Solitude

◽دیروز یکی از بچه‌ها می‌پرسید چرا انقدر ناامیدانه حرف می‌زنی؟ اولا بیان چیزی که آدم می‌بینه، اسمش ناامیدی نیست. دو دسته آدم‌ها واقعیت‌ها رو به شما می‌گن. دسته‌ی اول کسی که می‌گه برخی واقعیت‌های میدانی به نفع ما نیست پس تسلیم بشیم. دسته‌ی دوم می‌گن برخی واقعیت‌های میدانی به نفع ما نیست پس بریم روی نقاط ضعف‌مون کار کنیم تا لااقل بتونیم به یه درجه‌ای از بازدارندگی متعارف برسیم. به نظرم روشنه من از کدوم دسته‌ام. قبلا هم گفتم که از نظرم، هرگونه امیدآفرینی در بین امت حزب‌الله، سم مهلکه. چون به قول فیلم whiplash، هیچ دو کلمه‌ای در زبان انگلیسی بدتر از "good job" وجود نداره. چرا؟ چون اجازه نمی‌ده از خودت انتظار بیشتری داشته باشی و پیشرفت کنی. ما اگر یه جنگنده می‌زنیم نباید خوشحال بشیم که یه جنگنده زدیم. باید به خودمون تشر بزنیم که چرا اون جنگنده تا اون‌جا اومده؟ ▫️من همیشه گفتم که ذهنیت اجرایی و عملیاتی اسرائیلی‌ها رو واقعا تحسین می‌کنم و این روحیه و ذهنیت باید بین مسئولان کشوری و لشکری ما هم رواج پیدا کنه. اولی‌ش ضرب‌المثلیه که بین نیروهای امنیتی اسرائیل وجود داره. می‌گن وقتی یک تیم، یک عملیات بمب‌گذاری یا پرتاب راکت از جانب دشمن رو خنثی می‌کنه، نباید تشویق بشه. بل‌که باقی تیم‌ها باید تنبیه بشن که چرا دشمن تا مرحله‌ی اجرای عملیات جلو اومده و در اون مرحله متوقف شده. چنین ذهنیتی باعث طراحی عملیات‌های ترور دانشمندان هسته‌ای و پیجرها می‌شه. یعنی حتی موفقیت‌ها رو هم قدمی برای بهبود و ضربه به دشمن در یک گام عقب‌تر می‌بینن. ▫️مورد دوم، سخن‌رانی اخیر نتانیاهوئه. نمی‌دونم گوش دادید یا نه. حدود یک ربع صحبت کرد و در این یک ربع، به جرات دقیقه‌ای یک دستاورد عمده بیان کرد. از رفع تهدید غزه شروع کرد تا به حذف فرمان‌دهان و سران مقاومت رسید و با آسیب جدی به زنجیره‌ی تولید انبوه موشک‌های ایران و برنامه‌ی هسته‌ای‌ش به پایان برد. با این‌حال، بخش زیادی از مردم اسرائیل از این دستاوردها راضی نبودن و معتقد بودن که پیروز نشدن. در طرف مقابل ما ذهنیتی داریم که وقتی بخش زیادی از قوای مسلحش رو از دست داده، آسیب‌های خیلی جدی جانی و اعتباری دیده و نهایتا با استفاده از فشار اقتصادی و نه نظامی دشمن رو عقب رونده، خوش و خرم از اینه که در جنگ پیروز شده! من این‌جا در مورد این‌که ما پیروز شدیم یا شکست خوردیم نمی‌خوام صحبت بکنم. اون صحبتی برای یک وقت دیگه است. (من معتقدم ما به واقعیت پیروزی نزدیک‌تریم تا آمریکا و اسرائیل) اما ذهنیت ما ذهنیتی نیست که مشکلات رو بپذیره. جشن پیروزی باید مال تلویزیون و رسانه‌ها و... باشه. در نیروهای نظامی و امنیتی از همین الان باید کمیته‌های حقیقت‌یاب و انتظامی در رده‌های بالا تشکیل و افرادی که هرجایی ضعف و ناکارآمدی و سهل‌انگاری و خوش‌خیالی نشون دادن، باید به شدت تنبیه و برکنار بشن. تنها از این مسیره که ما می‌تونیم به صورت مؤثر تهدید جنگ رو از سر چشور دفع کنیم. تا وقتی ذهنیت ما به یک ذهنیت پرسش‌گر منتقد سخت‌گیر تبدیل نشه که پیروزی‌هاش رو -هرچقدر درخشان- سبک و شکست‌‌هاش رو -هرچقدر محدود- بزرگ نبینه، ما به نتایجی که باید، نخواهیم رسید.