زن و جامعه (زن کارگر)

پاریس؛ راهپیمایی گسترده در اعتراض به خشونت جنسی علیه زنان و کودکان روز شنبه۱۳ تیرماه، هزاران نفر در پاریس با برگزاری راهپیمایی، نسبت به خشونت‌های جنسی علیه زنان و کودکان اعتراض کردند. این تجمع به ابتکار ائتلافی از انجمن‌های مدافع حقوق زنان و کودکان برگزار شد و شرکت‌کنندگان با تأکید بر حمایت از کودکان قربانی آزار جنسی، خواستار اقدامات مؤثرتر برای پیشگیری از این خشونت‌ها، حمایت از قربانیان و پاسخ‌گویی جدی‌تر عاملان شدند. این راهپیمایی «به یاد لیانا» (Lyhanna) و در حمایت از تمام قربانیان، چه کودکان و چه بزرگسالان، بازماندگان و کسانی که دیگر در قید حیات نیستند، برگزار می‌شود و رد هرگونه مصونیت از مجازات برای متجاوزان را اعلام می‌کند . هدف اصلی این حرکت جلب توجه به یک لایحه قانونی جامع درباره خشونت جنسی است، با تمرکز بر پیشگیری و آموزش، حمایت از قربانیان و به رسمیت شناختن سلامت جسمی و روانی آنان چند چهره عمومی از جمله لیو، نیکول فرونی، ملانی پاژ و برونو سولو در این راهپیمایی حضور خواهند داشت #کودک_آزاری #خشونت_جنسی #آزار_جنسی #زن_زندگی_آزادی

صدای ارغوان باشیم ارغوان فلاحی، زندانی سیاسی ۲۴ ساله، با حکم شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ابوالقاسم صلواتی، از اتهام «بغی» به اعدام محکوم شده است. بر اساس گزارش منتشرشده، این حکم با استناد به ماده ۲۸۷ قانون مجازات اسلامی و با ادعای عضویت در گروه‌های مخالف نظام و اقدام مسلحانه صادر شده است. فلاحی پس از حمله به زندان اوین در خرداد ۱۴۰۴، مدتی به زندان تهران بزرگ و سپس زندان قرچک ورامین منتقل شد و در نهایت دوباره به زندان اوین بازگردانده شد. بر اساس این گزارش، وی پس از بازداشت در بهمن ۱۴۰۳ مدتی در بندهای ۲۰۹ و ۲۴۱ زندان اوین تحت بازداشت بوده و بنا بر ادعای یک منبع آگاه، در این دوره تحت فشارهای شدید روانی قرار گرفته و برای اخذ اعترافات اجباری در ارتباط با پرونده ترور دو قاضی مورد بازجویی قرار گرفته است. ارغوان فلاحی پیش از این نیز در سال ۱۴۰۱ به همراه پدرش بازداشت شده و در پرونده‌ای دیگر به اتهام اجتماع و تبانی و تبلیغ علیه نظام به دو سال حبس محکوم شده بود. وی پس از پایان دوران محکومیت از زندان آزاد شده بود. #نه_به_اعدام #زن_زندگی_آزادی

امروز روز گفتن از شهرنوش پارسی پور است پارسی‌پور با آثاری ماندگار و نگاهی نوآورانه، جایگاهی ویژه در ادبیات داستانی فارسی به دست آورد. آثار او با روایت‌هایی عمیق، نگاهی نقادانه به جامعه و پرداختی هنرمندانه به مسائل انسانی، نسل‌های گوناگونی از خوانندگان را تحت تأثیر قرار داد و به زبان‌های مختلف جهان ترجمه شد. نام شهرنوش پارسی‌پور همواره با آزادی اندیشه، جسارت در آفرینش ادبی و تأثیر ماندگار بر ادبیات معاصر ایران همراه خواهد بود. این ویدیو از آخرین روزهای زندگی اوست او با وجود بیماری موضع صریح خود را علیه جنگ اعلام میکند نامش ماندگار 🌹 #زن_زندگی_آزادی #صلح_رفاه_آبادی #زنان_علیه_جنگ

.

مترو تهران : #تهران_مترو

اعتراض به تبرئه استاد دانشگاه سنندج علی‌رغم 17 گزارش آزار و تعرض جنسی؛ صدایی جمعی در دفاع از امنیت دانشگاه و کرامت انسانی دیدبان آزار: روز دوشنبه، هشتم تیر ماه، جمعی از دانشجویان کارشناسی ارشد جامعه‌شناسی دانشگاه کردستان، در اعتراض به رأی وزارت علوم مبنی بر تبرئه جمال محمدی، یکی از اساتیدی که به آزار دانشجویان دختر متهم شده بود دست به تجمع اعتراضی زدند. دانشجویان پلاکارد به دست گرفتند، شعار دادند و از درِ دانشکدهٔ علوم اجتماعی تا ساختمان مرکزی دانشگاه راهپیمایی کردند.  پیشینه این اعتراض، به سال گذشته برمی‌گردد زمانی که یکی از دانشجویان کارشناسی ارشد، به یکی استادان‌ گروه مراجعه کرد و گفت که جمال محمدی در دفتر خود به او تعرض جنسی کرده است. در نتیجه زنانی دیگر هم جلو آمدند و در نهایت ۱۷ نفر علیه استاد مربوطه به دانشگاه گزارش دادند و در پرونده‌ای ۳۰۰ صفحه‌ای، روایات خود را از تعرض و آزار جنسی این استاد مستند کردند. نسخه کامل : https://harasswatch.com/news/2611/ #خشونت_جنسی_جنسیتی #سکوت_نکنیم @zan_j

شلیر مام‌قادری زندانی سیاسی مبتلا به سرطان در محرومیت از درمان! شلیر مام‌قادری، زندانی سیاسی محبوس در زندان ارومیه و مبتلا به سرطان سینه، در پی تداوم محرومیت از خدمات درمانی، دارو و مراقبت‌های پزشکی، طی ماه‌های گذشته حدود ۲۷ کیلوگرم از وزن خود را از دست داده و گزارش‌ها از وخامت روزافزون وضعیت جسمانی او حکایت دارند. شلیر مام‌قادری، زندانی سیاسی ۳۴ ساله اهل مهاباد، از زمان بازداشت مجدد خود در نوزدهم فروردین ۱۴۰۵ تاکنون، حدود ۲۷ کیلوگرم از وزن خود را از دست داده است. یک منبع نزدیک به خانواده وی با ابراز نگرانی از وضعیت جسمانی او اعلام کرده است که این کاهش شدید وزن، نتیجه تداوم محرومیت از دسترسی به دارو، خدمات درمانی تخصصی و رسیدگی پزشکی متناسب با شرایط بیماری او است. تداوم بازداشت این زندانی سیاسی همزمان با محرومیت از درمان، کاهش شدید وزن، سابقه شکنجه و وخامت وضعیت جسمانی، نگرانی‌های گسترده‌ای را درباره سلامت و جان وی برانگیخته است. #جمهوری_شکنجه_کشتار #شیلر_مام_قادری #ژن_زندگی_آزادی #زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد @zan_j

خالق" طوبا و معنای شب" شهرنوش پارسی پور درگذشت شهرنوش پارسی پور صدای جسور ادبیات زنان بود. تسلیت به هنرمندان، زنان دوستداران ادبیات و فعالین حقوق زنان تسلیت🕊🥀🥀 او که واژگان را چون آیینی برای بیداری به کار می‌گرفت، با خلق فضاهای سورئال و اسطوره‌ای، تصویری تازه از زیست زنانه در تاریخ معاصر ایران ترسیم کرد؛ میراث او نه فقط رمان‌هایی چند، که گفتمانی نو در نسبت ادبیات با هویت و اعتراض است. شهرنوش پارسی‌پور، یکی از تأثیرگذارترین نویسندگان معاصر ایران، پارسی‌پور در سال ۱۳۲۴ در تهران متولد شد. او فارغ‌التحصیل رشته علوم اجتماعی از دانشگاه تهران بود و از ۱۶ سالگی شروع به چاپ داستان‌هایش با نام «شهرین» در نشریات کرد. در نخستین رمانش، «سگ و زمستان بلند» (۱۳۵۵)، رمان تصویری واقع‌گرایانه از جامعه ایران پیش از انقلاب ارائه می‌دهد: تضاد بین سنت و مدرنیته، نقش زنان در خانواده و جامعه، و تأثیر فعالیت‌های سیاسی بر زندگی شخصی افراد، نقد جامعه مردسالار و محدودیت‌های زنان، تقابل نسل‌ها، تأثیر سیاست و ایدئولوژی بر زندگی روزمره ... یادش ماندگار است 🌹 #ادبیات_زنان @zan_j

  فاطمه پورصادقی جانیاخته ی عدالت و آزادی او معلم بود؛ با گچ و تخته، الفبای زندگی را می‌آموخت... اما روزی رسید که آخرین درسش را نه در کلاس، بلکه در خیابان‌های رشت نوشت. گلوله، قلبش را نشانه گرفت؛ اما نتوانست ایمانش به آزادی را خاموش کند. فاطمه رفت، اما شجاعتش در حافظه ایران ماندگار شد. او به فرزندش، به شاگردانش و به همه ما آموخت که آزادی بهایی دارد و انسان‌های بزرگ، برای آرمان‌های بزرگ از جان خود نیز می‌گذرند. نام فاطمه پورصادقی تنها نام یک معلم نیست؛ نام زنی است که درس آزادگی را با خون خود امضا کرد. یادش جاودان، راهش پررهرو، و نامش تا همیشه در قلب ایران زنده خواهد ماند. پ ن : فاطمه پور صادقی، معلم و مادر یک پسر ۸ ساله از رودبار در ۱۹ دی ماه ، با گلوله ماموران، خونش سنگفرش خیابان های رشت  شد . شورای هماهنگی تشکلهای صنفی معلمان #نه_میبخشیم_نه_فراموش_میکنیم #نه_به_جمهوری_اسلامی @zan_j

‏حکم  «راحله معینی»، دانش‌آموخته مهندسی پزشکی دانشگاه پلی‌تکنیک تهران (امیرکبیر) و دانشجوی کارشناسی‌ارشد مهندسی پزشکی پلی‌تکنیک میلان، در تاریخ ۲۳ خردادماه صادر شده است. ‏راحله معینی از بابت اتهام «تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی» به ۱ سال و ۶ ماه حبس و از بابت «اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی» به ۱ سال حبس محکوم شده است که با اعمال ماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی، مجازات اشد یعنی ۱ سال و ۶ ماه حبس تعزیری برای وی قابل اجرا می‌باشد. همچنین ۲ سال ممنوعیت از خروج از کشور به عنوان مجازات تکمیلی عنوان شده است. این در حالی است که پیش‌تر اتهامات مطرح‌شده علیه او «تبلیغ علیه نظام» و «اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم علیه امنیت داخلی کشور» عنوان شده بود؛ اتهاماتی که بنا بر گزارش خانواده، راحله معینی آن‌ها را نپذیرفته و از امضای هرگونه برگه یا صورت‌جلسه خودداری کرده بود. ‏این حکم در حالی صادر شده که بنا بر اطلاعات رسیده، پزشکی قانونی وضعیت آسیب‌دیدگی و زخمی‌بودن راحله معینی را تأیید کرده، اما این موضوع تأثیری در روند صدور حکم نداشته. ‏‌ #راحله_معینی ⁩ #زن_زندگی_آزادی #زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد

از نیاز و استحقاق تا سیاستِ باورپذیری؛ او چه نیازی به تجاوز داشت؟ نویسنده: فاطمه عسکری 🟠 هر بار که مردی قدرتمند، ثروتمند یا مشهور به تجاوز یا آزار جنسی متهم می‌شود، معمولاً یک پرسش آشنا بیان می‌شود: او چه نیازی به این کار دارد؟ 🟠 این پرسش فرض می‌گیرد که انگیزه‌ تجاوز جبرانِ یک کمبود جنسی است و از همین رو نتیجه می‌گیرد مردی که از چنین کمبودی رنج نمی‌برد، انگیزه‌ای هم برای این کار ندارد. اما اگر انگیزه‌ اصلی تجاوز اعمال قدرت و سلطه باشد، نه رفع یک محرومیت جنسی، آن وقت میزان دسترسی فرد به روابط رضایت‌مندانه اهمیت چندانی نخواهد داشت. 🟠 این فقط یک اشکال مفهومی نیست؛ داده‌های تجربی هم از این تصویر که تجاوز را نتیجه‌ «محرومیت جنسی» می‌داند حمایت نمی‌کنند. اگر تجاوز صرفاً راهی برای رفع یک نیاز جنسی بود، انتظار می‌رفت مرتکبان آن عمدتاً مردانی باشند که دسترسی کمتری به روابط جنسی رضایت‌مندانه دارند. در این صورت، محرومیت جنسی باید یکی از ویژگی‌های شاخص مرتکبان می‌بود. 🟠 پژوهش‌ها اما تصویر دیگری نشان می‌دهند. در مطالعاتی که مرتکبان را با غیرمرتکبان مقایسه کرده‌اند، محرومیت جنسی الگوی متمایزکننده‌ای نبوده است و در برخی پژوهش‌ها مرتکبان حتی شمار بیشتری از شرکای جنسی رضایت‌مندانه را گزارش کرده‌اند 🟠 پس اگر «نیاز» توضیح مناسبی برای این رفتار نیست، چگونه می‌توان توضیحش داد؟ یکی از مفاهیمی که در ادبیات پژوهشی توجه زیادی به خود جلب کرده، «استحقاق جنسی» است. منظور از استحقاق جنسی این است که فرد رابطه‌ جنسی را چیزی بداند که حق اوست؛ نه امری که تنها با رضایت طرف مقابل معنا پیدا می‌کند. در چنین نگاهی، مخالفت یا امتناع طرف مقابل نه یک انتخاب مشروع، بلکه مانعی تلقی می‌شود که نباید وجود داشته باشد. 🟠 پرسش دقیق‌تر احتمالاً این است که چرا نوع خاصی از لذت —لذتِ تحمیل اراده، لذتِ گرفتن چیزی برخلاف خواست دیگری— این‌قدر در تجربه‌ مردانه آشنا و تکرارشونده به نظر می‌رسد؟ چرا چیزی که ظاهراً باید یک استثنا باشد، بارها و بارها در قالب الگوهای مشابه ظاهر می‌شود؟ برای نزدیک‌شدن به این پرسش، دیگر صرفِ توصیف رفتار کافی نیست. باید به خودِ میل نگاه کرد: به اینکه میل چگونه شکل می‌گیرد، چگونه سازمان می‌یابد و چه نسبتی با قدرت پیدا می‌کند. 🟠 خشونت جنسی را نیز نمی‌توان صرفاً نتیجه‌ میل جنسی یا نیاز به رابطه دانست. در برخی خوانش‌های لکانی، خشونت جنسی را می‌توان تلاشی برای کسبِ نوعی ژوئیسانس فهمید؛ ژوئیسانسی که نه از صرفِ رابطه‌ جنسی، بلکه از تجربه‌ سلطه و نادیده‌گرفتنِ اراده‌ دیگری حاصل می‌شود. فرد از تحمیلِ اراده‌ خود، از نادیده‌گرفتنِ خواستِ دیگری و از فروکاستنِ او به ابژه‌ای برای ارضای خود، نوعی ژوئیسانس به‌دست می‌آورد. 🟠 ماجرای «او چه نیازی داشت؟» فقط به یک اشتباه در توضیح انگیزه محدود نمی‌شود. این جمله کارکرد اجتماعی مهم‌تری هم دارد. چنین پرسش‌هایی اغلب پیش از آنکه کسی شواهد را بررسی کند، تعیین می‌کنند که حرف چه کسی باورکردنی به نظر برسد و حرف چه کسی با تردید روبه‌رو شود. 🟠 به همین دلیل، این پرسش بیش از آنکه ابزاری برای کشف حقیقت باشد، به سازوکاری برای بازتوزیعِ اعتبار تبدیل می‌شود؛ سازوکاری که پیش از بررسی شواهد، روایتِ متهم را معقول‌تر و روایتِ شاکی را مشکوک‌تر جلوه می‌دهد. نسخه کامل متن: https://harasswatch.com/news/2610/

روز جهانی جمعیت یادآور این واقعیت است که آینده‌ای عادلانه فقط به کم یا زیاد شدن جمعیت ربط ندارد، بلکه به این بستگی دارد که چه کسی به منابع، قدرت و فرصت‌ها دسترسی دارد. مثلاً: در کشوری ممکن است نرخ زاد و ولد بالا باشد، اما اگر ثروت در دست اقلیت کوچکی متمرکز شده باشد، نتیجه‌اش چیزی جز فقر گسترده، سوءتغذیه و نبود آموزش برای کودکان نخواهد بود. در مقابل، کشوری با جمعیت کمتر هم می‌تواند دچار بحران شود اگر سیاست‌های اقتصادی آن به سمت خصوصی‌سازی افراطی برود و خدمات عمومی مثل سلامت و آموزش را از دسترس طبقات پایین خارج کند. یا مثال دیگر: در برخی مناطق، حتی با رشد جمعیت ثابت یا پایین، زنان به دلیل محدودیت‌های ساختاری از آموزش، اشتغال و خدمات بهداشت باروری محروم می‌مانند؛ در نتیجه چرخه‌ی فقر و وابستگی ادامه پیدا می‌کند. پس مسئله اصلی «تعداد انسان‌ها» نیست، بلکه «نحوه سازماندهی زندگی اجتماعی و اقتصادی» است؛ همان چیزی که تعیین می‌کند چه کسی زندگی می‌کند و چه کسی فقط زنده می‌ماند. دولت‌ها و شرکت‌های بزرگ اقتصادی نقشی تعیین‌کننده در تشدید تغییرات اقلیمی دارند. بخش مهمی از این نقش از طریق برون‌سپاری تولید به کشورهای جنوب جهانی انجام می‌شود؛ جایی که دسترسی به مواد اولیه، سوخت‌های فسیلی، زمین و نیروی کار ارزان، هزینه‌های تولید را کاهش می‌دهد و در عین حال بار اصلی آلودگی، تخریب محیط زیست و انتشار گازهای گلخانه‌ای را به این کشورها منتقل می‌کند. از این رو، اقتصاد سیاسی تغییرات اقلیمی نشان می‌دهد که بحران اقلیمی صرفاً نتیجه افزایش جمعیت نیست، بلکه بیش از هر چیز با الگوی تولید و مصرف در نظام سرمایه‌داری جهانی، استخراج بی‌رویه منابع و تمرکز سرمایه در کشورهای ثروتمند پیوند دارد. بنابراین، نسبت دادن مسئولیت اصلی گرمایش زمین به رشد جمعیت، بدون توجه به این ساختارهای اقتصادی، تصویری ناقص و گمراه‌کننده از ریشه‌های بحران ارائه می‌دهد. در همین چارچوب، نابرابری جنسیتی نیز نه تنها یکی از پیامدهای این ساختار اقتصادی، بلکه عاملی در تشدید آسیب‌پذیری در برابر تغییرات اقلیمی است. در بسیاری از کشورهای جنوب جهانی، زنان به دلیل دسترسی نابرابر به آموزش، اشتغال، مالکیت زمین، منابع مالی و خدمات بهداشتی و باروری، از قدرت کمتری برای تصمیم‌گیری درباره زندگی و تعداد فرزندان خود برخوردارند. فقر، ازدواج زودهنگام، محدودیت دسترسی به وسایل پیشگیری از بارداری و هنجارهای مردسالار، نرخ باروری را در برخی جوامع بالا نگه می‌دارد. با این حال، نسبت دادن بحران اقلیمی به زنان یا رشد جمعیت این کشورها، نادیده گرفتن این واقعیت است که ساختارهای نابرابر اقتصادی و جنسیتی، خود محصول روابط قدرت در نظام سرمایه‌داری جهانی و سیاست‌های توسعه نابرابر هستند. در نتیجه، کاهش نابرابری جنسیتی، تضمین حقوق باروری، گسترش آموزش و توانمندسازی اقتصادی زنان، نه تنها به بهبود کیفیت زندگی و تحقق عدالت اجتماعی کمک می‌کند، بلکه یکی از مؤثرترین راهکارها برای دستیابی به توسعه پایدار و کاهش فشار بر منابع طبیعی نیز به شمار می‌رود.

وضعیت غذایی بند نسوان زندان یزد در بند زنان زندان یزد تنها هفته‌ای یک‌بار و معمولاً روزهای یکشنبه، مواد غذایی در اختیار زندانیان قرار می‌گیرد و آنان ناچارند غذای خود را شخصاً تهیه و طبخ کنند. اقلام توزیع‌شده شامل ماکارونی، سیب‌زمینی، پیاز، مرغ منجمد و تن ماهی است؛ اما به گفته زندانیان، کیفیت بسیاری از این مواد غذایی بسیار پایین بوده و در موارد نشانه‌های فساد در آن‌ها مشاهده می‌شود. زندانیان همچنین می‌گویند گوشت توزیع‌شده به اندازه‌ای بوی نامطبوع دارد که هنگام پخت، فضای بند را فرا می‌گیرد و بسیاری از زندانیان از مصرف آن خودداری می‌کنند. بخش مهمی از نیازهای روزانه زندانیان تنها از طریق فروشگاه زندان قابل تأمین است؛ موضوعی که وابستگی کامل زندانیان به این فروشگاه را افزایش داده است. اما بسیاری از کالاهای عرضه‌شده در فروشگاه، با قیمت‌هایی چندین برابر قیمت همان کالاها در خارج از زندان به فروش می‌رسد. بیشترین فشار ناشی از گرانی کالاهای فروشگاه زندان متوجه زندانیان کم‌بضاعت است. بسیاری از این زندانیان توان مالی خرید مواد غذایی، آب معدنی یا سایر اقلام ضروری را ندارند. #زندان_یزد #زنان_زندانی @zan_j

ـــ می‌توان مردم را متوجه زندگی‌ای کرد که شایسته آدمیزاد نیست. یعنی بگویید: مردم! این زندگی که می‌گذرانید به قول چخوف شایستهٔ شما نیست. بد زندگی می‌کنید، دلیلش این یا آن است. من ترجیح می‌دهم که انگیزه‌های بیماری را نشان بدهم. برای درمان، دارو و پزشک هست. کسانی ایراد می‌گیرند و می‌گویند نه! تو که بیماری را نشان می‌دهی، باید بگویی چرا آمده، بعد تجزیه و تحلیل کنی و آخر سر درمانش کنی! خوب، اگر من تا این حد کامل و قادر به انجام چنین کاری بودم، نمی‌آمدم فیلم بسازم، از طریق دیگری وارد میدان می‌شدم و این همه نبوغ را مستقیماً در جایی که لازم است به کار می‌انداختم. من می‌گویم آنچه مهم است این است که ما داریم در مرداب و لجنزار جامعهٔ سرمایه‌داری غرق می‌شویم و این چیزی‌ست که دائماً باید بر رویش تاکید شود. «سهراب شهید ثالث» #هنر_فیلم #موج_نو @zan_j

هفت روزنامه‌نگار همچنان در ایران در بازداشت به‌سر می‌برند رضا ولی‌زاده، آرتین غضنفری، سمیه حیدری، پدرام علمداری، مسلم زارعی، امیرحسین رضایی و امید فراغت. بیشتر این افراد در ماه‌های اخیر در منازل خود یا پس از احضار توسط نهادهای امنیتی بازداشت شده‌اند و شماری از آنان به مکان‌های نامعلوم منتقل شده‌اند. فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران بارها در بیانیه‌های خود سرکوب رسانه‌ها و بازداشت روزنامه‌نگاران در ایران را محکوم کرده و خواستار آزادی فوری آنان شده است. این نهاد همچنین اعلام کرده که به دلیل قطع گسترده اینترنت و محدودیت‌های ارتباطی در ایران، امکان راستی‌آزمایی برخی گزارش‌ها درباره آزادی احتمالی تعدادی از روزنامه‌نگاران وجود نداشته است. بر اساس معیارهای نهادهای صنفی روزنامه‌نگاری در ایران و فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران، این فهرست تنها افرادی را دربر می‌گیرد که در سال‌های اخیر به‌طور حرفه‌ای در رسانه‌ها فعالیت داشته‌اند یا سابقه‌ای طولانی و شناخته‌شده در روزنامه‌نگاری دارند.

🔴 صدور حکم زندان برای رضا مسلمی، فعال صنفی معلمان، و تشدید برخوردهای امنیتی و قضایی را محکوم می‌کنیم سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه صدور حکم زندان برای رضا مسلمی، معلم و فعال صنفی، که توسط شعبهٔ دوم دادگاه انقلاب استان همدان در تاریخ ۹ تیر ۱۴۰۵ صادر شده است، را قویاً محکوم می‌کند. بر اساس حکم ابلاغ‌شده به وکیل ایشان، آقای مسلمی به اتهام «اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور» به سه سال و شش ماه و یک روز حبس و به اتهام «تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی» به هفت ماه و شانزده روز حبس محکوم شده است؛ در حالی که از اتهام «تشکیل گروه غیرقانونی» تبرئه شده است. این حکم بدوی بوده و طی بیست روز قابل اعتراض است. در روزهای اخیر تعدادی از دیگر فعالان معلمی و‌ کارگری در شهرهای مختلف بازداشت یا به حبس و ممنوع‌الخروجی محکوم شده‌اند. همچنین، مطلع شدیم مسعود فرهیخته، معلم زندانی، به سلول انفرادی منتقل شده است. سندیکای کارگران شرکت واحد تأکید می‌کند که فعالیت صنفی، حق مسلم و غیرقابل انکار کارگران، معلمان و تمامی مزدبگیران است و پیگیری مطالبات صنفی، اعتراض به وضعیت معیشتی، یا تلاش برای بهبود شرایط اقتصادی و اجتماعی، نباید با برچسب‌های امنیتی مواجه شود. صدور چنین احکامی نه‌تنها ناقض اصول بنیادین آزادی تشکل‌یابی و حق اعتراض است، بلکه تلاشی آشکار برای ایجاد فضای رعب و جلوگیری از همبستگی میان نیروهای کار و زحمت در کشور است. ما بار دیگر یادآور می‌شویم که سرکوب فعالان صنفی، زندانی کردن معلمان، کارگران و پرستاران، و امنیتی‌سازی مطالبات اجتماعی، نه راه‌حل مشکلات است و نه مانع شکل‌گیری اعتراضات؛ بلکه تنها بر عمق بحران‌های موجود می‌افزاید.  سندیکا خواستار لغو فوری و بی‌قید و شرط حکم زندان علیه رضا مسلمی و پایان دادن به پرونده‌سازی علیه فعالان صنفی در سراسر کشور است. سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه ضمن اعلام همبستگی کامل با معلمان و‌ تشکلات مستقل معلمان در سراسر کشور تأکید می‌کند که دفاع از حقوق معلمان، کارگران و تمامی زحمتکشان، دفاع از کرامت انسانی و آیندهٔ جامعه است. چاره کارگران و زحمتکشان وحدت و تشکیلات است! سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه ۱۱ تیر ۱۴۰۵ htps://www.instagram.com/vahedsyndica/ ‏vsyndica@gmail.com https://t.me/vahedsyndica @Vahed_Syndicaا

صدور حکم اعدام برای ارغوان فلاحی، زندانی سیاسی ۲۵ ساله ​ شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی صلواتی، ارغوان فلاحی، زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین را به اعدام محکوم کرد. بنا بر گزارش‌های رسیده، این حکم (۱۰ تیر ۱۴۰۵) از سوی دادگاه به وکیل مدافع وی ابلاغ شده است. ​ارغوان فلاحی، ۲۵ ساله، در تاریخ ۶ بهمن‌ماه ۱۴۰۳ توسط نیروهای امنیتی در شهر پرند بازداشت و پس از آن به بند ۲۴۱ زندان اوین (متعلق به حفاظت اطلاعات قوه قضاییه) منتقل شد. وی در طول مدت بازداشت و بازجویی از حقوق اولیه خود محروم بوده و سرانجام از سوی دادگاه انقلاب به اعدام محکوم شده است. نهادهای حقوق بشری تا کنون نسبت به روند دادرسی و صدور این حکم ابراز نگرانی کرده‌اند.

«میناب گلستانه»؛ سوگی بندری برای کودکان شجره طیبه گروه ایرانی‌ـ‌بریتانیایی عجم، همراه با مازی، رپر ایرانی‌ـ‌آمریکایی ساکن نیویورک، موزیک‌ویدئوی «میناب گلستانه» را به‌تازگی منتشر کرده‌اند؛ سوگی بندری برای قربانیان میناب. «میناب گلستانه» تلاشی است برای بازگرداندن نام و تصویر این کودکان به خاطره تاریخی و عمومی؛ کودکانی که در زبان رسمی جنگ به «خسارت جانبی» تقلیل داده شدند. این قطعه بر پایه ریتم‌های موسیقی بندری و سنت‌های موسیقایی هرمزگان ساخته شده است؛ موسیقی‌ای که نسل‌ها در ساحل خلیج و در جنوب ایران زنده مانده است. در قلب قطعه، صدای خالو قنبر، از چهره‌های محبوب موسیقی بندری، شنیده می‌شود؛ صدایی که در تنظیم گروه «عجم» حامل سوگ است. امین عجمی، عضو گروه عجم، «مرگ دانش‌آموزان میناب در نخستین روز جنگ، بیش از همه با من ماند. این ترانه سوگی است برای جان‌هایی که از دست رفتند و یادآوری این‌که جان هر غیرنظامی اهمیت دارد، حتی وقتی پشت آن پول و قدرت رسانه‌های بزرگ نیست.». #کودکان_میناب #موسیقی_اعتراضی #نه_به_جمهوری_اسلامی #نه_به_جنک

چرا زنده‌ایم؟ چرا پیِ زندگیم؟ چرا دنبالِ اینیم یه جایی قر بدیم؟ چرا ما عکسامون رو با هِر و کِر می‌گیریم و نمی‌کشیم جا نفس گاز فلفلی؟ نام اثر: تو چی؟ کلام و اجرا: توماج ضرب‌آهنگ: @sajjadsearch

ظلمی که بر زنان افغانستان وارد می شود، یک سیستم سازمان‌یافته‌ی تبعیض و آپارتاید جنسیتی است که به دستور طالبان، زنان را به طور کامل از زندگی عمومی حذف کرده است. آنها از تحصیل، کار، حضور در جامعه و حتی حق شنیده شدن صدایشان محروم شده‌اند. این اقدامات نه تنها نقض آشکار قوانین بین‌المللی حقوق بشر است، بلکه با ارزش‌های اسلامی نیز در تضاد بوده و آینده‌ی این کشور را با بحرانی عمیق مواجه ساخته است. زنان افغانستان برای احقاق حقوق خود به حمایت جدی و عملی جامعه‌ی جهانی نیاز دارند. این حمایت باید فراتر از محکومیت‌های لفظی باشد و شامل ایجاد سازوکارهای حساب‌دهی بین‌المللی، مانند پیگرد قانونی سران طالبان در دادگاه‌های بین‌المللی و به رسمیت شناختن «آپارتاید جنسیتی» به عنوان یک جنایت بین‌المللی، شود. جامعه‌ی جهانی نباید در برابر این ظلم سکوت کند، چرا که این سکوت، طالبان را در ادامه‌ی این مسیر جسورتر خواهد ساخت. #زنان_افغانستان @zan_j