Saved Messages

روزهای غم‌انگیزی‌ست. باور دارم که می‌توانم تحمل کنم اما اینجا نکته‌ای وجود دارد و آن این است که آیا می‌خواهم تحمل کنم؟ جواب قطعا نه است. یک نه قاطع؛ چرا که برای تحمل کردن باید امید و دلیلی وجود داشته باشد که من آن ‌را نه در وجود خودم و نه در بیرون از خودم، نمی‌بینم. نکته‌ی دیگری که باعث می‌شود میلی به ادامه دادن نداشته باشم این است که با خودم، آدم‌ها و در مجموع با این دنیای کثافت لج‌ کرده‌ام. چرا که خودم را مستحق این عذاب نمی‌دانم اما این چنین به من تحمیل شد! نمی‌خواهم مثل یک مهره‌ باشم! نمی‌خواهم بازیچه باشم. باید تمام قواعد بازی را به هم بزنم و این کار تنها با تن ندادن به این رنج‌های اجباری ممکن است. نباید بگذارم افسار زندگی‌‌‌ام، دست دنیا بیفتد.

در شهر شلوغ ما تماشا دارد تنهاییِ دسته‌جمعیِ آدم‌ها.

به‌سان درختی که در خاک ریشه می‌دواند و خاک را از شسته شدن توسط سیلاب حفظ می‌کند، تو نیز در من ریشه می‌دوانی و با حضورت، مرا از همراه شدن با سیلاب اندوه باز می‌داری🌱

می‌دانم که رنج خواهم کشید و می‌دانم که نباید برگشت و می‌دانم که حتی یک نگاه، شلیک به جمجه‌ی خسته‌ام خواهد بود. اما دردهایی که با تو می‌کشم، عزيزدلم، خوشبختیِ من است.

حس می‌کنم دیگه هیچ‌کس من‌و ذره‌ای نمی‌شناسه واقعا. فهمیده‌شدن توسط نزدیکانم آخرین سنگری بود که از دستش دادم. غریبه‌م و دور. با همه.

هیچ‌کس برای هیچ‌کسی کافی نیست. برای همین ما دوستان زیادی داریم. هر چیزی که نزدیکامون و حتی خودمون نمی‌تونیم توش کامل باشیم رو توی اونا پیدا می‌کنیم. اگه اعتماد به‌نفس نداشته باشیم دوست بااعتماد به نفس پیدا می‌کنیم. اگه تنها باشیم آدم حامی پیدا می‌کنیم. اگر کم‌بود محبت داشته باشیم دنبال کسایی هستیم که بهمون محبت کنن. اگر بابای بدی داشته باشیم دنبال مردی هستیم که مثل پدرمون هم باشه. اگه مادر بدی داشته باشیم دنبال زنی هستیم که برامون مادری کنه. اگه تک فرزند باشیم یا با برادرخواهرمون ارتباط خوبی نداشته باشیم به دوستامون می‌گیم آبجی/داداش. هیچ کس برای هیچ کس کامل و کافی نیست. اما شاید لازم باشه.

اگر بپرسی مشکل چیست و من چرا این‌قدر غمگینم، پاسخ می‌دهم که چون در این خانه گل و گیاهی نیست! هیچ سبز زنده‌ای نیست. احتمالاً می‌خندی و می‌گویی: «همین؟» بله همین. این کامل‌ترین جوابی‌ست که می‌توانم به چنین سوالی بدهم! این یعنی در این خانه کسی حوصله ندارد از چیزی مراقبت کند. یعنی این خانه روشنی مطلوب را ندارد. یعنی آدم‌های این خانه از هم خسته‌اند، از خودشان خسته‌اند. یعنی امید در این خانه گم شده و ما برای پیدا شدنش تلاش نمی‌کنیم. یعنی همه‌چیز آن‌قدر به هم ریخته است که انگار سامان گرفتنش محال است! هیچ گلدان بزرگی و هیچ گل زیبایی و هیچ ساقه‌ی بلندی و هیچ برگ پهنی نمی‌تواند این فاصله‌ها را پر کند.

نمی‌دانم چرا تحمل جمعیت را ندارم! تحمل زندگی فامیلی را ندارم. من آن‌قدر به تنهایی خودم عادت کرده‌ام که در هر حالت دیگری خودم را بلافاصله تحت فشار و مظلوم احساس می‌کنم. تا دور هستم دلم می‌خواهد نزدیک باشم و نزدیک باشم و نزدیک که می‌شوم می‌بینم اصلاً استعدادش را ندارم.

‏هرگز گمان مکن که پس از چند شکست، دیگر چیزی برای از دست دادن باقی نمانده است. عزیز من، زنده بودن به معنی داشتن چیزی برای از دست دادن است!

و اگر این‌جا بودی بی‌‌گمان دستم را به روی دستانت می‌گذاشتم و زیر گوشت آهسته می‌گفتم که از جان عزیزترم؛ این شب‌ها تمام می‌شوند، بی‌گمان. از تو می‌خواهم که قوی بمانی. و می‌خواهم بدانی چیزی که مرا در این روزها از انحطاط باورهای نورسته دور نگاه می‌دارد، تصور تصویر رؤیای توست؛ در میانهٔ روزهای شادی. افسوس که من از آن روز بسیار دورم.

روزها که از جایم بلند می‌شوم به تنها چیزی که فکر می‌کنم تمام شدن همه چیز است. همه چیز در عین حال هیچ چیز! تمام شدن تمامی تلاش‌ها، نشدن‌ها و آرزوهایی که هیچ‌وقت شاید، نتوان به آن‌ها رسید.

اشتباه من این بود که همیشه دلبسته‌ی جاده‌هایی بودم که در مقابلم هیچ ردپایی نمی‌دیدم. اما، جایی که کمی منصفانه به خودم نگاه کردم دریافتم که من تمام این مدت را زندگی نکرده‌ام؛ دوام آورده‌ام. دلم می‌خواست می‌توانستم لحظه‌ای از امید دادن به عزیزانم دست بکشم و به قدر ثانیه‌ای، خودم را در آغوش بگیرم. حتی برای یک لحظه تصمیم گرفتم خودم را از موضعی که اندوهم مرا پناه داده بود، جدا سازم و به دستان آن بخش از روحم که مرا اندکی به آینده امیدوار می‌ساخت و می‌خواست که در خدمت آزادی باشد، بسپارم. اما کمی فکر کردم؛ آیا این آزادی نبود که پس از این همه رنج باید در خدمت من می‌بود؟ و همین پرسش‌هاست که مدام آدمی را در برابر آن‌چه که قلبش ندا می‌دهد، در گرداب تردید سرگردان می‌سازد. من آنقدر با قلبم جنگیده‌ام که دیگر مرا نه مأمن که دشمن خویش می‌پندارد. سخت است که این‌بار به او بفهمانم که ابتدا باید جانب عقل را رعایت کنم تا راضی به برداشتن نخستین گام شود. می‌دانی کجای این بازی مرا عذاب می‌دهد؟ این‌که شاه هزاران بار کیش می‌شود و سرباز فقط یک‌بار می‌میرد.

دیگر تقلا نمی‌کنم. پذیرفته‌ام و تسلیم شده‌ام. اما این بدان معنی نیست که از درون با خودم به صلح رسیده‌ام. درونم آشوب است. تن‌ام زخمی‌است آن‌گونه که انگار مجروح هزار نبرد بوده‌ام و حالا رمقی برای جنگیدن و ادامه دادن برایم باقی نمانده. حالا سپر انداخته‌ و در انتظار پایانم؛ حتی اگر آن‌گونه که می‌خواستم، شکوهمند نباشد.

از دل‌تنگی زیاد بریده‌ام. نه پیراهنی از تو به جامانده است و نه تار مویی و نه رایحه‌ای از تن‌ات.

بوت پیچیده توو خونه، عزیزدلم.

حالا هم وضع همان است، به آن‌چه که باید می‌بود و نیست فکر می‌کنم و نفسم تنگ می‌شود، به آن‌چه که هست فکر می‌کنم و خالی می‌شوم. به تو فکر می‌کنم و لبخند می‌زنم، به خود فکر می‌کنم و ابری بر سینه‌ام سنگینی می‌کند و خستگی بر تنم آشکار می‌شود. به آینده فکر می‌کنم و گنگ می‌شوم. به حال؛ مضارع، حالِ من خوب نیست، گذشته را فراموش کن و آینده را محال بدار.

در هم تنیده‌.

بارها به نامه‌ای که قرار است بعد از رفتنم برایت به یادگار بماند فکر کرده‌ام. این‌که بگویم خیلی دوستت دارم اما خسته بودم؟ بگویم خیلی دوستت دارم اما با من، خوش‌بخت نبودی؟ چه‌گونه بنویسم تا متوجه بغض گلوگیر من شوی؟ اصلاً می‌توان چیزی گفت؟ آیا این گستاخانه نیست احساسی که نمی‌توانی به زبان بیاوری را در کلمه‌ها جای بدهی؟ از کجا معلوم که آن لحظه خواهی دانست منظور من از خیلی، چه‌قدر خیلی بوده است؟ چه کسی تضمین می‌کند کسی که در برابر حرف‌های ما سر تکان می‌دهد لزوماً آن‌ها را فهمیده است؟ بهتر نیست بدون هیچ حرفی برویم؟ وقتی من چه حرف بزنم چه نزنم نمی‌دانم که در سرم چه می‌گذرد و دیگران چه‌قدر از مزخرفاتی که به زبان می‌آورم را، درک می‌کنند!