پو

قبلا فکر می‌کردم بعضی آدم‌ها برای دوست داشتن ساخته نشدن و من یکی از همونام, سال‌ها با همین فکر زندگی کردم؛ هر دستی که به سمتم دراز شد، به بهانه‌ای پس زدم، هر دلی که نزدیک شد، یک قدم به عقب برگشتم،‌ نه از غرور یا حس خودبرتر بینی، از ترس! ترس از اینکه دوباره جایی از خودمو جا بگذارم و دست خالی برگردم. که تورو باز دیدم، شدم پر از خوشحالی، دیگه فکر نکردم به جایی متعلق ندارم، حالا که به قبل از تو فکر می‌کنم، انگار سال‌ها توی خونه ای زندگی می‌کردم که چراغ‌ش خاموش بود و خیال می‌کردم تاریکی، شکل طبیعی زندگیمه، فهمیدم نور زندگی میتونه چشمهای یک دختر باشه، دوست داشتنت شبیه فهمیدن اینکه تمام این سال‌ها، خودم گم شده بودم و تو راه برگشتو نشونم دادی. اگر کسی از من بپرسه عشق چه شکلیه، از معجزه‌ها حرف نمی‌زنم، مثل قصه های دیزنی تعریفش نمیکنم، میگم عشق یعنی بعد از سال‌ها فرار کردن، بالاخره به کسی برسی که دیگه دلت نخواد فرار کنی، جنگ‌های درونتو ساکت کنه بشی همون آدم که هیچ جایی نبودی...