محتوای دعواهای ذهنی نیک تو حموم

یک سری داستان‌ها، کتاب‌ها، ژانرهای موسیقی و کلا علایق کوچک در زندگی همه‌ی ما هست که از دیدگاه یک شخص بیرونی عموما بی‌اهمیت و جزئی و حتی بی‌اثر دیده می‌شن، اما گاهی تمام شخصیت ما دور محور همین چیزها شکل می‌گیرن. برای بعضی آدم‌ها چنین چیزی قابل درک نیست. یا زیادی کوچک دیده می‌شه براشون یا نا به جا. در مواردی حتی به تمسخر هم گرفته می‌شه. گاهی حتی اگر خودمون هم چنین علایقی داشته باشیم پیش میاد که علایق کوچک بقیه رو ببینیم و در لحظه چنین افکاری راجع بهشون داشته باشیم. اگر بنشینیم و دقیق‌تر بهشون فکر‌ کنیم می‌بینیم آدم‌ها رو دقیقا از همین چیزها باید شناخت. کسی که روی یک ژانر موسیقی خوب حساسیت به خرج می‌ده-و شاید گاهی ناراحت بشه از بی‌تفاوتی یا سهل‌انگاری‌های بقیه نسبت بهش-بالاخره یک ردی از اون ژانر توی شخصیت و رفتار و کردارش هست. کسی که یک ژانری از کتاب براش اهمیت ویژه‌ای داره هم همین‌طور و غیره. حتی بعضی‌ها توی یک سری علایق از این هم ریزبین‌تر می‌شن و برای مثلا یک شخصیت‌ خاص توی یک کتاب خاص چنین جایگاهی براشون پیدا می‌کنه و تمامی این چیزهای کوچک کنار هم جمع می‌شن و می‌شن شخصیت شخص. به طور کل که کم‌تر کسی هست که به راستی چنین علاقه‌ی وسواس‌گونه‌ای راجع به هیچ‌چیز در زندگیش نداشته باشه، اما اون تعداد کمی هم که وجود دارن باز همین مسئله گویای خیلی چیزها در شخصیتشونه. نکته‌ و نظری که می‌خواستم در راستای گفتن این حرف‌ها بیان کنم اینه که به تمسخر گرفتن این نوع علاقه در انسان‌ها یک کار بسیار بیهوده‌ست، چرا که این خصیصه یکی از چیزهاییه که به شدت بین یک انسان با انسان دیگری تفاوت ایجاد می‌کنه و با تمسخر و سرکوب کردنش به مرور باعث یک‌‌ دست شدن و یک رنگ شدن آدم‌ها می‌شیم. هنر و ادبیات و موسیقی-چیزهایی که ارتباط مستقیم با دیدگاه شخصی افراد دارن-کم‌کم رنگ می‌بازن و از دست می‌رن. اگر چیزی در جامعه معرفی بشه و مشکلی درش وجود داشته باشه دیگه کسی پیدا نمی‌شه که بتونه از دیدگاه دیگه‌ای بهش بپردازه و ایرادش رو پیدا و بیان کنه. در نهایت و بدتر از همه، انسان رفته رفته به یک حالت منفعل می‌رسه و دیگه نه چیزی به وجدش میاره و نه چیزی هراسانش می‌کنه و در امتداد همین مسیر قوه‌ی تعقل شروع می‌کنه به زوال رفتن. چون دیگه احساسی از محیط اطرافش نمی‌گیره که بخواد واکنشی هم نسبت بهش نشون بده.