صِدآے دِهآت

شاید عجیب‌ترین شکل تنهایی این باشد که کسی تو را بشناسد، اما دیگر نداند چه کسی شده‌ای.

یک روز متوجه می‌شوی بیشترِ چیزهایی که از دست داده‌ای، قبل از رفتنشان از تو خداحافظی کرده بودند.

شب، همه‌چیز را به یاد می‌آورد.

🌬️🪽👁️

منصفانه‌تر این بود که هرکس تاوان نفهمی خودش را می‌داد.

تو آنقدر نگران پایان گل‌ها شده‌ای که بویشان را فراموش کرده‌ای.

من خواستار ماهم ‏در ماه می‌آویزم از خواب ‏و با طنابِ آهم ‏از ارتفاعش می‌کاهم