Nina

دو روزه "موسی کو تقی"مون خونه‌ش توی سین اورژانس رو ترک کرده. نگرانشیم.☹️

فارغ از سن و سال، بلوک زایمان نشون داد که بخش زنان فقط در حدی واسه روحیات من مناسبه که یه استیجر ساده باشم، نه بیشتر. واقعاا نه بیشتر.🧘🏻‍♀

بعد دیدن نوزادا توی بغل مامان‌هاشون که ازم کوچیکتر بودن، داشتم از شدت لمس حس پیری می‌مردم که یه ساعت بعد مچ خودمو در موقعیت دخترهای دبیرستانی تو راه اردو گرفتم. ظاهرا سن شناسنامه‌ایم زیاده ولی حال کودک درونم بدددد نیست.

متهم ردیف اول ماموریت تعقیب و گریز، مجیدیه.🕵🏻‍♀

ثبت پای نو رسیده🪄

توجه به زبان بدن، زبان محبت، نحوه‌ی چت کردن یا صحبت کردن. یادآوری آخرین مکالمات. تلاش برای مقایسه یا شاید عدم مقایسه، کنترل احساسات، معنا نساختن، کشف مفاهیم پنهان و غیر پنهان، شوخی یا جدی، درست یا غلط، خوب یا بد. و نهایتا ادامه دادن. یک فریم که نه چندصد فریم از سخت بودن روابط انسانی، فقط در یک روز زمینی.

*اشک‌هایش را پاک می‌کند و دنبال قطعه‌ی ۵۹۸م پازل می‌گردد*

صبح‌‌های تابستون.

از سرگرمی‌های موردعلاقه‌م اینه که صبح‌ها تو اسنپ‌فود بچرخم ببینم صبحانه‌های پرطرفدار مردم کدوماست که درستشون کنم. حالا واقعا ترکیب جالبیه پنیر و مربا؟ با سیمیت خوشگلم که همه‌چی خوبه ولی سوال اینه پنیر-مربا ارزش ریسک داره یا چی؟

هر یه درسی رو که اینجا می‌نویسم اون دیالوگ John Sugar تو سرم اکو می‌شه که می‌گفت: When it comes to people, I still have a lot to learn.🕵🏻‍♂

درس دوم: مهم‌تر از خود اتفاقا، علی‌الخصوص اون ناراحت‌کننده‌های تعیین‌کننده در برهه‌های زمانی حساس، واکنش آدما به ماجراست. نه چرایی و چگونگی.

جام‌جهانی تا الان یه‌طوری پیش رفته که بعید نیست فردا پس‌فردا قلعه‌نویی مصاحبه کنه بگه ما اگه از همون روز اول بدشانسی نمی‌آوردیم و نمی‌افتادیم تو گروه مرگ، تیممون می‌تونست تا نیمه‌نهایی بره.☝️🏻

چشمم افتاد به شلوغی روی میز، دیدم چقدر جواب سوال "روزهای تعطیل خود را چگونه گذراندید؟"ه. چپیدم تو اتاق، در نقطه‌ی تمرکز خنکی کولر نشستم و بالشمو بغل کردم، هی چایی خوردم و فیلم دیدم. هی قرص سرماخوردگی خوردم و سریال دیدم. به آدم‌ها و تفاوت‌هاشون، به بخش زنان و آینده‌ی دور و نزدیک هم اهمیت ندادم. یا حداقل، تظاهر کردم که اهمیت نمی‌دم. کم پیش‌ می‌آد خب، باید دو دستی بچسبم به زمانایی که با خودم تو صلحم.🧘🏻‍♀

فکر کنم این قضیه درباره‌ی همه‌ی ملودی‌هایی که مارتین چرنی می‌سازه صادقه.

کاش برای لغو این فیلتر‌های خنثی‌کننده‌ی خاطرات می‌شد ۱۱ رو فرستاد به یه‌جا.

این ماجرای ‌دقیقه‌ آخری "Wondrous Journey" انگاری یه فیلتر بی‌رنگ و لعاب انداخت روی رنگای عجیب‌غریبش. حالا دیگه یادم نمیاد از اول چه شکلی بود یا قرار بود چه شکلی باشه.