ری_را

کودک بقاش رو وابسته به والدینش میدونه واسه همین مغزش خشم نسبت به والد و تهدیدی واسه بقاش تلقی میکنه، اینکه اگر از والدم خشمگین بشم اون منو طرد میکنه یا دیگه دوستم نداره و این برای روانش مساویه براش با تهدید وجودیتش. و این باعث میشه نتونه خشم رو نسبت به والدش به رسمیت بشناسه، واسه همین تو بزرگسالی خشم و نفرت نسبت به والدمون مساویه با حس گناه، ولی مغز ما تشخیص نمیده تو دیگه بچه نیستی که بدون والدت بقات تهدید نشه، و اینجاست که خشممون رو ممکنه سرکوب کنیم، و به خودمون اجازه تجربه احساسات و نسبت به والدینمون ندیم، چون هنوزم تو ناهشیارمون این باور هست که نفرت از والدم یعنی بد بودن من! و اینجاست که تعارضات ما شکل میگیره، اینجاست که مکانیزم‌های ما فعال میشه و بجای نفرت و خشمی که در ناهشیارمونه، وارونه سازیش میکنیم و عشق و بجاش بروز میدیم، چون اون احساس اولیه برامون اضطراب زاست! خشم بهمون فشار میاره و ما مجبور میشیم یه دوست داشتن غیر اصیل رو بیاریم.