شب‌خوان

این پویشِ «ما ایرانی‌ایم، مسلمان نیستیم» یکی از بهترین و سنجیده‌ترین کنش‌های اجتماعیِ ایرانیانِ برون‌مرز در سال‌های اخیر است. بازتعریفِ هویتِ ایرانی در جهان در غیابِ دولتِ ملّی عجالتاً از همین راه‌ها انجام‌پذیر است. ازقضا آن چپِ رذل و وقیح که می‌گوید بخواهید یا نخواهید مسلمان‌اید، رفتاری توأمان صغیرانه و فاشیستی و استعمارآلود نشان می‌دهد. ایرانیِ امروز به حکمِ سرگذشت و فرهنگ و شیوهٔ غالبِ زندگی‌اش می‌تواند و می‌بایست خودش را مسلمان نداند. ضمناً اگر اصرار دارند که ناخودآگاهِ دینی حذف‌شدنی نیست، می‌توان ایرانیِ خداناباور یا بی‌دین را متعلق به یک بودباشِ فرهنگی-آیینیِ ایرانی دانست و او را «زرتشتیِ فرهنگی» نامید، همچنان که آتئیست‌های اروپایی مسیحیِ فرهنگی به شمار می‌آیند. ایرانی حق دارد که قد علم کند و سر بالا بگیرد و استعمارِ دینیِ هزاروچندصدساله را پس بزند و هویتش را سربه‌سر در چارچوبِ زیست‌جهانِ ایرانی بازتعریفِ کند. چه کسی می‌تواند این حق را از او بگیرد جز کسی که استعمار را به‌شرطِ غیرغربی بودن مجاز می‌شمارد؟ @Shabkhwan

به‌زودی در یوتیوب مجلهٔ بارو گفتگوی داریوش آشوری و شهلا شفیق را پیرامونِ دیدارشان با شاهزاده پهلوی منتشر می‌کنیم. از هر لحاظ گفتگوی جذاب و عمیقی بود. برای هرکس که نمی‌داند در آن دیدار چه گذشته و دلایلِ این هردو نویسندهٔ برجسته برای آن دیدارِ تاریخی چه بود، دیدنی خواهد بود. کسانی پس از شبه‌مصاحبهٔ صدای امریکا می‌گفتند آشوری از آن دیدار «پشیمان» است. یکی‌دو روز صبر کنید تا ببینید معنای پشیمانی چیست! 🎞 یوتیوبِ بارو را دنبال کنید تا بتوانید این گفتگوی مفصل را فردا پس‌فردا مشاهده کنید دوستان: YouTube BARU این هم برشی کوتاه از ویدئو: Ashoori & Chafiq

سه فاسد مدام به هم شبیه‌تر شده‌اند. انگار که یک اتاق فرمانِ واحد دارند. رهبرانِ هرسه غایب‌اند: یکی معلوم نیست در کدام تونل می‌لولد، از یکی فقط صدا مانده، آن یکی هم در «زندان» است و هیچ‌گاه معلوم نمی‌شود. شعارِ ملّت حرفِ آخر بود: «داس چکش عمامه، ۵۷ تمامه». تمام است. [...]

نهاد روحانیت شیعه «فتوای مرگ» را دی‌ماه علیه ملّتی به کار بست که ۵۲۵ سال تحملش کرده بود. «مشروعیت اجتماعی‌»اش با «بیزاری ملّی» جایگزین شده و حکم نابودیش را به‌دست خودش امضا کرده. نابودی‌اش لازمهٔ احیای دولت ملّی‌ست. عدالتی در کار نخواهد بود مگر با نابودی‌اش، یک‌بار و برای همیشه. [...]

اگر نهادِ روحانیتِ شیعه بتواند از تبعاتِ قتل‌عامِ دی‌ماه جانِ سالم به در ببرد، آیندگانِ ایران باید نیم‌هزارهٔ دیگر برای حذفِ این نهادِ اهریمنی زجر و انتظار بکشند. تاوانِ نیم‌قرن ایران‌سوزی و ایرانی‌کُشی چیزی کمتر از نابودیِ این نهاد نمی‌تواند باشد. ملّتِ ما با «فتوا» قتل‌عام شد. [...]

در این لحظه دختری روی دوشِ مادرش ماریا کورینا ماچادو را صدا می‌زند و همدیگر را در آغوش می‌گیرند. تاریخ در چنین لحظاتی ورق می‌خورد. این تصویری نمادین از ونزوئلای آزاد است. روزی را تصور کنید که در خیابان‌های ایران شاهدِ چنین لحظاتی هستیم. هرگز از تصورِ آن روز نومید نشوید بچه‌ها، هرگز. زنده باد ونزوئلای آزاد! @Shabkhwan

کیلیان امباپه فوتبالیستِ فرانسوی به مائو (قاتلِ ده‌ها میلیون نفر) گفته بود «دیکتاتور چینی». دولتِ چین بلافاصله پخشِ لالیگا را در چین متوقف کرد و یک دوجین قراردادِ تجاریِ شرکت‌های چینی با امباپه و رئال مادرید با امباپه تعلیق شد. به دو روز نرسیده رئیسِ لالیگا و خودِ بازیکن از چینی‌ها معذرت خواستند و دلجویی کردند، چون «احساساتِ ملّیِ چینی‌ها و جوامعِ چینی در جهان جریحه‌دار شده». چنین چیزی سه‌چهار دهه پیش حتا جوک هم به حساب نمی‌آمد. هوادارانِ «جهانِ چندقطبی» رؤیای چنین جهانی را در سر دارند؛ جهانی که نتوانید به کسی که دیکتاتوری وصفی مهربانانه دربارهٔ اوست بگویید دیکتاتور. @Shabkhwan

خون‌بهای قتل‌عامِ دی‌ماه، حذفِ «نهاد روحانیتِ شیعه» است، یک‌بار و برای همیشه. هر نیرویی که بخواهد به این شرورترین نهاد در تاریخِ ما ــــ‌این مهم‌ترین سدّ آزادی و تجددِ ایران‌ــــ فرصتِ حیات و بقا بدهد، در حقِ جاویدنامان و آیندگانِ ایران خیانت کرده است. این فرصتِ تاریخی نباید از دست برود. [...]

این حرفِ شاملو مطلقاً مهمل است. تحریفِ واقعیتی آشکار است که عقلِ سلیم برای دیدن و فهمیدنش کفایت می‌کند. ده‌ها جامعهٔ باز و دولتِ دموکراتیک در جهان هست که در آنها مجبور به «پنهان‌کردنِ عقایدت» نیستی، ازجمله چند کشوری که شاملو چند وقتی در آنها مقیم بود. حرف‌های پوچ و ظاهراً جذابی از این جنس جاذبه‌ای نیرومند دارد. نخستین اثرش این‌همان دانستنِ همهٔ نظام‌های موجود‌ــــ‌اعم از توتالیتر و دموکراتیک‌ــــ و افتادن در تلهٔ یک‌جور آنارشیسمِ شاعرانه است. امیدوارم هیچ جوان و نوجوانی دچارِ چنین توهم نشود. ما سال‌ها دچارش بودیم. @Shabkhwan

یک موسوی‌چیِ پاریس‌نشین که اطلاعاتش از شورشِ اخیر چیزی بیش از پاسخ‌های اولیهٔ هوش مصنوعی نیست، حرفی را توی دهنِ این جماعتِ برمن‌مگوز انداخت و حالا کسی نیست بگوید مثلِ طوطی تکرارش نکنید چون اسبابِ خنده می‌شوید. طبقِ معمول، اول می‌گویند قضیه «پیچیده» است، بعد «فضای فارسی‌زبان» به «ساده‌سازیِ ماجرا» متهم می‌شود و دست‌آخر همه‌چیز را آماده می‌بینند تا هرچه دلِ تنگشان می‌خواهد پرت‌وپلا بگویند. به‌هرحال قضیهٔ پیچیده نیازمندِ این متخصص‌های خودخوانده است. بامزه‌ترین مورد حضورِ خیالیِ «راستگراها» در این شورش است. این را فقط موسوی‌چیِ ساکنِ پاریس شنیده و این نظامی‌نویس‌های کپی‌کارِ قصهٔ ما. خیالاتِ اینها را جلو یک شهروندِ عادیِ فرانسوی هم بگذاری، از خنده ریسه می‌رود. @Shabkhwan

نفرت‌انگیزتر از باز کردنِ تلویزیون و دیدنِ صداسیما چیست؟ این که یوتیوب را باز کنی و چنین ترکیبی ببینی‌ـــــ‌البته منهای سیمای بانو جورجا ملونی! @Shabkhwan

نه، «جولانِ جهل» نیست که شما موسوی‌چی‌ها را می‌ترساند، جولانِ آگاهیِ تاریخی از ۵۷ و همهٔ حرکاتِ مشابهش است که شما را به وحشت و وقاحت انداخته. کسی مدعیِ «آگاهی» بیش از متوسطِ جامعه می‌شود که تا حالا دوتا مقاله به این زبان و در این کشور منتشر کرده باشد، نه شما تقی‌رحمانی‌های جوان. [...]

پریروز با چشم‌های خودم در پاریس شکوهِ آبدانان را دیدم. دیروز با چشم‌های خودم دیدم که پاریس بزرگ‌ترین غارتِ سال‌های اخیرش را تجربه کرد. رفتم تا شمه‌ای از جنونِ ۵۷ را به‌چشم ببینم. دیدم. جمعیتی با شعارهای بامزهٔ کمونیستی و اسلامی آمادهٔ دریدنِ هرکس و غارتِ هر جایی بودند که در دسترس به نظر می‌رسید. اگر می‌توانستند احتمالاً به لوور و اورسی و ایفل و ورسای هم رحم نمی‌کردند. و این اغراق نیست. در تمامِ مدت به یادِ آبدانان بودم. به یادِ مردمی بودم که در کمرشکن‌ترین وضعیتِ اقتصادی چنان بی‌نیاز و سربلند برنج‌ها را به آسمان می‌پاشیدند که انگار ردی از فقر در زندگی‌شان ندیده‌اند. چه مردمی... چه ملّتی... به یادِ میلیون‌ها نفر مردمی بودم که حتا لحظه‌ای از خاطرشان نگذشت که چیزی از جایی بردارند و جایی را غارت کنند، حتا فروشگاه‌ها و اماکنِ غارتگرانِ رژیم (مگر مساجد و ساختمان‌های استقرارِ قاتل‌ها) خراش برنداشت. در آن دو شب ساعاتی شهرهای پرشماری آزادسازی شد یا تا آستانهٔ آزادسازی پیش رفت و کسی سودایی جز آزادی و بازپس‌گیریِ میهن از اشغالِ ارتجاعِ سرخ‌وسیاه در سر نداشت. ملّتی که قتل‌عام شد و شرکای همین‌ها به انواعِ اتهامات متهمش کردند. همزمان ناکسانی مانندِ اصلاح‌طلبان و توماجِ صالحی و نایاکی‌ها و پنجاهفتی‌هایی را به یاد آوردم که خیزشِ ماّتِ ما را به غمِ نان فروکاستند. شرورهایی که مدام از «آگاهی» لاف می‌زنند و الگو و غایت‌شان همین جماعتی‌ست که «آگاهانه» شعارهای سرخ‌وسیاه می‌دهند و به‌سادگی غارت می‌کنند و ویرانی به جا می‌گذارند. نترسید، قیاس کنید. ما باید سرمان را بالا بگیریم و به ملّتی بنازیم و ببالیم که امروز در هر رویداد می‌توانیم با شرق و غربِ جهان قیاسش کنیم و از اینکه به آن تعلق داریم امیدوار باشیم و افتخار کنیم. این تصاویر را توی صورتِ هرکسی بکوبید که می‌خواست یا می‌خواهد ما را تحقیر کند و از تحقیرمان فضایی برای رژیمی بسازد که فرزندِ زنازادهٔ همین ائتلافِ شومِ سرخ‌وسیاه است. @Shabkhwan

علی‌سینا مصطفوی را کشتند تا «شورِ زندگی» را یک‌بارِ دیگر در ایران و ایرانی کشته باشند. ده‌ها هزار علی‌سینا را در آن دو شب کُشتند ولی دیدند که این ملّت در مرگبارترین دورانِ ایران هم به سلطهٔ «رژیمِ مرگ» گردن نمی‌گذارد. می‌کُشند تا این واقعیت را انکار کنند. می‌کُشند تا ترسِ سقوط را که شب و روز خودشان و آدمکش‌ها و مهره‌هایشان را رها نمی‌کند مخفی کنند. علی‌سینا مصطفوی پیش از آنکه به‌دستِ رژیم اعـ‌دام شود از زلزلهٔ بم زنده گذشته بود. ویرانیِ زادگاهش را به چشم دیده بود. حکومتی را دیده بود که کسب‌وکارش مرگ است و در ویرانه‌های شهرِ دوهزارساله هم به فکرِ غارت و سرکوب است. مرگِ ندا را دیده بود، مرگِ نوید و پویا و نیکا و خدانور و مرگِ همدوش‌هایش در خیابان‌های دی‌ماه را دیده بود. مرگ را دیده بود و طرفِ زندگی را گرفته بود. در دفاع از دخترش با اوباشِ حکومتی زدوخورد کرده بود. تصاویر و جملاتش داد می‌زند که رفیق‌باز و خانواده‌دوست بوده. خوش‌مشرب و خوش‌خنده بوده، اهلِ شعر و سفر و شب‌نشینی و بزن‌برقص و کار و کمک و همهٔ آن چیزهایی که یک «ایرانیِ خوب» و «زندگی‌بلد» را در روزگارِ ما تعریف می‌کند. علی‌سینا مانندِ بسیاری از شهروندانِ ایران طبیعت‌دوست و حیوان‌دوست بود. به گربه‌ها و سگ‌های ایران می‌رسید. حالا گیاهان و گربه‌ها و سگ‌های ایران هم در سوگش می‌گریند. چه‌چیز او را به هیمالیا کشانده بود؟ چه چیز جز تجربهٔ نزدیک از مرگ و «شورِ زندگی» می‌توانست او را به آن «دوزخِ سرد» بکشاند؟ چه‌چیز می‌توانست تار در دستِ آن بمیِ زخمی بگذارد و موسیقیِ ایرانی را در جانش به جنبش دربیاورد؟ چه‌چیز جز «عشق به ایران» او را راهیِ کوه‌ها و دشت‌های دوردستِ میهن کرده بود؟ چه‌چیز جز آرزوی یک «ایرانِ خوب» او را به خیابان کشاند؟ هم در ۱۴۰۱ و هم در ۱۴۰۴ پا به خیابان گذاشت، چنان که گام بر گردهٔ کوه‌ها و نشیبِ دره‌ها گذاشته بود. میهنش را چنان ساده و ژرف دوست داشت که مادرش را. میهن برایش پروژه‌ای نبود که از حکومتی برای نمایشِ دوست‌داشتنش دستمزد بگیرد؛ زادگاه و مرگ‌گاهی بود که می‌ارزید برای آزادی و بازپس‌گیری‌اش خطرها کرد. رژیمِ مرگ او را به دار کشید چون او پیش و بیش از هرچیز یک ایرانیِ خوب بود که زندگی و آزادی می‌خواست. جرمِ جرم‌هایش این بود که این هردو را با برگشتنِ پهلوی ممکن می‌دید و همچون میلیون‌ها ایرانیِ دلیر باکی از نشان‌دادنِ اندیشه و باورش نداشت. همین کافی‌ست تا بقایای ضحاک خونش را حلال بدانند و بقایای ۵۷ اعدامش را عادی یا حتا لازم تلقی کنند. پهلوی‌خواهی در ذهنیتِ رژیم و نیروهای ۵۷ جرمی سزاوارِ مرگ و بایکوتِ توأمان است. شاید او را هم مثلِ دیگر شیرهای عاشقمان در کویر و بیابان‌های دور از خانمانش خاک کنند مبادا که در یادِ کسی بماند. خواهند دید که نامش بر قلهٔ هر کوه و در هر درهٔ این سرزمین طنین‌انداز می‌شود. جانش را بر سرِ دار گرفتند اما نامش در حافظهٔ هر ایرانیِ خوب و در دره راگه و در قلبِ دماوند زنده می‌ماند تا اراده به بازپس‌گیریِ ایران خاموشی نگیرد. آزاد عندلیبی @Shabkhwan

می‌گویند هر «روس» را که بخراشی، تهش به یک «تاتار» می‌رسی. می‌گویم هر «چپی» را که بخراشی، تهش به یک «پنجاهفتی» می‌رسی، و هر «پنجاهفتی» را که بخراشی تهش به یک «محورمقاومتی» می‌رسی. هرکدام از اینها و همهٔ اینها را هم که بخراشی زیرش یک «مصدقی» می‌بینی. [...]

مزدورهای رسانه‌ایِ اصلاح‌طلب از «هو شدنِ» بقایی وحشت کرده‌اند و به مردم حمله می‌کنند. این که یک تئاترِ لاکچری در «محدودهٔ مجاز» است. اگر می‌دانستید خارج از این محدودهٔ مجاز در سینهٔ مردم چه آتشفشانی برپاست، شب‌ها از وحشت خوابتان نمی‌بُرد. تا آن روز لال می‌شدید. باقی بقایتان! [...]

این مجسمهٔ حماقت دچارِ همان جنونی‌ست که اصلاح‌طلبان از خبرنگار تا وزیر وزرایشان دچارش هستند: جدی‌جدی فکر می‌کنند این که ملّت در شبکه‌های اجتماعی توانسته صدایش را بلند کند انحصاری‌ست که به‌ناحق از اینها سلب شده و عمومی شده است. به تک‌تکِ کتاب‌های اکو قسم می‌خورم که این نسناسِ ایران‌نشناس حتا یک ورق از کتاب‌های او نخوانده و اگر هم خوانده باشد یک جمله نفهمیده است. عمرش به ولگردی در پیام‌های شخصیِ این و آن و کارچاق‌کنی برای مهره‌های ارشادی و ارسالیِ رژیم گذشته است. دریغا ایرانیکا که از «یارشاطر» به این «یارقاطر» رسید. ایرانیکا موظف است هرچه زودتر این لکهٔ ننگ را از پیشانی‌اش پاک کند، ولو به قیمتِ قطعِ کمک‌های مالیِ غیبی از حساب‌های تمیز. [...]

پس تو بیجا می‌کنی که در کشوری کار و زندگی می‌کنی که به «نزدیک به صد کشور حمله کرده» و دیوار کشیده و «شیطانِ اکبر» است. حرفِ پاهایت را باور کنیم که تو را به جشنِ مفت‌خوری در نافِ امپریالیسم کشانده، یا حرفِ دهنت را که پول از نایاک نرسد بسته می‌شود و پول برسد دیگر بسته نمی‌شود و اراجیفِ پسااستعماری استفراغ می‌کند؟ امثالِ این نسناسِ ایران‌نشناس با خون‌شویی از دی‌ماه نقاب انداختند و حالا تا آخرین نفس برای بقای رژیم می‌جنگند. البته آن‌قدر شرافت ندارند که علناً بگویند ایران بهانه است، دردِ ما رژیم است. [...]