𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

به رسم هرسال اینجا فیلم‌هایی که روزانه میبینم رو میزارم خوشحال میشم دوست داشتین دنبال کنین✨

من اینجا دقیق میشم و فقط نگاه میکنم.برای یک مدت طولانی دست از حرف زدن میکشم و فقط نگاه میکنم. به مه‌ای که درخت‌ها رو در بر میگیره نگاه میکنم. به بارونی که بیرون پنجره تند تند به شیروونی میخوره نگاه‌ میکنم. به نارنج روی درخت که با وزش باد بالا و پایین میره نگاه میکنم. به کتابی که دستمه و دارم میخونم، به بخار چای که جلوی پنجره رقص کنان به هوا میره نگاه‌میکنم. به نظر میاد در زندگی شهری نگاه کردن یادمون رفته باشه. ما همه چیز رو می‌بینیم بدون اینکه بهشون نگاه کنیم. لمس‌ها ، خنده‌ها‌ عشق، دوستی ، انسان بودن، نفس کشیدن غروب، طلوع. همیشه تعطیلات برام معنی شناخت دوباره ابعاد دیگری از خودم رو میده دست به کشف زدن. و امروز بعد حدودا پنج ساعت توی اتاق بودن و مکالمه‌ای نداشتن فهمیدم که چقدر به عنوان نوع بشر نیاز داریم که همه حس هامون رو برای چند دقیقه خاموش کنیم و نگاه کنیم. در دیدن انسان به طور طبیعی رنگ، شکل،‌جهت، بافت، بعد و حرکت اشیاء رو به کمک پیام های بصری میگیره ، در حالی که در نگاه کردن علاوه بر دیدن اشیاء به روابط ، تناسبات ،تفاوت و… بینشون دقت میکنیم. امروز به این نتیجه رسیدم که نگاه کردن عملی متعالی‌تر و عمیق‌تر از دیدنه.( بهش فکر کن)

روز اول سال رو میخوام با a tale of the springtime رومر شروع کنم.

زندگی باید پربشه از قصه‌هایی که بعد‌ها بتونی برای خودت تعریفشون کنی.

از آدمها فقط قصه‌هاشون به جا میمونه.

روز اول سال رو میخوام با a tale of the springtime رومر شروع کنم.

نوروزتون مبارک✨

سلام و حرفای پس و پیشش https://t.me/BChatBot?start=sc-a85072c758

شروع خوبی بود برای سال پیش رو

آخر کتاب برای خود نوشتم: در‌آخر ندامت‌های پایانی ما شاید از سر گناهانمان نباشد! بلکه به خاطر لحظاتی‌اند که زندگی‌شان نکردیم و لذت‌هایی که از آنها محروم مانده‌ایم؛ به راستی چه گناهی بالاتر از "معمولی بودن"است؟ هیچ!

تمام آن‌چه برایش زندگی کرده‌ای و می‌کنی دروغ است و فریبی که زندگی و مرگ را از تو پنهان می‌دارد. مرگ ایوان‌ایلیچ؛ لئو تالستوی

درجایی که خیال می‌کردم بالا می‌روم، تو نگو از تپه دارم پایین می‌آیم. و راستی راستی هم چنین بود. به لحاظ افکار عمومی بالا می‌رفتم اما به همان نسبت زندگی از من کناره می‌گرفت. و حالا دیگر کار از کار گذشته است و چیزی جز مرگ وجود ندارد. نکند راستی راستی کل زندگی‌ام غلط بوده باشد؟ مرگ ایوان‌ایلیچ؛ لئو تالستوی

اونی که واقعا داره سختی میکشه ساکته اما اونی که ادای سختی کشیدن رو درمیاره همیشه در حال ناله‌س‌.

بارون خودش بهت میگه یاد چی‌بیوفتی