نقد شیعیان سنّی زده

#موقت (توضیح بیشتر که در پیام قبلی درج خواهد شد) کسی که ادعای ایمان و معرفت و محبت می‌کند ولی به دستورات مولای خود پای‌بند نیست، در ادعای خود صادق نیست. در واقع ایمان و عمل تصدیق‌کننده‌ی یکدیگرند، و میزان عمل بر میزان ایمان دلالت می‌کند. عن الصادق علیه السلام: «لَا مَعْرِفَةَ إِلَّا بِعَمَلٍ»(الکافی،ج۱،ص۴۴) هیچ معرفتی نیست مگر به عمل. «وَ مَنْ لَمْ یَعْمَلْ فَلَا مَعْرِفَةَ لَهُ»(الکافی،ج۱،ص۴۴)؛ هرکس که عمل نکند، هیچ معرفتی ندارد. حتی کسی که ادعای علم می‌کند، اما عملش مطابق علمش نیست، عالم محسوب نمی‌شود. الْحَارِثِ بْنِ الْمُغِیرَةِ النَّصْرِیِّ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع فِی قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ إِنَّما یَخْشَی اللَّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ(فاطر:۲۸) قَالَ یَعْنِی بِالْعُلَمَاءِ مَنْ صَدَّقَ فِعْلُهُ قَوْلَهُ وَ مَنْ لَمْ یُصَدِّقْ فِعْلُهُ قَوْلَهُ فَلَیْسَ بِعَالِمٍ.(الکافی، ج۱، ص۳۶) امام صادق علیه السلام درباره این سخن خداوند «فقط علماء از میان بندگان از خداوند خشیت و ترس دارند» فرمود: «منظور از علماء، کسانی هستند که عملشان گفتارشان را تصدیق می‌کند؛ و کسی که عملش گفتارش را تصدیق نکند، عالم نیست»