𝐌𝐎𝐎𝐍𝐒𝐇𝐄𝐋𝐋

اکنون ستاره‌ای زرد در پوستم می‌تپد و پیراهنی می‌سازد الگوی تنم را هوشنگ آزادی‌ور

این روزها کارد به استخوان زندگی رسیده و تحمل آخرین سنگرِ ماست

اما این بار قاصدک برای تو رویاهایی داشت وقتی برای اولین بار احساسات تازه‌ای در تو روشن شد خوب میدانست که خانه‌ی تو همان‌جاست همان‌جایی که عاشق شدی و من این را فهمیدم که هر انسان یک خانه‌است تو میتوانی خانه‌ی من باشی همان‌طور که من میتوانم خانه‌ی تو محسوب شوم. -صاد

خلاصه به جایی رسیده که خیلی عصبانی‌تر از یک انسان سازگار و بردبار باشی

🫠

”کالیایف: هرکس عدالت را آنطور که می‌تواند به کار می‌برد. باید قبول کرد ما متفاوت هستیم. و باید یکدیگر را دوست داشته باشیم، اگر توانش را داریم.“ آلبر کامو

سه‌‌تایی عصبانی بودیم

پوز پر

زندگی کوتاه است دخترک عزیز غرق در عشق شو...تا زمانی که هنوز لبانت قرمز است وقبل از سرد شدن وجودت اینها فردا وجود نخواهند داشت... زیستن ١٩۵٢

در خاطرات نيل آرمسترانگ نوشته بود: من آدم حساسی نيستم. وقتی خانه‌ی والدينم را ترک كردم گريه نكردم، وقتی گربه‌ام مرد گريه نكردم، وقتی در ناسا كار پيدا كردم گريه نكردم، و حتی وقتی روی ماه پا گذاشتم گريه نكردم، اما وقتی از روی ماه به زمين نگاه كردم، بغضم گرفت. با ترديد با پرچمی كه بنا بود روی ماه نصب كنم بازی می‌کردم. از ان فاصله رنگ و نژاد و مليتی نبود. ما بوديم و یک خانه ‌ی گرد آبی. با خود گفتم انسانها برای چه میجنگند... شصت دستم را به سمت زمین گرفتم و تمام دارایی ام و کره زمین با آن عظمت پشت شصتم پنهان شد و من اشک ریختم..