دِلِ‌ لَــعْلْ

بیا بیا که به سر باز هم هوای تو دارم به سر هوای تو دارم به دل وفای تو دارم مرا سری‌ست پر از شور و التهاب جوانی که آرزوی نثارش به خاک پای تو دارم چو گل نشسته‌به‌خون و چو غنچه بسته‌دهانم چو لاله بر دل خود داغ از جفای تو دارم بلای جان منت آفرید و کرد اسیرم شکایت از تو ندارم که از خدای تو دارم به هجر کرده دلم خو، طمع ز وصل بریدم که درد عشق تو را خوش‌تر از دوای تو دارم به خامشی هوس سوختن چو شمع نمودم به زندگی طلب مردن از برای تو دارم خطا نکردم و کشتی مرا به تیر نگاهت عجب ز تیر نشان‌گیر بی‌خطای تو دارم به دام من دل شیران شرزه بود فتاده غزال من!‌ چه شد اکنون که سر به پای تو دارم؟ نکرد رحم به من گرچه دید تشنه‌ی وصلم همیشه این گله زآن لعل جان‌فزای تو دارم دلم ز غم پر و جامم ز باده، جای تو خالی که بنگری که چه هم‌صحبتی به جای تو دارم به پیشت ار چه خموشم ولیکن از تو چه پنهان که با خیال تو گفتار در خفای تو دارم #سیمین_بهبهانی 📚مجموعه اشعار، دفتر اول @delelaal