Why am I so crazy

من می‌دانستم نومیدی هست، اما نمی‌دانستم یعنی چه. من هم مثل همه خیال می‌کردم که نومیدی بیماری روح است، اما نه بدن زجر می‌کشد. پوست تنم درد می‌کند، سینه‌ام، دست و پایم. سرم خالی است و دلم بهم می‌خورد، و از همه بدتر این طعمی است که در دهنم است... نه خون است، نه مرگ، نه تب، اما همهٔ اینها باهم کافی است زبانم را تکان بدهم تا دنیا سیاه بشود و از همهٔ موجودات نفرت کنم. چه سخت است، چه تلخ است انسان بودن! |آلبر کامو|

خون میرود نهفته از این زخم اندرون ماندم خموش و آه که فریاد داشت درد |هوشنگ ابتهاج|

عجیب است. من حتی نمی دانم خوشبختی چیست! حالا نگرانیِ تازه ای پیدا کرده ام؛ زیرا هر لحظه ممکن است یک اتفاق زیبا از در وارد شود و من او را چون غمی دیگر تصور کنم...

عجیب است. من حتی نمی دانم خوشبختی چیست! حالا نگرانیِ تازه ای پیدا کرده ام؛ زیرا هر لحظه ممکن است یک اتفاق زیبا از در وارد شود و من او را چون غمی دیگر تصور کنم...

زندگی را خواب می‌دانستم اما بعد از آن تازه می‌بینم حقیقت‌ها خیالی‌تر شده‌اند. |فاضل نظری|

زندگی را خواب می‌دانستم اما بعد از آن تازه می‌بینم حقیقت‌ها خیالی‌تر شده‌اند. | |فاضل نظری|

[Forwarded from هَذیان!] زندگی را خواب می‌دانستم اما بعد از آن تازه می‌بینم حقیقت‌ها خیالی‌تر شده‌اند. | |فاضل نظری|

روزها می‌گذرند بی‌آنکه من به گذشت آنها توجهی داشته باشم، در خلاء وحشتناکی افتاده‌ام و برای زیستن احتیاج به امیدی دارم. من می‌دانم که خوشبختی‌ام به پایان رسیده و اگر همه‌ی کتاب‌های عالم را هم بخوانم هرگز آن را دوباره به‌دست نخواهم آورد زیرا من اصل زندگی‌ام را گم کرده‌ام. |فروغ فرخزاد|

به من بگو که کجا می‌روی پس از آن وقت‌ها که رویاها تعطیل می‌شوند و ما به گریه روی می‌آوریم؛ و گریه به روی کجا؟ |رضا براهنی|