ch
Feedback

不要被骗子欺骗!Telemetrio 会找到并标记这些频道 👉 如果想查看标记,请订阅

𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'

𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'

前往频道在 Telegram

-وجود کلماتی اما، خودت وجود نداری. Gl & Bl novels☀️ - چنل دیلی؛ @el6hell

显示更多
2 693
订阅者
+424 小时
-97 天
-3230 天
帖子存档
وقتی یه اهنگیو که قبلا برات فرستادم دوباره میفرستم نگو این تکراریه، به این فکر کن که به اندازه چندین بار اون اهنگ باهات حرف دارم.
08 3月 2023, 19:15

#part204 دایان_چقدر من بیچارم. صورتمو جمع کردم و بهش خیره شدم. _اه اه اه مرتیکه نره خر چی چرت و پرت میگی واسه خودت. یه نگاه به وضعیت زندگی مردم بنداز بعد به خودت بگو بیچاره. با اخم نگاهم کرد و گفت؛ _درحال حاضر هیچکس به اندازه من بدبخت نیست. پوزخندی زدم و گفتم؛ _چرا؟ چه مرگته؟ دایان_سامیار بچه رو میخواد. زدم زیر خنده که قاشق از دستم ول شد و افتاد زمین. درحالی که میخندیدم خم شدم و برش داشتم که صدای عصبی دایان رو شنیدم. دایان_مسیح دیگه داری عصبیم میکنی، حواست باشه.. قاشق رو انداختم توی ظرفشویی و یه دستمال پارچه ای برداشتم تا اش های روی زمین رو پاک کنم. از اشپزخونه رفتم بیرون و مشغول پاک کردن اش شدم. _خب به تو چه. دایان_به من چه؟ تو رستا بره از یکی حامله بشه و گیر بده بچه رو میخوام عصبی نمیشی؟ ناخوداگاه یاد اون بچه جن زشت و کریه افتادم و دلم گرفت. _اولا که رستا مثل سامیار نیست. دایان_سامیار چشه مگه؟ _چمیدونم، باید از لای دخترای مردم جمعش کرد. با اخم نگاهم کرد و چیزی نگفت‌. کاسه اشش رو گذاشتم جلوش و روی مبل نشستم. دایان_فکر کنم سامیار هنوز ماریا رو دوست داره. خیره به ساعتش گفتم؛ _شک داشتی؟ دایان_اره، ولی حالا دیگه مطمئن شدم.. _از همون اول معلوم بود. عشق مگه الکیه که به همین زودیا فراموش بشه، گیریم اصلا فراموشش کرد، بفهمه طرف ازش حاملست دوباره برمیگرده. با هم ازدواج میکنن تو هم این وسط سرت بی کلاه میمونه. دایان_میگی چیکار کنم؟ کمی از اشم خوردم و بهش خیره شدم. موهاش توی نور افتاب برق میزد و حالا اخماش توی هم بود و لباشو به هم فشار میداد. لباس سبز رنگش خیلی بهش میومد.. _نمیدونم، زیاد روش حساب باز نکن. رابطتونم جدی نکن. تو که حس خاصی بهش نداری، داری؟ دایان_نه.. ندارم. به زور جلوی خودم رو گرفتم که نخندم. با اخم نگاهم کرد و سرشو به معنای چیه تکون داد. _رو پیشونی من نوشته احمق؟ دایان_اره، چطور مگه؟ چپ چپ نگاهش کردم و گفتم؛ _شاید احمق باشم، ولی نه به اندازه تو که حتی بلد نیستی دروغ بگی. دایان_شاید چون از خانواده سروش زاده نیستم دروغگوی خوبی نشدم. شونمو انداختم بالا و قاشقو بردم سمت دهنم. دایان_خب حالا حس من به چه درد میخوره؟ _اگه حسی بهش نداشته باشی میتونی بدون اینکه فشار بخوری توی عروسیشون شرکت کنی. دایان_ولی سامیار میگه دوستم داره. _اون حرف اضافه زیاد میزنه، ندیدی میگفت بچه رو نمیخوام ولی حالا نظرش عوض شده؟ مگه نمیگفت ماریارو دوست ندارم؟ پس این رفتاراش چیه؟ دایان_واسه بچست. به اون علاقه مند شده مگه نه خیلی وقته دیگه ماریا رو دوست نداره. اگه دوستش داشت هیچوقت به من حتی نگاهم نمیکرد. چیزی نگفتم و به خوردن ادامه اشم پرداختم. نمکش یکم کم بود اما حوصله نداشتم برم بیارم. دایان_تو چیکار کردی؟ نفس عمیقی کشیدم و ظرف رو گذاشتم روی میز. _نپرس. دایان_چرا؟ چیشده مگه؟ _تو هم که از دنیا بیخبری، چپ میره راست میاد میگه سامیار بعد میگه نه من حسی ندارم. اسکل. خندید و گفت؛ _خب حالا یه چرت و پرتی گفتم. تو چته. _بدبخت شدم بدبخت. خونمو که فروختم یهو ملک کشید بالا، مصالح کشید بالا، حقوق کارگرا اضافه شد. حالا پول کم دارم. دایان_چقدر‌؟ _ماشینمو که فروختم اوکی شد تقریبا ولی خب 200 کم دارم. دایان_دسته چکمو نیوردم. چپ چپ نگاهش کردم. _گمشو مگه داری به گدا پول میدی. دایان_به گدا 200 میلیون پول میدن؟ والا گداهم گداهای قدیم. دو تومن میدادی انقدر خوشحال میشدن که سکته میکردن. حالا میخوای به این 200 میلیون بدی ناز هم میکنه. لبخندی زدم و گفتم؛ _نه. یجوری جورش میکنم، میخوام وام بگیرم. دایان_ضامن خواستی من هستم. _تو اصلا ادم حساب میشی که بتونی ضامن کسی باشی؟ نهایتا ببرم نشون بانک بدمت بگم اگه بهم وام ندی میدم دایان ببرتت.
08 3月 2023, 17:18

مثل فلجی که فقط گرمی دستای تورو حس میکرد.
08 3月 2023, 11:40

#part203 مسیحا؛ اخرین ظرف رو هم اب زدم و گذاشتمش توی کابینت. در حال حاضر چندتا ظرف بیشتر نداشتم چون هفته پیش، نصفه شب وقتی خواب بودم اب چکون با همه ظرف های توش اومد پایین و همشون شکستن. چون اتاق نزدیک اشپزخونه بود و درو برای گرم شدن اتاق باز گذاشته بودم صداش باعث شد از خواب بپرم و زا به راه بشم. روی اپن نسبتا کوچیک مرمری نشستم و به فضای خونه نگاه کردم. روبه روی در خونه اشپزخونه قرار داشت که خیلی کوچیک بود و به زور توش جا میشدم. اشپزخونه به سمت پذیرایی اپن شده بود و جلوش سالن اصلی خونه قرار داشت. یه فرش بیشتر توش ننداخته بودم و خیلی از وسایلم رو رد کرده بودم برن. مثلا دیگه خبری از میز ناهار خوری چهار نفرم نبود و فقط یه میز کوچیک تک نفره با یه صندلی گذاشته بودم کنار اپن. تلویزیون روی دیوار سمت در قرار داشت و جلوش رو مبل چیده بودم. یه پنجره خیلی بزرگ هم روبه روی اپن اشپزخونه بود که با پرده پوشونده بودمش و کنارش در تراس قرار داشت. چون خونه خیلی نورگیر بود لامپا نصف روز خاموش بودن و هیچ استفاده ای ازشون نداشتم. تراسم با اینکه خیلی کوچیک بود اما توش دوتا صندلی گذاشته بودم و معمولا صبحونه‌م رو همونجا میخوردم. از بچگی عاشق تراس بودم و هیچوقت با خونه هایی که نداشتنش کنار نیومدم. قبل از اشپزخونه یه راهرو میخورد که میرفت سمت اتاق و حموم دستشویی. خونه کوچیکی بود اما خب نوساز بود و میتونستم تحملش کنم. اتاقم یکم زیادی کوچیک بود و مجبور بودم همه وسایلم رو رد کنم برن و فقط تخت و چندتا وسیله دیگه رو نگه دارم. ساعت طرفای دو ظهر بود و از اونجایی که امروز تعطیل بود تا ساعت یک خوابیده بودم. یه پیام دادم به رستا تا اگه تونست یه سر بیاد اینجا اما خیلی سریع گفت که نمیتونه و عصری شاید بهم سر زد. نشستم روی مبل و از پنجره به اسمون خیره شدم. حالم این روزا تعریفی نداشت، توی عمرم فکرم انقدر درگیر کار نبود. ارزو میکردم که کاش حداقل یه پدر داشتم که توی کارا کمکم میکرد. اصلا کمک نخواستیم، راهنماییم میکرد که چیکار کنم چیکار نکنم. اونم نه، حداقل بهم انگیزه میداد. این کارا برای منی که از اول زندگیم هدفم مشخص بود خیلی سخت بودن. مخصوصا که من توی کار بازار خونه و این داستانا نبودم و از خیلی چیزا خبر نداشتم.. دغدغه های فکریم یه طرف، رستا هم یه سمت دیگه. از رستایی که واسه اولین بار دیده بودمش هیچ خبری نبود. اون دختر بیخیال و خوشحالی که هرموقع دیدمش یا داشت به حرفای بقیه میخندید یا چرت و پرت های خودش. دیگه اون نگاه شیطنت امیز و لبخند قشنگ رو نداشت و خبری از ازادی ذهنش هم نبود. خیلی فکر میکرد، کم حرف میزد و حتی نمیخندید و شوخی نمیکرد. دیگه مثل قبل باهام خوش اخلاق هم نبود. همه اینا باعث شده بود فکر کنم که این رابطه دیگه هیچوقت قرار نیست درست شه و دیگه مثل قبل دوستم نداره. نکنه هنوز بخاطر اون فیلمم با ملیکا ازم ناراحت بود؟ پوفی کشیدم و پاکت سیگار روی میز رو برداشتم. حالا نه روحش رو داشتم نه جسمشو. دو، سه ماهی میشد که دستمم بهش نخورده بود. حتی نگاهمم به اون پوست بلوری و سفید رنگ نیوفتاده بود. دلتنگش بودم، دلتنگ گوشه به گوشه تنش. اینکه ببینمش و نتونم لمسش کنم و بهش گره بخورم واقعا دردناک بود. مثل اینکه تشنه باشم و سراب ببینم. چرا نمیزاشت بهش نزدیک شم؟ ازم بدش میومد؟ از خودش خجالت میکشید یا من؟ منی که تموم فراز و نشیب های تنش رو از حفظ بودم؟ ساعت هارو به شمردن تک تک سلول هاش گذرونده بودم و حالا همون بدن رو ازم مخفی میکرد.. شاید هم از خودش خجالت میکشید. ولی چرا؟ مگه چه اتفاقی افتاده بود؟ چی تغییر کرده بود؟ گیریم کبود بود، مگه تا الان نباید خوب میشد؟ توی فکر بودم که صدای زنگ ایفون بلند شد. دایان بود، درو باز کردم و رفتم توی اتاق تا یه لباس درست حسابی بپوشم. صبح که گرمم شده بود تیشرتم رو در اورده بودم و حالا یه نیمتنه بیشتر تنم نبود. دایان_صاحبخونه.. از اتاق رفتم بیرون و بهش خیره شدم. _سلام. سرشو تکون داد و پلاستیک توی دستش رو گذاشت روی اپن. دایان_اش گرفتم. _من تازه ناهار خوردم. نگاهی به اطرافش کرد و نشست روی مبل. موهاش رو که حالا کمی کوتاه تر از همیشه بود از جلوی چشمش زد کنار و گفت؛ _چی خوردی؟ _تخم مرغ. دایان_مگه خودت خواهر مادر نداری تخم مورق هارو میخوری؟ _زیاد حرف بزنی میام تخما.. تازه متوجه شدم چی میخوام بگم. موهامو زدم بالا و خندیدم که گفت؛ _نه ادامه بده، داشتی خوب میگفتی.. _خفه شو. رفتم سمت اپن و در اشو برداشتم که تونستم بوشو حس کنم. هنوز گرم بود. نفس عمیقی کشیدم که حس خوبی بهم دست داد. _تو الان نباید خواب باشی؟ روز تعطیله مثلا.. دایان_پیش سامیار بودم. دوتا ظرف از توی کابینت در اوردم و با قاشق اش ریختم توشون. _عه، ازاد شد؟ دایان_خودتو مسخره کن. خندیدم و بهش خیره شدم. دستاشو به هم گره زده بود و با اخم به میز نگاه میکرد.
08 3月 2023, 10:41

مثل اشک خشک شده روی کلاویه پیانو.
08 3月 2023, 09:27

No Me - Kensington.m4a5.80 MB
07 3月 2023, 16:23

مطلقا، هیچ.
07 3月 2023, 16:20

تو یک استرس رام نشدنی و بی پایان هستی که مرا به متلاشی و تجزیه شدن وا میدارد.
07 3月 2023, 06:45

«بالاخره، با صدای زمزمه‌واری گفت: فکر می‌کنم ممکن است آدم وحشتناکی باشم. برای یک لحظه باورش کردم. فکر کردم می‌خواهد به یک جرم یا شاید یک قتل اعتراف کند‌. بعد متوجه شدم که همه‌ی ما فکر می‌کنیم ممکن است انسان وحشتناکی باشیم. ولی تنها زمانی این را فاش می‌کنیم که از کسی میخواهیم دوستمان بدارد؛ شبیه نوعی لباس در آوردن است.» میراندا جولای.
07 3月 2023, 06:27

2_5300771679499191406.mp38.99 MB
07 3月 2023, 06:24

حالا بیش از هر وقت دیگری به هوای ازاد نیاز داشت. لازم بود در شبی طوفانی روی اسفالت دراز بکشد و بگذارد تا باد تمام خون های روی تنش را خشک کند، بعدا فکری به حال کندن زخم هایش میکرد..
07 3月 2023, 06:24

کاش مرا با دعاها و ارزوهایم خاک نکنند، ای کاش تمام ان هارا بسوزانند تا شاید بفهمم که هیچگاه قرار نبود عملی شوند و فقط به قصد خواب کردن من وجود داشتند.
06 3月 2023, 16:39

من جاده هایی رو میشناسم که از تو بیشتر تنهایی منو دیدن، روی چمن هایی خوابیدم که بیشتر از تو پوست سردم رو لمس کردن. باد هایی که نوازشم کردن و غذاهایی که طعمشون رو چشیدم. دستمال هایی که اشک هام رو جای تو پاک کردن و کفشایی که به جای تو با من توی روزهای بارونی و افتابی قدم زدن. من قبر های خالی ای رو ملاقات کردم که از تو بیشتر با من زندگی کردن‌.
06 3月 2023, 12:54

209.mp33.53 MB
06 3月 2023, 12:12

#part202 سرمو تکون دادم که گفت؛ _فعلا. با شنیدن این حرفش یه حس ترس مثل خوره افتاد به جونم. نکنه میرفت و دیگه نمیومد؟ نکنه از من بدش اومده بود؟ اصلا چرا انقدر زود داشت میرفت، هنوز که وقت ملاقات تموم نشده، هنوز که از دیدنش سیر نشدم. با غمی که مطمئن بودم چهرم به خوبی نشونش میده گفتم؛ _دایان. خیلی جدی نگاهم کرد که به زور گفتم؛ _نرو.. حالا حرفم رنگ و بویی از التماس داشت. من به وجودش نیاز داشتم و اون اینطور منو تنها میزاشت. کاش میتونستم تا ابد اینجا بشینم و باهاش حرف بزنم. دلم نمیخواست بره. کاش زمان می‌ایستاد و وقت ملاقات تموم نمیشد. مگر من چه گناهی کرده بودم که کل جهان با من در جنگ بود؟ دایان_چرا؟ دندونامو به هم فشار دادم و دستمو کشیدم روی صورتم و چشمام رو بستم. چند ثانیه ای به همون حالت دستم رو اهرم سرم کردم و بعد به خودم جرعت دادم و با صدایی که از ته چاه بلند میشد گفتم؛ _دلم برات تنگ شده! حالت نگاهش برای یه لحظه تغییر کرد و اخماش کمی باز شد. خواست چیزی بگه اما انگار پشیمون شد چون حرفش رو قورت داد و خیره به میز گفت؛ _تا وقتی که یه بچه و یه زن داری منو میخوای چیکار!؟ این حرفش باعث شد حس کنم قلبم اب شد و فرو ریخت توی وجودم. حالا علاوه بر اینکه قلبی نداشتم یه تیکه از وجودم سوخته بود و داشت از شدت گرمای مذاب قلبم به گودال تبدیل میشد. به چشمای قشنگش خیره شدم و غریدم؛ _دایان! شونشو انداخت بالا و خیلی جدی گفت؛ _مگه دروغ میگم؟ خم شدم روی میز و گفتم؛ _من ماریارو نمیخوام! باهاش ازدواج هم نمیکنم. اما اون بچه‌.. دلم براش میسوزه. دایان_دلت براش میسوزه یا دوستش داری؟ _هردو.. نفس عمیقی کشید و چیزی نگفت. دایان_سامیار خیلی ساده ای! فکر کردی اینجا امریکاست هرکی از یکی دیگه حامله شد بدون اینکه ازدواج کنن بدنیاش بیارن و هردوشون هم ازش سهمی داشته باشن؟ ماریا دنبال اینکه راضیت کنه بچه رو قبول کنی و بزاری به دنیاش بیاره تا بتونه خودشو ببنده بهت. فکر کردی باباش ولت میکنه؟ تا باهاش ازدواج نکنی دست از سرت برنمیداره. مامان بابای خودت چی؟ اجازه میدن یه دختر ازت بچه داشته باشه و همینجوری بزاریش به حال خودش؟ اومدیم و تو نه ازدواج کردی نه چیزی. فکر کردی میزاره بچه رو ببینی؟ یا حتی بهش میگه که تو پدرشی؟ تو ماریارو نمیشناسی، نگاهش نکن اینطوری. نصفش زیر زمینه. فکر میکنی مظلومه، یه عوضی جادوگریه که دومی نداره. تا حقشو نگیره نمیشینه سر جاش. چیزی نگفتم و نفس عمیقی کشیدم. دایان_با وجود همه اینا فکراتو خوب بکن. نمیخوام اتفاقی بیوفته که بعد ها پشیمون بشی..‌ به چشمام نگاه کرد و گفت؛ _و منو از دست بدی! با این حرفش ترس وجودم رو برداشت. تو بری و بدنم جان داشته باشه؟ چیزی نگفتم و بغضمو قورت دادم که گفت؛ _سامیار. اشکمو پاک کردم و بهش خیره شدم که گفت؛ _نمیخوام ناراحت باشی. امروز تولدته. به هیچ چیز دیگه ای فکر نکن. سرمو تکون دادم. _خیل خب. با همون اخمای توی همش گفت؛ _دوستت دارم پسر خوب. لبخندی روی لبم نشست و بغضم رو قورت دادم. همین یه جمله کافی بود تا تموم اوار هام جمع بشن و از نوع بنا بشم. دستش رو گذاشت روی شیشه و به چشمام زل زد. دستم رو گذاشتم روی دستش و ارزو کردم که کاش میتونستم لمسش کنم. _منم دوستت دارم. خندید و چیزی نگفت. کاش میتونستم بهش بگم که چقدر قشنگ میخنده. دستش رو کشید عقب و تلفن رو گذاشت. چند ثانیه ای نگاهمون به هم قفل شد. ضربان قلبم رفت بالا و بدنم گرم شد. از روی صندلی بلند شد و بعد از انداختن نگاهی گذرا بهم رفت سمت خروجی. تو مسیر برگشت قدمام سست بود و همش نگاهم به دستم بود. دستی که تونسته بود از پشت شیشه گرمای دست دایان رو حس کنه. همین هم غنیمت بود و اررشمند. وارد بند که شدم نگاهم به گلدون سفید رنگ روی تختم خورد. لبخندی روی لبم نشست و رفتم سمتش. درست نمیدونستم چیه، اما حدس میزدم ادنیوم باشه.. این رو میشد از برگ های گلابی مانند و نسبتا بزرگ و ساقه تنومند و چوبیش تشخیص داد. خاکش کمی به هم ریخته بود و خود گیاه یکم کج بود، انگار که توی خاکش رو چک کرده باشن و بعد خیلی بی حوصله سرهمش کرده باشن. کاش میدونستن که این چقدر برای من باارزشه، اونوقت شاید کمی درست تر باهاش رفتار میکردن. نشستم روی تخت و دستمو کشیدم روی برگ های شفاف و سبزش. از تصور اینکه دایان این گلبرگ هارو لمس کرده باشه انگشتام گرم شدن و بوی عطرش زیر دماغم پیچید. لبخندی زدم و اروم زیر لب زمزمه کردم؛ _تو که باشی پیش من خنده به دردا میزنم حتی اون لحظه که از شکنجه ها جون میکَنم تو دلیلِ سبزِ ریشه امی تو خاک این کویر چرا خم شه قامتم، زرد بشه روح و تنم؟ که جواب موندنم، اَرّه سر ساق شد اگه فردایی باشه من با تو می سازم برد من وقتیه که به تو می بازم توی این روزای شوم، شده کل آرزوم روز آزادی بیاد حبس بشم تو بغلت بین دستات برسم به اوج پروازم
06 3月 2023, 11:27

#part201 دایان_لازمه بگم؟ _اره. لبخندی زد و زل زد به چشمام و بعد نگاهش خورد به شکمم. دایان_میتونی از ایشون بپرسی. _چیو بپرسم؟ دایان_که کسی به اسم دایان نرفته توش؟ خندیدم و دستمو گرفتم جلوی صورتم. _حرفت ایهام تناسب داشت. دایان_ایهام تناسب دیگه چه زهرماریه؟ خوراکیه؟ خندم شدید تر شد و بهش خیره شدم. _نه! یه ارایه ادبیه، یعنی کلمه ای که دوتا معنی میده. دایان_مثلا کلمه سامیار که یکیش یعنی سامیار یکیش یعنی دوست پسر دایان؟ از این حرفش حس قشنگی گرفتم. دوروبرمو نگاه کردم تا مطمئن بشم کسی حرفامونو نمیشنوه. هرچند که اگه میشنید هم مهم نبود. با همون لبخندی که بعد از مدت ها روی لبم نشسته بود و همش بخاطر دایان بود گفتم؛ _اره، یجورایی همونه. نمیدونستی؟ دایان_من ادبیاتم رو همیشه صفر میگرفتم. به جاش عربیم همیشه بیست بود. انتم فعلتم؟ به موهای خوش حالتش که از هرچیزی نرم تر بنظر میرسیدن نگاه کردم و گفتم؛ _با اجازتون انتم مثنی مونثه. سرشو تکون داد و گفت؛ _اره خواستم ببینم حواست هست یا نه، دو امتیاز گرفتی پسر خوب. چیزی نگفتم و کل بدنش رو از نظر گذروندم. اخ که چقدر حسرت لمس بدنش توی دلم مونده بود. دلم برای اینکه سرمو بزارم روی سینش پر میکشید. گرفتن دستای گرمش، بوسیدن لب های خوش طعمش.. کاش میتونستم یه شب دیگه رو تا صبح باهاش بگذرونم و بعد اعدام بشم. دایان_کادوت رو دادم چک کنن. البته چیز قابل داری نیست، تنها چیزی بود که اجازه میدادن بدم بهت. فقط قول بده حواست بهش باشه. کنجکاوانه نگاهش کردم و گفتم؛ _زنده‌ست؟ دایان_اره. با اینکه حدس زده بودم یه نوع گیاه باشه گفتم؛ _چه شکلیه؟ دایان_درازه. زدم زیر خنده که گفت؛ _توش باشه بخندی، مگه جوک گفتم واست. خندم شدید تر شد و به زور گفتم؛ _دولتو کندی هدیه دادی بهم؟ لبخندی زد و گفت؛ _دوست داری؟ سرمو به چپو راست تکون دادم‌. _نه مرسی. خودم دارم. دایان_میتونی مال خودتو بخوری؟ حس کردم با این حرفش بدنم داغ شد. بدنش توی ذهنم تداعی شد و ارزو کردم که کاش واقعا میتونستم اینکارو بکنم. دلتنگ تیکه به تیکه وجودش بودم، هنوز طعمش زیر زبونم بود. گرما و نرمیش رو به یاد داشتم، حتی دلم برای اون طعم اسیدی و شور هم تنگ شده بود.. حالا برگشتن به اون شب ها برام ارزو بود. اگه دیگه هیچوقت نمیتونستم تجربشون کنم چی؟ اگر تا لحظه اخر عمرم از اون رود عسل بی نصیب میموندم و نمیتونستم اون بدن گرم و پرستیدنی رو حس کنم چی؟ من چی رو از دست داده بودم؟ دایان_به چی فکر میکنی پسر بد؟ این رو با لبخند گفت اما من با غمی که توی صدام پنهان شده بود گفتم؛ _هیچی.. سرشو تکون داد و گفت؛ _اگه قول بدی بیای بیرون، یه کادوی بهتر برات دارم. یه چیزی که تاحالا هیچوقت نداشتی. _درازه؟ دایان_نه.. لبخندی زدم و چیزی نگفتم که نگاهی به ساعتش انداخت و گفت؛ _مامان بابات همیشه میخوان بیان ملاقاتیت به خاطر من نمیتونن چون من قبلشون اومدم. _بهتر. دایان_راستی بهت گفته بودم ماریا قبول نمیکنه بچه رو بندازه؟ با یاداوری ماریا و اون بچه تموم حس خوبم پر کشید. دستمو گذاشتم روی میز و گفتم؛ _دو هفته پیش اینجا بود. اخماش رفت توی هم و گفت؛ _ماریا اینجا بود؟ سرمو تکون دادم که گفت؛ _چطور راهش دادن؟ _نمیدونم. پوفی کشید. دایان_خب. مردد نگاهش کردم. نمیدونستم باید بگم یا نه. مطمئن بودم عکس العمل خوبی نشون نمیده، اما واقعا گیج بودم و با هیچکسی نمیتونستم درمیونش بزارم. به کمکش نیاز داشتم. _دایان.. منتظر و با ابروهای توی هم نگاهم کرد. دیگه هیچ خبری از اون لطافت و لبخند قبلش نبود. حالا حس میکردم این شیشه یه مانع نیست، یه سنگره تا تیزی نگاهش توی تنم فرو نره. دایان_میخوای بچه رو نگه داری، اره؟ سرمو انداختم پایین و چیزی نگفتم که گفت؛ _منو نگاه کن سامیار. به چشماش زل زدم که ادامه داد؛ _میخوای با ماریا ازدواج کنی. خیلی سریع گفتم؛ _نه! مگه اینکه احمق باشم با ماریا ازدواج کنم. بمیرم هم اینکارو نمیکنم. دایان_پس چرا میخوای بچه رو نگه داری؟ _من.. نگاه بدش باعث میشد نتونم حرف بزنم. کاش یکم منو درک میکرد و میدونست توی چه شرایطیم. _اون بچه منه. دایان_بچه ناخواسته! چیزی که میتونی هزارتا دیگه ازش رو داشته باشی. _تاحالا این حسو داشتی؟ دایان_کدوم حس؟ به زور گفتم؛ _حس پدر شدن. حس اینکه یه موجود از وجود تو باشه و تو بخوای بکشیش. دایان_اره. با تعجب نگاهش کردم. _واقعا؟ شونشو انداخت بالا و گفت؛ _اره. نمیدونم چرا اما کمی حسودیم شد. اصلا دلم نمیخواست دست دایان به هیچ دختری بخوره، چه برسه به اینکه بخوان ازش حامله بشن. پس همچین حسی داشت؟ دایان_البته خود طرفم نمیخواستش، قرص خورد سقط شد. _کی بود؟ دایان_یکی از دوست دخترام.
05 3月 2023, 18:26

#part200 وقتی که برگشتم بند متوجه شدم که ملاقاتی دارم. احساس میکردم ماریا باشه، حتما اومده بود تکلیف بچه رو مشخص کنه. اما من که هنوز نمیدونستم چی میخوام و حوصله روبه رو شدن با ماریا رو هم نداشتم. نمیدونستم که قرار بود چه جوابی بدم و از همه مهمتر، اون مثل همیشه با حرفاش منو خام میکرد. ماریا میتونست در عرض دو دقیقه مغزت رو شست و شو بده و همه باور هاتو عوض کنه. و من با وجود این موضوع حالا نسبت به اون بچه احساس مردد بودن میکردم. واقعا کارشو خوب انجام داده بود.. وارد سالن ملاقات شدم که تونستم دایان رو ببینم. سر جام ایستادم و بهش خیره شدم. داشت با ساعت توی دستش ور میرفت. لبخندی روی لبم نشست و سرتاپاشو بر انداز کردم. یه تیشرت سبز لجنی پوشیده بود که به پوست سفیدش خیلی میومد. موهاش از همیشه یه مقدار کوتاه تر شده بود و میتونستم ببینم که با پاهاش روی زمین ضرب گرفته. من معمولا وقتی استرس میگرفتم یا منتظر کسی می‌ایستادم اینکارو میکردم. حالا از دیدنش حس خوبی بهم دست داده بود. اروم زیر لب زمزمه کردم؛ ديدار يار غايب داني چه ذوق دارد ابري که در بيابان بر تشنه اي ببارد اي بوي آشنايي دانستم از کجايي پيغام وصل جانان پيوند روح دارد سوداي عشق پختن عقلم نمي پسندد فرمان عقل بردن عشقم نمي گذارد باشد که خود به رحمت ياد آورند ما را ور نه کدام قاصد پيغام ما گذارد سرشو بلند کرد که نگاهش خورد بهم. لبخندی زد و بهم خیره شد. نگاهش انگار نوری بود که به وجودم میتابید و باعث میشد سبز بشم. انگار که پیچکی باشم که رویای پیچ خوردن دور خورشید و لمس گرمای افتاب رو داره. هنوز هم بعد از این مدت طولانی، دیدنش حالت عجیبی داشت. برام جذاب و گرم بود و هیجانم رو زیاد میکرد. تک به تک رفتار ها و حرکاتش برام خاص بود و باعث ضعفم میشد. انگار که کاریزمای عجیبی داشت و این منو وادار میکرد از همه لحاظ بهش کشش داشته باشم. با اینکه حس نزدیکی بهش داشتم و انگار تاروپودم با وجودش اجین شده بود احساس میکردم که ازش فاصله دارم و هیچوقت هیچی ازش عایدم نمیشه. هنوز هم مثل روز اول خودمونو جدا افتاده میدیدم، انگار که هیچ ربطی به هم نداشتیم و تنها کلافی نازک به هم وصلمون میکرد. اما گذشته از اون، حسم روز به روز بهش بیشتر میشد و تمام این هیجانات و احساسات با گذشت هر ثانیه شدت میگرفت. حالا هردومون میدونستیم که همدیگه رو دوست داریم و این نگاه هامون احساساتمون رو ردو بدل میکرد. وقت رو طلف نکردم و رفتم سمت صندلی و روبه روش نشستم. میتونستم ساعت ها بشینم و هیبتش رو تماشا کنم و توی دلم برای تک به تک اعضای تنش اب بشم اما به همون اندازه که نسخ دیدنش بودم، دلم برای صداش تنگ شده بود. تلفن رو برداشتم و وقتی که مطمئن شدم میشنوه گفتم؛ _سلام. دایان_سلام، پسر پاییز. _چرا پاییز؟ لبخندش پررنگ شد و گفت؛ _امروز چندمه!؟ _نمیدونم، اینجا از همه چیز بی خبرم. حتی حوصله شمردن روزا رو هم ندارم. انگار نگاهش کمی غمگین شد اما سریع خودش رو جمع کرد و گفت؛ _خب فکر کنم امروز تولدته. تازه یادم افتاد که اره، امروز که مسلم داشت روزنامه میخوند نگاهم خورد به تاریخ که هفت ابان رو نشون میداد.. اما اونقدر ذهنم مشغول بود که متوجه اینکه تولدمه نشم. نگاهمو به میز دوختم که صداشو شنیدم. دایان_تولدت مبارک پسر خوب. عاشق این کلمه بودم؛ پسر خوب. همیشه از اینکه اون ادم درست و پاستوریزه جمع من باشم بدم میومد اما حالا انگار به شنیدن این از زبون دایان نیاز داشتم. باید تایید میکرد که من پسر خوبیم، حتی اگه ادم کشته باشم. از اینکه دایان تولدم رو تبریک میگفت خیلی خوشحال بودم. لبخندی روی لبم نشست که ادامه داد؛ _من از اینکه از یکی تعریف کنم خوشم نمیاد.. موهاشو زد کنار و گفت؛ _اما پسر! تو واقعا یه چیز دیگه‌ای. لبخندم پررنگ تر شد و حس کردم که بعد از مدتی میتونم احساس زندگی داشته باشم. دایان_مثل یه نقاشی میمونی. انگار که داوینچی کشیده باشتت. نمیدونم چطور بگم.. خیلی جذاب و خاص و عجیب. تو از یه دنیای دیگه ای و من اینو میدونم. و میخوام فقط من اینو بدونم نه کس دیگه.. میدونی، من.. سرمو بلند کردم و بهش خیره شدم که نفس عمیقی کشید و انگار که جمله کم اورده باشه گفت؛ _پسر خوبی هستی. خندیدم و گفتم؛ _پسر خوب، ها؟ خندید و گفت؛ _پسر خوب سرکش و تخس. سرمو کج کردم و نفس عمیقی کشیدم. عاشق این بودم که دایان منو توی جمله ها و صحبت هاش خطاب قرار بده و چه بهتر میشد اگه راجب من حرف میزد. کاش تنها کسی که توی جهان قضاوتم میکرد دایان بود. دایان_تولدت مبارک پسر خوبِ من. با شنیدن میم مالکیت لبخندم پررنگ تر شد و با همون لبخند دندون نما گفتم؛ _پسر خوبِ تو؟ دایان_توی اینکه مال منه شک داری؟ _راستش اره. از کی تا حالا؟ گلوشو صاف کرد و ابروهاشو انداخت بالا. میتونستم برجستگی گلوش رو به خوبی ببینم. حالا لمس اون برجستگی زیر لبام ارزو شده بود..
05 3月 2023, 16:58

چیزی بود که قورت دادن اب دهان و تنفس را سخت میکرد، چیزی مثل بغض‌.
05 3月 2023, 11:33

Deesmi - Влюбился в неё.mp39.12 MB
05 3月 2023, 05:31

چیزی مثل سوزش، در قسمتی از بدن که نه اسمش را میدانی و نه میدانی کجاست.
05 3月 2023, 05:31