ ဒေါ်စန်း ...မိတုတ်ဆီ ဟင်းရွက်လာဝယ်တာလား"
"မဟုတ်ဘူးမိတုတ် ..နင့်ကို ပြောစရာရှိလို့လာတာ ..ငါတို့အိမ်ပေါ်တက်လို့ရမလား ..နင့်အိမ်ကခိုင်ရဲ့လား .."
ဒေါ်စန်းက မေးရင်းနှင့်အိမ်ပေါ်သို့တက်လာသည်။ဦးကျော်နှင့်လူကြီးနှစ်ယောက်လည်း အိမ်ပေါ်သို့တက်လာခဲ့သည်။
"မိတုတ် ထိုင်ပါအုံးဟဲ့ ..နင့်ကို ပြောစရာရှိလို့လာခဲ့တာ "
"ဟုတ်ကဲ့ "
မိတုတ်ကလေးသိပ်နေရာမှ ဒေါ်စန်းနားတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
"ဒီလို မိတုတ်ရဲ့ ....နင့်သားလေးကိုလေ ငါတို့ကိုမွေးစားဖို့ပေးမလား ...နင့်ကို ပိုက်ဆံပေးမယ်လေ ."
"ဘာပြောတယ်တော့ ... မပေးဘူး ... မပေးပါဘူး ...ကျုပ်သားလေးကို ဘယ်သူကိုမှမပေးပါဘူး ... ဒေါ်စန်းတို့ ခုချက်ချင်းပြန်ကြနော် "
မိတုတ် စိတ်တိုတိုနှင့်ထအော်လိုက်မိသည်။
"မ ..ဟုတ်ဘူးလေ မိတုတ်ရဲ့ ....သားလေးကတို့နဲ့နေရင် ချမ်းချမ်းသာသာနေရမှာလေဟယ် ...နင့်ကိုလဲ လုပ်ကိုင်စားဖို့ပိုက်ဆံတွေပေးအုံးမှာလေ "
#မုန်းမာန်
(အခန်းဆက် ဝတ္ထုရှည် )
အပိုင်း (၇)
******^****
သားလေးလမင်းကို ရင်ခွင်းတွင်းချီလျက် ဘူတာထဲသို့ မိတုတ်ဝင်လာခဲ့သည်။
"မိတုတ်လာပြီလား ... ဒီနေ့ ဘူတာစျေးမှာပဲရောင်းလေ ... လျှောက်မရောင်းနဲ့တော့ ကလေးနေပူမယ် ...ဒီလိုဆိုတော့ အေးနွယ်ကို သတိရလိုက်တာဟယ် ...သူတို့ သားအမိ အခုချိန်ဆိုရထားပေါ်မှာပဲ ရှိအုံးမယ်ထင်တယ် "
မတူးကမိတုတ်ကို လှမ်း နှုတ်ဆက်လိုက်ရင်း မျက်နှာကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။
မိတုတ်ကတော့ ရန်ကုန်မြို့ထဲဘက်သို့သွားသော ရထားသံလမ်းကို မျှော်ကြည့်နေမိသည်။ထိုဘက်မှ မြို့ပတ်ရထားလာလျှင် ပြည်မှ လာသောဒေါ်စိန်လှပါမည် ။ဒေါ်စိန်လှဆီမှ အသီးအရွက်များယူရောင်းရမည်။ညက စိတ်မကြည်သောကြောင့် ပဲခူးရထားဆိုက်ချိန်တွင် မိတုတ်ကုန်စိမ်းများ ထွက်မယူဖြစ်လိုက်ပါ။အမှန်ဆိုလျှင်သည်နေ့တစ်ရက် ဈေးရောင်းနားပစ်ချင်သည်။သို့သော်လည်း နား၍မဖြစ် ။ လူကနေသော်လည်း ဗိုက်ကမနေ၊ အိမ်လစာကမနေ၊ သားလေးကလည်း တဖြည်းဖြည်းကြီးလာပြီမို့ သားလေးအတွက်လည်း အဝတ်အစားများနှင့် ကစားစရာအရုပ်လေးများလည်းဝယ်ပေးချင်သေးသည်လေ။ အေးနွယ်နှင့်နှင်းအိမ်လေးသာရှိရင် ကစားစရာအရုပ်များ အတူတူဝယ်၍ရနိုင်ပေသည်။မိတုတ်ခြေတစ်ဖက်ကို ဆတ်ခနဲခါ လိုက်ပြီး မတူးဘေးတွင်ထိုင်ချလိုက်သည်။မတူးက ကလေးကို လှမ်း၍မြူလိုက်သည်။
"လမင်းလေရေ ..မျက်နှာမှာလဲ သနပ်ခါးတွေဖွေးလို့ပါလား... လမင်းကြီးကျနေတာပဲ..."
"မတူး ...ပဲခူးက ဘယ်မှာလဲ "
ရုတ်တရက်မိတုတ်၏အမေးကြောင့် မတူးအံ့သြသွားမိသည်။ စိတ်ထဲလည်းမကောင်းဖြစ်သွားမိသည်၊၊
"ပဲခူးရထားလိုက်စီးသွားရင် ပဲခူးရောက်တာပေါ့ မိတုတ်ရယ် ...ဒါပေမဲ့ ပဲခူးကရန်ကုန်လိုမဟုတ်ဘူး ... မြို့နယ်တွေရွာတွေနဲ့ အကျယ်ကြီးပဲ...အေးနွယ်ပြောတာတော့ ပဲခူးမြို့ကနေသူ့တို့ နေရာကိုသုံးလေးနာရီလောက် ကားစီးရသေးတယ်ပြောတာပဲ "
" ဪ ..ဟုတ်လား "
မိတုတ်လေးလေးတွဲတွဲနှင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
"ဒါနဲ့ ... မိတုတ်ရဲ့မြို့သာကုန်းကရော .ဘယ်တိုင်းထဲမှာရှိတာလဲဟင် ..."
မတူးကစကားလမ်းကြောင်းလွှဲရန်မေးလိုက်သည်။
မတူး၏အမေးကြောင့် မိ တုတ်ခေါင်းကို တဖြင်းဖြင်းကုတ်လိုက်မိသည် ။
"မသိဘူးတော် ..... ကျုပ်လဲ ရေကန်ကြီးနားကထွက်လာပြီး အိမ်မပြန်ချင်တာနဲ့ ကားလမ်းမကိုလျှောက်သွားခဲ့တာ ..ကားလမ်းရောက်တော့ ကားတစ်စီးကကျုပ်ကို လိုက်စီးခိုင်းတယ် .. အဲ့ဒီကားပေါ်ကဆင်းတော့ပြီးတော့ လူတွေ စည်တဲ့မြို့ထဲရောက်သွားတာ .. မြို့ထဲမှာနေပြီး လျှောက်သွားရင်းဘူတာကို ရောက်သွားခဲ့တာ...ဘူတာရောက်တော့ရထားရပ်ထားတာတွေ့လို့ တက်စီးခဲ့တာပဲ "
သည်တစ်ခါ ခေါင်းကုတ်ရသူမှာ မတူးဖြစ်ပါသည်။မတူးက ထပ်ပြီးမေးလိုက်သည်။
" ဒါဆိုရင် ဘာရထားစီးလာတာလဲ မှတ်မိလား ... အိမ်ကိုရော ပြန်တတ်လား "
" လာတုန်းကလို ရန်ကုန်ဘူတာကြီးကနေ ရထားစီပြီးပြန်မှာပေါ့ မတူးရဲ့ ဘာခက်လဲ ..ဒါပေမဲ့ မပြန်ပါဘူး ...မေမေကြီးတို့က ကျုပ် သားလေးကို သတ်ချင်နေကြတာ ... မောင်မောင်ကလဲ ကျုပ်ကိုညာပြောတယ် .. အမေကလဲ မေမေကြီးတို့ခိုင်းသမျှလုပ်တာ ကျုပ်ကိုမချစ်ပါဘူးတော်...မြို့သာကုန်းကို ကျုပ်မပြန်ပါဘူး....ကျုပ်သားလေးကို ဘယ်သူမှအန္တရာယ်မပေးနိုင်တဲ့နေရာမှာပဲနေမှာ "
မိတုတ်ပြောရင်း သားဖြစ်သူ၏ ပါးစုံဖောင်းဖောင်းလေးနမ်းရှုပ်လိုက်သည်။
"အေးပါ...ဒါပေမဲ့ နင့်အမေကတော့ နင့်ကိုစိတ်ပူနေပြီး သတိရနေမယ်ထင်တယ် မိတုတ်ရဲ့ ...လမလေးကိုနင်ချစ်သလိုပဲ နင့်အမေကလဲ နင့်ကိုချစ်မှာပါဟယ် "
မတူးစကားကြောင့် မိတုတ်မျက်ရည်များကျလာမိသည် ။
" ကျုပ် ..ကျုပ်လဲအမေ့ကိုသတိရပါတယ်တော် ... မေမေကြီးတို့က အမေ့ကို အလုပ်တွေသိပ်ခိုင်းကြတာ ...ကျုပ်မရှိတော့ အမေပင်ပန်းနေပြီထင်ပါတယ်...."
"ကဲ ...ကဲ မငိုပါနဲ့တော့ မိတုတ်ရယ်...နင့်အမေကိုသတိရရင် ဘယ်နေရာလဲဆိုတာ သေချာစဉ်းစားထား ... လမင်းလေးလမ်းလျှောက်နိုင်တဲ့ အရွယ်ရောက်မှ သွားရှာပေါ့ "
~~~~~~
"ဟယ် .. မိတုတ် ...အဲ့ဒါနင့်ကလေးလား ... ဘယ်နှစ်လရှိပြီလဲ ချစ်စရာလေးဟယ် ..ငါ့ကို မွေးစားဖို့ပေးမလား "
"တော်တို့နော် ....လိုချင်ကိုယ့်ဘာသာမွေးပေါ့ ..ဘာလို့သူများကလေးကိုလာတောင်းနေရတာလဲ ...ကျုပ်အလေးနဲ့ထုမှာနော် "
"အမယ်လေး အလေးနဲ့တော့မထုပါနဲ့မိတုတ်ရယ်...ချစ်လို့စတာပါဟဲ့ ... နင်ကဘာလို့ဒီနေ့မှ ကလေးခေါ်လာရတာလဲ "
" အေးနွယ်တို့သားအမိ ပဲခူးပြန်သွားလို့ခေါ်လာရတာပေါ့ ...အရင်က အေးနွယ်ကထိန်းပေးတာလေ "
ဈေးဝယ်သူများကမေးလိုက် မိတုတ်ကရှင်းပြလိုက်နှင့် မိတုတ်၏ ကုန်စိမ်းဆိုင်လေးတွင် ယခင်နေ့များထက် ၀ယ်သူများ ပို၍များပြားစည်ကားနေလေသည်။
စျေးကွဲစပြုလာသောအခါ မိတုတ်၏ဈေးဗန်းထဲရှိ ကုန်စိမ်းများတက်တက်ပြောင်အောင်ကုန်စင်သွားလေသည်။
"သားလေးရေ ... ဒီနေ့ အမေ့သားလေးပါလာလို့ ဈေးရောင်းကောင်းတယ်တော့ ...အမေတို့ ပြန်ကြမယ်နော် ...သားလေးဗိုက်ဆာနေပြီလား ...နို့တိုက်မယ်နော် တိုက်မယ်ကြားလား "
"မိတုတ်ရေ နင့်သားလေးက ချစ်စရာလေးပါလားဟဲ့ ... ငါ့ပေးချီပါလားဟယ် ...နင်လဲ ဆိုင်မှာဈေးဝယ်အုံးမှာမဟုတ်လား ..ဆိုင်ကိုလာခဲ့လေ .... ငါကလေးကိုချီသွားလိုက်မယ် ရလား "
မိတုတ်၏နှုတ်မှ ထွက်ပေါ်လာသောစကားသံကြောင့် အေးနွယ်၏ ခြေလှမ်းများတန့်ခနဲဖြစ်သွားရသည်။ရင်ထဲတွင်လည်း ဆို့နင့်သွားမိသည်။မိတုတ်အမြဲပြောနေသော မိတုတ်၏မင်းသားလေး မောင်မောင်သည်လည်း မိ တုတ်ကို ဤကဲ့သို့ပြေားပြီးထားခဲ့လေသည်ထင်ပါ၏။ အေးနွယ် သမီးလေးကို တင်းတင်းပွေ့ဖက်လိုက်ရင်း ခေါင်းကိုခါယမ်းလိုက်မိသည်။မျက်ရည်စများသည် ပေါက်ခနဲ အဝေးသို့လွှင့်စင်သွားကြလေသည်။
~~~~~~~
" ဘော်...ဘူး...ဘော် "
ရထားသည် စတင်ထွက်ခွါချေပြီ။အေးနွယ် ပြတင်းဝကနေ မတူးကို လက်ပြလိုက်သည်။ပြီးလျှင် မိတုတ်ကို ရှာမိသည်။မိတုတ်သည် အိမ်ထဲမှထွက်လာပုံမရပါချေ။အရိပ်ယောင်လေးကိုမျှ မတွေ့ရပါချေ။
~~~~~~
ရထားကြီးသည် တစ်စစနှင့် မိတုတ်၏ မြင်ကွင်းမှ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ရထားသံလမ်းဘေးမှောင်ရိပ်ကျသော နေရာတွင် မိတုတ်ရပ်မြဲရပ်၍ ရထားသံလမ်းကို ကြောင်ကြောင်ကြီးကြည့်နေမိသည်။
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
အပိုင်း( ၇ ) ဆက်ရန်
#ဧကြည်ဖြူ
"ဆေးဆန်းသွားပြလိုက်တာလား ..နင့်မှာလဲ ပိုက်ဆံမရှိဘူးဆို ....ပိုက်ဆံဘယ်ကရလဲ.. မတူးဆီကချေးတာလား .."
မိတုတ်၏အမေးကို အေးနွယ် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
"အေးနွယ်ငယ်ငယ်ကအမေလုပ်ပေးထားတဲ့နားကပ်ကို အေးနွယ်ရောင်းလိုက်ပြီ မိတုတ်.....အေးနွယ်လဲအလုပ်မရှိဘဲ ဒီတိုင်းဆက်နေရင်ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ် ... ဟင်းရောင်းဖို့ကလဲ သမီးလေးရောလမင်းလေးရောငယ်သေးလို့ အညှော်တွေလုပ်လို့မရလောက်သေးဘူးထင်တယ် ....အေးနွယ်လဲ ကုန်စိမ်းပဲရောင်းရမလားလို့ စဉ်းစားနေတာ...အခုက ရှိတာတွေပေါင်စားရောင်းစားရင်း မကြာခင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ် "
အေးနွယ်ကပြောပြီး ရင်ခွင်ထဲမှလသားအရွယ်သမီးလေး၏မျက်နှာလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။
" ဟုတ်တယ်နော် ပိုက်ဆံကလဲ ရှာရခက်လိုက်တာဟယ်...အရင်တုန်းကတော့ ကလေးမွေးပြီးရင် အလုပ်ပိုလုပ်နိုင်မယ်လို့ မိတုတ်ထင်ထားတာ ..ခုတော့ ဈေးလိုက်ရောင်းရင်းလဲသားလေးလမင်းကို စိတ်ပူရနေတာနဲ့ ဈေးလဲအရင်လို သိပ်မရောင်းနိုင်တော့ဘူးလေ "
မိတုတ်နှင့်အေးနွယ်တို့သက်ပြင်းကိုယ်စီချလျက် ငြိမ်သက်နေမိကြလေသည်။
~~~~~
"အိမ်ရှေ့မှာ အသီးအနှံတွေ တင်ရောင်းကြည့်ပါလား အေးနွယ်ရဲ့ ... ငါအဆင်မပြေရင်နင်တို့က ကူညီပေးခဲ့ကြပြီး... နင်တို့အဆင်မပြေတာ့မကူညီနိုင်တာ ...ငါစိတ်မကောင်းဘူးဟယ် "
ဖရဲသီးကို ညီညီညာညာဖြစ်အောင် ခွဲခြမ်းရင်းနှင့် မတူးပြောလိုက် မိသည်။
အေးနွယ်သည် မတူးကို စကားမပြန်မိဘဲ မတူး၏ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်နေမိသည်။ကလေးနှစ်ယောက်သည် ဘူတာစင်္ကြန်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်၍ဆော့နေကြလေသည်။အငယ်လေးသည် ဆော့၍မောပန်းသွားသောအခါ သူ့မိခင်နားသို့ လျှောက်လာပြီး စင်္ကြန်ပေါ် သည်အတိုင်းလှဲအိပ်ချပစ်လိုက်သည်။သည်မြင်ကွင်းသည် ဘူတာထဲတွင်မဆန်းလှသော မြင်ကွင်းသာဖြစ်သည်။သို့သော်လည်း အေးနွယ်ရင်ထဲမှာ အောင့်ခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။
"အစ်မ အခင်းဘယ်မှာလဲ ... ဟိုမှာကပေးအိပ်နေပြီ ...အခင်းခင်းပေးလိုက်ပါအုံး "
" အေး ... အေး ... ဒီကောင်လေး ဟာ မျောက်ရှုံးအောင်ဆော့ပြီး တာနဲ့ တန်းအိပ်တော့တာပဲ "
ဖင်ပြောင်လေးနှင့် အိပ်ပျော်နေသော သားဖြစ်သူကို ဝါညစ်ညစ်ပီနန်အိတ် အခင်းပေါ် ပွေ့တင်လိုက်ပြီး မတူးပြောလိုက်သည်။
~~~~~~
"ဘယ်လို ... နင်ပဲခူး ပြန်မလို့ ဟုတ်လား အေးနွယ် ... ပြောတော့ ရွာမှာအမျိုးမရှိဘူးဆို "
မတူး အံ့ဩတကြီးနှင့် မေးလိုက်သည်။
"အေးနွယ်ရဲ့ မိဘတွေ ရှိပါသေးတယ်အစ်မ "
အေးနွယ် ခေါင်းကိုငုံ့ပြီး တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။
"အေးနွယ်ရယ် ဒါများ...ဒီမှာဒုက္ခ ခံနေရလားဟယ် ....အစကတည်းက ပြန်ရမှာပေါ့ ... ဘယ်တော့ပြန်မှာလဲ မိတုတ်ရောသိလား ..."
"ဟင့်အင်း မိတုတ်ကို မပြောရသေးဘူး အစ်မ .....တကယ်လို့ အေးနွယ်ပြန်ပြီး တစ်ပတ်အတွင်း ပြန်မလာခဲ့ရင် ...အခန်းကိုပြန်အပ်လိုက်နော်အစ်မ ...အေးနွယ်ပြန်မလာဖြစ်ရင်... အေးနွယ်ထားခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အစ်မနဲ့မိတုတ်ခွဲယူလိုက်နော် "
" အေးနွယ်ရယ် ..ရင်ထဲမကောင်းလိုက်တာဟယ် ... မိတုတ်သိရင် ဘယ်လိုနေမလဲ မသိဘူးဟယ် .....ငါတောင် ငိုချသလိုလို ကြီးဟယ် "
" အစ်မရယ် ...အေးနွယ်လဲငိုချင်တယ် ...အစ်မနဲ့မိတုတ်ကို အေးနွယ် ဘယ်တော့မှမေ့မှာမဟုတ်ပါဘူး ...အေးနွယ်ဟိုမှာ စီးပွားရေး အဆင်ပြေရင် အစ်မတို့ကိုပြန်လာရှာပါ့မယ်"
"မလိုပါဘူးဟယ် ...နင်အဆင်ပြေရင် ငါတို့လဲ ပျော်ပါတယ် "
~~~~~
"မိတုတ် ..အေးနွယ်သွားမယ်နော်...အေးနွယ်ဟိုမှာအဆင်ပြေရင် မိတုတ်နဲ့ သားလေးလမင်းကို လာခေါ်မယ်သိလား .. ဟိုမှာ ကလေ ..အိမ်အကျယ်ကြီးတွေရှိတယ်မိတုတ်ရဲ့ "
အေးနွယ် တတွတ်တွတ် ပြောနေသော်လည်း မိတုတ်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြန်မပြောဘဲ ကလေးကို ရင်ခွင်တွင်းချီကာ မလှုပ်မယှက်ငူငူချည်းထိုင်နေသည်။အေးနွယ်သည် ခရီးဆောင်အိတ်ကို ဘေးတွင်ချပြီး သမီးလေးကို ချီလျက်မိတုတ် အနားတွင် ရပ်နေမိသည်။အပြင်လောကတွင် မှောင်ရိပ်များသန်းနေဆဲပင်။ နံနက်လင်းအာရုဏ် သည် ရောက်ရှိမလာသေးချေ။နံနက်လေးနာရီကျော်တွင် ပြန်ထွက်မည့် ပဲခူးရထားကို အေးနွယ်စီးသွားရမည်ဖြစ်သည်။ယမန်နေ့ညက အေးနွယ်ပြန်မည့် အကြောင်းကို မိတုတ်ကိုပြောလိုက်စဉ်ကပင် မိတုတ်သည်အေးနွယ်ကို စကားမပြောတော့ခြင်းဖြစ်သည်။ယခုလည်း အေးနွယ် ပြင်ဆင်ပြီးသည်နှင့် မိတုတ်၏ အခန်းဘက်သို့ လာနှုတ်ဆက်သောအခေါ အိမ်တံခါးကိုဖွင့်ထားလျက် ယခုကဲ့သို့ ထိုင်နေခြင်းဖြစ်လေသည်။
"အေးနွယ်လေအ ဟိုမှာအဆင်ပြေတာနဲ့ မိတုတ်ကိုလာပြန်ခေါ်မှာပါ "
အေးနွယ်စိတ်မကောင်းစွာပြောလိုက်မိသည်။အေးနွယ် ရင်ထဲ၌လည်း တကယ်ပင်ဆို့နင့်နာကျင်နေမိပါသည်။
" အေးနွယ် ....မပြီးသေးဘူးလား .. ဟိုမှာရထားလာနေပြီ....အိတ်ပေးလေ "
မတူးက အော်ပြောရင်း အေးနွယ်တို့အခန်းရှိရာသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။အနားသို့ရောက်သောအခါ အခြေအနေကို ရိပ်စားမိသွားပြီး နှုတ်ဆိတ်ကာ အိတ်ကို သယ်မပြီးပြန်ထွက်ခဲ့လိုက်သည်။
" အေးနွယ် သွားပြီးနော် မိတုတ် "
" မောင်မောင်လဲ နင်လို့ပဲပြန်လာခေါ်မယ်ပြောပြီး ...ပြန်မလာခဲ့ပါဘူး "
မိတုတ်သည်ပြောရင်းအနှီးထုပ်ထဲမှ ကလေးလေးကို ကြည့်လိုက် ချီထားသောသားဖြစ်သူကိုကြည့်လိုက်နှင့် အလုပ်များနေမိသည်။
"ဒီနေ့ဆိုရင် ဆေးရုံမှာတစ်ပတ်ပြည့်ပြီ ...သူများတွေဆို .တစ်ရက်နှစ်ရက်ထက် ပိုမကြာဘူးတဲ့ ... အားအမြန်ပြည့်ပြီး ကျန်းမာအောင် အစားကိုစားမှဖြစ်မယ်နော် ... ဒီမှာ နင့်သမီးလေးကိုကြည့်ပါအုံး..."
အေးနွယ် သမီးလေးကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ကလေးကို ကြည့်ရင် အေးနွယ်ရင်ထဲဆို့နင့်လာမိပြန်သည်။သမီးလေးတွင် အဖေခေါ်စရာလဲမရှိ။အဘိုးအဘွားများကလဲ လက်ခံနိင်ပါ့မည်လား မသိချေ။သမီးလေးကို ကြည့်ပြီး မိဘများကို ပို၍ပင်တွေ့ချင်လာမိသည်။အသက်နှင့် ရင်းပြီးကလေးမွေးလိုက်ရသောအခါ မိခင်၏ခံစားချက်ကို လဲကိုယ်ချင်းစာလာမိသည်။
"အေးနွယ် နင်အမြန်နေကောင်းအောင်လုပ်ဟာ ...ငါက နင့်ကိုနေ့တိုင်းလာမတွေ့နိုင်ဘူး ...ငါ့သားလေးပင်ပန်းတယ် ...နင်အိမ်ပြန်လာမှ ကလေးအတူထိန်းကြမယ်သိလား "
" အင်း .. အင်းပါ မိတုတ်ရယ် .... အေး ... အေးနွယ် အမြန်နေကောင်းအောင်ကြိုးစားပါ့မယ် "
နှစ်ယောက်သားကို ကြည့်ပြီး မတူးသက်ပြင်းချလိုက်မိသည် ။ သေတွင်းထဲမှလွတ်မြောက်လာခဲ့သော အေးနွယ်၏မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ဘူတာတွင် ကျန်ခဲ့သောသမီးလေးကို မတူးမြင်ယောင်လိုက်မိသည်။
"ဒါနဲ့ ကလေးကို နာမည် ဘယ်လိုပေးမလဲ အေးနွယ် ... "
မတူးက အေးနွယ်ကိုမေးလိုက်သည်။
" ကလေးကို နာမည်ပေးဖို့လား ..မိတုတ်သားက လမင်းဆိုတော့ ... အေးနွယ် နင့်သမီးကိုနေမင်းလို့ပေးလိုက်ပါလား .... လမင်းရယ် နေမင်းရယ် ဘယ်လောက်လှလဲ ဟီး ဟီး "
မိတုတ်က သူ့ဘာသာပြောပြီး သူ့ဘာသာသဘောကျစွာတဟီးဟီးရယ်နေမိသည်။
အေးနွယ်က နွမ်းဖျော့ဖျော့လေးပြုံးရင်း အနှီးထုပ်ထဲမှသမီးလေး၏ မျက်နှာသေးသေးလေးကို ကြည့်နေမိသည်။ သမီးလေးဘ၀ကို အေးနွယ်ဘ၀လို ဒုက္ခမများစေချင်မိပါ။အေးချမ်းပျော်ရွှင်စေချင်သည်။ခမ်းနားသော အိမ်ကျယ်ကြီးထဲမှာ ပျော်ရွှင်အေးချမ်းစွာကြီးပြင်းစေချင်မိသည်။
" သမီးလေးနာမည်ကို မေနှင်းအိမ်လို့ပေးမယ် ... လှတယ် မဟုတ်လားဟင် ...သမီးလေးကို အေးချမ်းပျော်ရွှင်တဲ့အိမ်လေးမှာနေစေချင်လို့လေ "
" ဟယ် ... လှတယ် ...လှတယ်ဟဲ့ သိလား .....ငါ့သားကလမင်း ....နင့်သမီးကမေနှင်းအိမ် လှတယ်သိလား အေးနွယ်ရဲ့ "
.~~~~~~~
"အရွက်တွေစုံတယ်နော် ....ဗူးရွက်တွေ ဝယ်သွားပါအုံးတော် ... ကျုပ်သားလေးလမင်းနေမကောင်းလို့ပါ .... ဒါတွေရောင်းပြီး မှ ဆေးခန်းပြရမှာမို့ပါ ..၀ယ်ကြပါတော် "
မိတုတ် ပါးစပ်မှစျေးအော်ရောင်းလိုက်ပြီးခြေထောက်ကို ဆတ်ခနဲဆတ်ခနဲခါလျက် ဘူတာစျေးတစ်ဆုံးကို လှမ်းမျော်ကြည့်နေမိသည်။သည်နေ့မှပဲ ဈေးရောင်းပါးပုံက ဈေးဗန်းထဲမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များတစ်ဝက်မက ကျန်နေသေးသည်။အသီးအရွက်များကိုကြည့်ပြီး မိတုတ်ငိုချင်နေမိသည်။သည်နေ့မှပဲ သားလေးလမင်းကလည်းကိုယ်ပူချင်သလိုဖြစ်နေသည်။သားလေးကို အေးနွယ်ဆီမှာထားခဲ့သောကြောင့် စိတ်ချရသော်လည်း မိတုတ်ရင်ထဲမှာ မီးစနှင့်ထိုးခံထားရသကဲ့သို့ ပူလောင်နေသည်။ဖြစ်နိုင်လျှင် ဈေးဗန်းကိုထားပစ်ခဲ့ပြီး သားလေးဆီသို့ပြန်ပြေးချင်နေမိသည်။သို့သော်လည်းမဖြစ် သားလေးဆီပြန်ဖို့ရာ ငွေပါမှဖြစ်မည်။ငွေတွင်းသည် နက်လွန်းလေစွ။ မိတုတ်နေစဉ် စျေးရောင်ပြီး အစားကိုချွေတာစားသည့်ကြားမှပင်လျှင် ငွေကသုံးစွဲ၍မလောက်ငှ။ သည်ကြားထဲ အိမ်လစာကလည်း ဈေးပိုပေးလာရသည်။ယခင်လို တစ်နေ့ ဆယ့်ငါးကျပ်စုရုံနှင့်မရတော့ချေ။အိမ်လစာ၊ စားစရိတ်နှင့် ကလေးအတွက် ဟိုဝယ်သည်ဝယ်နှင့်ဆိုလျှင် တစ်နေ့သုံးစရိတ်ကို ရာကျော် ရှာနိုင်မှဖြစ်မည်။မိတုတ် ဈေးဗန်းကို လက်နှင့် ကိုင်မြှောက်လိုက်ပြီး ရွက်ရန် ပြင်လိုက်သည် ။ ထိုအခါ ဘေးနားရှိစျေးသည်မှာ ကမန်းကတန်း ထလာပြီး
"ဟဲ့ ..ဟဲ့ ... ငါကူမပေးပါမယ် ... စျေးသိမ်းတော့မလို့လား "
"မသိမ်းပါဘူးတော် ... ဒီနေရာက မရောင်းရဘူး ....နေရာရှာရင်း ရပ်ကွက်တွေထဲလိုက်ရောင်းမလို့လေ ...သားလေးနေမကောင်းဘူး ..ပိုက်ဆံရမှ ဖြစ်မှာ "
"ဟယ် ...ကောင်မလေးရယ် ...နင် ဒီဗန်းကို တောက်လျှောက်ရွက်သွားမလို့လားအေ...ထိုင်ပဲရောင်းပါလားကွယ် ...အချိန်တန်ရင်ကုန်မှာပေါ့ "
ဈေးသည်း အမျိုးသမီးကြီးသည် သစ်သားများဖြင့်ရိုက်ထား သော မိတုတ်၏ဈေးဗန်းကိုကြည့်ပြီး စိတ်မောစွာပြောလိုက်သည်။
မိတုတ်မှာတော့ ဒါကို ဂရုမစိုက်အားပါ ဈေးဗန်းကြီးကို မနိုင်မနင်းရွက်ရင်းလျှောက်လာခဲ့သည်။
"ဟင်းသီးဟင်းရွက်စုံရမယ်နော် ...၀ယ်ကြပါအုံးရှင်... ကျွန်မသားလေးနေမကောင်းလို့ အိမ်ပြန်ချင်လို့ပါရှင် "
~~~~~
" အေးနွယ် ... အေးနွယ်ရေ ... ငါ့သားလေး သက်သာရဲ့လားဟင် ..သူငိုသေးလားဟင် ...ဒီနေ့မှငါကဈေးရောင်းမကောင်းဘူးအေးနွယ်ရဲ့ ..အီး ..ဟီး..ဟီး "
ပြောရင်းနှင့် မိတုတ်ငိုချလိုက်မိသည်။
"ဟယ် ... မငိုနဲ့ လေမိတုတ်ရဲ့ ... သားလေးလမင်းသက်သာနေပါပြီ...အစ်မတူးကို အဖော်ခေါ်ပြီး အေးနွယ်တို့ဆေးခန်းသွားပြလိုက်တယ် ....."
အေးနွယ်မှာ မိတုတ်ကို ကြည့်ပြီး လမင်းလေးကိုမိတုတ်လက်ထဲသို့အမြန်ထည့်ပေးလိုက်ရသည်။ကလေး လက်ပေါ်ရောက်မှပင် မိတုတ်မှာ အငိုတိတ်တော့သည်။
#မုန်းမာန်
(အခန်းဆက်ဝတ္ထုရှည် )
အပိုင်း ( ၆ )
***^^***
"နင်မလိုက်နဲ့လေမိတုတ် ... နင့်မှာကလေးတစ်ဖက်နဲ့ အိမ်မှာပဲနေခဲ့ "
" သားလေးက မိတုတ်ချီထားရင် မငိုပါဘူး မတူးရယ် ...အေးနွယ် ကိုစိတ်ပူလို့ပါတော် ....မိတုတ်လိုက်ခဲ့မယ်နော် "
" ဒုက္ခပါပဲ ... လိုက်ဟယ် ...လိုက်...လိုက်..."
ပြောရမည့်ပုံလည်း မပေါ်သည့်မိတုတ်ကို မတူးမပြောချင်တော့ပါ။ ကလေးကိုချီပြီး ငို့မဲ့မဲ့ဖြစ်နေပုံက မသိလျှင် သူ၏ဆွေမျိုးသားချင်း ဖြစ်သူ ဝေဒနာခံစားနေရသကဲ့သို့ပင် ထင်ရသည်။
"မိတုတ်စုထားတဲ့ပိုက်ဆံယူခဲ့မယ်နော် "
" အေး ... အေး "
~~~~~
ဆေးရုံသို့ရောက်သည်နှင့် အေးနွယ်ကို မွေးခန်းထဲသို့ချက်ချင်းခေါ် သွင်းသွားကြသည်။သူနာပြုဆရာမတစ်ယောက်ထွက်လာပြီး မိတုတ်နှင့်မတူးကို လာရောက်မေးမြန်းလေသည်။
"လူနာနဲ့ဘာတော်လဲ ...လူနာရဲ့ အမည် .... အသက်နဲ့လူနာနဲ့ ခင်ပွန်း နာမည်ပြော ''
သူနာပြုဆရာမ၏အမေးကြောင့် မတူးနှင့်မိတုတ်ကြောင်တောင်တောင်နှင့် သူနာပြုဆရာမကို ကြည့်နေမိကြသေးသည်။နှစ်ယောက်လုံး ကလေးမွေးဖူးကြသော်လည်း ကလေးကိုဆေးရုံမှာ မမွေးဖူးကြသည်လေ။
"ဘာတွေကြောင်နေကြတာလဲ .. ဆေးရုံလာတော့လဲ စိုးရိမ်ရတဲ့ အခြေအနေမှ လာကြတယ် .. သူ ဒီတိုင်းမမွေးနိုင်ရင် ဗိုက်ခွဲမွေးရမှာ ..ဗိုက်ခွဲဖို့အတွက် ကလေးအဖေဖြစ်ဖြစ်... ဆွေမျိုးသားချင်းဖြစ်ဖြစ် လက်မှတ်ထိုးပေးရမယ် ....ရှင်တို့က သူနဲ့ဘာတော်လဲ ....."
"ဟို ... ကျွန်မတို့က သူနဲ့အတူ ဘူတာနားမှာနေကြတာ ....သူ့မှာ ယောကျာ်းမရှိဘူးလေ ... သူ့ယောကျာ်းကသေသွားပြီးတဲ့ သူပြောတယ် "
မတူးက ဘာစဖြေရမှန်းမသိဘဲ တွေတွေဝေဝေနှင့်စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် မိတုတ်က သွက်သွက်လက် ထဖြေလိုက်လေသည်။ထိုအခါမှပင် မတူးလည်း အသိဝင်လာပြီး
" ဟို ...ဟို လူနာရဲ့ နာမည်က အေးအေးနွယ်ပါ ... အသက်ကဆယ့်ရှစ်နှစ်ပါ .. သူ့မှာ ယောကျာ်းရောဆွေမျိုးတွေရောမရှိဘူးဆရာမ...ကျွန်မတို့က အိမ်နီးနားချင်းတွေပါ ....ကောင်းအောင်သာကုပေးပါရှင် "
သူနာပြုဆရာမသည် မတူးနှင့်မိတုတ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သဘောပေါက်သွားဟန်နှင့် ထပ်မမေးတော့ဘဲ လက်တွင်ကိုင်ထားသောစာအုပ်ထဲမှာ စာရင်းသွင်းလိုက်ပြီးနောက်
"ကဲ ... ဒီမှာလက်မှတ်ထိုး...ပြီးရင်ဆေးဖိုးတွေ ရှင်းရမယ် "
"ရှင် .. ဟုတ် ..ဟုတ်ကဲ့ ... ဟို ... ဟို ....ကျွန်မစာမတတ်ဘူး ဆရာမ "
မတူးသည် ဆရာမလေးကမ်းပေးသော ဖိုင်တွဲနှင့် ဘောပင်လ်ကိုယောင်နနနှင့် ဆွဲယူလိုက်ပြီးမှ မဝံ့မရဲနှင့်ပြောလိုက်မိသည်။သည်တစ်ကြိမ်၌ မတူးရင်ထဲတွင် အားမငယ်စဖူး အားငယ်မိသွားသည်။
'' ဪ ..ရှင်စာမတတ်ဘူးလား ... ဒါဆိုသူရော "
ဆရာမလေးက မိတုတ်ကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။မိတုတ်သည်ကလေးကိုချော့မြူနေရင်းမှ ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
"သူ..သူလဲ ...မ..မတတ်လောက်ဘူး ဆရာမ .."
မတူးထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့နှင့် ဝင်ဖြေလိုက်သည်။
"ကဲ ...ကဲ.. ဒါဆိုလဲ ... ဒီမှာ ကြက်ခြေခတ်ပဲရေးလိုက် ... ကြက်ခြေခတ်တော့ ရေးတတ် တယ်မဟုတ်လား "
"ဟုတ် ..ဟုတ်ကဲ့ ဆရာမ "
ဘူဘာထဲတွင် ဆတ်ဆတ်ကြဲဖြစ်သောမတူးမှာ ယခုအခါ၌မျက်နှာကို အောက်ငုံ့၍ သိမ်ငယ်နေမိသည်။ကြက်ခြေခတ် ရေးလိုက်ရသော စာရွက်တွင် စာများရေးထားသော်လည်း ဘာတွေရေးထားမှန်းလည်းမသိပါချေ။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ မတူး ...ပိုက်ဆံမရှိလို့လား ...မိတုတ်မှာပိုက်ဆံပါတယ် ...မိတုတ်ပိုက်ဆံကိုယူလိုက်လေ "
မိတုတ်မေးရင်းနှင့် အတွင်း အင်္ကျီအိတ်အတွင်းရှိအဝတ်စနှင့်ချည်ထားသော ပိုက်ဆံထုပ်လေးကို နှိုက်ယူလိုက်သည်။
"နေပါ မိတုတ်ရယ် ....အေးနွယ်က သူဗိုက်နာကထည်းက ...ငါ့ကို လိုလိုမယ်မယ် ပိုက်ဆံပေးထားပါတယ် ...ငါလေ တစ်ဘ၀လုံးနေလာခဲ့တာ ဒီနေ့စိတ်အားအငယ်ဆုံးပဲအေ...စာရွက်မှာဘာတွေ ရေးထားမှန်းလဲမသိဘဲ လက်မှတ်ထိုးဆိုလို့ ထိုးလိုက်တာပဲ ... ငါ့ကြောင့် အေးနွယ်တစ်ခုခုဖြစ်မှာစိတ်ပူလိုက်တာဟယ် ... ငါ့တို့ကလေးတွေကိုတော့ စာတတ်အောင်သင်ခိုင်းရမယ် "
~~~~
" အေးအေးနွယ်အိမ်ကရှိလား .."
မွေးခန်းထဲမှ ဆရာမတစ်ယောက် ထွက်လာပြီးမေးလိုက်သောအသံကြောင့် ကလေးကိုပေါင်ပေါ်မှာသိပ်နေတဲ့မိတုတ်နဲ့ မတူးတို့ ထိုင်နေရာနေ ထရပ်လိုက်မိကြပြီး ထိတ်ထိတ်ပျာပျာနှင့် ထူးလိုက်မိကြသည်။
"ဟုတ် ..ဟုတ်ကဲ ရှိပါတယ် ....."
"အေးအေးနွယ် မိန်းခလေးမွေးပါတယ် ... ကလေးရောမိခင်ရော အန္တရာယ်ကင်းပါတယ်နော် ... ဆေးရုံမှာတော့စောင့်ကြည့်ပါအုံးမယ် "
" ဟုတ်...ဟုတ်ကဲ့ "
"မိတုတ်ရေ ...အေးနွယ် သမီးလေးမွေးတယ်တဲ့ ...အမယ်လေး အသက်အန္တရာယ်ကင်းလို့တော်ပါသေးတယ်ဟယ် ...အခုမှပဲ အသက်၀၀ရှုနိုင်တော့တယ် ...နင်ပြန်ချင်ပြန်နော်မိတုတ် ..ကလေးလဲပင်ပန်းတယ်.."
~~~~~~
"အေးနွယ် .... နင်အားတင်းထားမှဖြစ်မှာနော် ...နင်သာတစ်ခုခုဖြစ်ရင် ....နင့်သမီးလေးဘယ်လိုလုပ်မလဲ...မိတုတ်ကိုကြည့်စမ်း ဘယ်လောက် သတ္တိရှိလဲ ... "
မတူးသည် အေးနွယ်၏ ညိုးငယ်နွမ်းလျနေသော မျက်နှာလေးကိုကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည် ။
"နင်မငိုနဲ့နော် အေးနွယ် ...နင်သမီးလေးကလဲ ချစ်စရာလေးပါဟယ် ...."
