𝖡𝖾𝗁

آهنگی که تو کتابفروشی عاشقش شدم و شزم واسم پیداش کرد.🫠🌾

وای😂😂😂😂😂

‌ دقیقا من دوست پسرمو استاک کردم شد اکسم 🥹

هر وقت از کسی خوشتون اومد، اتفاقا استاکش کنید، هر چقدر بیشتر کسی رو بشناسید، کمتر دوسش خواهید داشت😂

‌ من بعد استاک اصلا پشیمون میشم😔🙏

من وقتی یه همشهری رو تو یه شهر دیگه کنار خانواده‌ش می‌بینم، خودکار روش کراش می‌زنم؛ چون پسرا معمولا با خانواده‌شون سفر نمی‌رن و اونایی که می‌رن یه وایبِ «خانواده‌دوست» میدن که برای من خیلی خطرناکه 🧘🏻‍♀️

‌ بهناز تو سفر فقط کراش میزنی؟🤣

من دو بار تو سفر کراش زدم، استاک کردم، به بن بست خوردم🤣

با کمال احترام، من تاحالا نتونستم🧘🏻‍♀️

‌ استاک رو میشه تبدیل به شانس کرد؟🫠

آدمی که تنها اطلاعاتی که ازش داشتم فامیلش بود و فامیل کمیابی هم نیست رو با سماجت پیدا کردم.

‌ حالا ماجرای استاک کردنه چیه چیکار کردی؟😄

خیلی وقت بود کسی رو استاک نکرده بودم، یادم رفته بود وقتی چیزی رو بخوام چه استاکرِ سمج و مصممی می‌شم :)) درود به این تعهد به هدف!

منِ تک مرغ، بین کلی گوسفند🧘🏻‍♀️

به نظرم یکی از چیزایی که لازمه یاد بگیریم اینه که داشتن نظر درباره‌ی همه‌چیز، الزاما به معنی لزومِ بیان کردنش نیست. اظهارنظر نکردن، مخصوصا وقتی نظر ما خواسته نشده یا چیزی رو بهتر نمی‌کنه، می‌تونه اتفاقا نشونه‌ی احترام، خودکنترلی و بلوغ باشه. قرار نیست صرفا چون درباره‌ی چیزی نظری داریم، خودمونو محق بدونیم که حتما بیانش کنیم.🤷🏻‍♀️

منی که دراماهای زندگیمو با اسکرین برای دوستم گزارش می‌کنم؛ دوستم که از گزارشام استیکر می‌سازه:

فکر می‌کنم یکی از بخش‌های مهم و البته سختِ بالغ شدن، پذیرفتن اینه که آدمایی که ما دوستشون داریم، حق دارن ما رو دوست نداشته باشن؛ و این دوست نداشتن، قرار نیست چیزی درباره‌ی ارزش، ظاهر یا شخصیت ما ثابت کنه. همه‌مون دوست داریم کسی که دوستش داریم، متقابلا ما رو بخواد؛ ولی یه جایی باید بفهمیم «دوست داشته نشدن» با «دوست‌داشتنی نبودن» فرق داره. گاهی فقط دو نفر، آدمِ مناسبِ هم نیستن و پذیرفتن و رها کردنش، بخشی از بزرگ شدنه.🕊