Libertà

خواستم بگم این مستند جایی با زیرنویس فارسی دردسترس نیست و این تنها شانس شماست برای دیدنش با زیرنویس فارسی. 🤧 و این آخرین باریه که تبلیغش می‌کنم. =))

از آشپزخونه‌ش هم عکس گذاشتم: https://t.me/NotesOnLooking/147

میز کار جورجیا اوکیف در استودیوش در نیومکزیکو ؛)

وای انقدر دارید پیام می‌دید بابت دیدن مستند که باورم نمی‌شه! ذوق می‌کنم می‌گید سلیقه‌ام رو دوست دارید. وای انقدر مستند خوبیه!

یکهو چشمم بهش افتاد. درخت‌ها در نور پاییز شعله می‌کشن و دقیقاً مثل یک رؤیا بود.

انقدر عاشق این مستندم که نشستم ترجمه‌اش کردم و براتون زیرنویس کردم تا باهم ببینیمش! نمی‌دونید چقدر خوبه. خیلییییی دوستش دارم.

«گاهی زیباترین غروب‌ها را از پس چیزی دیده‌ام که انگار اقیانوس بود. بی‌نظیر است. دلم می‌خواهد همین امروز بروم آنجا. بعد از نیویورک، بهترین چیزی است که سراغ دارم. اینجا احساس می‌کنم در کفشی گیر افتاده‌ام که اندازه‌ام نیست. تا به اینجا، گمانم با رؤیابافی توانستم فراموشش کنم و حالا از رؤیاها بیزارم؛ چیزهای واقعی می‌خواهم: آدم‌های زنده که بشود بهشان نزدیک بود، که دیدشان، که با آن‌ها حرف زد: موسیقی‌ای که آسمان را بشکافد. می‌خواهم تا آنجا که می‌توانم سخت عشق بورزم، اما نمی‌توانم. نمی‌توانم بگذارم. اما اهمیتی ندارد، تا وقتی که فقط خودم هستم.» — از نامه‌های جورجیا اوکیف Art and Letters, Georgia O’Keeffe, National Gallery of Art, Washington Sunrise, by Georgia O’Keeffe, 1916. رزرو صندلی: پخش مستند جورجیا ا‌وکیف

در فیلم «پنجره‌ی عقبی» آلفرد هیچکاک، جف که عکاس است مجبور می‌شود در آپارتمانش بماند تا پای شکسته‌اش درمان شود. او رفته‌رفته به تماشای همسایه‌هایش از پشت پنجره‌هایشان می‌نشیند و هر آپارتمان داستانی تازه برایش می‌گوید. ادوارد هاپر در نقاشی‌هایش تکه‌هایی از زندگی روزمره‌ی آدم‌هایی را نشانمان می‌دهد که شاید هیچ‌وقت قرار نبوده چشم ما به آنجا راه پیدا کند؛ مثل یک جاسوس کنجکاو که سوژه‌هایش را دنبال می‌کند. تصویر اول: نقاشی ادوارد هاپر از خانه‌ای کنار ریل قطار، ۱۹۲۵. تصویر دوم: سکانسی از فیلم «روانی» آلفرد هیچکاک، همان خانه‌ی کنار ریل قطار، ‌۱۹۶۰. جلسه‌ی دوم شهر و نقاشی: ادوارد هاپر و شهری از آن خود

در فیلم «پنجره‌ی عقبی» آلفرد هیچکاک، جف که عکاس است مجبور می‌شود در آپارتمانش بماند تا پای شکسته‌اش درمان شود. او رفته‌رفته به تماشای همسایه‌هایش از پشت پنجره‌هایشان می‌نشیند و هر آپارتمان داستانی تازه برایش می‌گوید. ادوارد هاپر در نقاشی‌هایش تکه‌هایی از زندگی روزمره‌ی آدم‌هایی را نشانمان می‌دهد که شاید هیچ‌وقت قرار نبوده چشم ما به آنجا راه پیدا کند؛ مثل یک جاسوس کنجکاو که سوژه‌هایش را دنبال می‌کند. تصویر اول: نقاشی ادوارد هاپر از خانه‌ای کنار ریل قطار، ۱۹۲۵. تصویر دوم: سکانسی از فیلم «روانی» آلفرد هیچکاک، همان خانه‌ی کنار ریل قطار، ‌۱۹۶۰. جلسه‌ی دوم شهر و نقاشی: ادوارد هاپر و شهری از آن خود

اجرای ترانه‌ی Suzanne لئونارد کوهن از فرانسواز هاردی!

باعث می‌شه بخواید دست‌هاتون رو باز کنید و صورتتون رو بگیرید بالا و چشمتون رو ببندید.

لینک مصاحبه‌ی گاردین (با paywall remover بخونید): https://www.theguardian.com/artanddesign/2014/nov/16/david-hockney-interview-i-feel-like-picasso?utm_source=chatgpt.com

هاکنی یک جا در مصاحبه‌اش با گاردین گفته: I love life. I write it at the end end of letters — ‘Love life, David Hockney.’

دیوید هاکنی درحال فوت کردن دود سیگارش توی نقاشیش 😭😭😭

دیوید هاکنی در مصاحبه‌اش با مارتین گی‌فورد می‌گوید که هر شهری را باید با سرعت خاصّ خودش پیمود؛ مثلاً رم جوری ساخته شده که با سرعت ۲ مایل در ساعت باید ببینیدش، بهتر است که در رم راه بروید، این‌طور بیشتر خوش می‌گذرد! اما معماری شهری لس‌ آنجلس طوری است که باید زود ببینید و سریع گذر کنید. عکس‌ها از نمایش استاپ‌موشنی از هاکنی در لندن، با عنوان به یاد داشته باش که نمی‌توانی برای مدت طولانی به خورشید یا مرگ نگاه کنی. این استاپ‌موشن مه‌ی ۲۰۲۱ در میدان‌های اصلی شهرهای نیویورک، لس آنجلس، لندن، سئول و توکیو به نمایش گذاشته شد. Remember That You Cannot Look At The Sun Or Death For Very Long, by David Hockney, in London, Piccadilly Lights, in collaboration with Times Square Arts Midnight Moment, CIRCA 2021. شرکت در جلسه‌ی اول شهر و نقاشی: دیوید هاکنی و بودن در شهر