Nasr - نَصر

«عبادت الله، تو را به حقیقتِ انسانیتت بازمی‌گرداند! روح انسان بر عبادت سرشته شده و در ژرفای وجودش نیازی گریزناپذیر به بندگی نهفته است. همان‌گونه که انسان ناگزیر نفس می‌کشد، می‌خورد، می‌آشامد، می‌اندیشد و سخن می‌گوید، ناگزیر نیز چیزی را می‌پرستد. هیچ انسانی از عبادت خالی نیست. اگر الله را نپرستد، بی‌تردید چیز دیگری را معبود خود خواهد ساخت؛ خواه لذت، خواه مال، خواه مقام، خواه معشوق، و حتی گاه جامه و دارایی خویش. چنان‌که پیامبر ﷺ فرمود: «تَعِسَ عَبْدُ الدِّينَارِ، وَالدِّرْهَمِ، وَالْقَطِيفَةِ، ‌وَالْخَمِيصَةِ». (بنده ی دينار و درهم و خمیصه و خمیله (پارچه های نفيس) نابود باد.) (بخاری) پس قاعده‌ای استثناناپذیر وجود دارد: هر انسانی عابد است. حتی کسی که خود را بی‌دین یا ملحد می‌داند، در حقیقت اسیر خواهش‌ها و هوس‌های خویش است. ابن قیم رحمه‌الله چه نیکو سروده است: ‌أَرْوَاحُهُمْ ‌في ‌وَحْشَةٍ وَجُسُومُهُمْ  في كَدْحِهَا لَا في رِضَا الرَّحْمنِ هَرَبُوا مِنَ الرِّقِّ الَّذِي خُلِقُوا لَهُ فَبُلُوا بِرِقِّ النَّفْسِ والشَّيْطَانِ یعنی: ارواحشان در وحشت و تن‌هایشان در رنج است؛ رنجی که برای خشنودی رحمان نیست از بندگی‌ای که برای آن آفریده شده بودند گریختند، اما به بندگیِ نفس و شیطان گرفتار شدند. خلاصه آن‌که: عبادت، هم وظیفه است، هم نعمت، و هم ضرورتی برای جان انسان. ما نه تنها به عبادت مأموریم، بلکه به آن نیازمندیم؛ زیرا زندگیِ بی‌عبادت، تاریک، تهی و دور از حقیقتِ خویش است.» شیخ د. صالح بن عبدالعزیز سندی حفظه الله مجالس العقیده @RakanFarsi | راکان