دوات

مسئولیت زیاد میاد عمو بن ولی با مسئولیت زیاد تهوع زیاد هم میاد.

یه جوری دارم میدوئم‌ که فقط ویل اسمیت توی در جستجوی خوشبختی حالمو میفهمه.

همه می‌گن «آخرش فقط خودتی و خودت.» و حتی خودت هم اینو میگی. ولی تا با پوست و گوشت و استخونت نچشیش، یادش نمیگیری و تا وقتی یاد نگیریش مرحله‌ای از قدرت هست که هرگز برات آنلاک نمی‌شه!

ایده طلایی: با ممبرات صحبت کن و یه دوست دختر خوشگل و‌ پولدار برای میثم پیدا کن.

بعضی از وسیله‌ها، فقط «وسیله» نیستن...✨ یه حسن، یه سبک زندگی‌ان🤎 یه امضای استایلن🫧 و یه همراهِ همیشگی☁️ مآحی‌ماگ هم دقیقاً همینه...🪴 توی روزای سرد، یه جرعه دلگرمیه. توی روزای گرم، پایه‌ی همه‌ی برنامه‌هاته. و توی هر سفر، همراهی که هیچ‌وقت ازت جا نمی‌مونه.🦌✨ اگر دنبال یه ماگ نیستی، اگر دنبال یه حس خوب و یه همراه واقعی‌ای... مآحی‌ماگ منتظرته.🤍 📩 اینجا کنار شماییم https://t.me/mahimug_shop2

دلتنگ گپ زدن با شماها هم هستم. عجیب و زیاد!

موتور خطرناکه باباجان.

نیازمندی: حلوا. حلوای داغ. حلوای سرد.

خودت رو جمع‌وجور کن دیگه مرد. هی ناله. ناله. ناله. از نو بساز!

در وضعیت امیدوار/امیدیوخده‌ای قرار دارم این روزها که فقط ترک‌ها می‌فهمنش‌.

سلام امیدوارم خوب باشید. من امیدم و سپهر بهم گفته، خیلی کوتاه بنویسم و شبیه یک هوش مصنوعی نباشم! تا شما بخونید. پس بهتون اطمینان می‌دهم خودمم. :) قبل از هر چیز، می‌خواستم از ته قلبم ازتون تشکر کنم. اون هایی که عضو قدیمی هستن و منو می‌شناسند می‌دونن چرا! شما تو تاریک ترین زمان ممکن برای من و خانواده ام نور بودید. امیدوارم که هر کجا که هستید نور در زندگیتون جاری باشه. خب، حالا خلاصه بهتون بگم. من می‌خوام به کلی بچه کتاب هدیه بدم. از اونجایی که نماینده انتشارات هستم، می‌خوام کتاب های چاپ پارسال رو به قیمت عمده، جلدی فقط ۳۸ تومن بخرم در بسته های ۵ جلدی به بچه های کار و بستری در بیمارستان هدیه بدم. اما من فقط یک نفرم و محدود. اگر شما، هم‌قدم من باشید، پشتم گرمه و با کمکتون می‌تونیم به چند هزار بچه لذت داشتن کتاب نو رو هدیه بدیم. دوست دارید شما هم همراهم باشید؟ برای این که طولانی نشه باقی جزئیات رو تو کانالی که تازه درست کردم می‌گذارم. اگر هر سوالی دارید، می‌خواید هم قدم بشید یا جایی رو برای کمک می‌شناسید، منتظر پیامتون هستم. کانال قفسه‌ی اُمید @omid_kh_bookstore آیدی: @Omid_khoshzad

به‌ معنای واقعی کلمه برای هر تجربه یه هزینه‌ی سنگین میدم.

یک هفته‌ی اخیر طوری گذشت که انگار قصد داشتم از‌ وسطِ اتوبان رد بشم، یه نگاه به چپ‌ و راستِ جاده انداختم و وسطِ راه، هواپیما از روم رد شد.

آرامش مطلق وجود نداره. هر آنچه هست نسبیه و همین نسبی بودن آرامشه که‌ آرامش رو تعریف می‌کنه.

من، برای ادامه دادنِ همچین مسیرِ ناامید کننده‌ای، باید امیدوار باشم. جا بزنم، باختم.

ولی زنده‌م هنوز.

من به خودم مدیونم؛ بابت همه‌ی روزهایی که باید زندگی می‌کردم و هرکاری کردم جز زندگی.

"احتمالا، احتمالا، قهرمانی در کار نیست...."