صِدآے دِهآت

فاجعه‌ای که درگیرش هستم، برایم نوعی رستاخیز شخصی‌‌ست.

«در درون خود نوعی وزن لَختِ بی‌معنایی را حمل می‌کنیم که گویی همواره‌ آبستن زادن هیولایی است.»

تاریکی‌ای که می‌خندد.

ولی چه تاریکی زیبایی!

شاعر شهرهای دور در سکوت تاریک شب صدای زنجره را می فهمید…

چه تو را چنین سراسیمه کرده که با سر، از بلندای خواب سقوط می‌کنی؟

پایش را بسته بودند؛ ولی در سرش دویدن ادامه داشت.

چرا نمی‌سوزم ازین روشنی ‏که بافته‌ام؟

چه کسی رؤیای تو را ادامه خواهد داد؟

و اگر او دیگر خواب تو را نبيند.

شب. هیچ نبود و نیست؛ جز رشته‌های خیال‌. وسوسهٔ فریاد کشیدن.

در جستجوی شکلی دیگر از خودم هستم. یا به آن می‌رسم یا به جهنم.