𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

دیدی جاهایی از زندگی یه اتفاقاتی میوفته که توقعش رو نداری! مثلاً یه روزی بدون اینکه اصلاً توقعش رو داشته باشی آدم‌هایی رو میبینی که در زندگی سالهای قبل تر تو حضور داشتن و ورژن ضعیف تر تو رو دیدن،شکست‌ها،ترس‌ها،شخصیت منزوی و نه‌چندان اجتماعیت رو!می‌خوام بهت بگم قوی ادامه بده خودت رو دائما به سمت رشد سوق بده چون چنین روزی وقتی می‌رسه که تو حتی فکرش رو هم نمیکنی اون وقت با اعتماد به نفس وایمیستی سر جات ، با غرور به بچه‌ی ترسیده توی گذشتت نگاه می‌کنی و میگی ما موفق شدیم. اونوقت اون آدما چیزی رو میبینن که خیلی دیر متوجه شدن و اون لحظه تو به تنهایی می‌درخشی.

دارم سریال Des رو میبینم و اینطوریم که: آمم خب حق داشتم از دیوید تننت خوشم بیاد.

من از تو انتظار ندارم که نوشته هام رو بفهمی و درک کنی نه ، من توقع دارم تو اونها رو از طریق روح خودت و معنایی که به تو میدن دریافت کنی.

اگر ادمینی اینجا هست و داخل چنلش خودش می‌نویسه(نقل قول و کپی نیست.)/ عکس می‌گیره/ ساز می‌زنه/ نقاشی می‌کشه/ می‌رقصه و هر هنر دیگه‌ای داره، پیام من‌و فور‌وارد کنه، تا ازش فور‌وارد کنم اینجا. 🌿 «- تا جایی که بتونم می‌ذارم. اگر فکر کنم محتوای چنلی مناسب نیست، نمی‌ذارم.»

اگر ادمینی اینجا هست و داخل چنلش خودش می‌نویسه(نقل قول و کپی نیست.)/ عکس می‌گیره/ ساز می‌زنه/ نقاشی می‌کشه/ می‌رقصه و هر هنر دیگه‌ای داره، پیام من‌و فور‌وارد کنه، تا ازش فور‌وارد کنم اینجا. 🌿 «- تا جایی که بتونم می‌ذارم. اگر فکر کنم محتوای چنلی مناسب نیست، نمی‌ذارم.»

مغزم الان مثل یه کمد بهم ریخته‌اس همش دنبال یه چیزی میگردم توش اما هرچی بیشتر میگردم بیشتر افکاراتم شلوغ‌تر میشه تاریک‌تر میشه ، تاریکِ تاریک !

درد من این است که در بیداری هم گرفتار کابوسم.

کاش می‌توانستم قطعه‌ی موسیقی باشم و بی‌آنکه کلامی ادا کنم شنیده شوم ، کاش می‌توانستم کتابی باشم بی‌آنکه تقلایی برای خوانده شدن داشته باشد. کاش می‌توانستم نقشی‌روی‌بوم باشم در نگارخانه ‌بی‌آنکه تقلایی برای ترسیم خود داشته باشم. دلم میخواست هرچیزی باشم غیر از آدمیزاد ، آدم بودن دردناک، هراس‌انگیز و دشوار است،خیلی دشوار.

به قول نجیب محفوظ: "ما بین واقعیت ناخوشایند و رویایی که محقق نمی‌شود درمانده و حیرانیم."

گاهی زندگی تبدیل می‌شود به تقلایی کش‌دار و غم‌بار برای به دست آوردن چیزهایی که زنده نگهمان می‌دارد. آواز کافه‌ی‌ غم‌بار | کارسون مکالرز

به مو می‌رسه، پاره‌هم میشه، دوباره گره‌میزنی و ادامه میدی.

می‌دانم ، می‌دانم که به غم و اندوه بیشتر بها داده ام ،درست، اما شما نمیتوانید مرا به لذت نبردن از لحظات متهم کنید.برای لذت بردن از لحظات زندگی باید لذت کافی وجود داشته باشد.

Three colors: blue 1993

کسایی که خودشون عکس های چنلشون رو میگیرن این پیام و یکی از عکس های اینجا رو فور کنید تا اشنا بشم با چنلاتونو عکساتون رو فور کنم🤍🧋

بله دیگه!خب یه وقتایی آدم فکر می‌کنه دیگه تمومه آخرشه ولی نه میگذره،میگذره و تموم نمیشه.زندگی ادامه پیدا میکنه، تو میمونی فقط یکم ریقوتر میشی،عیبی هم نداره.شب میشه،پاییز میشه،بارون می‌باره اون موقع اون ورژن خُل و چلت می‌ره کنار پنجره و میگه بدو بدو بریم پایین و برقصیم،ولی دیگه نفست بریده،ترجیح میدی خیره شی،از جمع فاصله میگیری، چه اهمیتی داره بخوای با بقیه کَل بزنی فلان فیلم خیلی هم معنا گرا و ارزشمنده تو خلوت خودت همه چی بهتره،چهارتا خوردنی هم پیدا میشه،لازم نیست چیزی رو به بقیه ثابت کنی،نظراتت برای خودتن و تو ادامه میدی، در سکوت میبینی، در سکوت میخونی، در سکوت میفهمی ، اینجوری بهتره،خستگیش هم کمتره.