آغوش.

به اوجی فکر می‌کنم که پروانه‌های قلبم کنار تو میگیرند، و من دلم نمی‌آید که بگویم آرام‌تر، دلم نمی‌آید ستاره‌های چشم‌هایم را پنهان کنم که از دیدن شبِ چشم‌های تو روشن شده‌اند. دوست ندارم دیگر باعث این بشوم که موهایم با اتو صاف شود، دلم نمی‌خواهد آن‌ها را مجبور به راه رفتن کنم درحالی زیر نوازش دست‌های تو می‌رقصند. کودکی که درون من بود حالا نوجوانی یاغی شده، از دوست داشتن تو جنون گرفته و آرام نمیگیرد، و من باز هم نمی‌توانم مانع شوم. آخر نبودی، ندیدی، چطور تبدیل به زنی چهل ساله غمگین شده بودم. بوسه‌هایت معجزه کرد، چروکِ این دل باز شد و من عاشقت شدم. ـن