مجلهٔ عسل طعم تلخ دارد.

روز به روز وضعیتم بیشتر شبیه چیزی شده که زمانی ازش نفرت داشتم.

من حوصله خودم رو هم ندارم بعد آدم‌ها توقع دارند حوصله اون هارو هم داشته باشم.

نیاز دارم از زیر بار تمام مسئولیت‌هایی که دارم شونه خالی کنم و برای مدتی در جامعه و جمع انسان‌ها حضور نداشته باشم

I'm not suicidal, but if a car came while I was crossing the street, I don't think I would move out of its way. and if someone held a gun to my head, I wouldn't exactly beg for my life. No I'm not suicidal but if I had an opportunity to die without killing myself I'd probably take it.

انگار دارم توی همه‌چیز درجا می‌زنم ، هیچ قدمی به جلو برنمی‌دارم و فقط عقب و عقب تر می‌روم.

یک جور عجیبی امید به زندگی‌ام صفره.

فعالیتم در اینجا به این صورت شده که هربار که کلم کیریه میام چهارتا غر می‌زنم و بعد برای چند روز می‌رم تو غارم. راستی دوباره کلم کیریه.

«هنوز فکر می‌کنم تعمیرکار جهانم و قرار است همه چیز را درست کنم. هنوز هم هدفم این است که همه را راضی نگه دارم. چون که اصلاً نمی‌دانم راضی بودن یعنی چه، فقط می‌دوم، می‌دوم، می‌دوم و تلاش می‌کنم. چون که همیشه دلم برای یک چیزی تنگ شده است که نیست؛ بی‌نقص بودنی که وجود ندارد.»

ببینید بنظرم آدم باید تا ده بشماره و اگر دید همچنان می‌خواد وجود نداشته باشه دیگه لابد مصلحت همین بوده.

من سویسایدال‌تر از پیشم دارم سویسایدال‌ترم می‌شم.

تمام تلاشم برای زنده موندن هم حتی کافی نیست خدایاشکرت.

از میزان تنفری که نسبت به خودم دارم می‌شه برق تولید کرد.

هر روز بیشتر، شترها رو به خاطر کینه‌ای بودنشون درک می‌کنم.

کار کردن تو کتابفروشی اینجوریه که نمی‌تونی جلوی خودت رو بگیری تا کتاب نخری پس تصمیم می‌گیری هرشب یه کتاب جدید بگیری.

امروز موهام مو نمی‌کنه. زشت‌تر از دیروز و روزهای قبل. خودمم همینطور.