شاعرانه

دوست داشتن، چیزی شبیه به گُم شدنه، توی یه آدم دیگه. حالا هرچی کسی رو بیشتر دوست داشته باشی، عمیق‌تر گُم میشی. یه جاهایی دیگه نمی‌دونی برای خودت داری زندگی میکنی، یا برای اون. حالا دیگه همون آهنگی رو گوش میدی که اون گوش میده. همون کاری رو انجام ‌میدی که اون میخواد. همون حرفی رو میزنی که اون دوست داره. از یه جایی به بعد، نمیدونی برای خودت داری زندگی میکنی یا برای اون. ˙