هزارو‌ یک شب

‏من خیلی آدمِ بدغمی هستم. یعنی غم بهم اصابت می‌کنه و وارد سلول‌هام می‌شه و کسی هم نمی‌تونه کمکم کنه.

وقتی یادم میاد باهام چیکار کردی، تعجب می‌کنم که چرا هنوزم دوستت دارم.

این قضیه‌ی ونگوگ که میگفت غم برای همیشه باقی خواهد ماند داره خیلی جدی میشه.

آدم یهو یادش میوفته واسه دوست داشته شدن چه کارایی که نکرده، حالش بهم میخوره.

من همه‌ی تقصیر هارو گردن گرفتم؛ میرم ناپدید میشم و دیگه برنمیگردم، انگار که هیچوقت وجود نداشتم.

در نهایت آدم‌ها فقط بلدن گند بزنن به تصوراتی که ازشون ساختی.

‏خدایا من خیلی مراقبم ولی اگه تو دیدی که من ناخواسته دلیل درد کسی بودم . لطفا خوبش کن و منو ببخش.

یه وقت هایی هم تکلیف مشخصه، آدم دلش نمی‌خواد بپذیره.

اونجا که علی قاضی نظام میگه: “تازه داشت حالمان خوب می‌شد که باز کسی را باور کردیم”

باشد که همه‌ی چیزهای خوب دنبالت بیایند پیدایت کنند و با تو بمانند.

تو واسه حس قشنگی که بهت داشتم زیادی بی لیاقت بودی.

‏-بدترین لحظه؟ ‏ادم مورد علاقت، هیچ تلاشی برای نگه داشتن تو نمیکنه..

اما اگر مرگ من فرا رسید، و ما همدیگر را ندیدیم، این را بدان که من تو را بسیار آرزو کردم..!

‏انسان یهو به خودش میاد و می‌بینه‌ جدی جدی گناه داره.

هیچ مدرکی برای اثبات حرفم ندارم ولی تا جایگزینی نباشه سرد شدنی در کار نیست.

‏تو شریک خوبی برای رویاها و خیال‌بافی های من نبودی.

هیچوقت نگران این نباشید که ارزشتون رو فهمیدن یا نه، آدم‌ها به وقتش میدونن چی رو از دست دادن.

آدما بهت یاد میدن که هیچی بهتر از تنهایی نیست. ❤️

اشتباه من این بود که نذاشتم هیچوقت دلش برام تنگ شه همیشه بودم، انقدر که بودنم به چشم نیومد.

آدم اگه بخواد، بلده اگه نخواد هم "بهونه" بلده!