دیالکتیک علمی

💢 کشف تندیس ۱۱ هزار ساله انسان پلنگ سوار در کاراهان تپه کاوش‌های باستان‌شناسی در محوطه پیشاتاریخی «کاراهان‌تپه» در جنوب شرقی ترکیه بار دیگر جهان باستان‌شناسی را شگفت‌زده کرد. به گزارش مجله باستان شناسی ، در جریان تازه‌ترین فصل کاوش‌ها، تندیسی ترکیبی و استثنایی با قدمت ۱۱ هزار سال از زیر خاک بیرون کشیده شد که فیگور انسانی را نشسته بر پشت یک پلنگ به تصویر کشیده است. این دستاورد کم‌نظیر نوسنگی پیش‌از‌سفال، جلوه‌ای نویافته از پیوند پیچیده انسان و درندگان در سپیده‌دم یکجانشینی بشر را آشکار می‌کند. کشف اثری بی‌همتا در کاراهان‌تپه: تندیس ترکیبی انسان و پلنگ محمد نوری ارسوی، وزیر فرهنگ و گردشگری ترکیه، از کشف یک مجسمه ترکیبی ۱۱ هزار ساله در محوطه باستانی کاراهان‌تپه (Karahantepe) واقع در استان شانلی‌اورفه خبر داد. این اثر منحصربه‌فرد که ارتفاع آن به ۷۰ سانتی‌متر می‌رسد، طی فصل کاوش‌های ۲۰۲۶ و در چارچوب کلان‌پروژه ملی «میراثی برای آینده» (Heritage for the Future Project) کشف شده است. به گفته ارسوی، این تندیس سنگی نشان‌دهنده یک فیگور انسانی است که بر پشت یک پلنگ نشسته است؛ ترکیبی بصری که سبکی نوین و متفاوت از هنر تجسمی دوران نوسنگی را معرفی می‌کند. کف این سازه با سنگ‌های تخت و مسطح پوشانده شده و موقعیت قرارگیری مجسمه، ارتباط ساختاری و آیینی آن با فضای معماری پیرامونش را به وضوح نشان می‌دهد. اهمیت نمادین و چشم‌انداز هنری در نوسنگی پیش‌ از‌سفال ترکیب تندیس‌گونِ هم‌زمان انسان و حیوان در یک اثر حجمی سه‌بعدی، رویکردی بسیار نادر در میان یافته‌های حوزه پروژه‌های «تپه‌های سنگی» (Taş Tepeler) به شمار می‌رود. گرچه در کاراهان‌تپه پیش‌تر آثاری چون تندیس انسانی حامل پلنگ بر دوش یا نگاره‌های برجسته درندگان شکارچی شناسایی شده بود، اما بازنمایی فیگور نشسته بر پشت پلنگ، نشان‌دهنده لایه‌های ناشناخته‌ای از باورها، جایگاه نمادین درندگان رأس هرم غذایی و ادراک انسان شکارچی-گردآورنده در دوران گذار نوسنگی است. کارشناسان بر این باورند که این یافته پنجره‌ای تازه به روی پرسش‌های بنیادین پیرامون خاستگاه‌های اندیشه نمادین، جایگاه انسان در نظام طبیعت و آیین‌های دوره نوسنگی پیش‌از‌سفال می‌گشاید. نتیجه گیری کشف مجسمه ۱۱ هزار ساله انسان سوار بر پلنگ در کاراهان‌تپه بار دیگر ثابت کرد که فلات آناتولی و شمال میان‌رودان، کانون تحولات بنیادین در هنر، معماری و ساختارهای اعتقادی دوران آغازین بشریت بوده‌اند. سالم ماندن اثر در بستر اولیه معماری، داده‌های بی‌نظیری درباره فضاهای آیینی و درک هنری سازندگان این محوطه عظیم در اختیار پژوهشگران سراسر جهان قرار می‌دهد. https://www.livescience.com/archaeology/middle-east/unlike-anything-seen-before-archaeologists-unearth-a-unique-11-000-year-old-statue-of-a-person-riding-a-leopard-from-one-of-the-worlds-earliest-settlements 🆔@ScientificDialectics

💢 تأثیری که نور خورشید بر شبکیه چشم می‌گذارد پژوهش‌ها نشان می‌دهند که مواجهه روزانه با نور خورشید می‌تواند از نزدیک‌بینی کودکان پیشگیری کند و بزرگسال‌ها را از بروز آب‌مروارید و آب‌سیاه مصون نگه‌دارد. گلن جفری، استاد علوم اعصاب در کالج دانشگاهی لندن، چندین دهه است که درباره چشم انسان تحقیق می‌کند. او مقالات مختلفی در مجلات پزشکی معتبر منتشر کرده، با دولت‌ها همکاری داشته و نسل جدیدی از پژوهشگران حوزه بینایی را پرورش داده است. جفری به توصیه‌های خودش عمل می‌کند. او با دوچرخه به محل کار خود می‌رود، زیرا به تأثیر نور خورشید بر شبکیه چشم باور دارد. جفری دریافته که مواجهه کوتاه‌مدت و روزانه با نور خورشید- حتی در حد ۳۰ دقیقه- برای حفظ سلامت چشم در درازمدت و در هرسن و سالی مفید است.جفری می‌گوید: «بهترین نوع نور برای چشم‌ها نور خورشید است.» نوری که از آن محروم شده‌ایم خیلی ها خودشان را از طول موج فروسرخ، که یکی از مؤلفه‌های مهم نور خورشید است،  محروم می‌کنند. دو عامل در این کمبود دخیل هستند: نخست این‌که زمان کمتری را در فضای باز سپری می‌کنیم و دوم این‌که بیشتر لامپ‌های خانه از نوع ال‌ئی‌دی هستند که با هدف صرفه‌جویی در مصرف برق ساخته شده‌اند، اما سلامت چشم‌ها را به خطر می‌اندازند. این لامپ‌ها نور مرئی تولید می‌کنند، اما فاقد طول موج فروسرخ هستند.هیچ طول موج دیگری اثربخشی طول موج فروسرخ را ندارد. فروسرخ از پوست عبور کرده و عملکرد میتوکندری‌ها را تقویت می‌کند. از این‌رو، تولید انرژی یا همان آدنوزین تری‌فسفات افزایش می‌یابد. آدنوزین تری‌فسفات به تنظیم فشار داخل چشمی، حفظ سلامت عدسی‌ها و محافظت از سلول‌های شبکیه کمک می‌کند. به این ترتیب، چشم‌ها از آب‌سیاه، آب‌مروارید و تباهی لکه زرد مصون می‌مانند.شبکیه مملو از میتوکندری‌هایی است که با تراکم بالا در آن جا خوش کرده‌اند و سوخت‌وساز بالایی هم دارد. از این‌رو، عملکرد شبکیه با افزایش سن به‌شدت افت می‌کند. طول موج فروسرخ به احیای توان شبکیه کمک می‌کند. یکی از مطالعات جفری که در مجله ساینتیفیک ریپورتس منتشر شده است، نشان می‌دهد که اگر نور فروسرخ را به‌مدت ۱۵ دقیقه به قفسه سینه بتابانید، حساسیت چشم به کنتراست رنگی به‌شکل قابل‌توجهی افزایش خواهد یافت؛ حتی اگر نور به‌هیچ‌وجه وارد چشم‌ها نشود. حساسیت به کنتراست رنگی یکی از شاخص‌های مهم عملکرد شبکیه است و به اندازه تفکیک بینایی اهمیت دارد و کمک می‌کند که اشیاء را از پس‌زمینه آن‌ها متمایز کنیم؛ قابلیتی که برای رانندگی، مطالعه و بسیاری از فعالیت‌های روزمره ضروری است. او در مطالعه دیگر خود کارمندان اداری را در معرض لامپ‌های رشته‌ای قرار داد که شامل طول موج فروسرخ هم می‌شدند. حساسیت کارمندان به کنتراست رنگی به‌شکل قابل‌توجهی بهبود پیدا کرد و این نتیجه تا دو ماه پابرجا بود. پژوهشگران بر این باورند که نور به‌واسطه بهبود عملکرد میتوکندری‌ها به حفظ سلامت چشم کمک می‌کند؛ تأثیری که می‌توان آن را با سنجش میزان حساسیت به کنتراست رنگی ارزیابی کرد.  مطالعه دیگری که در ساینتیفیک ریپورتس منتشر شده است، نشان داد که استفاده از لامپ‌های رشته‌ای کوچک می‌تواند کاهش تولید آدنوزین تری‌فسفات را که در سنین بالا رخ می‌دهد به حداقل برساند. مطالعات جفری درباره مزایای لامپ‌های رشته‌ای در مقایسه با لامپ‌های ال‌ئی‌دی توجه ما را به منبع اصلی نور یعنی خورشید جلب می‌کند. لامپ رشته‌ای همان طول موج‌هایی را دارد که در نور خورشید یافت می‌شود، اما شدت و تعادل نور خورشید حتی در هوای ابری بیشتر است. نور خورشید همیشه مؤثرتر است، حتی اگر به چشم دیده نشود. چرا کودکان در اولویت قرار دارند؟ بهبود بینایی به کمک نور خورشید از دوران کودکی و با پیشگیری از نزدیک‌بینی شروع می‌شود. نزدیک‌بینی جزو عیوب انکساری ساده چشم نیست، بلکه در دسته مشکلات پزشکی قرار دارد و خطر ابتلا به جداشدگی شبکیه و آب‌سیاه را به مرور زمان افزایش می‌دهد. دانلد موتی، استاد بینایی‌سنجی در دانشگاه ایالتی اوهایو و از نویسندگان گزارش نزدیک‌بینی آکادمی ملی علوم، می‌گوید: «نور خورشید مهم‌ترین گزینه برای پیشگیری از نزدیک‌بینی است و خطر ابتلای افرادی را که استعداد ژنتیکی دارند به حداقل می‌رساند.» کودکانی که پدر و مادرشان نزدیک‌بین هستند، در ۶۰ درصد از موارد دچار نزدیک‌بینی می‌شوند. با این‌حال، اگر ۱۴ ساعت در هفته در فضای باز وقت بگذرانید، این خطر به ۲۰ درصد می‌رسد. موتی می گوید که مواجهه با نور خورشید نمی‌تواند نزدیک‌بینی کودکان را متوقف کند.موتی افزود که نور خورشید با دوپامین ارتباط دارد. نور شدید باعث آزادشدن دوپامین از سلول‌های شبکیه شده و از رشد بیش‌از‌حد کره چشم جلوگیری می‌کند. حدود ۴۰ درصد از آمریکایی‌ها با نزدیک‌بینی دست‌به‌گریبان هستند. 🆔@ScientificDialectics

💢 هر چند وقت یک‌بار باید مسواک را عوض کرد؟ دندانپزشکان پاسخ می‌دهندمسواک فرسوده نه‌تنها پلاک‌های دندانی را به‌خوبی پاک نمی‌کند، بلکه ممکن است باعث شود هنگام مسواک زدن فشار بیشتری به دندان‌ها و لثه‌ها وارد کنیم. بسیاری از افراد تا زمانی که الیاف برس مسواک کاملا خم و فرسوده نشده‌اند، به فکر تعویض آن نمی‌افتند، اما  دندانپزشکان  می‌گویند در این مرحله احتمالا مدت زیادی از زمان مناسب تعویض مسواک گذشته است. یک مسواک فرسوده نه‌تنها پلاک‌های دندانی را به‌خوبی پاک نمی‌کند، بلکه ممکن است باعث شود هنگام مسواک زدن فشار بیشتری به دندان‌ها و لثه‌ها وارد کنیم.توصیه عمومی این است که مسواک یا سری مسواک برقی هر سه تا چهار ماه یک‌ بار تعویض شود. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که موهای مسواک، چه در مسواک معمولی و چه در مسواک برقی، تقریبا پس از این مدت فرسوده می‌شوند و با افزایش عمر مسواک، میکروب‌های بیشتری روی سر آن تجمع می‌کنند. با این حال دکتر کامی هاس، دندانپزشک دارای بورد تخصصی مستقر در سن‌دیه‌گو، بیمارانش را تشویق می‌کند که مسواکشان را هر ماه عوض کنند. او می‌گوید: «بیشتر مردم توصیه تعویض مسواک هر سه ماه یک‌بار را شنیده‌اند، اما سه ماه حداکثر مدتی است که باید از مسواک استفاده کرد، نه بازه زمانی مطلوب. دستورالعمل‌های رسمی در واقع تعویض مسواک را هر یک تا سه ماه توصیه می‌کنند و من در مطبم به بیماران می‌گویم هدفشان تعویض ماهانه باشد.» به گفته دکتر بن دنسیگیر، دندانپزشک کودکان دارای بورد تخصصی مستقر در نیویورک، کودکان نیز ممکن است لازم باشد مسواکشان را زودتر تعویض کنند. او می‌گوید: «کودکان معمولا سر مسواک را می‌جوند یا هنگام مسواک‌ زدن فشار زیاد و نامتوازنی وارد می‌کنند که باعث می‌شود موهای مسواک بسیار سریع‌تر خراب شوند. اگر موهای مسواک از هم باز، خمیده یا ریش‌ریش شده‌اند، باید آن را کنار گذاشت، حتی اگر فقط چهار هفته از عمر آن گذشته باشد.» چرا تعویض به‌موقع مسواک اهمیت دارد؟ مسواک آن روزی که بسته‌بندی آن را باز می‌کنید، بهترین عملکرد را دارد و هر بار استفاده پس از آن، اندکی از کارآیی‌اش می‌کاهد. با فرسوده‌ شدن مسواک، توانایی آن در انجام دادن وظیفه اصلی‌اش، یعنی برداشتن پلاک از سطح دندان‌ها و امتداد خط لثه، کاهش می‌یابد. در حالی که انباشته‌ شدن این لایه چسبنده باعث تجمع باکتری‌ها در دهان می‌شود و به مرور زمان می‌تواند خطر پوسیدگی دندان، التهاب لثه و بوی بد دهان را افزایش دهد و در صورت درمان‌ نشدن، به بیماری‌ بافت‌های نگهدارنده دندان منجر شود. از طرفی، هنگامی که نشانه‌ فرسودگی موهای مسواک مشهود می‌شود، بیشتر افراد برای دستیابی به احساس پاکیزگی، هنگام مسواک‌ زدن فشار بیشتری وارد می‌کنند که این اشتباه بزرگی است، زیرا فشار بیش‌ازحد هنگام مسواک‌ زدن می‌تواند ساختار دندان را بر اثر سایش از بین ببرد و مهم‌تر از آن، به عقب‌نشینی لثه منجر شود. لثه پس از عقب‌نشینی، به‌طور طبیعی دوباره رشد نمی‌کند.تعویض منظم مسواک به همه توصیه می‌شود، اما برای افرادی که برای درمان‌های زیبایی یا ترمیمی دندان هزینه کرده‌اند، اهمیت ویژه‌ای دارد. تحریک یا عقب‌نشینی لثه‌ــ در نتیجه استفاده از مسواک ناکارآمد یا وارد کردن فشار بیش‌ازحد‌ــ می‌تواند ظاهر لمینت‌ها یا روکش‌ها را در نزدیکی خط لثه تغییر دهد، حتی اگر خود درمان دندانپزشکی کاملا بی‌نقص انجام شده باشد.  صرف‌نظر از کاهش کارآیی، دلیل دیگری که برای تعویض منظم مسواک وجود دارد، میکروب‌ها است. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که مسواک‌ها می‌توانند حتی بیش از نشیمنگاه توالت یا کف سرویس بهداشتی عمومی، محل تجمع باکتری‌ها باشند؛ از جمله باکتری اشریشیا کلی، استافیلوکوک‌ها، قارچ‌ها و ویروس‌ها. حتی ممکن است ذرات مدفوع که هنگام کشیدن سیفون در سرویس‌های بهداشتی مشترک در هوا پراکنده می‌شوند، روی آن‌ها بنشینند. به همین دلیل برخی متخصصان علاوه بر خرید مسواک جدید در هر چهار هفته، استفاده از دستگاه ضدعفونی‌کننده فرابنفش را برای از بین‌ بردن میکروب‌ها و خشک‌ کردن موهای مسواک میان دو نوبت استفاده توصیه می‌کنند. آیا پس از بیماری باید مسواک را عوض کرد؟ دندانپزشکان در پاسخ به این پرسش اتفاق‌نظر دارند: بله، چه به‌تازگی از آنفلوانزا بهبود یافته باشید، چه از عفونت گوارشی یا کووید‌ــ۱۹، مسواک قدیمی خود را دور بیندازید و از مسواکی جدید استفاده کنید. تعویض مسواک پس از بیماری می‌تواند خطر ابتلای مجدد یا انتقال آلودگی را کاهش دهد، چون ویروس‌ها و باکتری‌ها ممکن است روی موهای مسواک باقی بمانند. https://health.yahoo.com/your-body/oral-health/article/dentists-say-most-people-wait-too-long-to-swap-their-toothbrush--heres-why-it-matters-130000747.html 🆔@ScientificDialectics

با درود سلام و احترام از همراهی و بازدید شما از مطالب کانال دیالکتیک علمی صمیمانه سپاسگزاریم. تلاش ما این است که محتوای منتشرشده در کانال، از نظر کیفیت، دقت و شیوه ارائه، به‌تدریج بهتر و کامل‌تر شود. طبیعی است که در این مسیر، نقدها و پیشنهادهای مخاطبان می‌تواند نقش مهمی داشته باشد. چنانچه درباره مطالب منتشرشده، نحوه فعالیت کانال یا موضوعاتی که می‌توان به آن‌ها پرداخت، پیشنهاد یا نقد سازنده‌ای دارید، خوشحال می‌شویم آن را با ما در میان بگذارید. همچنین اگر در محتوایی ایراد، ابهام یا نکته‌ای قابل اصلاح مشاهده کردید، اطلاع دادن آن به ما می‌تواند در بررسی و اصلاح مطالب مؤثر باشد. پیام‌ها و نظرات ارسالی با دقت بررسی می‌شوند و مواردی که به بهبود کیفیت محتوای کانال کمک کنند، مورد توجه قرار خواهند گرفت. ممکن است همه پیشنهادها قابل اجرا نباشند، اما هیچ بازخوردی بدون بررسی نادیده گرفته نخواهد شد. امیدواریم با همراهی و نگاه دقیق شما، بتوانیم مسیر دیالکتیک علمی را با محتوایی سنجیده‌تر و مفیدتر ادامه دهیم. با سپاس از همراهی شما مدیریت کانال دیالکتیک علمی

💢 برای نخستین بار در جهان، تومور مغزی با کمک همزمان هوش مصنوعی جراحی شد برای نخستین بار در جهان، تومور مغزی یک بیمار با کمک همزمان هوش مصنوعی با موفقیت برداشته شد. جراحان بیمارستان «کینگز کالج لندن» می‌گویند که اگر این بیمار این عمل را انجام نمی‌داد، ممکن بود بینایی خود را از دست بدهد. ابزار هوش مصنوعی، تصاویر ویدیویی عمل را در حین انجام آن تحلیل می‌کرد و به جراحان در مورد چگونگی پرهیز از آسیب رساندن به رگ‌ها و اعصاب حیاتی، اما پنهان در مغز، کمک و راهنمایی می‌داد. این فناوری به آن‌ها امکان داد تا بیشترین مقدار ممکن از تومور را با ایمنی کامل بردارند. این بیمار ریس هیبرتِ ۴۸ ساله و پدر دو فرزند است. او گفت: «من کاملا متوجه مزایای استفاده از این روش هستم. هیچ تابلوی راهنمایی و رانندگی‌ای درون سر ما وجود ندارد.» ریس هیبرتِ تا ۱۸ ماه پیش فردی تندرست و سالم بود و هر روز هنگام ناهار، بیش از سه کیلومتر پیاده‌روی می‌کرد. در یکی از همین پیاده‌روی‌ها بود که او ناگهان از هوش رفت و در وسط خیابان دچار تشنج شد. اسکن مغزی نشان داد که او توموری غیرسرطانی به ابعاد ۱۱ میلیمتر روی غده هیپوفیز دارد که در جمجمه او قرار گرفته است. این غده هورمون‌هایی حیاتی ترشح می‌کند که در فرآیندهایی مانند رشد، سوخت‌وساز (متابولیسم) و تنظیم فشار خون و دمای بدن نقش دارند. نکته بسیار مهم این است که این غده در مجاورت شریان‌های کاروتید (رگ‌های حیاتی خون‌رسان به مغز) و اعصاب بینایی (که کنترل بینایی را بر عهده دارند) قرار گرفته بود. این تومور وقتی بزرگتر شده بود بر اعصاب بینایی بیمار فشار وارد آورده و میدان دید او را محدود کرده بود. وقتی جراحان به او پیشنهاد دادند که نخستین فردی باشد که این عمل را با استفاده از ابزار هوش مصنوعی اختصاصی آن‌ها تجربه کند، لحظه‌ای درنگ نکرد. او گفت: «اگر بیماران حاضر نباشند در پژوهش‌ها مشارکت کنند، پزشکان چطور می‌توانند بیاموزند و علم پزشکی چگونه پیشرفت خواهد کرد؟» این عمل جراحی شامل وارد کردن یک آندوسکوپ - دوربینی باریک متصل به یک میله - از طریق بینی به سمت قاعده جمجمه بود. در این مرحله، تومور در نزدیکی محل قرار داشت اما پشت لایه‌هایی از استخوان و غشایی محکم پنهان شده بود. تشخیص ایمن‌ترین نقطه برای خارج کردن تومور کار ساده‌ای نبود، به‌ویژه آنکه ساختار آناتومیک بدن افراد با یکدیگر متفاوت است. میزان بروز عوارض متفاوت است، اما احتمال اینکه تمام تومور خارج نشود بین ۲۵ تا ۵۰ درصد و احتمال آسیب دیدن یکی از رگ‌های خونی اصلی بین نیم تا ۲ درصد برآورد می‌شد. اینجا بود که پای ابزار هوش مصنوعی به میان آمد. این سیستم در نمایشگری دیگر، تصاویر ویدیویی زنده را تحلیل و ابزارهای جراحی را ردیابی می‌کرد. همچنین نواحی احتمالی حضور عروق و اعصاب را مشخص و ایمن‌ترین مناطق برای برداشتن تومور را برجسته می‌کرد. عملکرد آن مشابه فناوری تشخیص چهره در تلفن‌های هوشمند است، با این تفاوت که به جای چهره، ساختارهای آناتومیک مهم و اغلب پنهان را شناسایی می‌کند. جراحان در بریتانیا به‌طور میانگین سالانه حدود ۱۰ تا ۲۰ مورد از این عمل‌های جراحی را انجام می‌دهند و برای آشنایی با آناتومی بدن بیمار، به اسکن‌های پیش از عمل متکی هستند. پژوهشگران سیستم هوش مصنوعی خود را با استفاده از صدها ویدیو از عمل‌های برداشتن تومور هیپوفیز آموزش داده و ارزیابی کردند. آن‌ها با دقت، خطوط پیرامون عروق و اعصاب را در هر ویدیو مشخص می‌کردند تا به سیستم کمک کنند داده‌ها را ثبت کرده و «شناسایی» ساختارهای حیاتی را آغاز کند. پروفسور هانی مارکوس، که در انجام این عمل مشارکت داشت، گفت: «این سیستم با داده‌های مربوط به عمل‌هایی بیش از آنچه اکثر جراحان در طول عمر خود می‌بینند یا انجام می‌دهند، آموزش دیده است و می‌تواند همچون یک جفت چشمِ متخصص و کمکی عمل کند.» او افزود که این ابزار، برخلاف سایر ابزارهای آزمایشی هوش مصنوعی، به‌صورت همزمان و بدون تاخیر کار می‌کند. این تیم جراجی در عین حال تصریح کرد که ابزار هوش مصنوعی صرفا نقش کمکی دارد و جراحان همچنان کنترل کامل عمل را در دست دارند. پروفسور مارکوس گفت که هدف بلندمدت آن‌ها، توسعه نوعی «چت‌ جی‌پی‌تی» برای جراحان است تا بتوانند «کارشناس دیگری در اتاق عمل داشته باشند که در صورت نیاز از او مشورت بگیرند، یا اگر با نظرش مخالف بودند، آن را نادیده بگیرند.» این تیم با تامین مالی «مؤسسه ملی تحقیقات بهداشت و مراقبت» و شرکت گوگل، سال‌ها فناوری هوش مصنوعی خود را در آزمایشگاه تست و ارزیابی کرده است. آن‌ها از نتایج مراحل اولیه در جراحی‌های واقعی رضایت دارند و هم‌اکنون مشغول کار بر روی یک مطالعه بالینی در مقیاسی بزرگ‌تر هستند. https://www.bbc.com/news/articles/cjwg5n7y68xo 🆔@ScientificDialectics

💢 پاسخ به واکسن: دانشمندان می‌گویند راز در خون شماست پژوهشگران در یک مطالعه جدید اعلام کرده‌اند الگوهای موجود در خون افراد پیش از واکسیناسیون می‌تواند شدت پاسخ دستگاه ایمنی آن‌ها را پیش‌بینی کند. همه افراد به واکسن‌ها یکسان واکنش نشان نمی‌دهند. پاسخ ایمنی بسته به سن، جنسیت، سابقه بیماری و ژنتیک از نظر شدت تفاوت دارد. در یک پژوهش تازه که در نشریه Cell Press Blue (منبع به زبان انگلیسی) منتشر شده است، پژوهشگران برنامه SeroNet در موسسه ملی سرطان آمریکا بررسی کرده‌اند که چگونه آنتی‌بادی‌های از پیش موجود در برابر میکروب‌های رایج می‌تواند پاسخ افراد به واکسن‌های جدید را پیش‌بینی کند. جوشوا لابر، که سرپرستی این پژوهش را بر عهده داشت، گفت: «برخی نشانگرهای زیستی وقتی با کمک هوش مصنوعی تحلیل می‌شوند، می‌توانند حتی پیش از تزریق، پیش‌بینی کنند چه کسانی به واکسن پاسخ خوبی خواهند داد.» این مطالعه نشان می‌دهد برخی افراد از نظر ایمنی آماده‌تر از دیگران هستند.نقص ایمنی (ضعیف بودن دستگاه ایمنی بدن) با پاسخ آنتی‌بادیِ ضعیف‌تر به واکسیناسیون همراه است که خطر عفونت، شدت بیماری و مرگ‌ومیر را افزایش می‌دهد. پژوهشگران دریافتند دستگاه ایمنی بدن پیش از دریافت واکسن هم نشانه‌هایی از نوع واکنش و میزان قدرت پاسخ خود بروز می‌دهد.در این مطالعه بیش از ۸۰۰۰ نمونه خون از بیش از ۴۰۰۰ نفر بررسی شد و آنتی‌بادی‌های آن‌ها در برابر ۱۸۵ آنتی‌ژن از ویروس‌ها و باکتری‌های رایج و اهداف مرتبط با خودایمنی سنجیده شد. شرکت‌کنندگان شامل داوطلبان سالم و نیز افرادی با دستگاه ایمنی تضعیف‌شده بودند که به دلیل بیماری‌هایی مانند اچ‌آی‌وی، مولتیپل میلوما و پیوند اعضای جامد دچار نقص ایمنی شده‌اند و همه آن‌ها واکسن کووید‑۱۹ دریافت کردند. پژوهشگران سپس با استفاده از هوش مصنوعی الگوهای موجود در نمونه‌های جمع‌آوری‌شده پیش و پس از واکسیناسیون کووید‑۱۹ را تحلیل کردند و امضاهای آنتی‌بادی را شناسایی کردند که به دسته‌بندی بیماران در دو گروه با پاسخ قوی یا ضعیف به واکسن کمک می‌کرد. آن‌ها نوعی «آنتی‌بادی‌های نگهبان» را شناسایی کردند که به‌عنوان نشانگرهای پاسخ احتمالی دستگاه ایمنی فرد به یک واکسن عمل می‌کنند و به پیش‌بینی واکنش بدن او به ویروس کمک می‌کنند. پژوهشگران نوشتند: «ما امضاهای ضدمیکروبیِ جهانی‌ای شناسایی کردیم که با ۲۵ درصد بالای افراد با بالاترین پاسخ به واکسن کووید‑۱۹ ارتباط مثبت داشت.» این مطالعه نشان داد سطوح بالاتر برخی آنتی‌بادی‌های از پیش موجود، به‌ویژه در برابر ارگانیسم‌های شایعی مانند استافیلوکوک اورئوس، ویروس سنسیشیال تنفسی (RSV) و ویروس پاراآنفلوانزای انسانی نوع ۳ (HPIV‑3)، با پاسخ قوی‌تر به واکسن کووید‑۱۹ همراه است. دگرگونی در راهبردهای واکسیناسیونبا استفاده از الگوهای آنتی‌بادی‌های ضدمیکروبیِ از پیش موجود به‌عنوان نشانگرهای پیش‌بینی‌کننده، پزشکان می‌توانند پیش از ایمن‌سازی تشخیص دهند کدام افراد احتمالاً پاسخ ایمنیِ ضعیفی خواهند داشت. در این مطالعه از یادگیری ماشین برای ساختن مدل‌های پیش‌بینی‌کننده و طبقه‌بندی افرادی با پاسخ نامطلوب به واکسن استفاده شد. پژوهشگران نوشتند: «پیش‌بینی این‌که چه افرادی پیش از واکسیناسیون پاسخ آنتی‌بادیِ ضعیفی خواهند داشت می‌تواند راهبردهای واکسیناسیونِ شخصی‌سازی‌شده را بهبود دهد.» این رویکرد امکان مداخله‌های هدفمند مانند تنظیم اختصاصی برنامه دوزها، استفاده از انواع متفاوت واکسن یا توصیه دُزهای یادآور اضافی برای افراد در معرض خطر بالاتر را فراهم می‌کند. 🆔@ScientificDialectics

💢 «صورت گریان» 😭 محبوب‌ترین شکلک است، اما چرا می‌تواند سن شما را هم لو بدهد؟ اگرچه به‌راحتی می‌توان استفاده از ایموجی را بی‌اهمیت یا بچگانه دانست، این نمادها به‌خودی‌خود به زبانی مستقل تبدیل شده‌اند و افراد بیشتری برای انتقال معنا به آن‌ها اتکا می‌کنند. تقریبا در هر موقعیتی کاربرد دارد. شغل جدیدی پیدا کرده‌اید؟ ایموجی گریان. قرار عاشقانه افتضاحی داشته‌اید؟ ایموجی گریان. سگ از روی مبل افتاده است؟ ایموجی گریان. بر اساس داده‌های گوگل که در اختیار نیویورک تایمز قرار گرفته، آن دایره کوچک زردرنگ که اشک از چهره‌اش سرازیر است، رسما محبوب‌ترین ایموجی جهان شناخته شده است. با نگاهی به پرکاربردترین گفتگوی واتس‌اپم، می‌بینم که در ۷۲ ساعت گذشته، ۱۵ بار از آن استفاده کرده‌ام:.اگرچه صورتک خنده با اشک و نسخه کج‌شده آن، معمولا برای انتقال شادی در فضای دیجیتال به کار رفته‌اند، استفاده بیش‌ازحد از آن‌ها عملا کمی ضایع و خجالت‌آور شده است. می‌خواهید سنتان را نشان دهید؟ یکی از آن‌ها را برای فردی زیر ۳۰ سال بفرستید و ببینید که او در پاسخ، یک جمجمه (به معنای مردن از خنده) برایتان می‌فرستد. همچنین باید به ایموجی دو لیوان آبجو، میمونی که چشمانش را پوشانده و صورتک عینک‌آفتابی اشاره کرد. همه آن‌ها (مگر آنکه با کنایه به کار روند)، بی‌تردید باید کنار گذاشته و روانه سطل زباله دیجیتال شوند. درست مانند مجموعه‌های جدید مد یا آثار هنری پرطرفدار، جذابیت یک ایموجی در سال ۲۰۲۶، از بدیع‌ بودن آن سرچشمه می‌گیرد. بنابراین، جای تعجب نیست که اگرچه جوانان همان احساساتی را بیان می‌کنند که دیگر کاربران تلفن‌های هوشمند، تصاویری که برای ابراز این احساسات به کار می‌برند، تغییر کرده‌اند: گل رز پژمرده (نودوسومین ایموجی پرکاربرد) به‌جای قلب شکسته و دست‌های در حال دعا به‌جای علامت شست رو به بالا. سپس به مجسمه «موآی» می‌رسیم که از رتبه ۴۸۲ در سال ۲۰۲۱ به سی‌وسومین ایموجی پرکاربرد رسید. نیویورک تایمز می‌گوید اکنون این ایموجی به‌جای ابروهای بالارفته یا صورتک بی‌حالت همیشگی به کار می‌رود. یکی از ایموجی‌های تازه اپل که در میان نسل زد محبوب شد، «چهره با پف زیر چشم» است که می‌توان آن را هنگام فشار روانی یا خستگی (یا برای ابراز شوخی‌آمیز درماندگی) به کار برد. برای مثال: «مامان دوباره دارد خورش درست می‌کند»، بلافاصله ایموجی چهره با پف زیر چشم. در مارس ۲۰۲۶، مایه افتخار و شادی من به صفحه‌کلید ایموجی افزوده شد: «چهره کج‌ومعوج» که چشمانش چنان در حاشیه سرش قرار گرفته‌اند که برای بیان نگرانی، شرمندگی، وحشت یا به‌طور کلی پریشانی کاملا مناسب است. مهم این است که ایموجی جدید باشد. [توضیح: این ایموجی نخستین‌بار در نسخه بتای چهارم iOS 26.4 در پیش‌نمایش نرم‌افزاری اپل ظاهر شد] هنگام تحقیق برای این مقاله، سردبیرم به من گفت که برای ابراز شادی از ایموجی «ماراکاس» استفاده می‌کند. [توضیح: یک ساز کوبه‌ای و از نوع خودصدا که ریشه آن به سرخ‌پوستان قاره آمریکا بازمی‌گردد و معمولا به صورت جفت نواخته می‌شود] چنین روحیه مبتکرانه‌ای در استفاده از ایموجی می‌تواند شما را در میان نسل زد جا بیندازد (البته اگر چنین قصدی دارید). فراموش نکنیم زمانی را که ایموجی فرد ایستاده به نمادی برای بیان «خب، این موقعیت واقعا ناجور است» تبدیل شد. اگرچه به‌راحتی می‌توان استفاده از ایموجی را بی‌اهمیت یا بچگانه دانست، این نمادها به‌خودی‌خود به زبانی مستقل تبدیل شده‌اند و افراد بیشتری برای انتقال معنا به آن‌ها اتکا می‌کنند. اگرچه ایموجی‌ها نقش‌های ارتباطی هرچه مهم‌تری ایفا می‌کنند، پژوهش‌ها نشان داده‌اند که میزان استفاده از آن‌ها در میان افراد مسن‌تر، کسانی که ممکن است به‌ دلیل کمبود اعتمادبه‌نفس، برای سازگار شدن با شکل‌های جدید ارتباط غیرکلامی با مشکل روبه‌رو شوند، کاهش پیدا می‌کند. مدلین مولی الی، سرپرست این پژوهش، گفت: «این یافته نشان می‌دهد که ایموجی‌ها صرفا افزوده‌هایی سرگرم‌کننده به ارتباطات دیجیتال نیستند، بلکه ممکن است مغز آن‌ها را به شیوه‌هایی مشابه نشانه‌های واقعی چهره پردازش کند. از این نظر، ایموجی‌ها می‌توانند هنگام تعامل آنلاین به‌عنوان نشانه‌های عاطفی معنادار عمل کنند.»بنابراین، اینکه محبوب‌ترین ایموجی امسال را نشانه شادی می‌دانید یا اندوه، ممکن است واقعا بر مغزتان تاثیر بگذارد. https://www.independent.co.uk/life-style/crying-face-emoji-meaning-rose-moal-statue-b3036942.html 🆔@ScientificDialectics

💢 کشف ستاره‌ای با سرعت ۲۵ هزار کیلومتر بر ثانیه در نزدیکی اَبَرسیاهچاله کهکشان راه شیری این ستاره بیش از هر ستاره دیگری که تاکنون مشاهده شده است، به آن سیاه‌چاله نزدیک می‌شود. اخترشناسان سریع‌ترین ستاره در کهکشان ما را یافته‌اند؛ ستاره‌ای که به قدری به سیاهچاله مرکزی آن نزدیک است که می‌تواند اثر چرخش سیاهچاله را احساس کند. این ستاره که با نام «اس ۳۰۱» (S301) شناخته می‌شود، هنگام گردش به دور «کمان ای*» (*Sgr A)، سیاهچاله واقع در مرکز کهکشان ما، با سرعت ۲۵ هزار کیلومتر بر ثانیه در راه شیری حرکت می‌کند. این ستاره بیش از هر ستاره دیگری که تاکنون مشاهده شده است، به آن سیاه‌چاله نزدیک می‌شود. راینهارد گنتسل، مدیر موسسه فیزیک فرازمینی ماکس پلانک (MPE) و برنده جایزه نوبل، گفت که به همین دلیل، دانشمندان بر این باورند که این ستاره «به روی ویژگی‌های بنیادی فضا‌ــ‌زمان در این محیط بسیار سخت سیاهچاله‌ای، پنجره‌ای تازه می‌گشاید». فلیکس مانگ، دانشجوی دکترا در موسسه فیزیک فرازمینی ماکس پلانک (MPE) و نویسنده مقاله جدید درباره این سیاهچاله، می‌گوید: «ویژگی خاص این ستاره این است که در مداری بسیار فشرده به دور «کمان ای*» می‌گردد؛ تنها ۸.۷ سال طول می‌کشد تا یک دور کامل را طی کند و در نزدیک‌ترین حالت، فقط تا فاصله‌ای برابر با ۱۲ برابر فاصله زمین تا خورشید به سیاهچاله نزدیک می‌شود. چنین چیزی بی‌سابقه است.»هنگامی که این [ستاره] از نزدیک‌ترین فاصله خود به سیاهچاله عبور می‌کند، سرعتش به ۱۰۰ هزار برابر سرعت یک هواپیمای تجاری، یا ۸ درصد سرعت نور، می‌رسد. این موضوع آن را به رکورددار سریع‌ترین ستاره در کهکشان ما تبدیل می‌کند. و این البته تنها رکورد آن نیست، زیرا این ستاره همچنین در فاصله‌ای به دور سیاهچاله می‌گردد که بیش از هر ستاره دیگری به آن نزدیک است؛ فاصله‌ای معادل فاصله زحل تا خورشید ما. از آنجا که تا این اندازه نزدیک می‌شود، می‌توان از آن برای اندازه‌گیری چرخش سیاهچاله استفاده کرد.دانشمندان بر این باورند که سیاهچاله ما، مانند تقریبا هر چیز دیگری در جهان، می‌چرخد. نظریه نسبیت عام اینشتین بیان می‌کند که سیاهچاله در حال چرخش فضا‌ــ‌زمان اطرافش را همراه با خود می‌کشد و مدار ستاره‌های نزدیک را نیز به دنبالش می‌کشاند. این به معنای آن است که اخترشناسان می‌توانند از این ستاره برای اندازه‌گیری آن چرخش استفاده کنند و از یکی از نظریه‌های محوری درباره گیتی درک بهتری به دست آورند. اشتفان گیلسن، پژوهشگر موسسه فیزیک فرازمینی ماکس پلانک (MPE) که او نیز در پژوهش جدید مشارکت داشت، گفت: «برای نخستین بار، واقعا می‌توانیم چرخش یک سیاهچاله پرجرم را به‌طور بسیار مستقیم اندازه‌گیری کنیم؛ موضوعی که یک آزمون کلیدی برای نظریه اینشتین خواهد بود.» دانشمندان این ستاره را با استفاده از تداخل‌سنج تلسکوپ بسیار بزرگ رصدخانه جنوبی اروپا کشف کردند. این سامانه می‌تواند نور چهار تلسکوپ مختلف را با یکدیگر ترکیب کند تا یک تلسکوپ «مجازی» با قدرت تفکیک بسیار بیشتر ایجاد کند. این امر به پژوهشگران امکان داد تا نخستین بار در سال ۲۰۲۳ این ستاره جدید را مشاهده کنند و از آن زمان تاکنون، به این امید که شناخت بهتری از مدار آن به دست آورند، آن را زیر نظر داشته‌اند. آن‌ها توانستند مسیر حرکت آن را تا سال ۲۰۱۷ رهگیری کنند و دریافتند که اوایل سال ۲۰۲۳ به نزدیک‌ترین فاصله خود از سیاهچاله رسیده است.ماهیت این ستاره و این واقعیت که دانشمندان معتقدند ستاره‌ها نمی‌توانند در چنین فاصله نزدیکی از یک سیاهچاله شکل بگیرند، نشان می‌دهد که این ستاره زمانی بخشی از یک جفت ستاره بوده که کمان اِی* آن‌ها را از یکدیگر جدا کرده است. سپس «اس ۳۰۱» (S301) در دام گرانش سیاهچاله گرفتار شد و ستاره دیگر احتمالا با چنان نیرویی به بیرون پرتاب شد که انتظار می‌رود به‌طور کامل از کهکشان خارج شده باشد. پژوهشگران امیدوارند بررسی این ستاره را، از جمله با تلسکوپ‌هایی که در آینده به کار گرفته خواهند شد، ادامه دهند. این ستاره سال ۲۰۳۱ بار دیگر به نزدیک‌ترین فاصله خود از سیاهچاله خواهد رسید.  این زمان برای شناخت بهتر این ستاره و مسیر حرکت آن بسیار مهم خواهد بود و ممکن است سرانجام به دانشمندان امکان دهد چرخش سیاهچاله را بهتر بشناسند. نتایج این پژوهش در مقاله‌ای جدید با عنوان «کشف ستاره‌ای حساس به چرخش کمان ای*» که در مجله نیچر (Nature) منتشر شد، گزارش شده است. https://www.independent.co.uk/space/star-galaxy-milky-way-black-hole-b3035755.html 🆔@ScientificDialectics

📢 مجموعه ای ویژه از کانال های با کیفیت در اختیار شماست، فرصت را از دست ندهید.✨

💢 معجزه چهار دقیقه‌ای برای افراد بالای ۶۵ سال؛ نتایج امیدوارکننده پژوهشی با هدف بهبود تحرک و تعادل سالمندان پژوهشگران دانشکده پزشکی دانشگاه پنسیلوانیا در پژوهش دتازه خود دریافتند که انجام فقط چهار دقیقه تمرین قدرتی در روز می‌تواند به افراد بالای ۶۵ سال کمک کند تا تحرک و توانایی انجام فعالیت‌های روزمره خود را بهبود بخشند. نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که شرکت‌کنندگان طی ۱۲ هفته توانستند در شاخص‌های مرتبط با خطر زمین‌خوردن، حفظ استقلال در زندگی و تداوم فعالیت بدنی در دوران سالمندی، پیشرفت محسوسی داشته باشند. پژوهشگران برنامه‌ای را تحت عنوان «تمرینات قدرتی فعالیت‌های عملکردی – نسخه ۲» (یا به اختصار در انگلیسی FAST 2) طراحی کردند که شامل چهار تمرین ساده: حرکت شنا، نشستن و بلند شدن از روی صندلی، تمرین‌های کششی با استفاده از دست‌ها و بالا رفتن از پله بود. شرکت‌کنندگان هر تمرین را به مدت ۳۰ ثانیه انجام می‌دادند و پس از آن ۳۰ ثانیه استراحت می‌کردند؛ در نتیجه کل جلسه تمرینی حدود چهار دقیقه طول می‌کشید.در این مطالعه ۹۷ نفر بالای ۶۵ سال شرکت کردند که میانگین سنی آن‌ها ۷۴ سال بود. شرکت‌کنندگان به‌صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند؛ یک گروه این تمرین‌ها را انجام داد و گروه دیگر هیچ برنامه تمرینی دریافت نکرد.همزمان با افزایش قدرت بدنی، از شرکت‌کنندگان خواسته شد دشـواری تمرین‌ها را به‌صورت تدریجی افزایش دهند. برای نمونه، آنه‌ا می‌توانستند از شنا با تکیه بر دیوار یا میز به شنا به شکل استاندارد روی آورند یا ارتفاع سکویی را که برای تمرین بالا رفتن استفاده می‌کردند، افزایش دهند. در پایان دوره پژوهش، شرکت‌کنندگان در آزمون نشستن و برخاستن از صندلی در مدت ۳۰ ثانیه توانستند به‌طور متوسط ۴.۲ تکرار بیشتر انجام دهند. توانایی آن‌ها برای ایستادن روی یک پا نیز به‌طور میانگین ۳.۶ ثانیه افزایش پیدا کرد و زمان مورد نیاز برای انتقال از وضعیت نشسته به ایستاده نیز ۲.۳ ثانیه کاهش یافت. به گفته پژوهشگران، این پیشرفت‌ها حائز اهمیت است، زیرا با توانایی فرد در انجام فعالیت‌های روزمره‌ای مانند برخاستن از صندلی، بالا رفتن از پله و راه رفتن ارتباط دارد. این شاخص‌ها همچنین می‌توانند اطلاعاتی درباره خطر احتمالی زمین خوردن و کاهش توانایی حرکتی فرد در آینده ارائه کنند. یکی از مهم‌ترین یافته‌های این مطالعه این بود که شرکت‌کنندگان در حدود ۸۱ درصد از روزهای دوره پژوهش به برنامه تمرینی خود پایبند بودند. این موضوع نشان می‌دهد کوتاه بودن زمان تمرین‌ها ممکن است به سالمندان کمک کند تا راحت‌تر آن را ادامه دهند، به‌ویژه افرادی که اختصاص دادن زمان طولانی برای ورزش برایشان دشوار است. به گفته پژوهشگران،‌این یعنی اینکه تمرین‌های قدرتی الزاما برای ایجاد آثار قابل‌توجه به جلسات طولانی نیاز ندارند و انجام منظم چند دقیقه تمرین در روز می‌تواند در حفظ قدرت، توانایی حرکتی و استقلال فرد در روند سالمندی مؤثر باشد. با وجود این، پژوهش مذکور صرفا یک برنامه تمرینی کوتاه و مشخص را در گروه محدودی از سالمندان بررسی کرده است و نباید از نتایج آن چنین برداشت کرد که روزانه چهار دقیقه تمرین به‌تنهایی می‌تواند تمام نیازهای فرد به فعالیت بدنی را برآورده کند. مطابق توصیه‌های سلامت، فعالیت بدنی منظم همچنان بخش مهمی از حفظ سلامت و آمادگی جسمانی است. نتایج این پژوهش در مجله PLOS One منتشر شده است. https://scitechdaily.com/just-4-minutes-of-daily-strength-training-can-quadruple-fitness-in-older-adults/ 🆔@ScientificDialectics

💢 ربات کوچک می‌تواند به رساندن دارو، حل لخته‌های خون و تشخیص سرطان کمک کند پژوهشگران با پوشاندن ربات با پادتن توانستند از خون همه ۲۳ بیمار سرطان کبد سلول‌های نادر سرطانی در گردش را جمع‌اوری کنند و ظرفیت آن را برای پایش و تشخیص‌های بعدی سرطان نشان دهند. دانشمندان یک ربات نرم بسیار کوچک ساخته اند که سطح آن با ساختارهایی شبیه مو پوشانده شده و می‌تواند جریان خون را دستکاری کند؛ قابلیتی که می‌تواند به رسیدن داروها به دیواره رگ ها کمک کند، تجزیه لخته های خون را سرعت دهد و سلول های نادر سرطانی را به دام بیندازد. پژوهشگران موسسه هوش مصنوعی و رباتیک شنژن برای جامعه، دانشگاه چینی هنگ کنگ و بیمارستان عمومی ارتش آزادیبخش خلق چین در این کشور، دستگاهی به نام «سیلیا واین» (CiliaVine) توسعه داده اند که در نهایت می‌تواند به رساندن دقیق تر داروها، درمان لخته های خون و احتمالا پایش سرطان از طریق به دام انداختن سلول های توموری در گردش در جریان خون کمک کند. این ربات به یک سیم راهنما متصل می‌شود و با استفاده از میدان های مغناطیسی، ساختارهای ریز و انعطاف پذیر شبیه مو که مژک نامیده می‌شوند را به الگوهای مختلف به حرکت در می‌آورد. در این مطالعه (منبع به زبان انگلیسی)، پژوهشگران توانایی این دستگاه را برای تجزیه لخته ها و رساندن دارو در مدل های آزمایشگاهی و همچنین برای به دام انداختن سلول های توموری در نمونه های خون بیماران مبتلا به سرطان کبد و در بدن خرگوش های دارای تومور کبدی آزمایش کردند. به طور معمول، خون به صورت لایه های یکنواخت در رگ ها جریان دارد. این الگو برای گردش خون کارامد است اما انتقال داروها، ذرات یا سلول ها را به صورت عرضی در جریان خون دشوار می‌کند. پژوهشگران این ربات را طوری طراحی کرده اند که این جریان را به صورت موضعی بر هم بزند. بسته به اینکه میدان مغناطیسی چگونه برنامه ریزی شود، مژک ها می‌توانند مواد را به سمت دیواره رگ پمپ کنند، آنها را از دیواره دور کنند یا گردابه های کوچکی ایجاد کنند که مایع اطراف را به هم می‌زنند. در آزمایش های آزمایشگاهی، این ربات به رساندن مقدار بیشتری از یک داروی مدل به سمت دیواره رگ کمک کرد.مقدار دارویی که به دیواره رگ رسید ۱۴۶ درصد بیشتر از زمانی بود که دارو به طور طبیعی پخش شد و ۷۵ درصد بیشتر نیز تا ۱ میلی متر آن سوی دیواره رگ نفوذ کرد. پژوهشگران همچنین بررسی کردند که آیا این ربات می‌تواند به حل شدن لخته های خون کمک کند یا نه. در یک مدل رگی که با داروی ضد لخته tPA درمان شده بود، زمانی که ربات فعال بود، لخته ها در حدود ۴۰ دقیقه حل شدند؛ در حالی که بدون آن، این فرایند به طور متوسط حدود ۷۰ دقیقه طول کشید.بر اساس این مطالعه، این ربات بسیار کوچک همچنین می‌تواند برای پایش سرطان به کار رود. پژوهشگران با پوشاندن سطح ربات با پادتن ها، سلول های توموری در گردش، یعنی سلول های نادر سرطانی که وارد جریان خون می‌شوند، را در نمونه های خون هر ۲۳ بیمار مبتلا به سرطان کبد که در بیمارستان عمومی ارتش آزادیبخش خلق چین مورد آزمایش قرار گرفتند، به دام انداختند. این تیم ربات را در بدن خرگوش های زنده دارای تومور کبدی نیز آزمودند؛ ربات از طریق کاتتر در یکی از سیاهرگ های اصلی قرار گرفت و به مدت ۲۰ دقیقه به صورت مغناطیسی به کار گرفته شد و در بخش های بررسی شده رگ ها نشانه ای از التهاب یا آسیب بافتی گزارش نشد.این فناوری هنوز به عنوان ابزار درمانی یا تشخیصی در بدن بیماران انسانی آزمایش نشده است. اما پژوهشگران می‌گویند در نهایت می‌تواند راهی برای دستکاری مستقیم داروها و سلول ها در بخش های مشخصی از جریان خون فراهم کند تا به جای تکیه صرف بر جریان طبیعی خون، آنها را مستقیما به مقصد برساند. 🆔@ScientificDialectics

⭐️ با توجه به افزایش قیمت کتاب و منابع، مجموعه ای از کانال ها با محتوای pdf کتاب در اختیار شماست، کافیست متن را لمس کنید 📚

🎁 مجموعه ویژه تبادلات منتخب؛ 🚀 علمی    🥢 💬فلسفی🥢  🏦تاریخی 🌐 سیاسی 🥢 👨‍🎨 هنری 🥢  📂pdfکتاب ✔️ هر کانال و گروه پیش از معرفی، به‌دقت بررسی شده است.✔️

💢 مطالعه: افراد افسرده بیشتر تحت تأثیر تعداد لایک‌های شبکه‌های اجتماعی قرار می‌گیرند یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهند که تعداد لایک‌ها و بازدیدها و بازخوردهای غیرمنتظره بر رفتار مجازی کاربران اثر می‌گذارند و آن‌ها را درگیرِ شبکه‌های اجتماعی می‌کنند. دریافت لایک حس خوبی دارد و ممکن است کاربران را به انتشار مطالب بیشتر ترغیب کند. این مطالعه نشان داده افرادی که با علائم افسردگی دست‌و‌پنجه نرم می‌کنند، ممکن است نسبت به بازخورد شبکه‌های اجتماعی حساس‌تر باشند. پژوهشگران در بخش بحث و بررسی مطالعه نوشته‌اند که افراد افسرده بعضاً از شبکه‌های اجتماعی برای جبران کمبود تعاملات اجتماعی واقعی استفاده می‌کنند. پژوهشگران از سه مجموعه داده متفاوت از محتوای شبکه اجتماعی ایکس (توئیتر سابق) برای بررسی رفتار مجازی بالغ بر ۷ هزار کاربر استفاده کردند که شامل ۳ هزار و ۲۰۰ مطلب می‌شد. ارتباط آنلاین ممکن است آسان‌تر باشد یائل نیو، پژوهشگر علوم اعصاب محاسباتی از دانشگاه پرینستون و نویسنده ارشد مطالعه حاضر می گوید: «افراد افسرده اغلب خودشان را به آب و آتش نمی‌زنند، اما همچنان نیازمند روابط اجتماعی هستند. ارتباط آنلاین ممکن است برای آن‌ها آسان‌تر باشد و به تنها راه ارتباطی‌شان تبدیل شود.» نیو گفت: «روابط مجازی همیشه در دسترس هستند و لازم نیست برای ایجاد ارتباط از تخت خارج شوید یا لباس بپوشید.» او افزود: «ارتباط گرفتن با دیگران در فضای مجازی مخاطرات کمتری دارد.» نیو گفت: «می‌توانیم فوراً تلفن را خاموش کنیم، اسم و رسم‌مان را مخفی نگه‌داریم و حتی از شناسه‌ای استفاده کنیم که کسی به هویت‌مان پی نبرد. تعامل در فضای مجازی زحمت کمتری دارد.» در این مطالعه بررسی نشده که استفاده از شبکه‌های اجتماعی باعث تشدید افسردگی می‌شود یا خیر، اما یافته‌های یک مطالعه مروری نشان می‌دهند که استفاده زیاد از شبکه‌های اجتماعی با افسردگی و دیگر مشکلات سلامت روان ارتباط دارد؛ به‌ویژه در مورد کاربرانی که جزو گروه‌های آسیب‌پذیر به‌شمار می‌روند. پژوهش‌های پیشین هم استفاده از شبکه‌های اجتماعی را با افزایش خطر ابتلا به افسردگی مرتبط می‌دانند. «لایک‌ها» بیشتر به چشم می‌آیند و قابل شمارش هستند در زندگی واقعی باید به نشانه‌ها دقت کنید تا بفهمید دیگران درباره شما چه فکری می‌کنند، اما در شبکه‌های اجتماعی با شمارش تعداد لایک‌های می‌توانید به میزان محبوبیت افراد پی ببرید. نشانه‌های مرتبط با تعاملات حضوری مانند اخم‌کردن یا لبخندزدن به طرف مقابل نشان می‌دهند که از معاشرت با او استقبال می‌کنید یا تمایلی به معاشرت با او ندارید، اما نمی‌توان این نشانه‌ها را با عدد و رقم سنجید. شبکه‌های اجتماعی این شاخص‌ها را با کمّی‌سازی بازخورد کاربران ملموس‌تر کرده‌اند.نیو گفت: «در شبکه‌های اجتماعی با اعداد و ارقام سروکار داریم.» افراد افسرده در تفسیر نشانه‌های اجتماعی مشکل دارند. از این‌رو، بازخورد فوری و شاخص‌های قابل سنجش شبکه‌های اجتماعی برای آن‌ها جذابیت بیشتری دارد. نیو تأکید کرد: «با این‌حال، این اعداد آن‌قدرها مهم نیستند. این‌که امروز ۱۰ لایک بگیرم و دیروز ۸ لایک گرفته باشم، درعمل تفاوتی ندارد. البته شاید بگویید تفاوت دارد.» ماهیت اعتیادآور شبکه‌های اجتماعی بسیاری از کاربران شبکه‌های اجتماعی لایک کمی می‌گیرند یا بازخورد چندانی دریافت نمی‌کنند، اما گاهی مطالب‌شان به‌واسطه الگوریتم شبکه‌های اجتماعی به‌طور گسترده مورد توجه قرار می‌گیرد.نیو گفت: «این سازوکار تا حدی به دستگاه‌های قماربازی شباهت دارد. گاهی جایزه بسیار بزرگی نصیبت‌تان می‌شود و همین جوایز بزرگ و گاه‌به‌گاه باعث می‌شوند درگیر بمانید.» کلر گیلن، استاد روان‌شناسی کالج ترینیتی دوبلین و از نویسندگان مطالعه حاضر می گوید: «بردن واقعاً مؤثر است. گاهی برد بزرگ و غیرمنتظره‌ای نصیب‌تان می‌شود و همین برد به شما انگیزه می‌دهد که برای رسیدن به برد بعدی ادامه دهید.» مطالعات متعدد نشان داده‌اند که آدم‌های افسرده بیش از دیگران تحت تأثیر این بردها قرار می‌گیرند. برای نمونه، مطالعاتی در تایلند و نروژ انجام گرفته که نشان می‌دهند افسردگی با اختلال قمار ارتباط مستقیم دارد. نیو گفت: «مغز فرد به‌نوعی از برد و دریافت پاداش محروم مانده و در شرایطی قرار می‌گیرد که برای رسیدن به آن پاداش ریسک می‌کند.» عادت استفاده ناسالم از شبکه‌های اجتماعی را بشکنید نیو گفت: «به‌نظرم باید لحظه‌ای مکث کنیم و ببینیم مدت‌زمانی که در شبکه‌های اجتماعی سپری می‌کنیم چه ارزشی دارد. اگر شبکه‌های اجتماعی چیزی به زندگی‌تان اضافه نمی‌کنند، باید در انتظاری که از این پلتفرم‌ها دارید بازنگری کنید و اهداف جدیدی پیش پای خود بگذارید. برای نمونه، می‌توانید اپلیکیشن‌ها را حذف کنید، کمتر در شبکه‌های اجتماعی پرسه بزنید .» 🆔@ScientificDialectics

💢 داروهای لاغری می‌توانند عملکرد ورزشکاران را بهبود بخشند؟ عوارض داروها می‌تواند عملکرد ورزشی را مختل کند. کاهش توده عضلانی، مشکلات گوارشی و در موارد نادر، التهاب شدید لوزالمعده از عوارض شناخته‌شده‌ داروهای کاهش وزن است. داروهای پپتید شبه‌گلوکاگون ۱ (جی‌ال‌پی-۱) می‌توانند وزن را کاهش دهند و برخی شاخص‌های سلامت را بهبود بخشند، اما تاثیر آن‌ها بر عملکرد ورزشی هنوز مشخص نیست و دانشمندان درباره اینکه آیا می‌توان آن‌ها را تقویت‌کننده عملکرد دانست، اختلاف نظر دارند. سرنا ویلیامز سال گذشته گفت پس از تولد فرزندش، با وجود تمرین‌های سنگین قادر به کاهش وزن نبود و مصرف تیرزپاتاید را آغاز کرد، دارویی که با نام‌های تجاری مونجارو و زپ‌باند عرضه می‌شود. ویلیامز سفیر نام تجاری رو (Ro) است که این داروها را ارائه می‌کند و همسرش الکسیس اوهانیان نیز در این شرکت سرمایه‌گذاری کرده است. تیرزپاتاید با تقلید از هورمون‌های جی‌ال‌پی-۱ و جی‌آی‌پی احساس سیری را افزایش و اشتها را کاهش می‌دهد.بازگشت ویلیامز به تنیس حرفه‌ای پرسش‌هایی درباره تاثیر احتمالی این داروها بر عملکرد ورزشکاران ایجاد کرده است. دیوید کوان، متخصص مبارزه با دوپینگ در کینگز کالج لندن، می‌گوید یک ماده باید قابلیت افزایش عملکرد یا به خطر انداختن سلامت ورزشکار را داشته باشد یا با «روح ورزش» مغایر باشد تا در فهرست دوپینگ قرار گیرد. داروهای جی‌ال‌پی‌-‌۱ در حال حاضر ممنوع نیستند، اما سازمان جهانی مبارزه با دوپینگ (وادا) آن‌ها را در برنامه نظارتی‌اش قرار داده است تا الگوهای احتمالی سوءمصرف را شناسایی کند.یکی از دلایل نبود پاسخ روشن این است که تاثیر این داروها روی عملکرد ورزشکاران نخبه مطالعه نشده‌ است. ماسیمو ماپلی، متخصص قلب و فیزیولوژی ورزش در میلان، می‌گوید یکی از حوزه‌های مورد توجه ورزش‌هایی با دسته‌بندی وزنی مانند بوکس و کشتی است. کاهش وزن با کمک دارو می‌تواند به ورزشکار کمک کند به محدوده وزنی موردنظر برسد و از این طریق مزیت رقابتی ایجاد کند. داروهای ادرارآور نیز به دلایل مشابه و همچنین امکان پنهان‌سازی مواد ممنوعه، در ورزش حرفه‌ای ممنوع‌اند.پژوهش‌ها نشان داده‌اند مزایای جی‌ال‌پی-۱ به کاهش وزن محدود نیست. این داروها می‌توانند التهاب را کاهش دهند، سلامت سوخت‌و‌ساز را بهبود بخشند و خطر حمله قلبی و سکته مغزی را کم کنند. یک مطالعه نشان داده است کاهش وزن خطر عارضه‌های قلبی‌عروقی را یک‌سوم کاهش می‌دهد. دانیل دراکر، متخصص غدد دانشگاه تورنتو و از پژوهشگران پیشگام داروهای جی‌ال‌پی-۱، احتمال تاثیر غیرمستقیم این تغییرات بر عملکرد را رد نمی‌کند. این داروها می‌توانند جریان خون به عضلات را بهبود بخشند و از سلامت اندام‌ها محافظت کنند که بخشی از آن ممکن است ناشی از کاهش التهاب باشد. با این حال، ابی اسمیت‌ رایان، استاد فیزیولوژی ورزش دانشگاه کارولینای شمالی، می‌گوید ورزش در کاهش التهاب موثرتر از این داروها است و قوی‌ترین آثار ضدالتهابی داروهای جی‌ال‌پی‌ـ‌۱ در افراد مبتلا به چاقی یا دارای اضافه‌وزن مشاهده شده است. اگر مشخص شود دوزهای پایین این داروها التهاب را در ورزشکاران لاغر نیز به میزان قابل‌توجهی کاهش می‌دهد، ممکن است در بهبود و عملکرد نقش داشته باشند، اما هنوز شواهد علمی کافی وجود ندارد. از سوی دیگر، عوارض داروها می‌تواند عملکرد ورزشی را مختل کند. کاهش توده عضلانی، مشکلات گوارشی و در موارد نادر، التهاب شدید لوزالمعده از عوارض شناخته‌شده‌ داروهای کاهش وزن است. عضلات برای سرعت، استقامت و کاهش خطر آسیب‌دیدگی ضروری‌اند و از دست دادن آن‌ها می‌تواند به عملکرد آسیب بزند. مایکل جوینر، متخصص فیزیولوژی ورزش، می‌گوید اگر ورزشکار بتواند چربی بدن را کاهش دهد و هم‌زمان عضلاتش را حفظ یا تقویت کند، کاهش چند کیلوگرم وزن می‌تواند سرعت و استقامت را افزایش دهد. تمرین شدید نیز ممکن است کاهش عضله را محدود کند. بررسی و تحلیل نتایج چند پژوهش برآورد کرده است حدود ۳۵ درصد وزن کاهش‌یافته با سماگلوتاید از توده بدون چربی، شامل عضله، آب و سایر بافت‌های غیرچربی است؛ این میزان برای تیرزپاتاید حدود ۲۵.۴ درصد گزارش شده است. پژوهشی تازه روی ۳۶ ورزشکار با برنامه غذایی کم‌کالری نشان داد با وجود دریافت پروتئین کافی و انجام تمرین مقاومتی برای حفظ عضلات، سوخت‌و‌ساز بدن آن‌ها کند شد که می‌تواند به خستگی منجر شود. مشخص نیست داروهای جی‌ال‌پی-۱ نیز همین اثر را ایجاد می‌کنند یا خیر. دریافت انرژی ناکافی همچنین می‌تواند باعث «کمبود نسبی انرژی در ورزش» شود که بر سلامت استخوان، خلق‌وخو و عملکرد ورزشی اثر می‌گذارد.موضوع مصرف این داروها در ورزش نگرانی‌های اخلاقی نیز ایجاد کرده است. https://www.bbc.co.uk/future/article/20260814-should-glp-1s-be-considered-performance-enhancing-drugs 🆔@ScientificDialectics

💢 حتی با درمان کامل پیری انسان احتمالاً 200 سال بیشتر عمر نمی‌کند پژوهشی از روسیه نشان داد حتی با درمان کامل عوامل شناخته‌شده پیری، انباشت جهش‌های ژنتیکی سوماتیک در سلول‌ها مانعی بنیادین برای افزایش نامحدود طول عمر انسان است. پژوهشی تازه نشان داد حتی اگر در آینده تمامی عوامل شناخته‌شده پیری با پیشرفت‌های پزشکی مهار یا درمان شوند، طول عمر انسان همچنان یک مانع بنیادین خواهد داشت، که انباشت جهش‌های ژنتیکی در سلول‌ها باشد. در چنین سناریوی ایده‌آلی، میانگین طول عمر می‌تواند به حدود 146 تا 194 سال برسد، اما احتمالاً از حدود 200 سال فراتر نخواهد رفت. پژوهشگران روسی در این تحقیق با استفاده از یک مدل ریاضی روند فرسایش اندام‌های مختلف بدن را بر اثر تجمع «جهش‌های سوماتیک» شبیه‌سازی کردند. این جهش‌ها به مرور زمان، در نتیجه تقسیم سلولی، سوخت‌وساز طبیعی بدن، یا عوامل محیطی، در سلول‌های بنیادی یا «دی‌اِن‌اِی» ایجاد می‌شوند، و از مهم‌ترین عوامل غیرقابل اجتناب پیری به شمار می‌روند. در مدل پژوهش، فرض بر این بود که سایر عوامل مؤثر در پیری، از جمله التهاب مزمن، اختلال عملکرد میتوکندری، و تجمع سلول‌های پیر، به طور کامل قابل درمان یا معکوس شده باشند. نتایج نشان داد اندام‌ها در برابر این جهش‌های ژنتیکی واکنش یکسانی ندارند. مغز و قلب چون بسیاری از سلول‌های حیاتی آنها پس از تولد به ندرت جایگزین می‌شوند، بیشترین آسیب‌پذیری را دارند. اما اندام‌هایی مانند کبد که به طور مداوم سلول‌های خود را بازسازی می‌کنند، مقاومت بیشتری در برابر این فرایند نشان می‌دهند. ترکیب عملکرد اندام‌های مختلف در مدل نهایی نشان داد که حتی در بهترین شرایط ممکن، جهش‌های ژنتیکی به تدریج باعث از کار افتادن اندام‌ها و محدود شدن طول عمر خواهند شد. پژوهشگران تأکید کرده‌اند که این یافته‌ها صرفاً بر پایه مدل‌سازی ریاضی است و نباید به عنوان اثبات تجربی تلقی شود. آنها هشدار داده‌اند که نتایج به فرضیات مربوط به نحوه تعامل اندام‌ها و روند نارسایی آنها وابسته است، و برای تأیید این برآوردها به تحقیقات بیشتری نیاز خواهد بود. با این حال، این پژوهش نشان داد حتی در صورت دستیابی به درمان‌های مؤثر برای بیشتر عوامل پیری، جهش‌های دی‌ان‌ای احتمالاً مهم‌ترین مانع در برابر افزایش نامحدود طول عمر انسان باقی بماند، و شناخت بهتر این فرایند می‌تواند به تدوین نظریه‌ای جامع‌تر درباره سازوکار پیری کمک کند. https://www.yahoo.com/news/science/articles/scientists-reveal-maximum-age-humans-071152621.html 🆔@ScientificDialectics

💢 تنظیم دوباره خواب تابستانی بچه‌ها برای بازگشت به مدرسه پس از تابستانی پر از تعطیلات و شب‌نشینی‌های طولانی، حالا وقت آن رسیده که زنگ‌های بازگشت به مدرسه را دوباره تنظیم کنیم. برنامه منظم برای ساعت خواب به مغز و بدن علامت می‌دهد که وقت آرام شدن است. این کار به راحت‌تر به خواب رفتن، ادامه خواب تا صبح و بیدار شدن با احساس سرحال بودن کمک می‌کند. برای دانش‌آموزان، این موضوع برای حفظ تمرکز و هوشیاری در کلاس کلیدی است. پیش از شروع دوباره فصل مدرسه، کارشناسان توصیه می‌کنند بچه‌ها کم‌کم به یک روال منظم برگردند.گابرینا دیکسون، متخصص کودکان در بیمارستان کودکان نشنال در آمریکا، گفت: «ما فقط از سر عادت نمی‌گوییم خواب خوب داشته باشید. خواب خوب واقعا به بچه‌ها کمک می‌کند یاد بگیرند و در طول روز درست کار کنند.» میزان خواب مورد نیاز بچه‌ها با بالا رفتن سن تغییر می‌کند. کودکان پیش‌دبستانی باید تا ۱۳ ساعت در شبانه‌روز بخوابند، کودکان در سنین پیش از نوجوانی به ۹ تا ۱۲ ساعت خواب نیاز دارند و نوجوانان با ۸ تا ۱۰ ساعت خواب بهترین عملکرد را دارند. وقتی بچه‌ها به اندازه کافی نمی‌خوابند، ممکن است در تمرکز سر کلاس مشکل داشته باشند، روزها احساس خواب‌آلودگی کنند، سطح انرژی‌شان پایین بیاید و زود عصبی شوند. ساعت خواب را زودتر تنظیم کنید.در تابستان، ساعت خواب زودهنگام معمولا از برنامه خانواده‌ها کنار می‌رود و بچه‌ها برای مهمانی‌های شبانه، تماشای فیلم‌های طولانی و پروازهای دور و دراز تا دیروقت بیدار می‌مانند. برای بازگشت به روال مدرسه، کارشناسان توصیه می‌کنند یک تا دو هفته پیش از روز اول مدرسه، ساعت خواب را زودتر تعیین کنید یا هر شب ۱۵ تا ۳۰ دقیقه زودتر به رختخواب بروید. برایان چن، پزشک در کلینیک کلیولند، توصیه می‌کند: «اگر لازم است برنامه خواب فرزندتان را تغییر دهید، این تغییر باید آهسته انجام شود. تغییر ناگهانی می‌تواند باعث شود بچه‌ها کم‌خواب و گیج باشند.» بهتر است پیش از خواب به بچه‌ها غذای سنگین داده نشود و آن‌ها از تماشای تلویزیون یا استفاده از صفحه‌نمایش‌ها تا دو ساعت پیش از خواب خودداری کنند. در عوض می‌توانند سراغ فعالیت‌های آرامش‌بخش بروند؛ مثلا دوش گرفتن یا خواندن داستان. نیتون ورما، سخنگوی آکادمی پزشکی خواب آمریکا، به خبرگزاری آسوشیتدپرس گفت: «شما تلاش می‌کنید بار فکری را از روی ذهن خود بردارید. مثل زمانی است که در حال رانندگی هستید و کم‌کم پای خود را از روی پدال گاز برمی‌دارید.» والدین می‌توانند برنامه بازگشت به مدرسه را بر اساس چیزی که برای فرزندشان بهتر جواب می‌دهد تنظیم کنند.ورما گفت صبح‌ها نشستن کنار پنجره یا رفتن به فضای باز و قرار گرفتن در معرض نور روز می‌تواند به مغز کمک کند برای شروع فعالیت آماده شود. اضطراب خواب در آستانه بازگشت به مدرسه را کاهش دهیدکیفیت خواب به اندازه مدت آن اهمیت دارد. اضطراب روز اول مدرسه می‌تواند حتی با وجود ساعت خواب زود، به سختی به خواب رفتن منجر شود. دیکسون می‌گوید والدین می‌توانند با فرزندانشان صحبت کنند تا بفهمند چه چیزی باعث اضطراب آن‌ها شده است؛ آیا روز اول در مدرسه‌ای جدید است؟ آیا از پیدا کردن دوست‌های تازه می‌ترسند؟ سپس می‌توانند پیش از شروع مدرسه، یک تمرین آزمایشی برای موقعیت‌های استرس‌زا انجام دهند تا این کارها کمتر ترسناک به نظر برسد؛ مثلا با بازدید از مدرسه یا دیدار با همکلاسی‌ها در روز بازدید آزاد.هفته‌های منتهی به شروع مدرسه می‌تواند بسیار شلوغ باشد و همیشه امکان آماده کردن یک روال مشخص از قبل وجود ندارد. با این حال، بچه‌ها در نهایت خود را وفق می‌دهند، بنابراین متخصصان خواب می‌گویند والدین باید تا جایی که می‌توانند کارهای لازم را انجام دهند. در نهایت، فقط بچه‌ها نیستند که باید خود را با روال تازه هماهنگ کنند. دیکسون گفت: «من همیشه می‌گویم یک نفس عمیق بکشید، همه چیز درست می‌شود. فقط آن برنامه را شروع کنید.» این متن با کمک هوش مصنوعی تهیه شده؛ ترجمه شده از زبان: انگلیسی. 🆔@ScientificDialectics

💢 آیا نسل زد در حال جایگزین کردن مشروب با قرص آرام‌بخش است؟ «می» (نام مستعار) دانشجوی ۲۰ ساله چینی از طریق شبکه‌های اجتماعی با راهکاری جایگزین آشنا شد: مصرف تفریحی داروهایی که نیاز به نسخه پزشک دارند. او مصرف پرگابالین را آغاز کرد؛ دارویی که معمولا برای درمان صرع، اضطراب و دردهای عصبی استفاده می‌شود. هم‌زمان از بتابلوکر نیز استفاده می‌کرد؛ دارویی که معمولا برای درمان بیماری‌های قلبی به کار می‌رود ولی می‌تواند نشانه‌های جسمی اضطراب را هم کاهش دهد. او هر دو دارو را به طور غیرقانونی از فروشندگان اینترنتی خرید. او می‌گوید: «احساس سرخوشی می‌کردم، انگار می‌توانستم جذاب‌ترین آدم حاضر در جمع باشم. مثل این بود که ۱۰ لیوان مشروب خورده باشم، بدون اینکه حالم بد شود.» این داروها وقتی در دوزهای بالا مصرف شوند، احساسی مشابه مستی ایجاد می‌کنند. کارشناسان هشدار می‌دهند که مصرف این داروها بدون نظارت پزشکی می‌تواند خطرناک باشد و در برخی موارد حتی زندگی مصرف‌کننده را تهدید کند. مصرف طولانی‌مدت آنها همچنین می‌تواند به وابستگی منجر شود؛ به طوری که مصرف‌کنندگان احساس کنند برای هر موقعیت اجتماعی به آنها نیاز دارند. همچنین بسیاری از مصرف‌کنندگان هنگام قطع دارو از افزایش اضطراب، بی‌خوابی و افکار خودکشی خبر می‌دهند. او تنها نیست. در نقاط مختلف جهان، برخی جوانان به جای الکل به سراغ داروها و ترکیبات آزمایشگاهی رفته‌اند. میزان اضطراب در میان نسل زد، یعنی متولدان ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۲، از هر نسل پیش از آنها بیشتر است. یک پژوهش نشان داد که شمار موارد اختلال اضطراب در گروه سنی ۱۰ تا ۲۴ سال در جهان، از ۱۰ میلیون مورد در سال ۱۹۹۰ به ۱۶ میلیون مورد در سال ۲۰۲۱ افزایش یافته است. مرور ۶۱ مورد تحقیق نیز نشان داد که میزان اضطراب در میان جوانان در مقایسه با دوران پیش از همه‌گیری کرونا افزایش یافته است. هم‌زمان، جست‌وجو برای جایگزین‌های «سالم‌تر» برای نوشیدن الکل، بازار تازه‌ای برای موادی ایجاد کرده که در شبکه‌های اجتماعی به عنوان داروهای اجتماعی بدون خماری تبلیغ می‌شوند. لیام نولز، پژوهشگر حوزه اعتیاد در دانشگاه تیساید، می‌گوید: «جوان‌ترها این داروها را جایگزینی پاک‌تر و ایمن‌تر می‌بینند ولی این احساس امنیتی کاذب است.» مشخص نیست دقیقا چه تعداد از جوانان برای معاشرت از این داروها استفاده می‌کنند، به‌ویژه به این دلیل که این داروها در بسیاری موارد به طور غیرقانونی تهیه می‌شوند. طبق مطالعه‌ای که در نشریه «نیچر کامیونیکیشنز» منتشر شده، مصرف جهانی پرگابالین بین سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۸ چهار برابر شده است. همچنین سوءمصرف پرگابالین و مرگ‌های مرتبط با آن به شکل چشمگیری افزایش یافته است. افزایش علاقه به این مواد هم‌زمان با دور شدن جوانان از مصرف الکل رخ داده است؛ روندی که باعث شده نسل زد را «نسل هوشیار» بنامند. بر اساس داده‌های بلومبرگ، ارزش سهام شرکت‌های مرتبط با الکل در سال ۲۰۲۵ در مجموع ۸۳۰ میلیارد دلار کاهش یافت. پژوهشگران معتقدند که این روند ناشی از تغییر رفتار جوانان در زمینه نوشیدن است و به هزینه‌ها و نگرانی‌های مربوط به سلامت ارتباط دارد. در قرن بیستم، الکل، انتخاب بیشتر جوانانی بود که می‌خواستند آرام شوند. اکنون برخی افراد در دهه بیست زندگی خود به جای آن به داروهایی که به نسخه پزشک نیاز دارند، روی آورده‌اند. افرادی که برای تفریح از پرگابالین استفاده می‌کنند ممکن است دچار «تحمل دارویی» شوند؛ یعنی برای رسیدن به همان احساس آرامش یا سرخوشی، به دوزهای بیشتری نیاز پیدا کنند. پرگابالین در دوزهای بالا می‌تواند تنفس را آهسته کند و در برخی موارد جان فرد را به خطر بیندازد. دوزهای بالای بتابلوکرها نیز ممکن است باعث غش کردن و افت خطرناک ضربان قلب شوند. در حالی که کشورهای بیشتری در پی اعمال محدودیت بر این داروها هستند، برخی معتقدند که دشوارتر کردن دسترسی به آنها می‌تواند خطرهای دیگری ایجاد کند. میکیتا لاپین، همه‌گیرشناس، می‌گوید که ممنوع کردن مواد لزوما مانع مصرف آنها نمی‌شود: «ممنوع کردن برخی مواد فقط باعث می‌شود مردم به بازار سیاه روی بیاورند و داروهایی با کیفیت مشکوک بخرند»؛ موضوعی که خطر مصرف بیش از حد را افزایش می‌دهد. تهیه غیرقانونی پرگابالین خطر دیگری هم دارد، زیرا مصرف‌کنندگان ممکن است دقیقا ندانند چه چیزی مصرف می‌کنند: «اگر در بریتانیا یک نوشیدنی الکلی از فروشگاه بخرید، میزان الکل و درصد آن روی برچسب مشخص است.» اگر شما یا یکی از نزدیکانتان با مسائل مطرح‌شده در این گزارش درگیر هستید، می‌توانید با پزشک خود مشورت کنید. او ممکن است شما را به نهاد یا خدماتی معرفی کند که بتواند به شما کمک کند. https://www.bbc.com/news/articles/c1d1lpl9vrxo 🆔@ScientificDialectics

💢 زمان صرف صبحانه و شام بر طول عمر شما تاثیر می‌گذارد؛ چه ساعتی بخوریم بهتر است؟ آیا برای عمر طولانی‌تر، فقط آنچه می‌خوریم مهم است یا زمان غذا خوردن هم نقش دارد؟ یک مطالعه جدید نشان می‌دهد ساعت صرف صبحانه و شام می‌تواند با طول عمر و خطر مرگ‌ومیر ارتباط داشته باشد.توصیه‌های تغذیه‌ای معمولا بر محتوای بشقاب غذا تمرکز دارند. فراتر از این توصیه مشهور که «روزانه پنج وعده میوه و سبزیجات مصرف کنید»، توصیه‌های دیگر بر کاهش مصرف غذاهای فوق‌فرآوری‌شده، نمک و قندهای افزوده و همچنین داشتن یک رژیم غذایی متعادل تاکید می‌کنند. اما این بار، مطالعه‌ای که در پایان ماه ژوئیه در «مجله اروپایی تغذیه بالینی» منتشر شده، توجه را به موضوعی متفاوت جلب کرده است: زمان صرف وعده‌های غذایی.بر اساس این پژوهش، ساعت صرف نخستین و آخرین وعده غذایی روز می‌تواند بر امید به زندگی تأثیر بگذارد. این مطالعه عادات غذایی بیش از ۳۰ هزار بزرگسال آمریکایی ۴۰ ساله و بالاتر را بررسی کرده است. داده‌ها از یک نظرسنجی ملی که بین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۸ انجام شده، به دست آمده‌اند. شرکت‌کنندگان اطلاعات مربوط به غذاها و نوشیدنی‌های مصرفی خود و همچنین زمان صرف وعده‌های غذایی را ثبت کردند. در طول دوره پیگیری که نزدیک به ۹ سال به طول انجامید، بیش از ۷ هزار مورد مرگ ثبت شد که نزدیک به یک‌سوم آن‌ها ناشی از بیماری‌های قلبی‌عروقی بود. این تجزیه و تحلیل عوامل متعددی را که می‌توانند بر خطر مرگ و میر تأثیر بگذارند، مانند سن، عادات سیگار کشیدن، سطح فعالیت بدنی، کیفیت رژیم غذایی، شاخص توده بدنی، میزان مصرف انرژی، درآمد و بیماری‌های زمینه‌ای را نیز در نظر گرفت.نتایج این پژوهش سرنخ‌هایی درباره زمان‌هایی ارائه می‌دهد که ممکن است برای سلامت و طول عمر مفیدتر باشند. واضح‌ترین نتیجه به چیزی مربوط می‌شود که پژوهشگران آن را «اولین دریافت کالری روز» می‌نامند.افرادی که نخستین وعده غذایی خود را بین ساعت ۸ تا ۱۰ صبح مصرف می‌کنند، در مقایسه با کسانی که بین ساعت ۷ تا ۸ صبح صبحانه می‌خورند، با ۱۰ درصد افزایش خطر مرگ مواجه هستند. این خطر زمانی که اولین وعده غذایی بین ساعت ۱۰ صبح تا ۱۲ ظهر مصرف شود، به حدود ۲۰ درصد افزایش می‌یابد.همچنین افرادی که نخستین خوراکی یا میان‌وعده خود را در بعدازظهر مصرف می‌کنند، ۲۹ درصد بیشتر در معرض خطر مرگ قرار دارند. در سن ۵۰ سالگی، امید به زندگی افرادی که بسیار دیر شروع به غذا خوردن می‌کنند، به‌طور متوسط حدود دو سال و نیم کمتر از سایر افراد است.در این گروه آخر، خطر مرگ ناشی از بیماری‌های قلبی‌عروقی به‌طور چشمگیری افزایش می‌یابد و ۴۶ درصد بیشتر از افرادی است که صبحانه خود را بین ساعت ۷ تا ۸ صبح مصرف می‌کنند. پژوهشگران بر این اساس برآورد کرده‌اند که در سن ۵۰ سالگی، امید به زندگی افرادی که بسیار دیر شروع به غذا خوردن می‌کنند، به‌طور متوسط حدود دو سال و نیم کمتر از سایر افراد است.بهترین زمان شام خوردن چه موقع است؟زمان صرف آخرین وعده غذایی روز نیز نتایج جالبی به همراه داشته است. بر اساس این مطالعه، افرادی که شام خود را پیش از ساعت ۷ عصر می‌خورند، در مقایسه با کسانی که بین ساعت ۷ تا ۸ شب شام می‌خورند، با ۱۳ درصد افزایش خطر مرگ‌ومیر مواجه هستند.در مقابل، اگر آخرین وعده غذایی پس از نیمه‌شب مصرف شود، این خطر به ۲۷ درصد می‌رسد. زمان صرف وعده‌های غذایی یکی از مهم‌ترین سیگنال‌ها برای تنظیم ساعت‌های زیستی محیطی بدن است. دیر خوردن اولین وعده غذایی یا غذا خوردن در ساعات پایانی شب می‌تواند به اختلال در ریتم شبانه‌روزی بدن و بروز ناهنجاری‌های متابولیک منجر شود.» برهم خوردن این ریتم‌های زیستی ممکن است در درازمدت بر سلامت عمومی و خطر ابتلا به بیماری‌ها تأثیر بگذارد. با این حال، پژوهشگران تأکید می‌کنند که این مطالعه تنها یک ارتباط آماری را نشان می‌دهد و ثابت نمی‌کند که صبحانه یا شام دیرهنگام مستقیما باعث کاهش طول عمر می‌شود. عوامل دیگری نیز ممکن است در تفاوت‌های مشاهده‌شده نقش داشته باشند که از جمله آن‌ها اختلالات خواب، کار در شیفت شب، فشارهای اقتصادی یا سایر شرایط زندگی است. https://health.yahoo.com/wellness/nutrition/healthy-eating/articles/eat-breakfast-may-matter-more-191052916.html 🆔@ScientificDialectics

💢 برخلاف تصور رایج؛ تمرینات قدرتی در بارداری ممکن است مفید باشد وقتی زنی باردار را می‌بینیم که جسم سنگینی را بلند می‌کند، اولین واکنشمان معمولا کمک کردن است؛ اما اگر وزنه‌زدن واقعا برای او مفید باشد چه؟ این روزها اگر به یک باشگاه ورزشی سر بزنید، احتمالا تعداد بیشتری از زنان باردار را می‌بینید که مشغول تمرین‌های قدرتی هستند. پژوهش‌های جدید نشان می‌دهد این نوع تمرین‌ها علاوه بر افزایش توده عضلانی، ممکن است به کاهش خطر دیابت بارداری و بهبود کیفیت زندگی هم کمک کند. در یک کارآزمایی بالینی تصادفی منتشرشده در مجله علمی Acta Obstetricia et Gynecologica Scandinavica پژوهشگران ۲۰۹ زن باردار مبتلا به اضافه‌وزن یا چاقی را بررسی کردند. شرکت‌کنندگان به‌طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند: گروه نخست در یک برنامه تمرینات قدرتی شرکت کرد و گروه دیگر تنها مراقبت‌های معمول دوران بارداری را دریافت کرد. این دوره تمرینی از حدود هفته‌های ۱۲ تا ۱۴ بارداری آغاز شد و تا هفته ۳۶ یا زمان زایمان ادامه یافت. برنامه شامل جلسات هفتگی زیر نظر مربی و همچنین تمرین در خانه بود و از زنان خواسته شده بود سه بار در هفته با وزنه‌های سبک یا کش‌های مقاومتی ورزش کنند. در مجموع، ۲ درصد از زنان گروه ورزش به دیابت بارداری مبتلا شدند، در حالی که این رقم در گروه کنترل ۷.۳ درصد بود. با این حال این تفاوت از نظر آماری معنادار نبود. در میان زنانی که به برنامه پایبند ماندند و دست‌کم دو بار در هفته ورزش کردند، هیچ موردی از دیابت بارداری دیده نشد. با این حال، این زیرگروه کوچک و اکتشافی بود و بنابراین این یافته به‌تنهایی ثابت نمی‌کند که ورزش از بروز دیابت جلوگیری کرده است. تمرین‌های قدرتی کیفیت زندگی را بهبود داد.در مورد کیفیت زندگی، نتایج چشمگیر بود. زنان گروه تمرین قدرتی از کیفیت زندگی به‌طور قابل توجهی بهتر و علایم بارداری کمتر خبر دادند؛ از جمله کاهش اضطراب، خستگی و درد کمر یا لگن.به نظر نمی‌رسید این نوع ورزش خطر عوارض بارداری را افزایش دهد. میزان زایمان زودرس و سقط جنین در دو گروه مشابه بود. ترزا ای. سانتا کروز، پزشک و نویسنده مسئول مطالعه از بیمارستان دانشگاهی دونستیا در سن‌سباستین اسپانیا، گفت: «یافته‌های ما نشان می‌دهد پایبندی به یک برنامه منظم تمرین قدرتی در دوران بارداری ممکن است در کاهش خطر دیابت بارداری و در عین حال بهبود سلامت مادر نقش داشته باشد.» او افزود برای تایید این نتایج و مشخص شدن این که «چگونه می‌توان تمرین‌های قدرتی را به بهترین شکل در مراقبت‌های معمول دوران بارداری گنجاند»به پژوهش‌های بیشتری نیاز است. 🆔@ScientificDialectics