𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

هر غم در نوبتی نشسته است، منتظر می‌ماند درست لحظه‌ای که غم قبلی صحنه را ترک می‌کند و فکر میکنی حال نفسی تازه کنم، از ناکجا، در نزده، بی‌صدا، پیدایش می‌شود.

اینم چیز عجیبیه برای خودش!

و من مدت‌هاست در سوگ کسی نشسته‌ام که نمی‌ دانم کیست، مدت‌هاست زخمی از عشقی دارم که هرگز نداشته‌ام از دردی رنج برده‌ام که از آن من نیست، در آن عمیق ترین نقطه های قلبم همیشه حفره‌ای تاریک و لایتناهی من را در خود می‌کشد و من غرق میشوم در این سیاهی. گاهی انگار آنقدر این دریا عمیق است که من هرگز به سطح نزدیک هم نمی‌شوم، دست و پا می‌زنم،کرخت میشوم و درنهایت غرق میشوم.

آدمی گاه لباس تمسخرآمیز منطق را به تن می‌کند تا راحت‌تر دست بر حماقت بزند.

حال که به دنبال پناهگاهی خود را آواره میکنی!

شاید دلتنگی بخشی از «رفتن» نیست، بخشی از «بودنه».

Isaaaak>>>

Isaaaak>>>

دیگر نه شاد بودم نه ناشاد. این نیز بگذرد. این تنها عبارتی‌ست که در دوزخِ آدمیان به درستیِ آن رسیده‌ام. این نیز بگذرد. زوال بشری؛ اوسامو دازای

هرچه بیشتر فکرش را می‌کنم کمتر دستگیرم می‌شود. هرآنچه هست نکبت و عذاب این اندیشه است که تنها من‌ام که با دیگران فرق دارم. گفت‌وگو برایم میسر نبود.از چه باید می‌گفتم؟چطورمی‌گفتم؟ نمی‌دانم. زوال بشری؛ اوسامو دازای

حالا برای من نه خوشبختی وجود دارد نه بدبختی. روزگار می‌گذرد. من تاکنون فقط در رنج و مشقتِ بسیار زیسته‌ام. بله در «دنیاى انسان‌ها» تنها اندیشه‌ ی صادقانه‌ای که می‌شود به درک آن رسید، همین رنج و مشقت است. روزگار می‌گذرد. زوال بشری؛ اوسامو دازای