𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'

و ناگهان، جهان من انگار ایستاده بود. ابرها هنوز قصه‌ی اشکال ناقص خودرا کامل نکرده بودند و همه به انشایی بی سر و ته که حرفی برای گفتن نداشت میمانستند، تمام توایر رها شده در اسمان دست از پرواز برداشته بودند، به شکلی که انگار هوای زیر پرهایشان یخ بسته و در دریایی از پوچی شناورند. باد درحال تکان دادن برگ هیچ درخت درحال رقصی نبود، گویی که شاخه‌هایشان برای اخرین بار به حرمت شمسِ ناپدید شده پشت ابر بی کسی مولانا به رقص سماء پرداخته و حالا با احترام به رویای معشوقی که هرگز وجود نداشت جان میدادند. انسان‌ها میان راه متوقف شده و حتی پلک نمیزدند. گویی که انگار هیچوقت وجود نداشتند تا بخواهند برای ادامه زنده بودن راه بروند! جهان پر بود از بی کسی و ماکت‌های خشک شده‌ای که انگار فقط به حرمت زینت اوج سیاهی و رذالت نبودن خدایی که بودنش اکثر وقت‌ها حس نمیشد وجود داشتند. هیچ صدایی سکوت اوج به خواب رفتگی مغز نه چندان بیدار من را نمیشکست. پوستم خشک شده و به حالتی کریه بر استخوان‌های نیمه سالم و به اصطلاح پوکم کشیده شده و تا چشمانی که هیچ چیز جز تنهایی را نمیدید ادامه داشت. موهایم در باد نمیرقصید، خورشید دیگر طلوع نمیکرد و اب تمام جهان به زیرزمینی لاوجود کشیده شده بود. اگر از خود میپرسیدم که چرا تنهام، حداقل قرن‌ها طول میکشید که به جواب کذایی و دوست‌نداشتنی‌اش پی ببرم. در صورتی که به هنگام ناپدید شدن اولین سیب از درخت بهشتی ساختگی و دهان پر کن وجود داشتم هم هنوز به راز این خلقت چرک پی نمیبردم. باید تا کیلومترها راه میرفتم و خودم را میان تک به تک اعضای از هم پاشیده‌ی پایه‌های خلقت میافتم. انگاه بود که میفهمیدم میشود باد رها و بی پروا را زنجیر زد و در قفس انداخت. درختی که از خاک تن من ریشه دوانده بود هیچوقت با اواز محلی گنجشکان کوچک و بی وجود نمیرقصید. تمام ان ادم‌های ترسیده که پاهایشان روی خاک اجداد پوسیده خود جا خشک کرده تصویر مرا در اینه کدر چشمانشان انعکاس میدادند. من ترسیده بودم. جهان صدایی نداشت و همه چیز انقدر خشک بود که اگر سرم را بارها به زمین میکوبیدم پژواک فواره زدن خونم در زمان یخ میبست. هیچ راهی برای مردن نبود. میتوانستم بمیرم و بعد با زخم‌ها و جراحاتی عمیق دوباره چشم باز کنم. یا شاید خود را در اتش بندازم و خاکسترم همانجا روی مزار بی تنم چمبره ببندد. من تنها بودم و هیچ راه خلاصی وجود نداشت. به یکباره؛ جهان من کاملا ایستاده بود..

دل به من داده بودی چه میشد

کجایی تا ببینی مرا در چاه خویشم؟

عاشق خواب نبود، چون هم‌خواب نداشت.

#part203 حالا اهورا به خاطر صحبت با تلفن و سیگار کشیدن کمی با فاصله از ما حرکت میکرد. نیم نگاهی به اراز انداختم. با اون نیم بوت‌ها قدش از من بلندتر بنظر میرسید. اب دهنم رو قورت دادم و کمی نزدیکش شدم. با اینکه هیچ پولی نداشتم اما گفتم؛ _شماره کارتت رو بده تا هزینه بیمارستان رو بزنم. برای چندثانیه با چشم‌های بیحالش نگاهم کرد. بنظر ناراحت میومد. دوست داشتم به خاطر تصادف من ناراحت باشه. اما حتما تا الان پیش سارینا جونش بوده و چون اونو با دوست پسرش دیده حالش گرفته شده. اراز_لازم نیست. مبلغ بالایی نبود، بعدم اهورا حساب میکنه. با این حرفش تمام حس خوبم از بین رفت. این یعنی خودش دلش نمیخواسته هزینه‌های من رو به عهده بگیره. پوفی کشیدم و نگاهم رو به رو به روم دوختم. چون کنار هم حرکت میکردیم میتونستم به خوبی بوی عطرش رو حس کنم. مدام من رو یاد دیشب مینداخت. دستم رو که حالا اروم عقب و جلو میشد کمی بهش نزدیک کردم که تونستم گرمای انگشتاش رو حس کنم. نیم نگاهی بهم انداخت که توجهی نکردم. به خودم جرعت دادم و انگشتام رو لای انگشتش گذاشتم که بدون حرف دستم رو گرفت. اب دهنم رو قورت دادم و نفس عمیقی کشیدم. انتظار داشتم دستم رو پس بزنه اما اینکار رو نکرد. حالا میتونستم گرمای دستش رو به خوبی حس کنم. احساس خیلی خوبی بهم میداد، انگار که تتویی که دیشب برام زده بود رنگ میگرفت و اون پروانه بیدار میشد تا توی وجودم بچرخه. اهورا همچنان داشت با گوشیش حرف میزد و جلوتر از ما حرکت میکرد. اراز_رابطت با اهورا برام عجیبه. نگاهم رو از روبه روم گرفتم و بهش دوختم. کاملا جدی و بی تفاوت داشت به روبه‌روش نگاه میکرد. سوالش کمی متعجبم کرده بود‌. _چه رابطه‌ای؟ اراز_همین که باهم میپلکین. چون خیلی کم پیش میاد بخواد با کسی اینجور دوستی ای داشته باشه بدون اینکه فکری توی سرش باشه. دستش رو توی دستم فشردم و انگار نه انگار که تلاش میکردم تموم علاقم رو از طریق پوستم بهس انتقال بدم گفتم؛ _متوجه نشدم. مثلا چه فکری؟ حالا کمی داشت مشکوکم میکرد. شونش رو انداخت بالا و چشمای سبز رنگش رو بهم دوخت. لب‌هاش به شکلی کاملا زیبا روی هم قرار داشتن و ابروهای باریک اما پرپشتش به هم گره خورده بود. نگاهش همیشه حس عجیبی بهم میداد. خیلی خاص بود. چهرش در کنار اون همه ظرافت و زیبایی، کاملا جدی بنظر میرسید. اراز_داشتم فکر میکردم شاید ربطی به مواد فروختنش داری. _نه بابا. سرش رو تکون داد و چیزی نگفت. بلاخره با رسیدن به جاده اصلی ازشون خدافظی کردم. خیلی دلم میخواست بغلش کنم و بتونم یه‌بار دیگه بدنش رو توی اون نزدیکی لمس کنم اما وسط خیابون و توی شرایط ما واقعا امکان پذیر نبود. پس برخلاف میلم فقط دستش رو کمی فشردم که متقابلا همینکار رو کرد. چهرش همچنان بدون حس بنظر میرسید، اما موقع خدافظی لبخند کمرنگی زد و همراه اهورا دور شدن.

خوشبحال ماه که وقتی نگاهش میکنی میدونه تو فکر کی‌ای.

همچنان مینویسم تا به تراپیستم ثابت کنم که هیچ نویسنده خوشحالی در جهان وجود ندارد. ادم‌های خوشحال نمینویسند، شاید میرقصند، شاید مینوازند و شاید میگریند. حتی شاید زیر خروار ها خاک خوابیده‌اند اما، انسان‌های شاد نوشتن را برای بروز لبخند انتخاب نخواهند کرد.

فرق ما این بود که من مثل تو از رسوایی نمیترسیدم و این اولین قانون عاشق بودنه.

شاید تو من رو دوست نداشته باشی، موقع غروب خورشید و وقتی که با دوستات میخندی بهم فکر نکنی و شب‌ها دلتنگم نشی، اما حداقل میدونم که کسی به اسم تو توی یکی از جهان‌های موازی با یاداوری من لبخند میزنه و وقتی من رو میبوسه راجب دوست داشتنم به خودش دروغ نمیگه. شاید دور باشه، شاید هیچوقت ندونم که انتهای کدوم راهی که بین ما خراب شده تورو به دست اوردم و کدوم یکی از بحث‌هامون به جای فاصله به بوسه ختم شده و پله اخر کدوم پل هوایی مثل همیشه از هم جدا نشدیم اما؛ حسش میکنم و این برای سالهای بدون عشق زیادی که در پیش دارم کافیه.

اگر نبود تو من رو نکشه، تمام خیالاتی که بوی تورو میدن و به خودم قول واقعی شدنشون رو داده بودم قطعا میکشن. کاش میدونستی که رویات برای واقعی نشدن زیادی قشنگه.

ای کاش قبل از اینکه قلبم رو دو دستی تقدیمت کنم میدونستم که هیچکس به تو یاد نداده چطور با یک شیء شکستنی رفتار کنی‌.

تمام قول‌هایی که به من داده بودی رو با کی عملی میکنی؟

خیال میکردم زندگی تو بودم، غافل از اینکه تمام مدت به "خودکشی" فکر میکردی.

متنفرم که در انتهای تمام کوچه‌های علی‌چپ ایستاده‌ای.

کاش میتوانستم به اندازه تمام خونی که به هنگام بوسیدنش در رگ‌هایت میجوشد و از قلبت پمپاژ میشود بگریم. کاش میتوانستم مثل لباس سفید رنگت که به خاطر در اغوش گرفتنش چروک میشود مچاله شوم. ای کاش زمستانی به سوزناکی پوستت وقتی با لب‌های تب دارت اورا میبوسی قلبم را منجمد کند. کاش به اندازه تمام فکر‌هایی که نیمه‌ شب به خیالش میپرورانی بارها و بارها بمیرم. چند نگاه به او کرده‌ای؟ چندبار با یاداوری چشمانش لبخند زده‌ای؟ چند صبح را به امید دیدنش بیدار شدی؟ تمامش را به من بده. تمام ان میخ‌های داغ رو در قلبم فرو کن و بزار با یاد همان تک نگاهی که برای اخرین بار به من انداختی جان بدهم.

#part202 نگاهی به دست باندپیچی شدم انداختم. اگر ابوهادی میپرسید این چرا اینطوری شده چی باید میگفتم؟ البته هیچ اهمیتی نداشت،چون کسی که بازخواستش میکرد من بودم. این‌بار برعکس همیشه اون باید به سوالات من جواب میداد. تمام این چندسال رو مثل یه غریبه زندگی کرده بودم. بدون اینکه چیزی راجب گذشته یا خانوادم بدونم. چرا که وقتی بچه تر بودم تموم سوال‌هام بی جواب میموند و خودمم کم کم باورم شده بود که به هیچ جایی تعلق ندارم و کسی هویت و گذشته‌م رو به یاد نمیاره. اهورا پاکت سیگارش رو از توی جیبش در اورد که اراز نگاهش رو ازم برداشت و گفت؛ _اینجا میخوای بکشی؟ اهورا_اره. بنظرم که خیلی میچسبه. اراز_وقتی اومدن گرفتنت با درکونی پرتت کردن بیرون میفهمی. مگه بیمارستان جای سیگار کشیدنه؟ اهورا_در رو قفل میکنیم. با لبخند نگاهی به اخم اراز انداختم و گفتم؛ _منم میخوام. قبل از اینکه بخوان جوابم رو بدن پرستار وارد اتاق شد و گفت؛ _میتونید مرخص بشید. چون دفترچه نداشتین مبلغ بدون بیمه حساب میشه. نگاهش که به سیگار توی دست اهورا خورد کمی اخم کرد و گفت؛ _اینجا سیگار ممنوعه‌ها. اهورا که تا اون لحظه کنار پنجره ایستاده بود و داشت چک میکرد که میتونه کلشو ببره بیرون یا نه برگشت و به پرستار نگاه کرد. با اون صورت خونین و مالین بیشتر از من به بستری شدن احتیاج داشت. اهورا_نه اینجا نمیکشم. داشتم چک میکردم ببینم قبله از کدوم طرفه. اراز نگاه چپی به هردومون انداخت و همراه پرستار از اتاق خارج شد. اهورا خیلی سریع نخ سیگاری از توی پاکتش خارج کرد که گفتم؛ _رفت پول بیمارستان رو حساب کنه؟ نیم نگاهی بهم انداخت و با لحنی جدی گفت؛ _فکر نکنم. شاید از دستمون فرار کرد. نفس عمیقی کشیدم که با دقت زل زد بهم و ادامه داد؛ _چرا فکر کردی گردنت میگیره؟ لبم رو که بنظر میرسید کمی زخم شده باشه لای دندونام فشردم و کمی مکیدمش که طعم شور خون رو توشون حس کردم. طوری لب‌هام رو نگاه کرد که انگار خیال میکرد منظوری از این حرکتم دارم اما فقط میخواستم زخم روشون رو که باعث خشکی و اذیت شدنشون میشد رو بکنم. دوست داشتم بگم من نیازی به گردن گرفته شدن ندارم اما بد نبود کمی حرف ازش بکشم تا بفهمم اراز پیشش راجب من حرفی زده یا نه. اونطوری میفهمیدم که واقعا چه حسی بهم داره و راجبم چی فکر میکنه. به هرحال اهورا رفیقش بود و قطعا از یه چیزایی خبر داشت. _شاید چون میدونم سلیقش چجوریه. پوزخندی زد و به پنجره تکیه داد. توی اون شلوار نسبتا گشاد نوک مدادی جالب به نظر میرسید. استایلش عجیب بود، با پسرای دیگه‌ای که تاحالا دیده بودم فرق داشت. نمیدونم چرا حس میکردم حور اگر بزرگ بشه اینطوری میشه، البته نسخه ده برابر سفید تر. اهورا_سلیقش ریده. هرچی خرابه این میره از اینور اونور بلند میکنه بعد انتظار داره ادم بشن. حرفش باعث شد لبخند پررنگی روی لبم بشینه. دقیقا داشت من رو میگفت. _خب پس مطمئن شدم ازم خوشش میاد. لبخند پهنی روی لب‌هاش نشست، به صورتی که دندون‌های مرتب و سفیدش نمایان شد. اهورا_فکر میکنی خرابی؟ نفس عمیقی گرفتم و دستم رو روی صورتم کشیدم. حالا روی اون پتوی احمقانه احساس خارش میکردم. _نمیدونم. احساس میکنم اون اینجوری فکر میکنه. اهورا_احساس نکن مطمئن باش. شونم رو انداختم بالا و چیزی نگفتم. به پنجره نگاه کردم که صدای زنگ گوشیم بلند شد. از توی جیبم درش اوردم که با کلمه بابا روبه‌رو شدم. اهورا که تا اون لحظه چشم‌هاش رو ریز کرده بود گفت؛ _فکر میکردم بابات مرده. تماس رو رد کردم و به چشم‌های مشکیش نگاه کردم. _اره. مرده. ابروهاش رو داد بالا و نگاهش رو ازم گرفت. نکنه فکر کنه کسی که بهم زنگ‌ زده ددیمه. پوفی کشیدم و بی توجه به عکس ارشیا روی صفحه گفتم؛ _گوشی من نیست. مال پسر عمومه. اگر منطقی حساب میکردیم، واقعا پسر عموم بود. اهورا_چه پسر عموی بچه کونی داری. سرم رو کج کردم و چیزی نگفتم. چقدر احمق بازی در اوردم که گفتم گوشی ارشیاست. ممکن بود بعدها بفهمن من دزدیدمش. البته مگه فقط اون پسره احمق توی دنیا ایفون X داشت؟ بعدم چرا من باید عکس اون دلقک رو میزاشتم بک گراندم؟ اراز که اومد سه تایی باهم از بیمارستان خارج شدیم. مثل اینکه واقعا هزینه رو داده بود. البته که چیز زیادی نداشت، شاید سر جمع صد هزار تومن هم نشده بود. اما اینکه چرا اینکارو کرد جای تعجب داشت. اون نه همراهمون بود و نه دستی توی تصادف داشت. حالا سه نفری داشتیم توی خیابون‌های نسبتا خلوت قدم برمیداشتیم و بعد از مدتها احساس خوبی داشتم. _راستی چندوقته تینارو ندیدم. کجاست؟ اهورا نگاهش رو به اطراف دوخت و از ماتریکس خارج شد. اراز که تا اون لحظه توی فکر بود و در سکوت قدم برمیداشت خیلی جدی گفت؛ _با اوا و مامانش رفتن ترکیه. منم خیلی وقته ندیدمش. لبام رو به هم فشردم و سرم رو تکون دادم.

دوست داشتنی نیست؟ همیشه تنهایی.