𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

officially in my quiet era. i don’t have much to say about anything anymore. it is what it is and life goes on.

اینجا دیگه خیلیی پاییزه🍂✨

شب چشمهای بسته‌ی ماست ، آنگاه که به چراغانی درون خود می‌نگریم.

اولین روزهای نوامبر

در پی یافتن بهشتی که بماند در جهنم این روزها.

که من همه‌ی عمر دنبال معنی زندگی بودم توی نشونه‌ای ، یه فرمولی ته‌ش دیدم همش همینه تو همین لحظه های معمولی.

صبح پامیشم و بعد یکم یوگا و مدیتیشن و درس خوندن حاضر میشم برم دانشگاه ، پام رو از در خونه بیرون که میزارم بارون می‌گیره ، به یُمن این اتفاق مبارک یک ربع تا مترو پیاده روی میکنم، این پاییز حسش یجور دیگس این پاییز بوی زن میده بوی زندگی، بوی آزادی؛ قطرات بارون روی صورتم و موهام میشینه و یه لبخند میزنم و با یه دَمِ عمیق پاییز رو توی ریه هام جا میدم. همینجوری که دارم راه میرم Now and Then بیتلز تو گوشم پخش میشه لِنون و پُل میخونن: "گاه و بیگاه دلم برات تنگ میشه" ، درختای چنار توی نوازش باد شاخه هاشون می‌رقصن و تن سست و رنجور آدمی رو حیات می‌بخشن. رادیو دیو رو باز می‌کنی و همون اپیزود همیشگی ودکا در میدان سرخ مسکو ، خانم آخماتووا میگن که بگذار همدیگر را ببینیم اما چشم در چشم هم ندوزیم، و تو میدونی که چشم‌ها کلید اسرار قلب اند،راه میرم و میرم و میرم به قصد نرسیدن به قصد اینکه زمان همین لحظه یخ بزنه و از حرکت سر باز بزنه.

نوع نگاه آدما به حقیقت درطول زندگی تغییر می‌کنه.

Villanelle: Most of the time, most days, I feel nothing. I don’t feel anything. It’s so boring. I wake up and I think, “Again? Really? I have to do this again?” And what I really don’t understand is, how come everybody else isn’t screaming with boredom too? I try to find ways of making myself feel something, more and more and more but it doesn’t make any difference. No matter what I do, I don’t feel anything. I hurt myself, it doesn’t hurt. I buy what I want, I don’t want it. I do what I like, I don’t like it. I’m just so bored.

Killing Eve S04

just because i smile doesn’t mean that i have a perfect life without any problems

آلبر کامو میگه: «اما در نهایت، یک فرد برای زندگی کردن بیشتر از آسیب زدن به خودش، به شهامت نیاز دارد.»

من فکر نمیکنم حال خوب صفر یا صد باشه. وقتی صبح از خواب پا میشی ، هوای ابری رو میبینی،یه قهوه دم می‌کنی و چهار صفحه کتاب میخونی،وقتی لباسی که دوست داری رو میپوشی و از میون درختای زرد و نارنجی توی خیابون می‌گذری.آهنگ مورد علاقه‌ت رو میزاری و چند دقیقه خیابون هارو بالا و پایین می‌کنی.من فکر نمیکنم همیشه برای خوب بودن حالمون حتماً باید یه خبر خوب یا یه اتفاق بزرگ و عالی برامون بیوفته ، این روزا بیشتر فکر میکنم حال خوب رو خودمون به وجود میاریم، توی فیلم Tokyo godfather یه چیز جالبی از حال خوب فهمیدم ، یک عده آدم بی‌خانمان وقتی کریسمس داشت شروع می‌شد شروع کردن و با جعبه های دور ریز برای خودشون جایی برای زیست درست کردن، از یه جایی که کوهی از مواد و وسایل به درد نخور و دور ریز بود استفاده کردن و خونه‌شون رو تزیین کردن. چراغ های رنگی، آباژور رنگ و رو رفته. یه دختر نوجوون هم توشون بود که برای خوش گذرونی توی اون تایم عید رفت و از یه محل زباله یه مشما پُر کتاب برداشت، ساتوشی کن یک چیز رو کاملا واضح به تصویر کشید. ما باتوجه به موقعیتی که در زندگی داریم، با همون چهارتا وسیله دورمون ، با خلاقیتمون میتونیم بازهم خوشحالی رو برای خودمون خلق کنیم ، شاید فقط نیازه همه چیز رو یکجا متوقف کنیم و بریم .بریم و از سر بگیریم.

به هر حال با همه مشکلاتی که هر کدام داریم، صبح که بهم می‌رسیم، تایید می‌کنیم حالمان خوب است و به هر‌ حال، زندگی را انتخاب کرده‌ایم و نباید زیاد نق بزنیم، راهی جز این نداریم. اگر می‌خواهی بمیری، بمیر. اما صبح روز بعد، انگار نه انگار که اتفاقی‌افتاده و زندگی با قدرت تمام ادامه دارد و جلوه می‌کند. کیارستمی