КЎНГИЛ ❤️❤️❤️

Ҳеч эсимдан чиқмайди. Бир куни ўша тотли тушликни еб бўлиб, майсалар устига чалқанча ётиб олдим. Тубсиз осмоннинг бир чеккасида кўпикдай оппоқ булутлар оҳиста сузиб юрар, баланд-баландларда жажжигина бир тўрғай турган ерида типирчилаб, шодон сайрарди... Ҳалима ёнимда ўтириб олиб, ўтлардан "ажина ковуш" тўқир, узун-узун бармоқлариниг шунчалик чаққон ҳаракат қилишига ҳайрон қолардим. Бирпасдан кейин у ингичка, паст товушда ашула айта бошлади. "Очил-очил оқ тошлар-а... Мен онамни кўрайин-а... Дийдорига тўяйин-а..." Унинг секин хўрсинганини эшитдим. Зум ўтмай яна қайтарди. "Ойижоним... кўрайин-а Дийдорига..." Кейин бирдан жим бўлиб қолди. Алланимадан қўрққандай, секин бошимни кўтариб қарадим. Ҳалиманинг катта-катта, қоп-қора кўзлари жиққа ёш эди. Нима қилишимни билмай, довдираб қолдим. -- Йиғлама, -- дедим ялиниб. -- Йиғламаги-ин... Ҳалима қўлидаги "ажина ковуш"ни улоқтириб юборди-да, қизил чит қўйлагининг этагини қайириб, кўз ёшини артди. Арпага ўроқ тушди. Энди бизнинг ҳам ишимиз кўпайиб қолганди, ҳар куни машоққа борардик. Ўша куни пешингача иккаламиз бир тўрвадан машоқ тердик. Ўроқчилар нариги адирга ўтиб кетишган, қизиб ётган арпазорларни қуёш ёндирарди. -- Юр, сойдан сув ичиб келамиз, -- дедим тўрвачамни орқалаб. -- Полизга бориб қовун емаймизми? -- Даданг бермайди-да, -- дедим ишонмай. -- Беради, беради, -- Ҳалима қўлимдан ушлади. Чопиб кетдик. Сой бўйидан юриб полиз ёнига етиб борганимизда тўхтаб қолдим. -- Қўрқма! -- Ҳалима судрагудай бўлиб полиз ичига етаклаб кирди. Пушталар устида юмалаб ётган катта-катта қовун-тарвузларни кўриб кўзим ўйнарди. Лекин чайла ёнига яқин борганда қўрқа-писа яна тўхтадим. Чайла соясида Ҳаким сассиқ билан табелчи Тўлаш ака чордона қуриб ўтирганча коса қилинган босволдини ейишарди. -- Дада, бизгаям қовун берасизми? -- Ҳалима аввал менга, кейин дадасига қараб қўйди. Ҳаким сассиқ қизариб кетган кўзларини менга қадаган эди, ургани эсимга тушиб кетди. Ўшанда ҳам кўзлари шунақа қип-қизил эди. Бирдан Тўлаш ака оғзини катта очиб, хохолаб кула бошлади. Яккам-дуккам тишлари орасида ярим чайналган оппоқ босволди бўлаги кўринди. -- Сассиқ! -- деди у оғзини тўлдириб. -- Тўйни бошлайверсанг ҳам бўларкан. Мана куёв болаям тайёр. -- Кейин яна хохолаб кулди. Ҳаким сассиқ лабининг бир чеккаси билан илжайиб қўйди. Ҳайрон бўлиб, Ҳалимага қарадим. У ҳам кўзлари жавдираб, атрофга аланглар, ҳов ўшанда -- Меливойдан сўкиш эшитганда қандоқ қилган бўлса, ҳозир ҳам ўшандай, калишининг учи билан ер чизарди. Тўсатдан миямга бир нима урилгандай бўлди. Улар мен билмайдиган, ёмон бир нарса тўғрисида гапиришаётганини тушуниб қолдим. Секингина бурилдиму, йиғлаганча чопиб кетдим. Катта-кичик қовунларни босиб, пушталар устидан сакраб-сакраб борарканман, елкамдан оғир бир нарса босиб тушаётганини анчадан кейин билдим. Бошоқ тўла халтам экан. Уни ҳам улоқтирдиму сой бўйига югурдим. ... Ақлимни таниганимдан кейин билсам, мен ширин, беғубор туш кўраётган эканману Тўлаш бир оғиз гапи билан устимдан муздай совуқ сув қуйиб, уйғотиб юборган экан. Мен бўлсам мана шу туш узоқ, жуда узоқ давом этишини хоҳлардим. ўша-ўша Ҳалимани бошқа кўрмадим, нимагадир кўришни хоҳламадим ҳам. Кейин эшитсам шаҳарга-ойисининг ёнига кетиб қолибди. * * * Кеча “Панорама” кинотеатри ёнида Ҳалимани кўриб қолдим. Агар ўзи чақирмаса, танимасдим. У йўлкадан коляска етаклаб борарди. Қизиқ, Ҳалима мени қандай таниганига ҳайронман... Арғувон тагидаги скамейкада ўтириб гаплашдик. Ҳалима турмуш қурибди. Эри аспирант, ўзи врач экан. -- Бу -- иккинчи ўғлим, -- деди у аравачада ухлаб ётган ширингина чақалоқни кўрсатиб. Анчагача жим ўтирганимиздан кейин секин хўрсинди. -- Қандоқ яхши опа-ука эдик-а... Қаранг, ўн олти йил ўтиб кетибди. Мен уни сизлашни ҳам, сенлашни ҳам билолмай иккиланиб қолдим. -- Ҳалиям қўрга кўмилган картошкани яхши кўрасизми? -- дедим анчадан кейин. -- Ҳалиям ёш боласиз-а, Анвар... -- у кулди. Бу ўша-ўзимга таниш опаларча меҳрибон кулги эди. Юрагимнинг бир бурчида соғинч туйғуси жўш уриб кетди. Рост-а, қандоқ опа-ука эдик-а!.. Тўлаш ака ёшанда нимагаям шунақа деди-а? 1966 йил