𝐌𝐎𝐎𝐍𝐒𝐇𝐄𝐋𝐋

ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد. فروغ فرخزاد

یک پنجره برای من کافیست یک پنجره به لحظهٔ آگاهی و نگاه و سکوت اکنون نهال گردو آن قدر قد کشیده که دیوار را برای برگهای جوانش معنی کند از آینه بپرس نام نجات دهنده ات را آیا زمین که زیر پای تو می لرزد تنهاتر از تو نیست؟ پیغمبران رسالت ویرانی را با خود به قرن ما آوردند؟ این انفجار های پیاپی ، و ابرهای مسموم ، آیا طنین آینه های مقدس هستند؟ ای دوست ،ای برادر ، ای همخون وقتی به ماه رسیدی تاریخ قتل عام گل ها را بنویس.

وقتی که اعتماد من از ریسمان سست عدالت آویزان بود و در تمام شهر قلب چراغ های مرا تکه تکه می کردند . وقتی که چشم های کودکانهٔ عشق مرا با دستمال تیرهٔ قانون می بستند و از شقیقه های مضطرب آرزوی من فواره های خون به بیرون می پاشید وقتی که زندگی من دیگر چیزی نبود ، هیچ چیز ، به جز تیک تاک ساعت دیواری دریافتم ، باید ، باید ، باید دیوانه وار دوست بدارم .

سخت می‌خواهم که در آغوش تنگ آرم تو را هر قدر افشرده‌ای دل را، بیفشارم تو را صائب تبریزی

بشکاف ای مرز رهایی

اکنون ستاره‌ای زرد در پوستم می‌تپد و پیراهنی می‌سازد الگوی تنم را هوشنگ آزادی‌ور

این روزها کارد به استخوان زندگی رسیده و تحمل آخرین سنگرِ ماست

اما این بار قاصدک برای تو رویاهایی داشت وقتی برای اولین بار احساسات تازه‌ای در تو روشن شد خوب میدانست که خانه‌ی تو همان‌جاست همان‌جایی که عاشق شدی و من این را فهمیدم که هر انسان یک خانه‌است تو میتوانی خانه‌ی من باشی همان‌طور که من میتوانم خانه‌ی تو محسوب شوم. -صاد