" تاکتیک "

یکی از مهم‌ترین دلایل موفقیت تیم ملی اسپانیا در این تورنمنت، سرعت و کیفیت فوق‌العاده آن‌ها در بازپس‌گیری توپ بلافاصله پس از از دست دادن آن بود. تمرکز تمام بازیکنان در تمام دقایق بازی، چه در لحظات حمله و چه در آنی که مالکیت توپ را از دست می‌دادند، باعث می‌شد تیم هرگز فضای خالی برای واکنش حریف باقی نگذارد. این سطح از هوشیاری ذهنی، در کنار آمادگی فوق‌العاده جسمانی بازیکنان اسپانیا نسبت به سایر تیم‌های حاضر در تورنمنت، به آن‌ها اجازه می‌داد تا در دقایق پایانی بازی‌ها نیز با همان شدت ابتدایی به دنبال توپ بدوند؛ ویژگی‌ای که بسیاری از رقبا به دلیل افت انرژی از آن محروم بودند. فراتر از آمادگی فردی، آنچه این پرسینگ را واقعاً کارآمد می‌کرد، هماهنگی جمعی و تعادل تاکتیکی میان خطوط تیم بود. بازیکنان اسپانیا درک بسیار دقیقی از فضای زمین و وظایف خود در هر موقعیت داشتند؛ هر بازیکن می‌دانست چه زمانی باید فشار بگذارد، چه زمانی باید پوشش دهد و چه زمانی باید خط دفاعی را جمع کند. این هماهنگی حاصل بازی‌خوانی هوشمندانه تک‌تک بازیکنان بود؛ آن‌ها پیش از وقوع موقعیت، حرکت بعدی حریف را پیش‌بینی می‌کردند و همین امر به آن‌ها اجازه می‌داد توپ را در همان ثانیه‌های اولِ از دست دادن، دوباره به دست بیاورند، بدون آن‌که ساختار تیمی‌شان به هم بریزد. در پسِ این عملکرد جمعی، نقش لوئیس دلافوئنته، سرمربی تیم، تعیین‌کننده بود. او با کنار گذاشتن نگاه ستاره‌محور در چیدمان و فلسفه بازی تیم، فرهنگی ساخت که در آن هیچ بازیکنی، فارغ از نام و اعتبارش، از وظایف دفاعی و پرسینگ معاف نبود. این رویکرد، تعهد بالای تمام اعضای تیم به یکدیگر را تقویت کرد و اسپانیا را به مجموعه‌ای تبدیل کرد که موفقیتش را مدیون هویت جمعی خود بود، نه درخشش فردی چند بازیکن خاص. همین ترکیب از انضباط تاکتیکی، آمادگی بدنی و تعهد گروهی بود که در نهایت اسپانیا را به قهرمانی این تورنمنت رساند. . . #SaintJ @Tactictel

از کمپ لساما و ولگردی به‌عنوان یک سرمربی اخراج شده تا مت‌لایف و فتح جهان، مسیرِ کامرواییِ دلافوئنته خالی از هرگونه برجستگی ویژه‌ای بود. موفقیتِ او بیش از آن‌که تجسمِ شخصیت‌های پیشانی‌نشان و قهرمان‌هایِ مادرزاد باشد، شبیه به خودِ زندگی بود. در زندگیِ واقعی نیز «موفقیت» در انتهایِ مسیری قرار گرفته که سرشار است از سکوت، ملال و استیصال. مسیری که برخلاف سانتی‌مانتالیسم انگیزشی، نه زیباست و نه شکوهمند؛ و تنها زمانی می‌توان آن را لذت‌بخش دانست که با رسیدن به جایگاهی درخشان خاتمه یافته باشد... سرمربیِ اسپانیایی برای عبور از این مسیر تنها به یک بلیط نیاز داشت؛ تماسی از فدراسیون فوتبال اسپانیا. تماسی که پس از ماه‌ها سرگردانی، به سرخوردگی‌هایش خاتمه داد و با اضافه کردن‌اش به هسته‌ی مرکزی فوتبال این کشور، همزمان با پرورش نسلی جدید، بنایِ آینده‌ای را گذاشت که دیگران قادر به دیدن‌اش نبودند؛ به همین دلیل هم بود که انتصاب‌اش به‌عنوان سرمربی بزرگسالان، برای تصمیم‌گیران فوتبال اسپانیا انتخاب سختی نبود چراکه او پیش‌تر نیز با همین بازیکنان، هرآنچه که می‌شد را فتح کرده بود. موضوعی که دلافوئنته را از یک مربی معمولی به یکی از برترین مربیان عرصه‌ی ملی تبدیل می‌کند این است که او صرفاً میراث‌دارِ فوتبالِ اسپانیایی -موسوم به تیکی‌تاکا- نبوده بلکه آن را بازتعریف کرده؛ اویی که ساختار فکری‌اش به اصول گذشته پایبند است اما نه به‌اندازه‌ای که بابت‌اش آینده را نبیند. او برخلاف دیگر مربیان، غرق در دگماتیکِ «فوتبالی مبتنی‌بر پاس‌کاری» نشد و دو فاکتور مهم را به تیم‌اش اضافه کرد؛ «دفاع با توپ» و «پرس». فاکتورهایی که رهایی‌بخشِ اسپانیا از نفرینِ «مالکیت» شدند. اسپانیا در تمام تورنومنت‌هایی که پس از غروبِ نسل طلایی‌اش شرکت کرد (مشخصاً یورو ۲۰۱۶، جام جهانی ۲۰۱۸، یورو ۲۰۲۰ و جام جهانی ۲۰۲۲) درحالی حذف شد که از لحاظ کنترل مالکیت تیم برتر میدان بود اما نمی‌توانست از این مالکیت [چه در امور دفاعی چه در مورد هجومی] نفعی ببرد. نسخه‌هایِ قبلی اسپانیا صرفاً توپ را داشتند اما اسپانیایِ دلافوئنته این توانایی را دارد تا با استفاده از توپ، بازی را کنترل کند. موردِ «پرسینگ» برای اسپانیا احتمالاً عبارت غریبی باشد اما یکی از مهم‌ترین تأثیراتِ این تاکتیسین، ارتقا کیفیت اسپانیا در فازِ خارج از مالکیت است؛ نسخه‌هایِ دیگر اسپانیا، در بُعد بدون توپ تیم‌هایی معصوم بودند اما اسپانیایِ دلافوئنته، با تبحری که در «پرس» دارد، می‌تواند با هر جریانی از بازیِ خو بگیرد و اگر لازم باشد، فوتبالِ مستقیمی ارائه کند. دومین ستاره‌ را نه نسلی اساطیری، بلکه تیمی بر سینه‌ی لاروخا دوخت که خودِ دلافوئنته ساخته بود؛ سیمون، کوکوریا، رودری، روییز و... بازیکنانی هستند که از سنین پایه، توسط او پرورش یافتند تا تصویری را عینیت ببخشند که او سال‌ها قبل، قبل از آن‌که دیگران حتی توانِ تصورش را داشته باشند، ترسیم کرده بود... . . #Reza @Tactictel

نخست | واقعیت این است که جایگاه عادل فردوسی‌پور و تیم او، همیشه آن‌قدر استوار و محکم بوده که با هیچ‌یک از مهملات دیگران این منزلت ذره‌ای متزلزل نخواهد شد. جایگاهی که با کار درست و شریف به دست آمده و هرگز صندلیِ دیگری را غصب نکرده است. هیچ فردی غیرقابل نقد نیست، اما نمی‌توان انکار کرد که او طی بیش از دو دهه فعالیت رسانه‌ای، یکی از معدود چهره‌هایی بود که تلاش کرد فوتبال ایران را در برابر افکار عمومی پاسخگو نگه دارد. او درباره فساد پرسید، درباره رانت پرسید، درباره مدیریت ناکارآمد پرسید و درباره تصمیماتی که میلیون‌ها هوادار را تحت تأثیر قرار می‌داد، مطالبه‌گری کرد. هرقدر کار عادل فردوسی‌پور و تیم او را سخت‌تر کنند، تغییری در اساس ماجرا رخ نمی‌دهد. او سال‌هاست که عادل‌ترین راوی فوتبال مملکت بوده و عادل نیز خواهد ماند؛ استادی که رسانه ورزشی و اساساً جرئت نقد کردن در آن، به قبل و بعد از دوران او تقسیم می‌شود. اگر امروزه چندین رسانه ورزشی مستقل و غیرمستقل با صدها نیروی شریف و ناشریف در حال فعالیت هستند، نباید تأثیر مهم عادل فردوسی‌پور در علاقه‌مند کردن چند نسل به این حرفه را نادیده گرفت. مردی که بی‌شک یدک‌کش لقب مهم‌ترین چهرهٔ تاریخ ژورنالیسم ورزشی این مملکت است. دوم | قلعه‌نویی و سپر رسانه‌ای او را جدی نگیرید؛ اراذلی که به قول مسعود فراستی، اساساً ماقبل نقد هستند. فقط یک موضوع؛ تیمی منفور که آن را شمایل وطن خطاب می‌کنید، هیچ‌گونه شباهتی به وطن ما ندارد. تیمی متشکل از انسان‌هایی که تعاریف جدیدی برای واژه‌های دورو، چرک، مدعیان توخالی و البته رانتی به وجود آوردند. سوم | عادل فردوسی‌پور به نمادی از روزنامه‌نگاری مطالبه‌گر در ورزش ایران تبدیل شده است. حمله به او، در واقع حمله به این ایده است که رسانه حق دارد سؤال بپرسد و مسئولان موظف‌اند پاسخ بدهند. جامعه رسانه‌ای ایران باید نسبت به این روند حساس باشد. سکوت در برابر تخریب چهره‌های مستقل رسانه‌ای، فقط به تضعیف یک فرد منجر نمی‌شود؛ بلکه مرزهای آزادی نقد را محدودتر می‌کند. جامعه رسانه‌ای نیز نباید در برابر این رفتارها سکوت کند. مسئله امروز فقط عادل فردوسی‌پور نیست؛ دفاع از حق نقد است. از مدار خارج کردن سایت و اپلیکیشن فوتبال ۳۶۰، لگدمال کردن اساس روزنامه‌نگاری ورزشی است. . . #Arian @Tactictel

بهترین هافبکِ نسلِ ما، فوتبال را تکمیل کرد؛ قهرمانی در جام جهانی به‌همراه جایزه‌ی گلدن بال، در کلکسیون رودریگو هرناندز کاسکانته، مَردی که چیزی برای برنده شدن باقی نگذاشته است. . . #Sepehriev @Tactictel

جوان، پرتلاش و سزاوار کاملا بالعکس تیم بازنده. . . #MmdReza @Tactictel

دقیقاً. . . #MatiN @Tactictel

دقیقاً. . . #MatiN @Tactictel

صحبت راجع‌به نقاط قوت آرژانتین اصولاً به سمت یک اسم متمایل می‌شه و اون یک اسم، توانایی این رو داره که به انواع و اقسام شیوه‌ها، دروازه حریف رو تهدید کنه. در کنار اون هم بازیکنان باکیفیتی هستن که روی زمین ـ خولیان آلوارز ـ یا هوا ـ لائوتارو مارتینز ـ به این تیم کمک می‌کنن. شاید مهاجم‌های شماره ۹ آرژانتین تا به حال تورنومنت خیره‌کننده‌ای نداشته بوده باشن، ولی آرژانتین نشون داده هرگاه که اراده کنه، می‌تونه به تعداد گل مورد نظرش دست پیدا کنه؛ حالا یا با شوت از راه دور، یا با اضافه شدن هافبک‌ها و یا با جادوی لیونل مسی. . . #HsinJr @Tactictel

ایراد آرژانتین در هافبک معمولاً به هافبک‌هایی برمی‌گرده که نقش هافبک کناری بهشون داده می‌شه. برای مثال، مک‌آلیستر با انتقادات قابل‌توجهی روبه‌رو شده که شاید اگر با آرامش بیشتری در میانه زمین بازی کنه، ضریب اشتباهاتش پایین بیاد. نقطه قوت این تیم در خط هافبک به اشکال مختلف بازیکنان برمی‌گرده و اون‌ها چه به لحاظ سرعت ـ توسط جولیانو سیمئونه، آلمادا یا نیکو گونزالس ـ یا به لحاظ قدرت بدنی و توانایی تخریب بازی ـ پاردس یا انزو فرناندز ـ می‌تونن بازی رو مدیریت کنن. همچنین در این جام شاهد بودیم وقتی که آرژانتین نیاز به گل داره، چقدر خوب هافبک‌ها بالا بازی می‌کنن و به خط حمله اضافه یا به اون کمک می‌کنن. . . #HsinJr @Tactictel

نقاط قوت و ضعف آرژانتین تیم لیونل اسکالونی که گاهاً با زجر دادن هواداران می‌تونست صعود کنه، در نیمه‌نهایی یک کارت جدید از خودش رو کرد که به‌شدت جذاب بود و مهر تأییدی بود بر کیفیت فنی خودش و کادر مربی‌گریش. اون‌ها با دید وسیع، بازی رو نظاره می‌کنن و در صورت لزوم، اقدام به اصلاحش می‌کنن. نسبتاً می‌شه گفت آرژانتین، طبق چیزی که در این چند بازی از اون‌ها دیدیم، دست پایین‌تر رو نسبت به اسپانیا داره و به همین خاطر، واکنش‌گرا بازی کردن در فینال، گزینه بهتریه. ضعف آرژانتین در دفاع، اول از همه به دوئل‌های هوایی برمی‌گرده که دلافوئنته می‌تونه از این حربه استفاده کنه و باکس آرژانتین رو با بازیکنان بلندقد خودش پُر کنه. هم‌چنین، تاگلیافیکو به دلیل حمایت کمی که از مهاجم یا هافبک خط جلوی خودش دریافت می‌کنه، سمت چپ آرژانتین رو آسیب‌پذیر می‌کنه. . . #HsinJr @Tactictel

در دفاع، اسپانیا واقعاً کم‌اشتباه و درجه‌یک ظاهر شده و اون‌ها چه به شکل فردی و چه به شکل تیمی، خیلی خوب دفاع کردن، اما همیشه یک چیزی وجود داره که شاید ما صرفاً متوجهش نشدیم. ضعف اسپانیا در دفاع به توپ‌های هوایی برمی‌گرده. جایی که لاپورت نسبتاً خوب ضربه سر می‌زنه، اما این پررنگ‌ترین ویژگیش نیست. این برای دیگر مدافعان اسپانیا به شکل بدتری صدق می‌کنه. این ایده که رودری یا فابیان هم به این دفاع اضافه بشن، باعث می‌شه پشت باکس خالی بشه که خب، مسی و آرژانتین اونجا منتظر همینن. در حمله هم اویارزابال تورنومنت خوبی رو پشت سر گذاشته و یامال هم از شروع مرحله حذفی، رفته‌رفته به کیفیت بالای خودش نزدیک شده. همکاری اون با پورو و اُورلپ‌هایی که در سمت راست زمین اسپانیا رخ می‌ده، به‌شدت خطرناکه، خصوصاً برای آرژانتین که در سمت چپ دفاعش ضعف داره. با تمام این تفاسیر، باز هم اون زهر خطرناک یک خط حمله در اسپانیا حس نمی‌شه، ولی با این حال، به اصطلاح کار اسپانیا هیچ‌وقت لنگ نشده. . . #HsinJr @Tactictel

نقاط قوت و ضعف اسپانیا اگر تصمیم بگیریم به نقاط قوت و ضعف یکی از شایسته‌ترین فینالیست‌های ادوار مختلف جام جهانی بپردازیم، ترجیح می‌دم اول برم سراغ خط هافبک، جایی که عملاً نقطه‌ضعفی وجود نداره و چه‌بسا بزرگ‌ترین و مهم‌ترین بخش این تیم باشه. حضور پروفایل‌های مختلف در خط هافبک اسپانیا، در کنار کیفیتِ به‌شدت بالای اون‌ها، تأثیر خودش رو در دفاع و حمله این تیم نمایان کرده، طوری که حمایت بسیار خوبی از حمله‌های این تیم می‌کنه و نه اجازه می‌ده موقعیت خطرناکی روی دروازه اسپانیا ایجاد بشه. بله، عامل اول کلین‌شیت‌های متعدد اسپانیا در این جام، خط هافبکه. . . #HsinJr @Tactictel

مهم‌ترین مسابقه‌ی مهم‌ترین تورنومنت فوتبالی جهان و احتمالاً آخرین بازی مهم، بهترین فوتبالیست این ورزش در سطح بین‌المللی. آماده فینال ۲۰۲۶ هستید؟ . . #Arian @Tactictel

🇦🇷 تا فینال با مسی، این 90 دقیقه با آرژانتینی‌ها پیش از آغاز جام جهانی، اگر از هر تحلیلگری می‌پرسیدی مدعی اصلی قهرمانی کیست، کمتر کسی نام آرژانتین را میان نخستین گزینه‌ها می‌آورد. حق هم داشتند. تیم روی کاغذ، نه پرستاره‌ترین بود، نه جوان‌ترین و نه کامل‌ترین. نسل، دیگر شکوه قطر را نداشت و در بسیاری از خطوط از رقبایی مثل اسپانیا، فرانسه یا حتی انگلیس عقب‌تر به نظر می‌رسید. تمام این تحلیل‌ها از لحاظ منطق فوتبال و آن چه در فصل باشگاهی دیده بودیم، درست بود. خط دفاع به شدت شکننده جلوه کرد، رومرو بخشی عمده‌ای از فصل را در خانه بود، مک‌‎آلیستر در تفکرات اسلوت غرق شد، انزو در فصل متلاطم چلسی در قیاس با قطر ضعیف‌‎تر توپ زد، مارتینس، آقای گل سری آ در تیم ملی از فرمش فاصله گرفت. خولیان آلوارس گل‌های مهمی برای اتلتیکومادرید به ثمر رساند اما از نظر عددی چندان قابل اتکا نبود. خوش‌بینانه‌ترین پیش‌بینی‌ها هم نهایتا آرژانتین را در 4 تیم برتر قرار نمی‌داد. همه از تکرار فاجعه ۲۰۰۲ حرف می‌زدند؛ همان سرنوشت تلخی که قهرمان جهان را در همان ابتدای مسیر از تخت پایین کشید. فوتبال امروز، فوتبال شدت، سرعت و پرس بی‌امان است و آرژانتین، روی کاغذ، سلاح کافی برای فتح این میدان نداشت. اما تاریخ همیشه با منطق نوشته نمی‌شود. گاهی تمام ارتش‌ها صف می‌کشند، تمام نقشه‌ها آماده است و همه منتظر سقوط آخرین قلعه‌اند. هنوز یک پادشاه روی دیوار ایستاده؛ نه با جوانیِ شمشیرش، بلکه با تجربه جنگ‌ها. مسی دیگر آن وینگر برق‌آسای بارسلونا نبود. دیگر نمی‌توانست مدافع را از نیمه زمین محو کند. او چیزی خطرناک‌تر شد. تنها با یک نگاه، یک مکث یا یک لمس، مسیر نبرد را عوض می‌کرد. ما نسخه 2009 تا 2016 را خاطر داریم؛ بی‌رحم و سرعتی. با بالا رفتن سنش، سیاست رفتاری هم اضافه شد. دیگر نیازی به سرعت نداشت چون هیچ چیزی در دنیای اجسام و انسان‌‎ها، سرعت تفکر و آنالیز مسی را به خودندیده. می‌گفتند شاید فینال لوسیل، آخرین بازی مسی باشد؛ آخرین صفحه از یک افسانه؛ تمام شدن در اوج. لذت‌بخش و خاص اما این قصه ادامه داشت. آرژانتین تیم کاملی نبود اما هر بار بازی از دستش خارج می‌شد، شماره ۱۰ دوباره نبض ماجرا را به دست می‌گرفت. وقتی تیم نفس کم می‌آورد، زمان می‌خرید. وقتی امید کم‌رنگ می‌شد، دوباره آتش را روشن می‌کرد. شاید به همین دلیل بزرگ‌ترین اشتباه درباره آرژانتین، نه دستکم گرفتن کیفیت این تیم بلکه فراموش کردن این حقیقت نام داشت؛ تا وقتی آخرین پادشاه روی تخت نشسته، جنگ تمام نشده. فوتبال، برخلاف آنچه ما تحلیلگران دوست داریم باور کنیم، همیشه با اعداد تمام نمی‌شود. گاهی یک نفر، تمام معادلات را به آتش می‌کشد. در قصه‌ها، گاهی آخرین اژدها، سرنوشت یک قاره را تغییر می‌دهد. آرژانتین شاید بهترین تیم جام جهانی نباشد اما مسی را داشت. و تا وقتی او در میدان قرار دارد، هر پیش‌بینی، فقط یک پیش‌بینی باقی می‌ماند! یاسین معصومی 🤍 @Goalano

سوم | حضور آرژانتین در فینال، مزد شجاعت و هوش اسکالونی بود. آرژانتین حتی پس از گل تساوی نیز فشار خود را حفظ کرد و نتیجهٔ این شجاعت، گل لائوتارو مارتینز بود. بزرگ‌ترین نقد وارد بر مربی‌گری اسکالونی تا پیش از این، تصمیمات و تعویض‌های اشتباه در جریان بازی -اصطلاحاً کوچینگ حین بازی ضعیف- بود؛ ایرادی که اگر وجود نداشت، هرگز بازی‌های آرژانتین برابر هلند و فرانسه در دورهٔ قبلی به ضربات پنالتی کشیده نمی‌شد. اما مجموعهٔ تصمیمات امشب اسکالونی، از ترکیب اولیه تا تعویض‌های به‌موقع، نشان داد که این ایرادِ «لئوی دوم» آرژانتینی‌ها تا حد زیادی برطرف شده است. . . #Arian @Tactictel

دوم | لیونل مسی ۳۹ ساله در آخرین جام جهانی خود آمار ۸ گل و ۴ پاس گل را ثبت کرد و در لحظاتی که آرژانتین برابر مصر و انگلیس فاصله‌ای تا حذف نداشت، تیم را به دندان کشید. سخنی باقی نیست، بهترین فوتبالیست تاریخ. . . #Arian @Tactictel

نخست | آرژانتین همواره روایت‌کنندهٔ زیباترین قصه‌های جام جهانی بوده است؛ از دست خدای دیگو و بهترین نمایش انفرادی تاریخ جام‌های جهانی در مکزیک ۸۶، تا خلق یکی از بزرگ‌ترین پارادوکس‌های تاریخ این ورزش با طرفداری مردم ناپل از دیگو در برابر تیم ملی ایتالیا، و نهایتاً قهرمانی لئو و یاران در قطر، پس از آن فینال جنون‌آمیز و احتمالاً بهترین بازی تاریخ این رقابت‌ها. آرژانتین ۲۰۲۶ دقیقاً در امتداد همین قصه‌های جنون‌آمیز قرار گرفته است؛ تیمی که از نظر منطق فنی، اسکوادی کم‌مهره‌تر نسبت به بسیاری از مدعیان دیگر داشت و اکنون به آخرین شب این تورنمنت رسیده است. ماجرای آرژانتین اما چیزی فراتر از فوتبال است؛ جادوی دیگو در ساق‌های لئو و جرأت منوتی و هوش بیلاردو در ذهن اسکالونی ادامه پیدا کرده‌اند. شاید تعداد ستاره‌های روی لوگوی برزیل، ایتالیا و آلمان از آرژانتین بیشتر باشد -البته فعلاً- اما با وجود تمام داستان‌های زیبایی که این کشور در تاریخ جام جهانی خلق کرده، آیا آرژانتین زیباترین تیم تاریخ جام جهانی نیست؟ . . #Arian @Tactictel

از دست خدا تا پای چپ خدا، جنون عاشقانه‌‌ی آرژانتینی‌ها همچنان ادامه دارد؛ جام در خانه؟ فعلاً خیر. . . #Arian @Tactictel

کمی با سر مارادونا، کمی با دست خدا. . . #Arian @Tactictel