ʀᴀᴘɪᴏ

مرتیکه

من اگه اکس ترسناک داشتن جایزه داشت:

به عشق داوری قلبی ساختیم اهنی…

آن‌قدر از همه چیز خسته‌ام که دیگر حتی برای نفس کشیدن هم تلاشی نمی‌کنم. شبیه درختی شده‌ام که در انتهای پاییز، می‌داند که نه بادی برای رقصیدن مانده، نه ریشه‌ای برای ماندن. فقط یک ایستادنِ اجباری، میانِ "بودن" و "نبودن". خستگیِ من از دوندگی نیست؛ از رسیدن‌هایی است که بوی "هیچ" می‌دهند. از لبخندهایی که بهای پنهان کردنِ یک جهان اشک بوده‌اند. از تمامِ صدایی که در گلویم مُرد و کسی هرگز نشنید که من در آستانه‌ی فروپاشی‌ام. تنها آرزویم این است که یکی بیاید، دست روی شانه‌ام بگذارد و بگوید: "بسه. لازم نیست ادامه بدهی. من تمامِ این خستگی را دیده‌ام." و من آنجا، آرام بمیرم، بی‌حسرت و بی‌تلاش. زیرا سنگین‌ترین بار زندگی، ادامه‌ دادن است، وقتی که روحت پیش از جسمت تمام شده باشد.

نمیدونی چی داره میگذره بهم…

گاهی برمی‌گردم به کسانی که روحم را دریدند؛ نه از سرِ دلتنگی، بلکه برای سنجش بقایِ خودم. که ببینم پس از آن همه ویرانی، هنوز هم ظرفیتِ شکستن دارم یا نه. و هربار، می‌فهمم که این تکرارِ درد، تنها فلسفه‌ی زندگی‌ست.

4:53