ch
Feedback

不要被骗子欺骗!Telemetrio 会找到并标记这些频道 👉 如果想查看标记,请订阅

𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'

𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'

前往频道在 Telegram

-وجود کلماتی اما، خودت وجود نداری. Gl & Bl novels☀️ - چنل دیلی؛ @el6hell

显示更多
2 693
订阅者
+424 小时
-97 天
-3230 天
帖子存档
#part227 هنوز ماریا رو نیورده بودن و مطمئن بودم اگه جسم کفن شدش رو ببینم نمیتونستم خودم رو کنترل کنم. نشستم روی صندلی و با بغض به قبر خیره شدم. قبری که حالا قرار بود خونه ابدیش باشه. جایی که توش زیبایی خودش رو از دست میداد و جز چند پاره استخون چیزی ازش نمیموند. وقتی به همه اینا فکر میکردم قلبم فشرده میشد. حاضرین توی جمع یجوری منو نگاه میکردن انگار که یه قاتل دیده باشن. البته درست هم بود، من تا الان دو نفرو کشته بودم. منی که ازارم به یه مورچه هم نمیرسید، حالا مثل یه مگس بالای سر جسد نشسته بودم و خونش رو میمکیدم. مثل یه مگس مسخ شده! تونستم از دور دایان رو ببینم که میومد اینطرف. با دیدنش حس کردم چیزی توی وجودم تکون خورد. نفس عمیقی کشیدم و نگاهم رو ازش گرفتم و سرمو انداختم پایین. با اینکه دیروز دیده بودمش اما حالا استرس داشتم. شاید چون حالا هیچ ماموری بهمون زل نمیزد و هیچ شیشه ای جلومون نبود. حتی شاید میتونستم بغلش کنم! امروز رو تا شب مرخصی داشتم، چه خوب میشد اگه باقی وقتم رو کنار دایان میگذروندم. یه لحظه از افکارم خجالت زده شدم، دختر بیچاره به خاطر من مرده بود و حالا من داشتم به وقت گذروندن با دایان فکر میکردم؟ دایان_سلام. برگشتم سمتش و بهش خیره شدم. با بابای دایان دست داد و بهش تسلیت گفت. اب دهنم رو قورت دادم و چهرش رو از نظر گذروندم. موهاش به طرز نامرتبی دورش بودن و یه پیرهن و شلوار مشکی ساده به تن داشت. سرشو بلند کرد و به من خیره شد‌. بابا بهش سلام کرد و باهاش دست داد و اونم جوابش رو داد. سلام سردی به من کرد و رفت و روی یه صندلی کنار پدرش نشست. بغضم رو قورت دادم و سرمو انداختم پایین. حرفای مداح حال بدم رو تشدید میکرد و صدای گریه های مامان ماریا طنین انداز صدای مردم میشد. بلاخره بعد از چند دقیقه جسد ماریا رو اوردن. صدای جیغ های مامان ماریا و گریه بقیه بلند تر شد و بابای ماریا زد زیر گریه. به جسدی که حالا توی کفن سفید رنگ پیچیده شده بود خیره شدم و بغضم شکست. باورم نمیشد، این ماریا بود؟ کفن، خیلی کوچیک بود و به نظر سبک میومد. تعجبی هم نداشت، قد ماریا فقط یک متر و شصت و سه سانت بود و واقعا ظریف بود. باورم نمیشد. انتظار دیدن هرچیزی رو از طرف ماریا داشتم غیر از دیدن کفنش. اگر این اتفاق پارسال میوفتاد به معنای واقعی کلمه دیوانه میشدم. هرچند که همین الانم فاصله ای تا جنون نداشتم. مادر ماریا از خودشو انداخت روی جسد و زد زیر گریه و با داد گفت؛ _دختر قشنگم رفت. حتی یه بارم بچشو ندید. دخترم بلند شو ببین مامان شدی.. دیگه نتونستم جلوی خودم رو بگیرم و از روی صندلی بلند شدم و جمعیت رو ترک کردم. حالم خیلی داغون بود، داشتم دیوانه میشدم. نیاز به یه جای خلوت داشتم تا بشینم زار زار گریه کنم. هیچوقت از گریه کردن جلوی مردم خوشم نمیومد اما حالا واقعا نمیتونستم جلوی خودم رو بگیرم. بطری ابی از کسی که اب پخش میکرد گرفتم و نصفشو خوردم و بقیشو ریختم روی صورتم. برگشتم و به جمعیت خیره شدم. دوتا مردی که اونجا بودن بدن بی جون ماریا رو بردن سمت قبر. گریم به هق هق هایی بی صدا تبدیل شد و اشکام بی محابا از چشمام بیرون ریختن. باورم نمیشد، این اخرین باری بود که میدیدمش. کاش میتونستم برم جلو و برای اخرین بار لمسش کنم. کاش میتونستم برای اخرین بار لبخندش رو ببینم یا حتی صدای گریش رو بشنوم. حالا دیگه ازش هیچی جز چندتا خاطره نداشتم. ماریارو توی قبر گذاشتن و روش خاک ریختن. از این به بعد دیگه متعلق به هیچکدوممون نبود و به خاک تعلق داشت. حالا دیگه به جای بغل من توی اغوش خاک میخوابید. اشکم رو پاک کردم که نگاهم خورد به دایان که داشت با اخم نگاهم میکرد. موهاش رو از جلوی صورتش زده بود کنار و دست به سینه بهم خیره شده بود.
19 3月 2023, 16:41

#part226 کل شب رو داشتم به ماریا فکر میکردم و خاطراتی که داشتیم رو مرور میکردم. انگار حالا بعد از گذشت نزدیک یکسال، دوباره به اون زمان برگشته بودم. وقتایی که تمام انگیزم برای رفتن به دانشگاه ماریا بود. صبحا به خاطر دیدنش بیدار میشدم و شب ها با فکر کردن بهش میخوابیدم. توی حیاط دانشگاه همش یهویی دستم رو میگرفت و من سریع خودمو میکشیدم عقب تا مبادا حراست ببینه و براش دردسر بشه. همیشه خیلی تند غذا میخورد و تا وقتی که غذام تموم بشه نگاهم میکرد و باعث میشد معذب بشم. وقتی هیجان زده میشد خیلی ورجه وورجه میکرد و ابرومون رو توی کوچه میبرد. همیشه وسط دعوا ها گریش میگرفت یا طوری نگاهم میکرد که پشیمون بشم از اینکه باهاش بد حرف زدم. هیچوقت اولین باری که باهاش بودم رو یادم نمیره.. اولین تجربه کل عمرم که با کلی استرس و خرابکاری همراه بود. عملکردم افتضاح بود و همین باعث شده بود مایوس بشم اما انگار ماریا اصلا براش مهم نبود چون هیچ به روم نیورد و سعی کرد ارومم کنه. هنوزم چهره و بدن خیسش رو که زیر دوش اب ایستاده بود و سعی میکرد لیف رو کفی کنه رو به یاد داشتم. حتی اولین باری که توی دانشگاه دیده بودمش رو یادم میاد، با دوربین داشت از دوستاش عکس میگرفت و خیلی سرو صدا میکردن. اونروز رستا دانشگاه نیومده بود و من تنها بودم. نشسته بودم یه گوشه و داشتم پیراشکیم رو میخوردم و هراز گاهی ماریا رو نگاه میکردم. کم پیش میومد توی دانشگاه از کسی خوشم بیاد اما اون واقعا زیبا بود. یه مانتو کوتاه مشکی پوشیده بود با شلوار ابی و سوییشرت بنفشی که به تنش حسابی گشاد بود. همونموقع مامان بهم زنگ زد. موقع حرف زدن با تلفن از نگاه کردن به ماریا فارغ شدم و وقتی تماس رو قط کردم دیدم که جلوم ایستاده و با لبخند کوچیکی نگاهم میکنه. اون لحظه حس کردم که اون لبخند قراره برای همیشه توی ذهنم موندگار بشه و همینطور هم شد. موقعی که داشتم با تلفن حرف میزدم چندتا عکس ازم گرفته بود که از قضا خیلی هم قشنگ بودن. اونجا بود که شمارم رو گرفت تا عکسارو برام بفرسته و بعد صحبتامون طولانی شد و به دوست شدن منجر شد. چه روزهای قشنگی بود.. ... از ماشین پیاده شدم و به اطرافم نگاهی انداختم. هوا امروز کاملا افتابی بود، دقیقا مثل روز اول اشناییم با ماریا. صدای مداح و گریه مردم اجازه نمیداد صدای گنجشک هارو بشنوم. بچه که بودم از قبرستون میترسیدم و هیچوقت همراه مامان و بابام برای خاک سپاری یا سر زدن به مرده ها نمیرفتم. البته که خودشون هم نمیبردنم.. حتی برای خاک سپاری بابای رستا هم نرفته بودم و سر جمع فکر کنم الان سومین باری بود که پا توی قبرستون میزاشتم. همراه با مامور وارد قبرستون شدیم. دم در پر از گل فروشی بود، گل هایی که معنی زندگی میدادن و حالا قرار بود روی قبر مرده ها بشینن. گل های مرده ای که به مرده ها هدیه داده میشدن.. حالت عجیبی داشتم، حالا بعد از چندین ماه پام رو گذاشته بودم بیرون از زندان و انگار دنیا برام یه توهم بود. از دیروز تاحالا چیزی نخورده بودم و حالا احساس سردرد و سرگیجه و ضعف یک لحظه هم تنهام نمیزاشت. مثل خواب میموند، یه کابوس.. بابا کمی اونور تر از ورودی، دست به سینه ایستاده بود. به محض اینکه منو دید اومد سمتم و کشیدم توی بغلش که البته چون به دستای من دستبند بود نتونستم بغلش کنم. سالها میشد که بابا بغلم نکرده بود و حالا نمیدونستم افتاب از کدوم طرف در اومده. نفس عمیقی کشیدم و اروم گفتم؛ _سلام. ازم جدا شد و خیره بهم گفت؛ _سلام پسرم. حالا میتونستم غم توی چشماش رو ببینم. عجیب بود که ناراحته. اخه اونا که ماریارو نمیشناختن، اصلا اینجا چیکار میکردن؟ بابا خیره به دستبندام و روبه سرباز گفت؛ _دستبندشو باز نمیکنین؟ بعد از اینکه دستبندمو باز کرد همراه بابا رفتیم سمت قبرها. از دور تونستم صدای مداح و گریه رو بشنوم. مامان ماریا روی زمین نشسته بود و داشت گریه میکرد. یه لحظه تازه به خودم اومدم و شرایطم رو درک کردم. من واقعا برای خاک سپاری ماریا اومده بودم؟ مامان به محض اینکه دیدم اومد سمتم و بغلم کرد‌ و با گریه گفت؛ _عروس قشنگم از دست رفت.. با این حرفش حس بدی به وجودم چنگ انداخت. ماریا هیچوقت عروس مامان نبود، اما حالا واقعا از دست رفته بود.. بغضم رو به زور کنترل کردم و دستمو دور کمرش حلقه کردم. همراه بابا رفتیم سمت پدر ماریا که یه گوشه ایستاده بود و اروم اشک میریخت‌. بهش سلام کردم و باهاش دست دادم و اونم خیلی سرد جوابم رو داد. نمیدونم به خاطر غم از دست دادن دخترش بود، یا به خاطر موضوعات پیش اومده ازم خوشش نمیومد. هرچند حق هم داشت، منم بودم همین رفتارو میداشتم. حالا ارزو میکردم کاش باباش همینجا منو جلوی همه بکشه و این زندگی نحس رو تموم کنه. مامان ماریا، کوچکترین اهمیتی بهم نداد و چون حالش بد بود منم برای سلام نرفتم.
19 3月 2023, 16:41

gogosh-daghe yek eshghe ghadimo omadi taze kardi.mp38.85 MB
19 3月 2023, 02:00

شاید تعداد مورچه هایی که بعد از مرگ جسدمونو میخورن با مورچه هایی که یه زمانی کشتیم برابری کنه. شاید همچیز واقعا تو دنیا سر جاش باشه.
19 3月 2023, 01:57

ببین، تمام شب‌ها با تو به راحتی صبح میشوند. خورشید که بیاید، بارون که بگیرد، صدای دریل کارگران که باشد تاریکی دیگر حس نخواهد شد. تو همه را شسته‌ای، تو همه را برده‌ای.
19 3月 2023, 01:55

photo content
19 3月 2023, 01:54

تصنیف_و_دکلمه_زیبای_آتش_از_همایون_شجریان_و_هوشنگ_ابتهاج.mp35.41 MB
18 3月 2023, 19:35

نه شعربودم که روحت را نوازش کنم و نه نجوایی بودم که گوشت رانوازش کنم٬نه کتاب بودم که درذهنت نفوذکنم و نه درد بودم که درقلبت رسوخ؛ التماس نیستم٬آرزونیستم٬خواسته نیستم. نقطه انتهای دعاهای ناگفته ات٬جایی میان دردهایت هستم و تاروزی که چشمانت زیبایی راببیندودستانت عشق رالمس کندخواهم ماند.
18 3月 2023, 19:34

#part225 حس کردم که چیزی توی وجودم فرو ریخت و بدنم منجمد شد. انگار که قلبم یخ زد و دونه های یخ به رگ هام پمپاژ شدن. نفس عمیقی کشیدم و ناباورانه به میز سفید رنگ خیره شدم. باورم نمیشد. ماریا، دختری که یه زمانی اونقدر دوستش داشتم سر زایمان بچه من مرده بود؟ و مقصرش من بودم؟ من دوباره باعث مرگ یه ادم دیگه شده بودم؟ حالا علاوه بر اون حس عمیق خفقان و خلاء که از فکر کردن به نبود ماریا نشات میگرفت احساس عذاب وجدان بدی داشتم. هنوز نمیتونستم چیزی که میشنیدم رو باور کنم. سر مرگ پدربزرگ هم همین ناباوری رو داشتم، معمولا باور کردن مرگ یه نفر برام سخت بود. اونم کسی مثل ماریا که اونهمه باهم وقت گذرونده بودیم. کسی که یه زمانی کل ایندم رو باهاش چیده بودم. هرچند که این احساسات من الان واقعا بی معنی بود. دختری به اون جوونی اینطور مرده بود! کسی که پر از شوق زندگی بود و سن زیادی نداشت اصلا. نهایتا بیست، بیست و یک سالش بود. چرا باید توی اوج جوونی زندگیش اینطور تباه میشد؟ هنوز توی دهه دوم زندگیش بود و واقعا وقت اینکه اینطور پر پر بشه نبود. واقعا حالت افتضاحی داشتم، دلم براش میسوخت و عذاب وجدان امونم رو بریده بود. ماریا به خاطر من مرده بود، به خاطر من و بچه من! اگر من میگفتم اون بچه رو نمیخوام الان زنده بود. گذشته از این، حالا باید با اون بچه بیچاره چیکار میکردم؟ قرار بود بدون مادر بزرگ بشه؟ دیگه نتونستم این حجم از بیچارگی رو تحمل کنم، سرم رو گرفتم توی دستم و اشکم چشمام رو داغ کرد. دایان با صدایی لرزون و غمگین که به زور بلند میشد گفت؛ _فردا خاک سپاریه، سپردم که اگه تونستن اونروز ازادت کنن تا بتونی توی مراسمش شرکت کنی. هرچند که فکر نکنم بزارن اما خب. با شنیدن این حرفش شروع کردم به هق زدن. تمام تلاشم رو میکردم تا بی صدا گریه کنم اما نمیتونستم. حالم واقعا داغون بود. حس میکردم که دارم توی خرواری از سیاهی دست و پا میزنم و حالا دیگه هیچ انگیزه ای برای ادامه ندارم. دست دایان روی شونم نشست و گفت؛ _زیاد خودت رو اذیت نکن، خودش تصمیم گرفته بود که بچه رو به دنیا بیاره. با اینکه دکتر گفته بود که براش سنگینه و باید سقطش کنه. سرمو بلند کردم و به چشمای غمگینش زل زدم. _چرا به من نگفتی؟ شونشو انداخت بالا که اخمام رفت توی هم و به زور گفتم؛ _دایان!  چرا بهم نگفتی؟ دایان_تو خودتم میکشتی ماریا بچه رو سقط نمیکرد. بعدم قسمم داده بود که چیزی نگم. کلی هم تهدیدم کرد. نمیخواستم توی این شرایط‌ فکرت درگیر بشه و بهش فکر کنی. به اندازه کافی دردسر و ناراحتی داشتی. چیزی نگفتم و اشکامو پاک کردم. تصویر چهره ماریا یه لحظه هم از جلوی چشمام کنار نمیرفت. اون چشمای عسلی و ابروهای کم پشت، دماغ کوچیک و لبای غنچه ای که یا میخندیدن و یا برچیده میشدن. بدن کوچیک و ظریفش و سفیدی پوستش که حالا مطمئنا از همیشه سفید تر بود و گرمای زندگی بخشی که به سردی بدل شده بود. قطعا حالا توی سردخونه بود و با چشمای بسته توی اون پلاستیک پارچه ای زیپ دار برای همیشه خوابیده بود. واقعا حیف نبود؟ اونهمه زیبایی، اون گرمای عمیق و اون لبخند موندگار؟ چه بلایی سرش اومده بود؟ فردا قرار بود اخرین باری باشه که خورشید به تنش میتابید. اخرین باری که نسیم پاییزی به پوستش میخورد و اخرین دیدارش با ادمای زنده زمین بالایی بود. قرار بود برای همیشه توی خاک بخوابه و بدن ظریفش مهلکه کرم ها و مورچه ها بشه.. واقعا حیفم میومد. هرچی نباشه، یه زمانی دوستش داشتم و حالا اگرچه دیگه اون حس رو بهش نداشتم، اما اونکه هنوز همون ادم بود. همونی که یه زمانی انتخابش کرده بودم و تک به تک اجزای وجودش رو دوست داشتم.. دیگه نتونستم این خفقان رو تحمل کنم، از روی صندلی بلند شدم و همراه مامور از سالن ملاقات خارج شدیم.
18 3月 2023, 08:34

#part224 بابای ماریا منو میشناخت، با پدرم دوست بودن و ماهم از همون طریق باهم اشنا شده بودیم. حتی خوب یادمه که اون زمان دوست داشتن که ما با هم ازدواج کنیم. پوزخندی زدم، چه سرنوشت عجیبی. از رستا شماره بابای سامیار رو گرفتم و به اونم خبر دادم که ماریا داره زایمان میکنه. به قدری خوشحال شد که حد نداشت.. کمی طول کشید تا پدرو مادر سامیار پیداشون شه. دست به سینه بهشون زل زدم و نفس عمیقی کشیدم. هردوشون خوشحال بودن، اما میتونستم استرس و اضطراب رو توی چشماشون ببینم. اومدن سمتم و بهم سلام کردن و بابای سامیار باهام دست داد. مامانش درحالی که مدام با کیف قهوه ای رنگ توی دستش ور میرفت گفت؛ _حالش خوبه؟ کی اوردیش اینجا؟ _حدود بیست دقیقه پیش. اقای امیدبخش سر تا پامو‌ نگاه کرد و گفت؛ _انگار بچه هشت ماهشه، نه؟ سرمو تکون دادم که مامانش گفت؛ _خدا کنه سالم باشه. نفس عمیقی کشیدم. دیگه نمیتونستم این شرایط رو تحمل کنم. مخصوصا که بابای سامیار همش یه جوری نگاهم میکرد. انگار از اینکه عروس عزیزشو اورده بودم بیمارستان زیاد خوشحال نبود. _با اجازه. این رو گفتم و رفتم سمت خروجی بیمارستان. نیاز داشتم یکم هوا بخورم. وسط مامان و بابای سامیار احساس بدی داشتم. مخصوصا به این خاطر که باباش ادم جدی ای به نظر میرسید و کپی خودش بود. منو یاد خود سامیار مینداخت. سامیاری که دیگه مال من نبود. یکم سیگار کشیدم و تلفنی با مسیحا صحبت کردم و بعد برگشتم توی بیمارستان. چند دقیقه ای که گذشت، در اتاق باز شد و دکتر اومد بیرون. مامان سامیار خیلی سریع رفت سمتش و حال بچه و ماریا رو پرسید. دکتر نیم نگاهی به ما کرد و گفت؛ _شما مادرش هستین؟ مامان سامیار که انگار هول شده بود گفت؛ _بله، یعنی نه. دکتر به من خیره شد و چیزی گفت که باعث شد هر سه مون توی شوک فرو بریم. ... حال؛ سامیار_دایان؟ به چی فکر میکنی؟ چند بار پلک زدم و از توی فکر در اومدم. به چشمای منتظر و اخمای توی همش نگاه کردم و نفس عمیقی کشیدم. سامیار_دایان! میگم چیشده. دستامو به هم گره زدم و گفتم؛ _ماریا دیروز زایمان کرد. ابروهاش پرید بالا و با لکنت گفت؛ _چ.. چی؟ ولی حالا که زوده. سرمو تکون دادم و به زور گفتم؛ _یک ماه زودتر به دنیا اومد. هنوز هم بدون حرف و با چشم های گشاد شده نگاهم میکرد. معلوم بود که توی شوکه و تعجب کرده. اب دهنش رو قورت داد و نفس عمیقی کشید. نگاهش رو توی اتاق چرخوند و موهاش رو از توی صورتش زد کنار. حالا نمیدونستم خوشحاله یا نه، احساساتش رو نمیشد از توی چشماش خوند. البته که هیچوقت نمیشد اینکارو کرد.. سامیار؛ واقعا تعجب کرده بودم. حالا حس عجیبی داشتم. اون بچه واقعا به دنیا اومده بود؟ یعنی چندکیلومتر دور تر از من روی تخت خوابیده و نفس میکشید؟ بچه ی من؟ گندم؟ باورم نمیشد. نمیدونم چرا، اما احساسات منفیم با خوشحالیم برابری میکرد. من واقعا یه بچه داشتم؟ موهامو از توی صورتم زدم کنار و به چشمای دایان که به واسطه اخماش خمارتر به نظر میرسیدن خیره شدم. چقدر بد بود که این خبر رو دایان بهم میداد، چطور میتونستم توی چشماش نگاه کنم؟ _بچه خوبه؟ سالمه؟ چه شکلیه؟ دایان_سیستم تنفس و ریه هاش یکم مشکل داره.. با این حرفش حس بدی به وجودم چنگ انداخت. دایان_توی دستگاهه و تا ماه دیگه هم احتمالا باید توی بیمارستان بمونه چون دستگاه گوارششم همینطوره. چشمام رو بستم و سرمو گرفتم توی دستام. دایان_ولی مشکلش زیاد مهم نیست خیلیا اینطوری میشن. اشکالی نداره در کل خوب میشه. مشکل یچیز دیگست. سرمو خیلی سریع بلند کردم و گفتم؛ _چی؟ چیزی شده؟ بچه چیزیشه؟ نکنه مریضی خاصی داره؟ کوره؟ دایان_راجب بچه نیست. اخمام رفت توی هم و گفتم؛ _پس راجب کیه؟ بدون حرف نگاهم کرد و چیزی نگفت. با شک گفتم؛ _ماریا؟ اون چیزیش شده؟ دایان_راستش حالش زیاد خوب نیست. این رو که میگفت صداش کمی میلرزید. حالا کم کم داشتم میترسیدم. _چرا؟ چیشده؟ اب دهنش رو قورت داد و اخماش بیشتر رفت توی هم. از رفتاراش معلوم بود که اتفاق خیلی بدی افتاده. با صدایی لرزون که انگار از ته چاه بلند میشد گفتم؛ _دایان. چیشده؟ دایان_متاسفم.. اخمام رفت توی هم و حس کردم که قلبم فرو ریخت. _چی؟ چرا متاسفی؟ چیشده مگه؟ چیزی نگفت و با اخم به میز خیره شد که داد زدم؛ _دایان میگم چیشده! به چشمام زل زد و گفت؛ _ماریا نتونست زنده بمونه. از دستش دادیم.
18 3月 2023, 08:20

هربارکه نوشتمت سوادراازیادبردی وهربارکه خواندمت کرشدی ٬حال من سراپا قلم شدم تا باچشمانت مرا بشنوی.
17 3月 2023, 20:24

50 - Sad Girl.flac31.30 MB
17 3月 2023, 19:52

ای پرنده پر بگیر.
17 3月 2023, 19:36

حتما لازم نیست فروردین باشه، بوی بهار با وجود اومدن تو هم حس میشه.
17 3月 2023, 17:31

photo content
+1
17 3月 2023, 17:29

بنظر من زندگی توی تمام حس های عجیبی که با توجه به حواس پنجگانه‌ت تجربشون میکنی خلاصه میشه. مثل وقتایی که برای اولین بار سیگار میکشی و یاد پدربزرگ مادریت میوفتی که سالهای سال دستا و لباساش بوی سیگار میدادن و یه شاخه گل مضحک هم روی کمرش تتو داشت و همیشه موهای سفیدش روی روبالشتی مشکی رنگ ریخته بودن. همونی که دهنش همیشه تلخ بود، صدای کلفتی داشت و همیشه درحال سرفه کردن بود. مثل وقتاییه که با دوستت میری بیرون، همونی که تنها دوستته و تو تنها دوستش نیستی. وقتایی که میخندین و به این فکر میکنی که حتما ادمای دور و ورش از من بامزه ترن و همیشه ترجیح میده با اونا وقت بگذرونه. مثل طعم تو دهنی خوردن از پدرو مادرت و فکر کردن به مرگت و اروم شدن با دونستن این موضوع که حتما ناراحت میشن و عذاب میکشن. مثل وقتایی که هوا بارونیه و تو ناراحت توی خیابونا راه میری، پات لیز میخوره و توی اب گلا فرود میای و اونجاست که طعم خنده وسط بغض رو میچشی. مثل وقتی که روی فرش جدید مامانت لاک میریزی و تا شب قراره غر بشنوی. اون لحظه بعد از دادن خون و اون حس پوچ و تجزیه شدن، اون سیاهی و بعد افتادن روی زمین و بی حس بودن پاهات وقتی تکیشون زدی به دیوار. مثل تجربه اولین عشق بی فرجام، مثل خواستن نگاری که توی اغوشش دفن بشی و دوباره به طبیعت برگردی. مثل حس کردن یه بوی اشنا و خنک. مثل نور خورشید، وقتی که پوستت از زیر خاک هنوز حسش میکنه..
17 3月 2023, 17:14

photo content
+1
17 3月 2023, 17:05

دلم برای زمان‌هایی که میتونستم حتی موقع خواب هم فکر کنم تنگ شده.
17 3月 2023, 17:05

Dariush Be Man Nagoo Dooset Daram 128 .mp39.91 MB
17 3月 2023, 17:04

خوشحالم که بلاخره حسش میکنم.
17 3月 2023, 12:58