پو

تو داری با نسخه‌ای از خودت می‌جنگی که سال‌ها ساختی تا بقیه دوستت داشته باشن یا حداقل ازت نترسن. اون «آدمی که تمام عمر تلاش کردی باشی» همون ماسکه. دشمن اصلی‌ت هم همونه، چون هنوز نمی‌تونی بدون اون ماسک نفس بکشی. آدم‌ها چیز می‌خرن تا حس کنن کنترل دارن. بعد همون چیزها می‌شن صاحبشون. تو هم همین‌طوری. عادت‌ها، نقش‌ها، تصوراتی که از «منِ ایده‌آل» ساختی، دارن مالک تو می‌شن. بیشتر وقت‌ها چیزها مالکن. تو فقط اجاره‌نشینی. احتمالاً داری از نسخه‌ی واقعی فرار می‌کنی و به سمت یه نسخه‌ی خیالی می‌ری که هنوز نساختی. چون نسخه‌ی واقعی معمولاً کسل‌کننده‌تر، ترسناک‌تر و تنها‌تر از چیزیه که تو سرت ساختی. پس...!