زبان‌دانی؛ جهان‌دانی

چه هند و ایرانِ باستانی و چه انوشیروان‌هایی و چه بزرگمهرهایی و چه برزویه‌هایی و چه نصرالله منشی‌هایی و چه کلیله‌ها و دمنه‌هایی که امشب در یوتیوب بگذارم.

با همون لباسِ تیسفونش هم رفته هند. «چرا؟» به خودش مربوطه.

این هم پرترۀ اصلی‌ش که در تیسفون انداخته. ریشش از فرّ حضورِ انوشیروان، اینطور باد خورده و به یک سمت مایل شده.

اشتر به عکسِ برزویه در حالت است و طرب

برزویه‌ی طبیب رو درست کردم در حال رونویسی از اصل کتابِ کلیله و دمنه در کتابخانۀ پادشاه هند برای آوردنش به دربار انوشیروان. انسان نمی‌تونه ببینه این صحنه رو و نگه به‌به.

تقریباً در هر شهری (در صدا و سیمای استانی‌ش) بین ٧٠ تا ٩٠ عدد از این مجری‌ها هست، همه هم در صداسازی و اظهارِ عشقِ ریاکارانه، عین هم. باید جمع‌آوری بشن از سطح معابر و یکجا ارسال بشن به مراکز ترک لحن دروغین.

احترام‌های دروغین، لحن‌های قلّابی به نظرم عباراتی نظیرِ «حضرتِ حافظ» و «حضرت سعدی» و «مولانای جان» و نظایرش رو همون کسانی به کار می‌برند که وقتی می‌خوان بگن «خانم» با صداسازی میگن «بانو» یا حتی «بانوی گرامی». کسانی که خیلی عشقِ مجری‌گری دارند و دوست دارند برند قرعه‌کشی کنند و جوایز رو اهدا کنند. به همه‌ی مخاطبان هم عشق می‌ورزن، منتها عشقِ قُلّابی (fake) یعنی با چه نوع صداسازی‌ای «بانو» یا «بانو جان» رو میگن؟ با صدای همون که میگه «ول‌کنم به چشات اتصالی کرده». راه حل چیه؟ باید تخطئه بشن. بعدش چی؟ منکوب. سپس؟ سرکوب. در نهایت؟ تبعید.

الان فهمیدم چرا سبک نقاشی کاراواجو رو می‌پسندم. چون کلاً کنتراستش نسبت به آثار بقیه، بالاتره. پیام محکم و قاطع ساطع می‌کنه و بیننده رو قوی‌دل می‌کنه که همینه که می‌بینی. در ابهام و تردید و ماستمالی باقی نمی‌گذاره.

از آدمِ پی‌گیر خوشم نمیاد. افراد باید یه چیزی بگن و یادشون بره.

از آدمِ پی‌گیر خوشم نمیاد. افراد باید یه چیزی بگن و یادشون بره.

معرفی محمد قاضی، بهترین مترجم فارسی و کتاب خاطراتش: تا ساعتی دیگر در یوتیوب.

تو فیلم‌های سینمایی هیچ چیز زننده‌تر از این نیست که مردی لباس زنونه می‌پوشه، آرایش زنونه می‌کنه، با لودگی می‌رقصه و احساس می‌کنه خیلی بانمکه. مصداق نهاییِ هنرِ چرک، ساخته‌ی فکرهای لجن‌تبار.

ویدئوی امشب در یوتیوب، حکایتیه از تاریخ بیهقی دربارۀ هارون‌الرشید و وزیرش فضل ربیع که ناشناس میرن خونه‌ی دو تا زاهد که امتحانشون کنن و ببینن چه‌قدر زهدشون واقعیه و چه‌قدر زهدِ ریاکارانه و نمایشی. عکس‌ها رو باکیفیت کردم که در گوشه‌هایی از تدوین به کار بگیرم و خوشم میاد از کیفیتش.

حسّ ناکافی بودن - سیب زیباتر از پرتقاله و من بیشتر دوست دارم. - ای وای، یعنی چی؟ چرا می‌خوای به سیب «احساس ناکافی بودن» بدی؟ - خب چیکار کنم؟ سیب رو بیشتر دوست دارم. - نه نباید. باید بگی هردوتا رو دوست دارم. - ولی خب هردوتا رو دوست ندارم. - مهم نیست. مهم اینه که پرتقال‌های جهان یه وقت ناراحت نشن. تو باید جوری حرف بزنی که هیشکی ناراحت نشه. - خب پرتقال‌های جهان ناراحت نشن. خیلی‌ها هستن که پرتقال دوست دارن و سیب دوست ندارن. این به اون در. - نه، اون‌ها هم نباید هیچ چیز رو به چیز دیگری برتری بدن وگرنه egalitarianism رو نقض کردن. به همین جهت تو هم کلاً نباید نسبت به هیچی نظر منفی بدی، فقط نظر مثبت حق داری بدی. ‌- کی گفته؟ - من. - شما چیکاره هستید؟ - من مبارزِ اخلاقیاتم. - مبارزه‌تون و اخلاقیاتتون رو برای خودتون نگه دارید. - نه، ما می‌خوایم جهان رو تغییر بدیم. - ولی ما فقط جهان رو توصیف می‌کنیم. - نه، همه باید تغییر بدیم. - به خودتون مربوطه. شما در جایگاهی نیستید که برای همه تعیین تکلیف کنید. - ای داد، ای هوار. - خدا نگه دار. «بخشی از گفت‌وگو با یک مبارز پرشور دارای اخلاقِ پنه‌لوپه‌ای-خاویربادمی»

لطفاً کسانی با اخلاقِ پنه‌لوپه‌ها و خاویر باردم‌ها نبینند که یه وقت به‌شون فشار نیاد از شدّت زیباییِ مالنا.

انتشار یافت: تقدیم با عشق به مونیکا بلوچیِ پرستیدنی که مجسّمه‌ی زیبایی و وقار است؛ زیباییِ شکوهمند و وقارِ آسمانی، متبرّک به نورِ ایزدی.