توهُم. ‌

بعضیا همیشه از صداقت حرف میزنن اما تا وقتی که حقیقت به ضررشون نباشه. از وفاداری میگن، اما فقط وقتی که پای منفعتشون وسط نباشه. از رفاقت میگن، اما اولین نفری که موقع سختی ناپدید میشه خودشونن. مشکل این نیست که آدم‌ها اشتباه میکنن، مشکل اینه که برای اشتباه‌های خودشون هزار تا دلیل دارن، اما برای اشتباه بقیه حتی یه فرصت هم قائل نیستن. و شاید بزرگترین اشتباه ما این بود که حرف‌های آدم‌ها رو باور کردیم در حالی که باید فقط رفتارشون رو حفظ میکردیم.

اگه یه روز از حرفایی که زدم دلت گرفت، بهت حق میدم. اگه فکر کردی دیگه مثل قبل نیستم، بهت حق میدم. اگه ازم ناراحت شدی و حتی دلت نخواست باهام حرف بزنی، بهت حق میدم. چون بعضی وقت‌ها آدم با همون زبون، دل عزیزترین آدم زندگیش رو میشکنه؛ نه چون دوستش نداره، چون نتونسته احساسش رو درست نشون بده. اما یه چیز رو هیچوقت فراموش نکن؛ من ممکنه اشتباه کنم، ممکنه عصبانی بشم، ممکنه حتی باعث اشک هات بشم. ولی هیچوقت از جنگیدن برای «ما» خسته نمیشم. امیدوارم وقتی از این روزها رد شدیم، فقط یادت بمونه که من موندن رو انتخاب کردم؛ حتی وقتی همه‌چیز دلیل رفتن بود.

🖤

هیچ نقابی برای همیشه ماندگار نیست؛ روزی زمان می‌رسد که هر کسی با چهره‌ی واقعی خودش دیده میشود.

بعضی دعواها پایان دوست داشتن نیستن. فقط لحظه‌هایی‌ان که آدم بلد نیست چطور حجم احساسش رو درست نشون بده. گاهی یه جمله، یه عصبانیت، یا یه تصمیم اشتباه، دل کسی رو میشکنه که از همه بیشتر از دست دادنش میترسی. اما اگه یه چیز رو با تمام وجودم بدونم، اینه که هیچ اتفاقی ارزش از دست دادن آدمی که باهاش آیندم رو تصور کردم نداره. شاید امروز حال دلمون خوب نباشه، شاید بینمون سکوت باشه، شاید حرفهای زیادی نگفته مونده باشه. اما من هنوز به «ما» ایمان دارم. چون بعضی آدم‌ها رو نباید به خاطر یه روز بد از دست داد؛ باید کنارشون موند تا دوباره روزهای خوب برگردن.

و در نهایت قلبتم با مغزت هم نظر میشه و بازی تموم میشه.

انقدر که مُحبت تاوان داره،اشتباه نداره.

زندگی شبیه یه دریاست. از دور که نگاهش میکنی همه‌ چیز آروم به نظر میاد. موج‌ها نرم به ساحل میخورن، آسمون توی آب پیداست و انگار هیچ چیز نمیتونه این آرامش رو به هم بزنه. اما فقط کسی که وسط دریا بوده، میدونه زیر این ظاهر آروم، چه طوفان‌هایی پنهانه. خیلی وقت‌ها آدم‌ها هم همینطورن. از بیرون میخندن، با بقیه حرف میزنن، اما هیچکس نمیدونه چند بار از درون شکستن و دوباره خودشون رو جمع کردن. برای همینه که هیچوقت نباید زندگی کسی رو از ظاهرش قضاوت کرد. چون بعضی آرامش‌ها، نتیجه‌ی بی‌درد بودن نیست؛ نتیجه‌ی جنگ‌هاییه که هیچکس ندیده.

هیچوقت کسیو مجبور نکردم پیشم بمونه،از من بهتر دیدی سفت بچسب بهش.

🖤

خواب های بد من تمامی ندارند،اما این بار کابوس تا بیداری ما رخنه کرده.

وقتی میپرسم خوبی میدونم خوب نیستی میدونم نه حال خودت خوبه نه حال روحت. میدونم مشکل داری و نیاز داری یکم آروم باشی. میدونم باید با یکی حرف بزنی تا شاید یکم از تنشِ درونیت کم کنه. میدونم که نیاز داری یکی حداقل شده با سکوتش تورو بفهمه. میدونم و میپرسم خوبی تا بهم بگی چون من بلد نیستم. میپرسم چخبر تا تو یکم راه بیای و تو خودت نریزی. لطفا بی تفاوت از کنارش رد نشو.

نگید نشد؛ بگید یکیمون میخواست مگه میشه دو نفر بخوان و نرسن.

هروقت دورتون خلوت شد یاد من میفتید؛ منم هروقت حوصلم سر رفت جوابتوتو میدم.

زندگی شبیه یه پازله. اولش هر تکه‌ای که پیدا میکنی، برات هیجان‌انگیزه. با ذوق سعی میکنی کنار بقیه قرارش بدی، حتی وقتی واضح میبینی به تصویرت نمیخوره. گاهی ساعت‌ها وقت میذاری تا یه تکه‌ی اشتباه رو به زور سر جاش جا بدی، فقط چون دلت نمیخواد قبول کنی که متعلق به این تصویر نیست. اما هرچقدر بیشتر اصرار کنی، فقط تصویر نهایی رو به هم میریزی. تا یه روز که دست از زور زدن برمیداری؛ اون موقع تازه میفهمی بعضی چیزها قرار نیست مال تو باشن، حتی اگر خیلی دوستشون داشته باشی. و شاید آرامش از همون لحظه شروع بشه که قبول کنی کامل شدن با نگه داشتنِ هر چیزی اتفاق نمی‌افته.

🖤

حق با تو بود مامان؛ همیشه در دسترس بودن،دل آدمارو میزنه.

زندگی شبیه یه قطاره. از همون لحظه‌ای که راه میفته، آدم‌های مختلفی سوارش میشن. بعضی‌ها فقط چند ایستگاه کنارت میشینن، بعضی‌ها مسیر طولانی‌تری همراهتن، و بعضی‌ها اونقدر زود پیاده میشن که حتی فرصت نمیکنی خوب بشناسیشون. ما اما یه اشتباه همیشگی داریم. فکر میکنیم هر کسی که وارد واگن زندگیمون شد، حتما تا آخر مسیر هم کنارمون میمونه. برای همین وقتی کسی پیاده میشه، تمام حواسمون به صندلی خالیشه، نه به مسیری که هنوز ادامه داره. در حالی که قطار هیچوقت به خاطر رفتن یه مسافر نمی‌ایسته. و شاید بزرگ‌ترین درس زندگی همین باشه که قرار نیست همه همسفر آخر راهت باشن، بعضی‌ها فقط اومدن تا یادت بدن مسیر، از آدم‌ها مهم تره.

کنار آدم هایی که بیمار شدی درمان نمیشی.